Dikke mist hult het bos in mysterie, als vriendin G. en ik door het bos wandelen. Het is een bijzondere ervaring hoe een bekend landschap een gedaantewisseling ondergaat als het verscholen ligt in een dikke deken ven mist. Alsof we samen even de enige mensen op de wereld zijn, de wereld die ophoudt na twee meter om te verdwijnen in de mist...

Afgelopen vrijdag ben ik met vriendin S. naar de beurs van Flavorites geweest, een verzameling vrolijke webshops, vol met handgemaakte spullen door eigen ondernemers. Heel inspirerend om op rond te lopen! Door het handwerk zijn de meeste spulletjes echter vrij prijzig, dus we hebben beiden heel weinig gekocht, en vooral heel veel rondgekeken!

 

En een mooie Oosterse webwinkel... goed voor inspiratie!

Nadien ploften we heerlijk uitgeblust in de auto, waar ik door ging naar Houten voor een feestje bij L. en een groep vriendinnen. Daar hebben we o.a. nog filmpjes gekeken toen L. en ik kleine guppies waren. Zo schattig om te zien! Heerlijk gegeten en gekletst en die avond voldaan in bed geploft.

De volgende dag mezelf getrakteerd op de heerlijkste, zachtste en warmste snowboots die ik kon vinden. Het kost wat, maar dan ga je wel warm de winter in. En mede dierenvrienden, het is allemaal nepbont, anders had ik het nooit gekocht! Mijn moeder heeft me uiteindelijk nog geholpen om een setje in mijn maat te bemachtigen - ik had ze op internet besteld, maar natuurlijk waren ze net iets te krap en daarbij al compleet uitverkocht. 

Warm en knus binnen kunnen fröbelen en voor die koude winterwandelingen, lekker warme kleren en booties. Laat de winter maar komen!

'Zodra je beseft dat het leven draait om zijn, niet om doen, kun je op een andere manier genieten van iedere dag. Je kunt dolgelukkig worden van spelen met je hondje met volle aandacht, je kunt intens genieten van heerlijk eten, je kunt helemaal op gaan in mooie muziek of een heerlijke vrijpartij. 

Het is oké om dingen te ‘missen’. Je hoeft niet alles te doen om alles uit je leven te halen, laat staan om simpelweg gelukkig te zijn. Je kunt de wereld gerust aan je voorbij laten gaan en meer uit je leven halen dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Dus maak je niet druk om wat je allemaal nog moet doen. Durf simpelweg te zijn.'

Jelle Hermus beschrijft het gevoel wat velen van ons dagelijks hebben in zijn artikel 'Laat de Wereld aan je Voorbij Gaan. ' Met name nu ik even rust heb tussen twee banen, merk ik wat een bel van inspiratie en rust dat geeft, om even stil te staan bij jezelf en de wereld om je heen. Er is voldoende te doen hoor, allerhande klusjes en dingen die ik eerder had gepland voor 'ooit een keer in een weekend of een vrije dag', klusjes die ik nu allemaal eindelijk af kan maken.

Als ik fiets of wandel kan ik meer genieten van wat ik aan het doen ben. Beter 'zijn' dan wanneer ik te druk ben met van alles en nog wat in één dag proppen. Ik hoop dat ik dat gevoel bij me kan houden als de drukte straks weer toeneemt...

In de namiddag nog snel even voor het donker werd op mijn fiets gestapt, en door de schemer rond het meer dichtbij gefietst. Een deken van dichte mist bleek het land te bedekken, waardoor het landschap een magische gloed kreeg. Ondertussen had ik op mijn iPhone Enya met 'The Memory of Trees' opgezet. En die combinatie maakte het helemaal prachtig...

Het is inmiddels wel een stuk kouder geworden! Met verkleumde handjes en voetjes kwam ik weer binnen, dankbaar voor de warmte, en heb meteen een aantal kaarsjes aangestoken. Die snowboots die ik besteld heb zijn wellicht toch geen onnodige luxe...





En dat met deze muziek erbij... mooi he?

Voor de liefhebbers onder ons die graag wat met hun desktop/pc/laptop in de weer zijn, heb ik een goede tip van mijn lief gekregen, namelijk Rainmeter. Rainmeter bereidt je alvast voor op de mogelijkheden van Windows 8. Geen gedoe meer met programma's opstarten, desktop icoontjes en andere onzin, gewoon je eigen desktop samenstellen met jouw gewenste plugins.

Op Deviantart zijn veel standaard skins beschikbaar (die je door elkaar heen kunt gebruiken) maar voor de liefhebbers kun je ook zelf programmeren door de .ini files aan te passen van de skins die al aanwezig zijn. 

Persoonlijk hou ik heel erg van een 'clean' desktop. Ik zie wel eens mensen op het werk die hun hele bureaublad vol hebben staan met Word documenten en plaatjes, daar zou ik persoonlijk helemaal kriebelig van worden.

Rainmeter maakt het me nog gemakkelijker om de boel opgeruimd te houden, en houdt daarbij ook het weer voor me in de gaten. Ik hoef Firefox niet langer op te starten via het Startmenu, want ik heb een Google zoekveldje. Ook heb ik een mooi lijstje rechtsboven dat me wat specs van mijn computer geeft (hoeveel geheugen wordt er gebruikt, hoe vol zitten mijn schijven) maar ook of ik nieuwe e-mail ontvangen heb. Als ik erop klik, opent mijn browser meteen in mijn Gmail account.

Nieuwsgierig? Kijk eens op de Rainmeter website en oordeel zelf. Rainmeter neemt zelf vrij weinig geheugen in, je hoeft dus niet bang te zijn voor een immens trage pc, wat bij Vista en haar bureaublad goodies wel het geval was.

Klik op het plaatje voor een vergroting;

Most of the time we don’t question the way we are living our lives; we are driven by the momentum of our habitual tendencies and cultural norms. So although we long for happiness, our actions don’t meet our intention for happiness. For instance, we are so often just focused on how we feel and our own happiness. If instead, we include others in our wish for happiness, we create the cause of a greater and more meaningful way of being – we are enriched and less fearful. by Elizabeth Mattis Namgyel

Gisteren bekeken mijn lief en ik de actie/thriller film 'Sanctum' van James Cameron, een film over een team van grotduikers die op expeditie gaat in een enorme grot in de jungle van Papoea Nieuw Guinea. Terwijl ze beneden zijn breekt er op het oppervlak een storm uit, die transformeert tot een cycloon. De grot stroomt langzaam vol met water, waardoor een gevaarlijke, paniekerige zoektocht naar buiten begint die je een lange tijd op het puntje van je stoel laat zitten. De beelden en situaties in de film doen je als kijker werkelijk naar adem happen, ondanks dat de cast qua acteerwerk niet bepaald overtuigend is en het verhaal ietwat te dramatisch is om echt geloofwaardig te kunnen zijn.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1988 over 15 duikers die vast kwamen te zitten in de Nullabor Plains in Australie toen er een storm uitbrak die de grot onderwater zette. Een tweetal ontsnapte zodat ze om hulp konden vragen. Alle duikers zijn veilig en zonder verwondingen ontsnapt, terwijl in Cameron's versie het dodental vrij hoog oploopt. Eén van de overlevenden van Nullabor heeft meegeschreven aan het script. Volgens een review van een ervaren cavediver laat de film alles rond cavediving zien, en ook alles wat er daadwerkelijk mis kan gaan (en is de film daarbij niet zo onrealistisch als wij eerst dachten.)


De film heeft me geïntrigeerd waardoor ik meer informatie ben gaan opzoeken over deze 'sport' waarvoor mensen in het dagelijks leven hun leven willen riskeren. Ik ben als kind altijd dol op grotten geweest. De mysterie van een grot, zo diep verscholen in de aarde heeft me vanaf jonge leeftijd gefascineerd. Als we in Frankrijk weer eens een bijzondere grot te pakken hadden beeldde ik me graag in dat ik de eerste mens was die door zo'n grot heen liep en hoe dat zou voelen. Ergens voelde ik de kick die het zou kunnen brengen - ik wilde vroeger ook altijd archeologe worden, haha! Ik begrijp de drive van de mensen die hun leven riskeren om een grot te willen ontdekken daarom ook wel.

Toch geeft cavediving me wel ietwat de kriebels, vooral gezien de risico's om ergens vast te komen zitten, in het donker, zonder lucht. Het zijn de onwerkelijke vistas die het de moeite waard maken om zulke risico's te nemen. Wat Cameron's film naar mijn mening ook wel heel goed doet is precies dat tegenstrijdige gevoel van claustrofobische angst en enorm ontzag overbrengen. Het is datzelfde beklemmende gevoel van een ruimtereis die verkeerd afloopt in een film als 'Sunshine.' Schoonheid en angst gaan daarbij ook vaak hand in hand.


Ik ben wat informatie gaan opzoeken over 'real life' cavediving. De waarheid is wat minder dramatisch als in de film, al heeft inderdaad één van de stuntvrouwen in de film, Agnes Milowka - die voor beide vrouwelijke hoofdrolspeelsters als 'stunt double' fungeerde - de dood gevonden toen ze niet voldoende zuurstof meer had om boven te komen bij een grotduik in de 'Tank Cave' bij Mount Gambier. Agnes was een enthousiast grotduiker en produceerde artikelen en fotografisch materiaal voor o.a. National Geographic. Agnes overleed doordat ze een nauwe doorgang wilde exploreren, waardoor ze haar groep moest achterlaten om alleen door een nauw gat te kunnen kruipen, waardoor ze waarschijnlijk te weinig zuurstof overhield om de weg terug af te leggen, een situatie die ook in de film een dodelijke afloop tot gevolg heeft. Op haar website kun je bijzondere verslagen lezen en foto's bekijken van haar exploraties.

Zoals het verhaal van Agnes illustreert is cavediving zeker geen sport zonder risico. Ten eerste is het risico voor duikerziekte (decompressieziekte ofwel Cassionziekte) aanwezig, met name omdat je in grotten al gauw de diepte in moet (i.p.v. horizontaal duiken). Een simpele uitleg van duikersziekte is de volgende: bij grote druk (de waterdruk op je lichaam) neemt de oplosbaarheid van stikstof toe. Tijdens het duiken op diepte lost stikstof op in het bloed en het lichaamsweefsel. Hoe dieper je gaat, hoe meer je lichaam verzadigd raakt met stikstof. Als je daarna te snel zou stijgen, kunnen je longen het verzamelde stikstof niet snel genoeg afvoeren, waardoor het stikstof belletjes in het bloed en dus embolie veroorzaakt. Dit kan dodelijk zijn als de bellen bijvoorbeeld de hersenen bereiken.

Om de kans de ziekte op te lopen te vermijden worden er decompressiekamers in de grot gezet, waarin een duiker soms wel een paar uur moet wachten tot het stikstofniveau in zijn bloed gestabiliseerd is. Op grote diepte moeten er zelfs meerdere van deze 'cabines' in een grot geïnstalleerd worden. Vandaar dat duikers zich altijd moeten realiseren dat ze genoeg tijd - en daarbij zuurstof - moeten incalculeren om weer veilig boven te komen. Dat ook het wachten in een koude grot geen pretje is, illustreert Agens in haar artikel 'In The Heart of Tiger's Eye';

I’m reminded of a Zen story, one where all the masters gathered together to discuss where the Key of Life should be hidden. One master was adamant that the top of a mountain would be a great hiding place, but the others disagreed. Another master suggested that maybe the bottom of the sea would be better, but again he was met with unanimous dissent. 

Discussion went back and forth for quite some time, and finally, just when it seemed like all the good ideas had been used up and rejected, one master stood up. “I’ve got it!” he exclaimed. “Let’s hide the key in the one place that humans never search: inside themselves.” Everyone agreed that was the best place to place the key, and there it remains to this day.