Langzaam - of eigenlijk nog met redelijke vaart - rollen we weer het weekend in, tussen leuke, gezellige, confronterende en ietwat drukke bezigheden.

Donderdagavond een wandeling gemaakt met vriendin G. in 'onze' Bilthovense bossen. We werden verrast door dit kleine schepseltje. Deze twee wannabe globetrotters stonden wel even verbaasd te kijken naar zo'n glibberend beestje in Nederland. Zo vaak kom je ze immers niet tegen. Toen het buiten langzaamaan donker werd hebben we koffie gedronken in 'De Griffel' en zijn rond half elf toch maar eens op huis aan gegaan.


Vrijdag, mijn vrije dag, lekker op pad met vriendin S. We wilden eerst lekker gaan fröbelen in de tuin, maar gezien het dreigende weer zijn we naar de IKEA in Amersfoort getuft, waar ik een paar kleine spulletjes gekocht heb waar ik vriendlief straks mee wil verrassen.


Naderhand toch lekker gehaakt bij haar thuis en weer een voorkantje voor een kussensloopje afgemaakt. Aan het eind van de middag heeft mijn lief me opgehaald om door te rijden naar mijn oom en tante in Nunspeet, waar we heerlijk vegetarisch - voor mijn oom als ex-majoor een hele belevenis - gebarbecued  hebben en een paar grote bellen wijn achterover geslagen hebben. Gezien ze zelf vier jaar geleden bijna een maand in China hebben rondgetrokken hebben ze hun mooiste foto's en verhalen met ons gedeeld. De zin in de vakantie begint steeds meer bij me te groeien en haalt de onrust van het geregel nu eindelijk in. Mijn tante heeft me daarbij overladen met boekjes over China, dus om leesvoer zit ik momenteel niet verlegen.


Straks zal ik maar eens de slaapkamer inpiepen om mijn geheime mini slaapkamer transformatie te voltooien. Daarna weer op pad naar Tiel gezien de moeder van mijn lief jarig is. Na deze feestelijkheden zijn we uitgenodigd voor een herdenking in een restaurant in Utrecht voor een vriend van hem die een jaar geleden verongelukt is. Zijn vrienden hebben het hele restaurant afgehuurd om met zijn allen samen te komen.

Het is zo'n wonderlijk, maar ook een waardevol contrast. Een verjaardag, gevolgd door een herdenking aan iemand die die leeftijd nooit heeft kunnen bereiken. Zoals het bijwonen van een begrafenis en horen dat er in je vrienden- en familiekring een nieuw leven in de wereld komt.

Het contrast van het leven. En het mag beiden gevierd, getreurd en beleefd worden.

Weer heerlijk door de Bilthovense bossen gewandeld...

Op een tegeltje in Utrecht.

Wellicht heb je het al gemerkt: ik probeer nu per dag een berichtje te posten. Soms meer, haha! Een paar dagen geleden besloot ik me weer meer te richten op wat ik het liefste doe, en één van die dingen is gewoonweg schrijven. Als kleine uk schreef ik hele schriftjes vol met eigen verhaaltjes en nog steeds geeft schrijven me altijd een heerlijk gevoel. Met name als ik in een 'flow' zit waar de woorden zo van mijn handen op het beeldscherm terecht komen. Dan kijk ik later wel naar de spelling, of de zinsconstructies, eerst moet het verhaal, de intentie op papier komen. In dit geval het beeldscherm.

Bloggen gaat veel sneller dan schrijven, wat natuurlijk zijn voor- en nadelen heeft. Er zijn momenten dat ik last heb van een 'writers-block'. Dan heb ik bijvoorbeeld midden in de nacht (op dat soort momenten schieten verhalen je hoofd in, als je tot rust gekomen bent) of in het bos een idee en krijg ik als ik eenmaal achter mijn laptop zit, met geen mogelijkheid meer 'op papier.' Heel irritant. Inspiratie moet je grijpen wanneer het jou grijpt, anders is het foetzie. En dan zit je daar maar op je beeldscherm te staren, de vogel gevlogen.

Maar goed, ergens ben ik ook een perfectionist en als het me dan even niet lukt, dan blog ik een tijdje niet. Soms is het echter fijner om dingen gewoon te doen. Soms zit er een mooi stuk tussen waar ik me ergens wel trots op voel en er zitten natuurlijk stukjes bij waarmee ik wat minder blij ben. Het belangrijkste is dat je het gewoon doet en zo steeds beter voelt wanneer je iets op wilt schrijven en hoe je het op wilt schrijven. Dat geldt voor elke liefhebberij die je hebt. Met vallen en opstaan. Dat is puur, dat is authentiek. Niet schrijven zoals anderen willen dat je schrijft, of steeds maar denken 'wie leest dit überhaupt nu' of 'zitten mensen hier wel op te wachten?'

Daarnaast schrijf ik ook om mijn hoofd leeg te maken. Om iets te delen wat in me borrelt en eruit wil. Omdat ik ergens over twijfel, iets me bezighoud of omdat ik gewoonweg een persoonlijk openbaring of ervaring wil delen. 

Dus schrijf ik. Gewoon om te schrijven. Omdat ik het leuk vind. En wanneer mensen dat willen  lezen en waarderen is dat alleen maar heel erg mooi meegenomen - iets om dankbaar voor te zijn!

De zin en onzin van E-nummers. Ik voer er hele debatten over met familie en vrienden. De berichtgeving is tegenstrijdig: laboratoria zeggen dat alles veilig is, anderen beweren dat we absoluut uit moeten kijken met e-nummers. Niet alle e-nummers zijn automatisch giftig of synthetisch, een ervan hoop zijn van natuurlijke oorsprong (hoewel ook natuurlijke stoffen giftig kunnen zijn.)

Soms denk je, ha, hier zitten geen e-nummers in, maar dan zijn alle e-nummers gewoon voluit uitgeschreven op de verpakking. Met name monosodium glutamaat (het beruchte MSG) en aspertaam zijn de meest controversiële van alle e-nummers. Sommige mensen waarschuwen dat je ze compleet in de ban moet doen, anderen nemen het (letterlijk) met een korreltje zout.

Als consument raak je soms helemaal tureluurs van alle vage informatie. Mijn eerste reactie was dan ook: schrappen. Mijn vriend heb ik inmiddels ook geïnfecteerd, en scannen we samen altijd nieuwe producten waar we interesse in hebben af, voordat ze in ons boodschappenmandje belanden. Toch weten we zelf ook niet zeker hoe het zit. Mijn vriend vond een leuke documentaire van de BBC genaamd 'E Numbers: an Edible Adventure.' Stefan Gates, een schrijver over voedsel en liefhebber, duikt openminded de laboratoria in, en vertelt in een drieluik over zoetstoffen, conserveringsmiddelen en smaakversterkers.

De soms hilarische onderzoeken die hij doet laten zien dat sommige - weliswaar vreemde conserveringsmiddelen - ons eigenlijk beschermen tegen iets wat velen malen erger is, bijvoorbeeld 'botulisme'. Deze bacterie - dodelijk binnen 24 uur - kwam vroeger zeer gauw in je eten te zitten. Tegenwoordig gebruiken we een heftig goedje - potassium nitrate of simpelweg 'Nitraat' (voor de wetenschappers onder ons: ja daar kun je een mooie bom van maken) - wat in principe giftig is. In kleine doseringen redt het ons echter van het ontstaan van deze bacterie in ons eten. Dat is relativerend nieuws is het niet?

Natuurlijk blijft het het beste om gezond, vers voedsel te eten en zo weinig mogelijk bewerkt voedsel in te slaan. Het risico volgens een arts zit hem niet zo zeer in de e-nummers, maar in de producten die deze e-nummers nodig hebben. Dat zijn vaak ongezonde, vette, suikerrijke producten, die sowieso weinig voedingsstoffen bevatten. Die moet je niet enkel mijden om de e-nummers, maar gewoonweg omdat ze niet gezond zijn. Je vindt geen 'gezonde' aardbeientaart met slagroom, of 'echt gezonde' chips. Frituur blijft frituur en glazuur blijft glazuur.

Met MSG en aspertaam vind ik overigens nog steeds dat we op moeten passen. Beter is het om het gewoon bij uitzondering te nemen en je er niet elke dag mee vol te stouwen. Maar waar zit MSG in? Juist, kant en klaar producten en sausjes. Sowieso al niet echt gezond. Waar zit aspertaam in? Alles wat 'suikervrij en light' is. Ook niet bepaald 'puur natuur.'

Conclusie? Met gezond verstand kom je een heel eind.

De documentaire zelf is zeker een aanrader. Zie met je eigen ogen waar sommige e-nummers vandaan komen, sommige smerig, andere verbazingwekkend!

Gisteren trof ik bij thuiskomst een foldertje binnen voor de oudelui: gezien ons appartementen complexje ooit exclusief voor de ouderen van dagen was, krijgen wij deze foldertjes nog wel eens binnen. Dit maal vond ik het niet vervelend, toen ik vorige week een hapje was wezen eten met vriendin M. en daarna een wandelingetje maakte, zag ik bij een bejaardentehuis een aankondiging van de activiteiten. Op de billboards lachte een prachtig bekend gezicht me toe, namelijk dat van Moya Brennen, zangeres van Clannad en solo artiest. Blijkbaar heb ik in dat geval een bejaarde smaak - naast de rock die ik ook graag luister - het billboard kondigde een kerstconcert van Moya aan.

Nieuwsgierig geworden bladerde ik het foldertje door, in plaats van het meteen bij het oud papier te gooien. Ergens hoopte ik dat Moya in de buurt van Utrecht zou optreden, maar dat bleek Rotterdam te zijn. Een voorstelling van 'An Irish Christmas.' Goed, als ze dan in Nederland is, zal ze ongetwijfeld nog wel ergens anders optreden. Hoop ik.

Gezien ik toch een beetje uitgeblust was van mijn dagelijkse fietstocht bladerde ik het foldertje verder door, wat zijn nou typische bejaarden activiteiten? Dat bleken: een middagje bridgen op de boot, een avondje klassiek en een avond naar 'Soldaat van Oranje.' Toen viel mijn oog op het volgende: er stonden stickertjes bij een aantal activiteiten. Een blauwe sticker met 'Actief' bleek een activiteit te zijn. Er stond bij: Hier wordt er een inspanning van u verwacht, bijvoorbeeld: een wandeling van 10 minuten.

10 Minuten!

TIEN MINUTEN?!

Lichtelijk geschokt keek ik nogmaals naar het blauwe figuurtje. 10 minuten. Ooit, ergens, als ik - hopelijk - oud en grijs (of wit) ben, is 10 minuten wandelen een activiteit. Iets om rekening mee te houden. Een hele reis. Een uitdaging. In mijn geestesoog zag ik mezelf als oude vrouw, met een stok en een al gauw te zware tas, proberen het stuk te lopen wat ik nu fluitend naar de supermarkt afleg.

Vanochtend werd ik er meteen mee geconfronteerd. Rekening houdend met slecht weer, nam ik de bus naar mijn werk. Een oud vrouwtje stapt in bij Station Bilthoven. Ze vertelt de buschauffeur waar ze heen moet en hij barst in lachen uit. Hij moet 6 minuten stilstaan bij het treinstation om op de treinpassagiers te wachten en liet de dame daarom weten dat het veel sneller was om gewoon te lopen. Kennelijk moest ze naar de volgende halte. Het vrouwtje antwoordde met een krakerig stemmetje dat ze toch heel graag met de bus mee wilde. De buschauffeur grinnikte van ongeloof en drong nogmaals aan. Het vrouwtje sputterde tegen en kroop dichter in haar stoel.

10 minuten lopen.

Op dat soort momenten ben ik erg tevreden met mijn eigen goed-functionerende lijf. En de hoop dat ik dat lijf nog lang fit kan houden. Dankbaarheid +1.

In de film van gisteren vertelde een man een verhaal over een 'gratitude stone'. Een steen die hij had gevonden en altijd bij zich had. Wanneer hij de steen aanraakte in zijn zak dacht hij aan de dingen in zijn leven waar hij dankbaar voor mag zijn. Een dagelijks ritueel. Er zijn vele rituelen gebaseerd op het dagelijks herinneren van alles waar je dankbaar voor mag zijn. Count your blessings. Het schijnt heel transformerend te werken om elke dag je focus te verleggen op wat goed is, in plaats op wat beter zou kunnen.

Naast dat stenen een symbolische waarde kunnen hebben, geloof ik ook in de energetische waarde van edelstenen. Een 'gelukssteen' of een 'liefdessteentje' met zowel symbolische als energetische waarde. Ik moet ook heel eerlijk bekennen dat ik stiekem een soort gelukssteentje heb. Een steuntje in mijn rug. Het is een stuk labradoriet, wat ik aan een veter om mijn hals heb hangen.

Labradoriet heeft beschermende eigenschappen, en het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar op dagen dat ik me ellendig voel (niet goed geslapen, hoofdpijn, geen energie e.d.) geeft het steentje me altijd een soort optimistisch gevoel. Ook in de meeste van mijn ringen zitten edelstenen, met name maanstenen, één van mijn favoriete stenen. Een ring met groenkleurig Schots graniet heb ik uit Edinburgh meegenomen. Een ring met paarse amethist uit Antwerpen.

Is het verbeeldingskracht - mijn eigen placebo gelukssteentje - of werkelijkheid? Wie zal het zeggen, maar voor mij werkt het. En ik zal zeker proberen om, wanneer ik aan het steentje friemel, te denken aan alles waarvoor ik dankbaar mag zijn, in plaats van mopperen over de dingen die op dat moment niet goed gaan.

Voorheen was het behoorlijk lastig om je 'favicon' te veranderen, dat is het icoontje wat je in je browser ziet als je je Blogger blog bezoekt. Dat is altijd een oranje icoontje met een B erin, het logo van Blogger. Tegenwoordig heeft Blogger een functionaliteit toegevoegd waarvoor je gemakkelijk een eigen favicon kan kiezen in de vorm van een afbeelding. Je vindt 'em onder de tab 'Design' of 'Ontwerp'. Je hebt er een afbeelding voor nodig met de afmeting 16 x 16 pixels. Ik heb er momenteel een zwart wit icoontje van gemaakt.

Klik op 'lees meer' om een afbeelding te zien die het nog wat duidelijker maakt.

- Clannad 'A Bridge'

Varens vind ik zo prachtig. Wat een wonderlijke planten. Ze lijken bijna buitenaards als ze nog in hun knop zitten. Misschien kunnen we er een paar op ons balkonnetje zetten...

De laatste dagen ben ik nogal verslingerd aan Myst URU Live, een heerlijk - maar moeilijk - puzzelspel in prachtige omgevingen. Het spel houdt me nogal bezig, en de puzzels, hoe lastig ook, wil ik zo graag oplossen. Ik wil alles in het spel gezien hebben. Mijn vriend moet lachen om mijn verwoede pogingen om verder te komen in het spel, waarbij hij mijn geduld zegt te bewonderen. Zelf weet ik niet zozeer of het geduld is of een soort ongeduld haha, waarbij ik juist alles op alles zet om meer te ontdekken. Het dingen willen ontrafelen zit een beetje in mijn aard.

Vanavond wist hij me echter uit mijn spel te wrikken en nadat ik een simpele zondagse maaltijd in elkaar geflanst had, een keuze uit twee films te geven die hij graag wilde kijken. We wachten met spanning op 'Forks and Knives' maar die schijnt nog niet uit te zijn. Gezien we wel zin hadden in een interessante docu, bestond de keuze uit 'The Secret' en 'Zeitgeist'. Omdat de eerste ons beiden ietwat commercieel in de oren klonk, gingen we voor 'Zeitgeist', een film over wereldpolitiek en hoe de maatschappelijke wereld er momenteel uit zou zien. De film begon met ontzettend veel geweld, kanonschoten, zwaargewonde kinderen, huilende mensen na 9/11 en een boze stem die ons vertelde dat we ons hele leven voorgelogen waren.

Na 5 minuten waren we het zat. Er sprak teveel boosheid uit te stem, teveel 'het leven is zo ontzettend oneerlijk' en deed me denken aan de 'conspiracy theories' waar mijn klasgenoten en ik op het HBO een tijdje door gefascineerd waren. Alle wereldleiders zouden stiekem vrijmetselaars zijn en enge complotten smeden. Zou best kunnen, maar het is niet de informatie waar wij nou echt in een positieve stemming van raakten. Dus werd het toch 'The Secret'.

Ook daar moesten we de eerste 5 minuten even slikken. Snelle beelden, allemaal interessant gedoe over 'het grote geheim' waar alle groten van geest van op de hoogte houden en wat voor ons als leken verborgen was gehouden. We doorstonden de dubieuze intro en werden getrakteerd op een onverwacht inspirerende film. In het begin ligt de nadruk nogal op het wensen van meer welvaart: geld en auto's, en hoe je dat zou kunnen bereiken. Net toen we een beetje verveeld raken, kwam de boodschap los dat het prima is als je jezelf wilt focussen op auto's en geld, maar dat je daar uiteindelijk niet gelukkig door wordt. Wel door je te richten op wat echt belangrijk is in het leven en daar je wensen heen te sturen. Een soort bidden lijkt het wel.

Voor mij is dat authenticiteit. Het geheim van 'The Secret' is volgens mij dat je je gedachten focust op wat je wilt in het leven. Positieve energie geven aan de dingen die je wel wilt en de dingen die je niet in je leven wilt geen aandacht meer geven. 'Wat je aandacht geeft groeit' is een gevleugelde uitspraak. Ook de Boeddha zei:

“We are what we think. All that we are arises with our thoughts. With our thoughts, we make the world.”

Vaak focussen we ons veel liever op de dingen die we niet willen, die we moeilijk of lastig vinden. Ergens omdat we het moeilijk vinden om te veranderen. Het is makkelijker om negatief te oordelen over je huidige situatie dan positief te denken hoe je deze kunt veranderen. En zo blijven we vaak in een negatieve cirkel zitten in plaats van een nieuwe keuze te maken. In de Secret worden wijze thema's naar boven gehaald die wellicht wat populair verpakt zijn. Niettemin herken ik een hoop wijsheden die ik heb mogen horen en lezen en probeer toe te passen op mijn eigen leven. Een inspirerende film is immer nooit weg en een mooie manier om een nieuwe week te starten.

Ik vind met name het idee mooi dat als je eenmaal het gevoel hebt dat iets klopt, je dat mag durven volgen. Mijn baan heb ik opgezegd zonder enig fall back plan - naast wellicht mijn spaarrekening. Enkel op vertrouwen, dat ik op dat moment wel iets vind wat op dit moment bij me past. Ook de reis naar China heb ik op gevoel geboekt, zonder daar maanden over nagedacht te hebben. Ik ga me nu niet oriënteren op iets nieuws, ik ga eerst op vakantie met mijn lief, dan naar China, en daarna ga ik rustig kijken, met het vertrouwen dat ik dan iets vind.

Best wel een beetje spannend. De ene keer heb ik er vol vertrouwen in, de andere keer jaagt het me ook wel wat angst aan. Omdat iedereen vraagt 'wat ik dan ga doen!' of denk 'jemig, straks moet ik maandenlang van mijn spaargeld leven en straks is alles op!' Vertrouwen in het leven is een oefening, geen geloof. Daarom heb ik besloten om het naam van mijn blog te veranderen naar een mooie quote die ik eens op Pintrest las en me geïnspireerd heeft, alsmede mijn vriendin R. die me heeft geleerd om te springen zonder te weten waarheen.

Wakker ben ik geloof ik wel, nu wil ik ervaren wat dat betekent voor mijn beslissingen.

Naar een ander land gaan is altijd een uitdaging als je de taal niet machtig bent. Mijn handicap daarbij is ook nog eens dat ik vegetariër ben en daar bovenop nog eens allergisch voor bepaalde noten(olie). Mijn moeder kwam met een ontzettend handige tip om de producten waar ik allergisch voor ben in het Chinees op te zoeken en daar een kaartje van te maken, wat ik kan tonen in een restaurant. Of we daaruit komen is een tweede, maar dan heb ik in ieder geval een manier om duidelijk te maken wat ik absoluut niet in mijn eten zou willen aantreffen.

Ook heb ik een handig artikel gevonden wat uitlegt hoe je redelijk vegetarisch kunt eten in het land waar vegetariër zijn nog echt een uitzondering is. Zelfs in de grote steden schijnt het niet gemakkelijk te zijn om enkel vegetarische gerechten te bestellen.

Ongelooflijk. Dit zijn korreltjes zand. Uitvergroot. Hoe wonderlijk is onze wereld...

Iets willen creëren omdat het moet werken, omdat je er geld aan moet/wilt verdienen of omdat je succes moet hebben, dat werkt niet. Niet op de lange termijn in ieder geval. Je lezers prikken er zo doorheen dat je heel graag iets uit probeert te stralen, krampachtigheid is niet prettig om te lezen.

Toevallig stuitte ik vandaag op een mooi artikel, wat zich lijkt te richten op 'succesvol bloggen' maar des te meer gaat over een succesvol leven.

Het artikel behandelt met name de vraag 'wat is je passie?' Pas als je over je passie blogt, schrijft, schildert, dan komt er iets authentieks uit je. Maar niet alleen dat, het maakt je enthousiast, gedreven, blij, vrolijk, jouw passie spat van het scherm. Dat kan je werk zijn, je hobby, maar ook een gebeurtenis, zoals de geboorte van een baby, een verhuizing of een wereldreis. Alleen als het jou van binnen raakt, kan het anderen raken.

Met name het vragenlijstje hieronder uit het artikel vond ik een interessante, ik zal deze binnenkort eens  rustig voor mezelf invullen.

Questions You Should Ask Yourself
So how do you find this element? What questions should I be asking to discover work that is play?
Here are some questions you should be starting to ask yourself.

• What comes easily to you?
• What do you read about till 2.30 in the morning
• What gets you up at 4.30am?
• What do you enjoy doing?
• What kind of things do people compliment you on?
• What activities give your spirit energy?

You may find that that the topic of the blog that you create or the career that you love will be a combination of several elements.

Lees hier het hele artikel. Wat is jouw passie (op het moment)?

Ben je ook gauw de draad kwijt wanneer je wetenschappelijke vrienden - lees in mijn geval: vader, broer en vriendlief - het hebben over kwantummechanica, Plancktijd en het Higgs Boson? Of val je weer eens in een aflevering van Discovery Channel over de LHC (Large Hadron Collider) en vraag je je nog steeds af wat dat ding nou precies doet, behalve deeltjes tegen elkaar knallen, waarvan jij je wellicht afvraagt waarom deeltes op elkaar knallen een paar biljard euries moet kosten?

Niet getreurd, want de tentoonstelling 'Master the Universe' in het Universiteitsmuseum in Utrecht legt je in redelijke lekentaal uit waar we nu staan sinds Galileo Galilei, Newton en Einstein. Professor en Nobelprijswinnaar Gerard 't Hooft legt je uit hoe het zogenaamde Standaardmodel in elkaar zit. Het standaardmodel is een wetenschappelijke manier om de werkelijkheid te kunnen beschrijven en toetsen, zoals wetenschappers dat door de eeuwen heen altijd getracht hebben.Het is nog lang niet compleet dan wel perfect, maar het raadsel van het leven, en daarbij het universum, laat zich niet zo makkelijk uittekenen.

Gezien ik het museum met mijn vader - met recht een amateur wetenschapper te noemen door zijn enorme honger en begrip van en naar kennis - bezocht, kon hij me bijstaan in de uitleg over sterke- en zwakke kernkracht, over Plancktijd en de ijlheid van atomen. Want, als er zoveel leegte tussen de atomen lijkt te zitten, waarom slaan we dan niet dwars door een tafel heen en kunnen we elkaar stiekem toch een mep verkopen?

Laat je overigens niet in de war brengen door enge naamgeving als 'boson' 'gluoon' 'down-quark' 'up-quark' e.d. waar je redelijk duizelig van kan worden. Feitelijk is deze naamgeving enkel bedoeld om het ene deeltje van het andere te kunnen scheiden, net zoals een bank een bank heet, zodat je niet op de tafel gaat zitten. Houdt dat in je achterhoofd als je met deze sci-fi aandoende naamgevingen om je oren geslagen wordt. Natuurlijk zal de naamgeving wel een bepaalde reden hebben, maar dat is voor het begrip ervan niet per se relevant.

Ben je nieuwsgierig geworden, ga dan eens op bezoek op de Lange Nieuwstraat bij het Universiteitsmuseum. Ben je, net zoals ik, ook nog eens fan van architectuur, dan kom je hier ook aan je trekken, het museum is gehuisd in een bijzonder bouwwerk. Een oud herenhuis uitgebouwd naar een modern, futuristisch pand, waarbij de nadruk op de bouwmaterialen - hout en steen - ligt. Een pand met een minimalistisch karakter, zodat alle aandacht uitgaat naar de inrichting: de tentoonstellingen. Een aanrader dus voor zowel de hobbywetenschapper als -architect.

De tentoonstelling 'Master the Universe' is te zien tot en met 4 september 2011.

Over spannende gebeurtenissen gesproken.

Eind september stop ik bij mijn huidige werkgever, omdat ik graag een nieuwe uitdaging wil zoeken. Wat de volgende stap is, weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat ik al tijden een mooie reis wil maken.

En wanneer kun je dat nu beter doen dan 'in between jobs'...

En dus, heb ik vandaag geboekt. 17 dagen China, bij Djoser. In mijn uppie met een reisgezelschap mee. Ik vind het enorm spannend. Dit is de eerste keer dat ik vaccinaties moet halen, een visum moet gaan regelen en al het andere wat erbij hoort. Ik heb er ontzettend veel zin in. Het is een rondreis door een aantal grote steden van China. We komen aan in Sjanghai, gaan door naar Beijing en bezoeken daar de Grote Muur en het zomerpaleis. Dan vliegen we naar Xian en bekijken daar het terracotta leger. We bezoeken nog een aantal andere steden (waar we een nachttrein voor pakken) en komen uiteindelijk uit in Hongkong, waarna we weer naar huis vliegen.

Ik vind het erg spannend, ik ben benieuwd naar de groep, en met name, naar het land. Het is nu een kwestie van lijstjes maken van de dingen die ik van te voren moet regelen, en mijn backpack eindelijk inpakken voor een reis waar hij voor bedoeld is.

Wordt vervolgd!

PS: wist je dat je op www.greenseat.nl de uitstoot van CO2 van je vlucht kunt laten berekenen? En die kosten om kunt zetten in een gift voor duurzame ontwikkelingen? Dat kostte in mijn geval maar €16,30, zeker de moeite waard!

Wat heb ik toch een vervelend leven. Woensdagavond met mijn lief naar IKEA, even een klein hapje eten en wat leuke dingetjes voor ons huis gekocht.

Donderdagavond met mijn mama naar de film 'Gooische Vrouwen' in de hippe CineLounge bioscoop in Houten, waar we stoeltjes op het balkon gereserveerd hadden en getrakteerd werden op een prosecco. Al deze luxe zat allemaal in het kaartje inbegrepen.

Van te voren nog een snelle hap bij de Kwalitaria, anders haalden we de film niet. We gaven de term 'fast food' dan ook een letterlijke betekenis. Die haast was achteraf niet nodig, maar dat zal je altijd zien.

Ontzettend gelachen om de film. Ik kijk de serie - Gooische Vrouwen - eigenlijk niet, maar zo'n film gezellig met mijn mams gaat er wel in. De bioscoop in Houten is ook echt geweldig. Gaan we gauw weer doen, en dan naar Bridesmaides. Maar Harry Potter staat natuurlijk ook op het verlanglijstje.

Vandaag even naar de tandarts - moet ook gebeuren - met broerlief de stad in, mooie TEVA slippertjes voor mezelf gekocht, met vriendin H. geshopt, bij Mocca More gezeten, de Dille & Kamille geplunderd en maffe outfits bij de Episode gepast, om later Japans te lunchen bij Moto. Voldaan en tevreden thuisgekomen bij mijn lief. Heerlijk toch?

Een mooie belofte aan jezelf...