Verder in zijn boek 'De Architectuur van het Geluk' geeft Alain wederom stof tot nadenken. Hij quote hier een theorie van de jonge kunsthistoricus Wilhelm Worringer uit zijn essay 'Abstraktion und Eindfühlung' (abstractie en vereenzelviging) waarin hij onze veranderlijke smaak qua kunst en architectuur (hier zou je ook mode onder kunnen laten vallen) in een psychologisch perspectief probeert te vatten. En dat doet hij met een erg interessant uitgangspunt.

Worringer stelt dat er twee grote lijnen in de kunst terug te vinden zijn: abstracte kunst en realistische kunst. Hij stelt daarnaast dat altijd één van de twee stromingen in een samenleving de boventoon voerde. 

Abstractie

Abstracte kunst tracht een rustige sfeer te scheppen door middel van tweedimensionale visuele vlakken. De herhaling van de patronen, en de abstractie die niet leken te verwijzen naar onze bestaande wereld, gaven een soort rust. Natuurlijk is er ook abstracte kunst die je niet perse rust schenkt, maar in grote lijnen - letterlijk in dit voorbeeld - geeft abstractie een vereenvoudigde vorm van de werkelijkheid weer. 

 Realisme

Realisme, denk maar aan de details in de werken van Rembrandt, vind zijn wortels in de kunst van de oude Grieken en Romeinen en werd hoogst gewaardeerd in de renaissance. Deze kunstvorm trachtte juist de levendigheid en de kleuren van een tastbaar bestaan oproepen: de emoties, de pijn, de liefde. Deze kunst bracht het leven in al zijn geuren en kleuren in beeld. Als je door de Sixtijnse kapel loopt - die ik helaas nog niet bezocht heb - zie je een voorbeeld van die kleurenpracht. Ook in kerken kom je het veel tegen. Hier wordt een verhaal uitgebeeld middels afbeeldingen. 

Worringer legt in zijn theorie uit dat - in zowel architectuur als schilderkunst - er een duidelijke verklaring kan zijn voor het feit dat een samenleving de ene kunstvorm ineens voor de andere inruilt. Volgens hem was voor de keuze doorslaggevend welke waarden een samenleving op dat moment miste: een maatschappij zou in de kunst precies die dingen waarderen die ze zelf eigenlijk in mindere mate bezat. 

Dat komt overeen met mijn vorige post waarin de behoefte naar een bepaald artikel eigenlijk mijn persoonlijke behoefte weerspiegeld. Zo, stelt Worringer, is het ook op grote schaal met maatschappijen.

Abstracte kunst zou, volgens hem, vooral samenlevingen aanspreken die behoefte hadden aan kalmte: samenlevingen waar orde en gezag taanden, ideologische verschuivingen plaatsvonden en een gevoel van fysieke dreiging heerste, dat werd versterkt door morele en spirituele verwarring. (Zie je hier ook overeenkomsten met onze huidige samenleving?)

De voorkeur voor realisme kwam juist voort uit een samenleving waar een hoge mate van interne en externe orde heerste, waar routine en voorspelbaarheid de orde van de dag waren. Denk aan de adel rond de tijd van Lodewijk de 14e. Het leven was (net voor die burgeroorlog) een feestje voor de adel Elke dag was hetzelfde, dus maakten ze hun leven mooier door hun verbeelding te gebruiken. In realistische, uitbundige schilderijen, meters kant en satijn, make-up en schattige hondjes. Burgers en adel wilden ontsnappen aan de routine, realistische kunst liet hen opnieuw vertrouwd raken met intense, maar ongrijpbare gevoelens en emoties.

De conclusie die Alain hieruit trekt is de volgende;

'We kunnen hieruit concluderen dat we geneigd zijn iets mooi te noemen wanneer we er, in geconcentreerde vorm, de eigenschappen in bespeuren waaraan we zelf, en onze samenleving in het algemeen, gebrek hebben. We waarderen een stijl die ons kan wegvoeren van alles waar we bang voor zijn en ons dichterbij de dingen brengt waarnaar we smachten: een stijl met de juiste dosis van de deugden die we ontberen. 

Dat we überhaupt kunst nodig hebben duidt erop dat we voortdurend het gevaar lopen uit balans te raken, onze extreme kanten niet meer de baas kunnen, onze greep te verliezen op de gulden middenweg tussen de grote tegenstellingen van het leven: verveling en opwinding, rede en verbeelding, eenvoud en complexiteit, veiligheid en gevaar, soberheid en luxe.'

In mijn ogen een fantastische theorie, die heel goed waar kan zijn. In spirituele kringen wordt al vaak geopperd dat we 'het innerlijke zoeken in het uiterlijke.' Dat is niet goed of fout, het is meer het vinden van balans tussen het innerlijke en de uiterlijke wereld.. Als schoonheid je inspireert en je laat je omringen door bijvoorbeeld schoonheid, dan helpt dat jou wellicht om die behoefte te vervullen en die deugd te ontwikkelen. Het keerpunt komt pas als je het jagen op schoonheid een doel op zich maakt, of dat je bij gebrek aan schoonheid depressief en neerslachtig wordt. 

Het mooie van deze theorie is voor mij de mogelijkheid tot zelfkennis die het biedt. Door te kijken naar je behoeften kun je erachter komen welke deugden je eigenlijk zou willen ontwikkelen. Onze uiterlijke wereld weerspiegelt onze innerlijke zienswijze en andersom. Mijn neiging tot een 'zen-achtig huis' en 'eenvoud' komt wellicht door de drukke wereld om me heen en mijn werk. Ik tracht zelf een balans te maken. Door de drukte buiten me heb ik geen behoefte om binnen in mijn huis enorme werken van Rembrandt op te hangen, of een renaissance schilderij. Ik ga liever voor strak en rustig, met kleine symbolen van schoonheid. Eenvoud als tegenhanger van complexiteit. 

En dat is grappig, want dat is niet altijd zo geweest. Als kind verzamelde ik, zoals veel kinderen, van alles, en was dol op prulletjes. Mijn kinderleven was vele malen minder complex dan mijn huidige leven, wat me tijd gaf om te dromen. Wellicht zou je kunnen stellen dat ik als kind meer naar renaissance neigde (daarbij denk ik ook aan mijn liefde voor -veelal victoriaanse - poppenhuizen) en nu als volwassene een behoefte heb ontwikkelt aan abstractie (eenvoud). Het is nogal een zwart-witte stelling, er zitten natuurlijk allerlei schakeringen tussen, maar de rode lijn is een interessante en komt me vrij natuurgetrouw voor.

Stel, je loopt door de IKEA en je staat geheel verrukt te kijken bij een strak ingerichte showroom. Het roept allerlei verlangens op naar een eenvoudig en overzichtelijk huis. Misschien heb je niet zo zeer behoefte om nieuwe spullen te kopen die dat voor je realiseren - dat is de belofte die daar voor je uitgestald staat - maar gewoon aan rust en moet je misschien niet in de IKEA zijn - met blèrende kinderen en gejaagde ouders - maar kun je beter een boswandeling gaan maken of je even opsluiten in je huis. Of gewoonweg eens flink op gaan ruimen.

Ons gedrag en onze voorkeuren spiegelen ons innerlijke behoefte. Prachtig Alain. Al zal mijn voorkeur voor zijn boeken ongetwijfeld ook weer veel over mij zeggen.

Vandaag gaan mijn mams en ik - hopelijk - de hotels voor Canada boeken. De tickets hebben we al geboekt. Na mijn eerste kwartaal opdracht gaan we samen naar Toronto vliegen om mijn broer, die daar zijn masteronderzoek doet, te bezoeken en Canada te bekijken. We willen naar Montreal, naar de Niagara watervallen en natuurlijk Toronto zelf ontdekken. 

Heerlijk dat er weer een reisje aankomt, ik kan niet wachten!

'Hoewel het zien van iets moois dikwijls het verlangen oproept het te kopen, gaat het er ons misschien niet zozeer om te bezitten wat we mooi vinden als wel voor altijd aanspraak te kunnen maken op de intrinsieke eigenschappen die het belichamen.

Het bezit van zo'n voorwerp kan helpen bij de verwezenlijking van de drang de deugden in ons op te nemen waarop het zinspeelt, maar we moeten niet denken dat die deugden automatisch of moeiteloos op ons overgaan doordat het ons eigendom is. Proberen iets aan te schaffen wat we mooi vinden vinden zou in feite wel eens de meest fantasieloze manier kunnen zijn om met het verlangen om te gaan dat het bij ons oproept, net zoals pogingen met iemand naar bed te gaan waarschijnlijk de botste reactie vormen op een gevoel van verliefdheid.

In ons diepste wezen streven we er niet naar de voorwerpen en plekken die ons met hun schoonheid raken te bezitten, maar er vanbinnen op te lijken.'

- uit 'De Architectuur van het Geluk' van Alain De Botton.

Ik was net weer verder aan het lezen in zijn boek en vond dit stuk perfect bij mijn vorige post aansluiten. Zelf was ik hier gisteren nog mee aan het stoeien, toen ik bij de Kruitvat ontzettend stond te twijfelen om twee mooie vaasjes te kopen waarvan ik wist dat ik er eigenlijk geen echte bestemming voor had, plus dat ik toch juist zo gespitst was op mìnder spullen vergaren? Volgens Alain komt het blijkbaar omdat ik de intrinsieke waarde van het product zou willen verwezenlijken. In dit geval van twee glazen, kleine flesjes, aan de onderkant omrand met een soort metalen beslag. Er zaten twee kristalachtige dopjes op. De flesjes waren in mijn ogen elegant, eenvoudig en een toonbeeld van rust. Een soort inspiratie. Ik zat er over na te denken om ofwel mijn dagelijkse oliën erin te doen (die ik voor mijn gezicht gebruik) of ze ergens neer te zetten waar het zonlicht erop valt, met roosjes erin.

De flesjes hadden iets magisch, iets uit vervlogen tijden. Iets wat mijn fantasie prikkelde. Uiteindelijk besloot ik ze niet mee te nemen totdat ik zeker wist dat ik ze ook écht ging gebruiken. Er stonden er toch nog meer dan genoeg van. Mijn etherische oliën moeten eigenlijk gewoon in de saaie bruine flesjes bewaard worden die het licht zoveel mogelijk buitensluiten. En die roosjes? Tjah. Weer meer rommeltjes in huis.

Volgens Alain zou ik op zoek zijn naar de waarden die ik net noemde in mezelf, niet zozeer naar de producten zelf. Blijkbaar had ik dat ergens wel door, want ik stond wel een paar minuten te wikken en te wegen in de winkel. Ik had de flesjes niet nodig, maar ergens raakten ze me wel.

Dat zou betekenen dat ik op zoek naar elegantie en schoonheid ben, net zoals een mogelijke Happinez lezer zich kan verliezen in de prachtige items die geluk en schoonheid uit laten stralen.

Het is eigenlijk grappig. De manier waarop je winkelt en consumeert zou op die manier een basis kunnen zijn van een persoonlijkheidsschets, wat ook nog eens een veel praktischer en duidelijker beeld geeft dan theeblaadjes lezen of tarotkaarten leggen.

Je bent wat je eet, wat je zegt ben je zelf en... wat je koopt hoop je zelf te worden?

Door wat surfen op het internet kwam ik ineens op dit filmje van Hans Sibbel (Lebbis), een stukje uit één van zijn voorstellingen, waarin hij het blad Happinez nogal te kakken zet (bij gebrek aan een beter woord). Ik ben niet altijd zo'n fan van cabaret, omdat ik de cabaretiers vaak te agressief en lomp vind. Mijn vriend, een grote Hans Teeuwen fan, smult er juist van en probeert mij te laten zien dat veel van de lompheid heel absurdistisch bedoeld is en juist dogma's en vastgeroeste ideeën op de hak probeert te nemen. 

Ook dit filmpje vind ik vrij kort door te bocht, maar ik kan niet ontkennen dat Hans wel een punt heeft. Ik vind de Happinez magazines prachtig: de artikelen zijn mooi en inspirerend, het beeldgebruik spreekt tot de verbeelding en de algemene sfeer van het blad kan me gauw tot rust brengen na een hectische dag. Toch heb ik me ook dikwijls geïrriteerd aan alle reclame in het blad, ook van Lòreal en Lacôme, bedrijven die volgens mij niet dierproefvrij zijn of een biologische/eerlijke handelswijze hebben. Beetje vreemd om dat in een mind-style magazine tegen te komen dat zich focust op een betere wereld. Ik snap daarnaast, met mijn eigen achtergrond in media & communicatie, ook wel wel dat zo'n fancy en glossy blad als Happinez ook ergens van betaald moet worden zodat het nog wel betaalbaar is voor de consument.

De vraag die bij me opkomt is 'Moet een blad als Happinez zijn eigen visie verloochen en sponsors aantrekken die niet bij haar bedrijfsfilosofie passen om toch de 'goede' boodschap de wereld in te helpen?' Is het middel beter of erger dan de kwaal? Het voelt ietwat hypocriet. Het is een soort dissonantie in het blad: er worden veelal dure producten aangeprezen, die - toegegeven - vaak van biologische en eerlijke oorspong zijn - maar toch als inleiding worden gebruikt in een blad wat hoofdzakelijk zou moeten gaan over gelukkig worden zonder gehechtheid aan materiële dingen. Daarnaast klopt het inderdaad dat veel artikelen in Happinez in tegenstrijd met elkaar zijn. Is dat verkeerd?

Dat is nog maar de vraag. Want als we eerlijk zijn, is ons hele leven één groot contrast. Waarom zouden we moeite doen voor dingen als we toch doodgaan aan het einde van de rit? Waarom zouden we ons best doen goede mensen te zijn als we niet eens weten of het aan het eind van ons leven uitmaakt? Juist wanneer het leven moeilijk wordt is het voor velen van ons een strijd om in iets hogers of mooiers te geloven. In God, in Boeddha of in universele liefde. Als je kind sterft, je vader aan kanker overlijdt of je partner ongeneeslijk ziek wordt, dan is het heel moeilijk om de schoonheid van het leven te blijven zien. Het leven is beeldschoon maar ook keihard. Er is leven. Er is dood.

 

De universele levensvragen 'Waarom zijn we hier' 'Wat is het doel van ons/mijn leven?' heeft ons sinds het begin van de mensheid gefascineerd. Nog steeds hebben we geen antwoord. Misschien bestaat dat antwoord ook niet en moeten we in onszelf een persoonlijk antwoord op die vraag proberen te vinden. Misschien gaat het juist om de juiste vragen te leren stellen. Voor alle filosofiën en levenshoudingen is wel iets te zeggen, omdat zij zich verdiept hebben in deze vragen en daarom vind ik het persoonlijk juist goed dat Happinez verschillende invalshoeken gebruikt. Als ze dat niet zou doen dan zou het blad al gauw een dogmatische instelling krijgen: lijken te claimen dat ze de waarheid in pacht heeft. En die stelling heeft de mensheid al heel wat ellende bezorgd.

Eenvoud en minimalisme is prachtig en iets wat ik zeker nastreef. De grap (en de contradictie) van eenvoud is, dat je juist de dingen die je wel hebt veel beter ziet. Ze vallen beter op. Een vrijwel lege kamer met zo'n prachtige Happinez lamp laat wel meteen een stuk vakmanschap zien waar je mogelijk dag in, dag uit van kan genieten. Het kan een inspiratie zijn om een aantal mooie dingen om je heen te verzamelen die iets zeggen over wie jij bent. Dat kan ook 'gewoon' een bosje rozen zijn, of twee mooie kaarsen of een stukje kwarts wat je ergens neerzet. Waar minimalisten - in mijn ogen - tegen strijden, is rotzooi die niets met jou te maken heeft en daardoor je energie blokkeert. Want voor al die rotzooi moet je wel zorg dragen en het spul vraagt jouw aandacht, ook al zijn het een paar nanoseconden, als je er je blik over laat gaan.

Kortom: Hans heeft wel en niet gelijk. In mijn optiek snijdt hij de valkuil van materieel spiritualisme aan: de valkuil dat als je hebt wat er in de Happinez staat en je huis er zo uitziet, dat je dan gelukkig bent. En dat je vooral steeds gelukkig moet blijven en consumentisme je uiteindelijk geluk gaat brengen. Het gaat om jouw intentie. Uiteindelijk heb jij dat als consument zelf in de hand (gelukkig maar!). Of het nu de Happinez is of de Bijbel (excuus voor de mensen die dat een heftige vergelijking vinden), de verantwoordelijkheid over hoe je met de inhoud omgaat ligt uiteindelijk bij jezelf.

Zelf heb ik, na twee jaar een abonnement gehad te hebben op Happinez, mijn abonnement een tijdje terug opgezegd. Het blad vind ik prachtig, maar ik stel nu mijn eigen inspiratie samen op Internet, door websites als feedly en Pintrest. Helemaal gratis, en ik haal er precies uit wat ik nodig heb. Dat is ook een keuze. Dat brengt mij eenvoud, overzicht en - mogelijk - geluk. En dat is uiteindelijk de bedoeling. 

 

En die stapel prachtige Happinez? Die geef ik weer door. Aan een ander. Misschien dat Hans er nog een paar wil hebben voor zijn show.

Ai. Sloeg mijn lief even de spijker op zijn kop vandaag. Hij gebruikt sinds een paar weken feedly, een website om gemakkelijk de 'feeds' (berichten) van je favoriete websites bij te houden. Die kun je daarin onderverdelen in een categorie en help je daardoor jezelf de informatiestroom van internet op jouw eigen voorkeuren af te stemmen.

Vandaag kreeg hij een feed van Zen Habits, een mooi weblog over een opgeruimd leven en een ditto hoofd, binnen, die hij meteen naar zijn vriendinnetje stuurde. Geen verkeerd idee want die zat ondertussen te stressen op de bank terwijl ze met twee laptops aan het jongleren was en de stroom e-mailverkeer die haar mailbox binnen stormde probeerde te temmen.

Het artikel begint met het volgende;

'Why is it that we cannot break the bad habits that stand in our way, crushing our desires to live a healthy life, be fit, simplify, be happier?>How is it that our best intentions are nearly always beaten? We want to be focused and productive, exercise and eat healthy foods, stop smoking and learn to get rid of debt and clutter, but we just can’t.

The answer lies in something extremely simple, but something most people aren’t aware of lt; We don’t know how to cope with stress and boredom in a healthy way.'
- Zen Habits, Leo Babauta.

Slechte gewoonten, zegt het artikel, worden door ons persoonlijk gevormd om met stress en verveling om te gaan.

Leo geeft een lijstje van voorbeelden hoe we met stress en verveling hebben leren omgaan:
- roken
- ronddolen op het internet
- junk food eten
- alcohol
- ongemanierd/boos zijn, ons depressief of angstig voelen
- tv kijken en gamen (als het een verslaving geworden is)
- winkelen (stress qua financiën en meer rommel in huis)
- ontwijken van financiën, papierwerk en rommel (geen zin in dus doen we niet)
- inactief zijn (stress ontwijken door niet te sporten)
- nagelbijten, op je haar kauwen, tandenknarsen

Het is geen complete lijst, maar Leo geeft hier een aantal voorbeelden die erop zouden kunnen wijzen hoe wij met stress of verveling omgaan. Een wijntje drinken omdat je er zin in hebt is een hele andere intentie dan een wijntje drinken omdat je anders niet met je stress om kunt gaan. Het lijstje wil dus niet zeggen dat je deze dingen NOOIT MAG DOEN.

Als dat wel zo was zou ik daar behoorlijk gestressed van kunnen raken zelfs. Niettemin heeft het artikel een goed punt: ik ben me vrij bewust van mijn acties, maar juist wanneer ik stress ervaar of momenten van onzekerheid/ontevredenheid meemaak, kan het nog wel eens zijn dat ik ook in 'niet functioneel gedrag' schiet.

In mijn persoonlijke geval zou dat niet zo gauw gaan om junk food of roken (ik heb nog nooit van mijn leven gerookt, met uitzondering een waterpijp in Granada) maar wel inactiviteit (ik ben moe dus geen zin) en winkelen of nieuwe spulletjes in huis brengen. Staat ook een beetje haaks op mijn ontrommel principe. Daar zit echter ook een soort logica in: hoe minder spullen in huis, hoe minder functionele zaken er over blijven en hoe meer je geconfronteerd wordt met wat er nog wél moet gebeuren. Zoals papierwerk of financiën.

Soms is het verstandiger om in een moment van stress of ongeduld een stapje terug te doen, een wandeling te maken of iets anders, waardoor je de boel weer helder voor de geest krijgt.

Dat is echter niet zomaar gedaan. Zoals het artikel ook meldt: slechte gewoonten doen er jaren over om zich te vormen, en de tegenbeweging van goede gewoonten cultiveren kan net zolang duren. Stapje voor stapje is het devies.

Leo geeft ook een aantal ideëen van goede gewoonten die we kunnen ontwikkelen:
- rennen, fietsen, lopen, zwemmen
- pushups, squats
- yoga, mediatie
- spelen met vrienden en kinderen (huisdieren?)
- creëer, schrijf, maak muziek, zing, lees als je je verveelt
- maak een wandeling en geniet van de natuur
- handel financiën en papierwerk meteen af (laat het niet opstapelen: dát veroorzaakt stress)
- neem controle in een situatie die voor je gevoel uit de hand loopt, maak lijstjes, maak babysteps in de nieuwe richting
- wordt bewust van ademhaling, van spanning in je lichaam en gedachtes die in je opkomen
- neem rust
- leer te genieten van gezond voedsel
- rem af
- neem een warm bad (ja... een warm bad. Hadden we er maar eentje!) in dit geval een warme douche, en laatst probeerde ik een warm voetenbad uit, ook best lekker!
- leer om te leven in het huidige moment

Als ik dit lijstje lees en dat vergelijk met het eerdere lijstje van slechte gewoonten, dan komt er meteen energie bij me op. Het voelt meteen goed. Maar jezelf in beweging krijgen is niet altijd makkelijk. Begin met kleine stapjes, en foeter jezelf niet uit omdat het weer eens niet gelukt is. Beloon jezelf voor de kleine momenten dat het wel lukt, neem kleine stapjes naar een beter leven.

Wanneer er stress is, of verveling, zijn we geneigd het meteen op te willen lossen ofwel het te ontwijken. Zowel te hard werken en blindelings alles op proberen te lossen als het ontwijken zijn voorbeelden van gedrag dat uiteindelijk niet functioneel is. Neem een time-out en bedenk een strategie die voor jou werkt.

En geef jezelf een vriendelijke por in de goede richting. Zo ga ik nu maar eens naar buiten, een ommetje maken. En dan meteen langs de bank om mijn verzekeringen te regelen. Het zal vast een goed gevoel geven om dat eens van mijn lijstje af te strepen!

Bij mijn moeder in de bladenmand vond ik dit artikel in de Magriet: 9 tips van vrouwen aan de top (waarvan de titel nummer 10 vormt). Leek me toch interessant om even te delen.

1. Blijf jezelf trouw
Zonder afbreuk te doen aan je leervermogen, want je kunt veel van je collega's leren, is het vooral belangrijk dat je jezelf blijft. Een beetje aanpassen is helemaal niet erg, maar waak ervoor rond te gaan lopen met een masker. Een vertoning die je vol moet houden put je uit, en werkt negatief op je creativiteit.

2. Deel met anderen wat je doet
Stilletjes en braaf doet wat je gezegd wordt en keihard werkt, valt dat helaas niet perse op, waardoor je er van kunt balen dat 'nooit iemand ziet wat je toevoegt'. Je mag best meedelen aan de mensen die daar ook wat aan hebben wat je nu bezig houdt en welke resultaten je geboekt hebt, zonder meteen als een blaaskaak of over-achiever over te komen. Geef jezelf eens een klopje op je schouder en deel!

3. Wees duidelijk
Wanneer werk en privé door elkaar gaan lopen, is het soms best lastig om te bedenken welke rol je wanneer aan moet nemen. Op het werk ben je geen moeder, thuis ben je geen werknemer, maar toch lopen die rollen wel eens door elkaar. Soms is het gemakkelijker om jezelf - en daarbij anderen - duidelijkheid te geven over de rol waar je op dit moment voor kiest. Dat is niet altijd vol te houden, maar het uitgangspunt is het belangrijkst, het voorkomt dat je aan de keukentafel nog 'managementtaal' bezigt omdat je nog in je werkende rol bent blijven hangen...

4. Blijf vragen stellen
Je bent nooit te oud om te leren. Toon interesse in anderen en stel vragen, daar leer je een hoop van en het levert je waardevolle medewerking op. Je kunt van anderen leren hoe zij dingen aanpakken en zo zelf ook blijven leren. Durf vragen te stellen, om hulp te vragen en ook hulp te geven.

5. Maak keuzes
Hak knopen door. Soms wachten we met het maken van een keuze tot dat we alle details verzameld hebben. Dat kan niet altijd en is vaak ook niet eens haalbaar. Hak daarom de knoop door en gebruik je gezonde boeren verstand. Vertrouw op jezelf.

6. Maak thuis goede afspraken
Maak met je partner en eventuele kinderen goede afspraken, zodat je niet in de knel komt met de zorg thuis. De boodschappen, de kinderen wegbrengen... maak goede afspraken en kijk waar het gemakkelijker kan. Misschien kun je je perfectionisme een beetje laten varen en beseffen dat je het thuis niet onder controle hoeft te hebben als je op je werk zit. Maak het jezelf gemakkelijk en schep duidelijkheid.

7. Haal vaker je schouders op
Iedereen vindt wat van je. Er moet altijd nog wat gebeuren en het werk is nooit af. En vaak ook niet zo perfect als je hoopte. Er is maar één goede oplossing en dat is: haal regelmatig je schouders op. Maak een grap, gebruik je humor en kweek wat relativeringsvermogen. Bedenk je dat al je collega's, klanten en jijzelf ook maar mensen zijn, mensen die fouten maken en hun dag wel eens niet hebben. Loopt iets uit de hand: praat het uit. Laat je dag er niet door verpesten en zeul niet de hele wereld op je schouders mee naar huis. Dat trekt namelijk niemand :)

8. Deeltijd is niet (altijd) het probleem
Dit is eigenlijk een beetje een advies uit de oude doos. Sommigen denken dat deeltijd werken schadelijk kan zijn voor hun loopbaan. Inmiddels zijn er vele organisaties bezig met 'Het Nieuwe Werken' en wordt de combinatie deeltijdbaan en eigen bedrijf ook steeds gewoner. Mijn advies zou zijn: laat je niet tegenhouden. Als vrije tijd voor jou belangrijk is, ga dan gerust parttime werken. Hou je financiën in de gaten en bekijk hoe jij het liefst wil leven. Deeltijd is in mijn ogen nooit een probleem, motivatie en intentie zijn veel belangrijker.

9. Wees niet te bescheiden!
Misschien heb je een goed idee maar luistert er niemand naar je. Je voelt je niet serieus genomen. Praat je zacht of durf je niet naar de voorgrond te treden? Verzamel moed om dat aan te pakken! Geloof in jezelf en durf ruimte in te nemen op een vergadering, bij een presentatie of een sollicitatie. Als je er echt moeite mee hebt kun je ook trainingen volgen die je assertiever en sterker maken, ook Margaret Thatcher heeft ooit een stemcursus gevolgd om ervoor te zorgen dat haar boodschap goed overkwam (een heldere, niet te hoge stem werkt het beste). Leer jezelf presenteren en experimenteer met je uitstraling.

Zomaar een paar tipjes die ik wilde delen. Sommige vrouwen zijn bang dat ze in een zakelijke omgeving al gauw halve mannen moeten worden omdat men ze anders niet serieus neemt. Dat lijkt me zonde van de energie. Mannen zijn er al genoeg, dus maak een afweging tussen je zakelijk opstellen maar toch jezelf blijven. Durf een beetje op te vallen zonder te overdrijven. Trek een pak aan maar verf je nagels roze. Wees een vrouw, want dat ben je immers ook.

Last but not least, laat je niet gek maken. Het is werk, het is druk en er moet van alles gebeuren, maar laat aan het eind van de dag ook los. Maak een ommetje, een boswandeling, knuffel met je partner of luister mooie muziek: doe iets wat jou ontspant.

Dan kun je er de volgende dag weer fris tegenaan!

Vanmorgen ontving ik via een oud-klasgenootje van Filosofie en inmiddels goede vriend een mooie TED-talk van Alain de Botton. 'Dat is toch één van je favoriete filosofen?' vroeg hij me. Dat had hij goed onthouden! Hij stuurde me oorspronkelijk dit filmpje over Atheïsm 2.0, zeker een aanrader, maar ik blijf bovenstaand filmpje toch één van zijn mooiste TED-talks vinden. 

Wat niet wegneemt dat hij met Atheïsm 2.0 een mooi dilemma aansnijdt. Sommigen denken heel zwart-wit over geloven of niet geloven. Volgens hen ben je ófwel een atheïst dan wel een religieus persoon. Er zit niet veel tussen. Alain poogt in zijn TED-talk een tussenvorm voor te stellen: een grijs gebied waar je jouw morele kader kunt samenstellen van brokken vanuit cultuur, filosofie, literatuur en jawel: religie. 

Alain als filosoof wordt bewogen door de vraag 'wat is een goed leven?' en 'hoe leidt je een goed leven'. Vroeger was - in Nederland - vrij simpel, je werd geboren in een bepaald gezin, in een bepaald dorp, in een bepaalde regio die bijvoorbeeld katholiek of protestants was. Je morele kompas stond al haarfijn voor je uitgetekend. 

De tijden zijn veranderd, en niet iedereen voelt zich verbonden met allerhande dogma's en regels. Ik ook niet, moet ik bekennen. Zelfs in het boeddhisme vond ik bepaalde overtuigingen en regels niet flexibel of toegankelijk, terwijl mijn voorkeur daar lange tijd naar uit gegaan is. Uiteindelijk bleek dat mijn persoonlijke voorkeur toch blijkt dat ik verder op onderzoek wil gaan en moeite heb om me bij één groepering aan te sluiten die beweerd dat het zus of zo is.

In de TED-talk pleit Alain voor het zelf vergaren van kennis en wijsheid. Uit alle bronnen die je kunt vinden, ook religieuze bronnen. Hij noemt zowel kunst als Jane Austen, religie als Plato. Uiteindelijk is iedereen een filosoof en denkt iedereen na over ethiek, moraal en de zin van zijn of haar leven. Waarom zou het dan verkeerd zijn om via de bouwblokken van ervaring en empirische kennis je eigen levensvisie op te bouwen? 

Wellicht was dit al lang in je hoofd op gekomen gezien wij in een vrij land leven waar je veel mag en kunt denken, dus hoef je totaal niet aangespoord te worden om leentjebuur te mogen spelen bij alles wat je tegenkomt. De mensen waarbij dat niet zo makkelijk gaat probeert Alain in dat filmpje te kietelen op zijn eigen, welbespraakte en ietwat absurdistische manier. 

Het filmpje dat ik hierboven heb gevoegd gaat met name over hoe wij naar succes kunnen kijken en wat succes nu werkelijk voor ons betekent. Hij wil hier vooral meegeven dat je er voor moet zorgen dat jij de initiator en eigenaar bent van je eigen ambities en niet 'mindless' die van een ander volgt. Het sluit trouwens best goed aan op het Atheïst 2.0 filmpje omdat beiden zich richten op wat voor jou persoonlijk nu echt belangrijk is in het leven (en dat je daar best door geïnspireerd mag raken via anderen). Dat is ook meteen Alain's punchline:

'Let's make sure that our ideas of success are truly our own.'

PS het filmpje over Succes 'embed' niet goed en kun je dus hier vinden

Zuinig leven. Een onderwerp dat al in veel vorige berichten voorbij gekomen is. Het is niet persee door de crisis dat ik daar nu extra aandacht aan besteed - ik ben altijd voorzichtig met geld geweest - maar gezien ik de afgelopen maanden even geen werk had, is mijn relatie met geld weer op scherp gezet. En dat is niet verkeerd. Een paar jaar geleden alweer, werkte ik in de IT bij een bank. Daar verdiende ik ruim voldoende, ik hoefde dan ook niet echt na te denken over waar ik mijn geld aan uitgaf. Ik kon alles doen wat ik wilde én daarbij ook nog eens sparen. Geen slecht leventje. Vandaar dat mijn China reis ook qua financiën geen moeilijke beslissing was: het kon er vanaf, en ik had er genoeg geld voor opzij kunnen leggen.

Mijn tweede baan verdiende ook niet slecht. Sparen ging iets slechter, ik woonde inmiddels samen en liet geen kans onbenut om leuke dingen met mijn lief te doen. Plus de verbouwing in ons huis, en de aanschaf van wat nodige spullen om te zorgen dat het nieuw ontstane huisje echt ‘ons huis’ zou worden. Geld staat voor mij in relatie tot een dienst, een beloning voor gedane arbeid. Door de jaren heen ben ik gaan kijken wat ik financieel daadwerkelijk nodig heb om te leven en hoeveel bestedingsruimte ik zou moeten hebben om mijn dromen waar te maken. Geld maakt je dromen niet waar, maar geeft je wel de ruimte om ze na te leven, helemaal als reizen je hobby is.

De paar maanden zonder inkomen hebben me veel bewuster gemaakt van mijn uitgaven. Een bekertje Starbucks, een broodje bij de HEMA of bij de V&D, doordat ik mijn spaargeld moest gebruiken om die maanden te overbruggen, kreeg ik steeds meer gevoel bij wat ik uitgaf. Begrijp me niet verkeerd, ik wil LEUK leven, dus zeker niet besparen op de LEUKE dingen. Lekker een wijntje drinken, met vriendinnen op stap, natuurlijk! Er zijn echter wel manieren om dat op een slimme en bewuste manier te doen. Zo hebben vriendin G. en ik een ritueel: samen door het bos wandelen en aan het eind een kopje koffie bij een bruin café in het dorp doen. Kost weinig, maar voor ons gevoel zijn we er echt even uit geweest, even los van alles en hebben we natuurlijk weer lekker bij kunnen kletsen.

Met vriendinnen S. en L. komt het regelmatig voor dat we er een haakprojectje bij pakken onder het kletsen.  En wat is nu lekkerder, als het weer het toelaat, om in het bos te genieten van een zelf meegebrachte fles fijn, wat olijfjes en stokbrood met vrienden? Plezier maken hoeft niet duur te zijn, en daarbij heb je – naast geld – vooral tijd nodig om plezier te maken. Met een fulltime – vaak inspannende – baan, hobby's, kinderen en een hypotheek is het vaak moeilijk om geld in te leveren om er tijd voor terug te krijgen. En soms komen mensen daar helaas voor hun gevoel te laat achter, ze hebben allerhande financiële verplichtingen, en kunnen moeilijk een stap terug doen om daar gewilde tijd voor terug te krijgen.

Nu ik voor mezelf werk heb ik meer gevoel gekregen bij wat elk uur me kost en opbrengt. Eerst voelde dat negatief, als een beknelling, om zo met inkomsten en uitgaven bezig te zijn. Gaandeweg ervaar ik het als bevrijding, omdat ik nu veel preciezer weet hoe mijn uitgaven werken en hoe ik mijn werk- en privétijd in wil delen. Zo zijn de uren die ik niet werk voor mezelf wellicht duur, zo zou je het kunnen zien. Je kunt het ook zien dat ik voldoende werk om goed van te leven en zo tijd over houd om ook andere dingen te doen naast het werk. De cursus NLP die ik nu volg via mijn telefoon zou je als persoonlijke ontwikkeling kunnen zien, en ik beluister deze gewoon tijdens mijn reistijd. Zo zijn er allerlei manieren om je tijd zelf in te delen en toch te werken, te studeren, te ontspannen en tijd voor familie en vrienden over te houden.

Geld is nu ook meer een ruilmiddel voor me geworden dan 'een beloning die ik van een baas' krijg. Het is veel tastbaarder. Ik ben dan geen zelfstandige geworden om de recessie, want het is niet zo dat ik geen baan kon vinden. Het is ook niet mijn doel om er rijk van te worden. Het is mijn doel om een goed leven te leiden, waarbij ik de dingen doe – zowel in werk als privé - die voor mij belangrijk zijn én dat daarbij voor een inkomen zorg dat bij mijn wensen past. Het lijkt bijna een communistische, of meer socialistische, visie, werken naar behoefte. Maar dan op een gezonde manier, althans, dat geloof ik zelf.

Vandaag ben ik heen en weer naar Haarlem geweest, ik doe alles met het openbaar vervoer, en heb toen het boekje 'Leven van 1 euro per dag' van Kath Kelly opgepikt bij de Bruna. Het deed me denken aan de actie van mensen die een jaar geen kleding wilden kopen. Het is een vermakelijk en interessant verhaal over een Britse lerares die probeert een jaar lang op één euro per dag te leven. (lees hier een interview met haar) De manieren waarop ze dat probeert te doen zijn inspirerend om te lezen. Eerlijk is eerlijk, je hebt er een portie lef voor nodig om te liften naar Frankrijk, en allerhande vreemden om gunsten te vragen en nieuwe initatieven op te starten, maar uit alle pagina’s proef je dat ze leeft. Dat ze beleefd. En dat ze de onzekerheid omarmt die het leven eigenlijk is. En juist dat is een verrijking, een kunst die ik graag wil leren.

In de laatste editie van Flow stond in een artikel dat mensen vaak zelfs gelukkiger schijnen te worden van minder geld. Ze zijn tevredener met wat ze hebben, waarderen hun vrienden en familie en zijn bewust van de goede dingen in hun leven.  Ze realiseren zich steeds meer dat hun zekerheden in het leven maar betrekkelijk zijn, en dat het verstandiger is om te vertrouwen, dan om naar zekerheid te zoeken.

Nu ben ik niet van plan om ontzettend zuinig aan te gaan doen, maar ik wil mijn geld uitgeven aan de dingen die er werkelijk voor mij toedoen. Zo wil ik mijn broer die nu zijn masteronderzoek in Toronto doet, graag opzoeken. Dat kost best wat, een ticket Canada en drie weken hotel. Maar daar spaar ik graag voor. En dan bezuinig ik op de dingen waarbij dat kan. Een soort ‘vriendjes worden met mijn cashflow’. Eerder wilde ik zo min mogelijk naar mijn geld omkijken, als er maar genoeg opstond. Genoeg geld was zekerheid. Een grote spaarpot, en nooit rood staan. Nu zit daar veel meer risico’s in en moet ik soms eerst investeren voordat ik ontvang. Ik heb bancaire apps op mijn iPhone gezet met als doel daar nu wel ‘volwassen’ mee om te gaan en verantwoordelijk te worden voor die centjes. Bewust van mijn cashflow te worden en wat-ie voor me betekent.

Misschien is dat het thema van dit jaar wel voor me: bewust leven. Daar hoort bewust uitgeven bij. En bewust ondernemen. Ik zal eerder een jurkje voor 10 euro bij de H&M kopen dan een e-reader waar ik al een tijdje over na aan het denken ben (omdat dat in één keer zo’n smak geld is). Laat ik nu die jurkjes eens zitten, mijn klerenkast is toch al goed gevuld. Bewust blijven, soms jezelf even inhouden geeft vaak ruimte aan creatieve ideëen, en het maakt grotere dromen mogelijk. Plus, je krijgt ook nog eens een gevoel van beloning als jouw alternatieve weg gelukt is.

Wat zijn jouw dromen? En wat staat er voor jou in de weg om die te bereiken? Denk eens buiten de lijnen. Zijn er manieren om ze toch te verwezenlijken? En welke hulp heb je daarbij nodig?

Home, een prachtige natuurdocumentaire, is een van de mooiste films die ik in tijden gezien heb. In puur HD krijg je als kijker de meest prachtige beelden voorgeschoteld, voorzien van commentaar dat we momenteel niet heel goed omgaan met onze natuurlijk hulpbronnen. De film is geheel te bekijken op YouTube. Mijn lief en ik hebben hem via ons nieuwe mediacenter gekeken, dat mijn vriend zelf in elkaar geknutseld heeft.

De film schudt mij persoonlijk weer wakker om goede initiatieven vol te houden die ik soms een beetje heb laten verslonzen, zoals het letten op waar groentes vandaan komen wanneer ik ze koop. Liever kiezen voor worteltjes van Nederlandse bodem, dan die goedkope uit Spanje. Niet te lang douchen, en blijven kiezen voor duurzame vis, in plaats van vis waarvan ik het niet weet. 

Zelf goed en biologisch het nieuwe jaar beginnen? 

Het hoeft niet moeilijk of duur te zijn.

1) zamel je plastic afval apart in: steeds meer gemeenten zamelen plastic in. Het kost je niets, de plastic zakken kun je gratis bij de Albert Heijn meenemen (en wellicht bij andere supermarkten) en worden ofwel opgehaald of kunnen in de grote blauwe containers verzameld worden. Je staat er versteld van hoeveel van je afval uiteindelijk plastic bevat, en het geeft mij in ieder geval een heel goed gevoel dat bijna 99,9 procent ervan gerecycled wordt. Ook je shampoo flessen en ander plastic materiaal mogen erbij.

2) oude boeken, karton en papier: oude boeken kun je nog aan de kringloop doneren, maar als het echt niet langer kan, maak dan een grote opruiming en zamel je papier netjes apart in, zodat het gerecycled kan worden. Sommigen hebben er een kliko voor, wij brengen het papier ééns in de zoveel werken naar een inzamelingspunt in de buurt.

3) flessen en glas, netjes wegbrengen, niet in de prullenbak kieperen

 

4) breng batterijen netjes naar het chemisch afval, net zoals oude lampen. Daar zit namelijk kwik in, wat schadelijk is voor het milieu. Het is ook wel zo netjes om ook je oude nagellak daar af te geven. Ook geen prettig spul. 

5) kleren kun je naar de kledinginzamelingsboxen brengen, kost je helemaal niets. Of ga voor een kledingruilparty met vriendinnen: erg gezellig. Oude matrassen en dergelijke kun je naar de milieustraat brengen. Ze worden vermalen en schoongemaakt en dan als binnenvulling voor nieuwe matrassen gebruikt.

 

6) kies voor milieuvriendelijke reinigingsproducten, er zijn er steeds meer te koop, en de prijzen zijn niet hoog: Ecover is niet duur. Wij gebruiken zelfs voor de vaatwasser en wasmachine maar een halve tablet, dan doe je er nog langer mee. Schoon wordt het echt wel.

Tijdens het boodschappen doen:

- kies voor zo min mogelijk verpakkingsmateriaal, en bekijk of het gemakkelijk te recyclen is

- probeer te gaan voor groentes uit het seizoen en van Nederlandse bodem

- eet niet teveel vlees en vis en probeer, als dat in je financiële bereik ligt, voor biologische alternatieven te gaan.

Over kleding heb ik het de afgelopen tijd al vaker gehad. Minder kleding kopen, en liever gaan voor kleding die je een langere tijd met veel plezier kan dragen dan steeds maar weer iets nieuws kopen. Zo blijf je in de consumptie cirkel vastzitten en indirect bijdragen aan overproductie. 

 

Boeken kun je tegenwoordig ook veel online kopen. Dat is met name heel handig voor 'hard skill' boeken over je werk of methodes om iets nieuws te leren. De methode die ik nu gebruik is: documentatie in Word lezen - ook voor mijn werk - en dan met de arceer-tool de onderdelen highlighten die ik wil onthouden of snel wil terug kunnen vinden. Snel scannen van teksten, snel samenvatten. Voor romans ben ik nog niet zover, maar wie weet trakteer ik mezelf eens op een e-reader. En ja beste mensen, dat scheelt uiteindelijk veel bomen. 

Last but not least kan recyclen en oude spullen nieuw leven inblazen een gigantisch leuke bezigheid worden. Op websites als Pintrest en craftcawler vind je honderden zelfmaak en opknap projecten die je toch dat gevoel geven 'iets nieuws te hebben' en daar als bonus nog aan toevoegen dat het belonende gevoel hebt van 'dit heb ik zelf gemaakt' en wellicht heb je er nieuwe technieken voor bijgeleerd. 

 

Meer over de organisatie achter de film Home kun je hier vinden. Heb je tips, deel ze hier dan graag!

Wat hebben de Occupy-beweging en vrome vrouwen met elkaar te maken? Vraag het aan zuster Aloysa! Ze is 81 jaar en hoort bij de Zusters van Liefde van Jezus en Maria Moeder van Goede bijstand te Schijndel. Ze woont niet in een klooster, maar gewoon in een huis in Eindhoven samen met haar medezuster Agnes. Zuster Aloysa staat met beide benen in de maatschappij en heeft een uitgesproken mening over de economische crisis. Ook staat ze helemaal achter het protest van de Occupy-beweging in Eindhoven. Samen met zuster Agnes brengt ze het kamp regelmatig een bezoek. Generation Y wil graag horen wat een oudere generatie heeft te zeggen over de crisis. Kijk en luister zelf naar deze bijzondere, gedreven oude dame met pit: bron: Generation Y

Mooi filmpje gevonden via mijn collega: