Bijzondere entree voor een huisje vlakbij theater 't Hoogt. En hieronder het lantarentje dat voor de deur staat. Beide met mijn iPhone gemaakt. Ik zou het leuk vinden eens fijner met mijn 'echte' camera op pad te gaan, maar ik moet nog even wennen aan het gewicht en de omvang van het ding. De foto's zijn dan natuurlijk wel een stuk mooier!

En als je het echt drastisch wilt aanpakken, dan neem je toch een vouwhuis?

Kleding en mode. De meeste dames hebben er er een haat-liefdesverhouding mee. Ik in ieder geval wel. Ik zie er graag leuk en verzorgd uit, maar heb eigenlijk ook geen zin om er teveel mee bezig te zijn. De ene keer 'trap' ik weer in de mode valkuil en bega ik een shopping-spree, de andere keer word ik bijna ascetisch en ga ik voor minimalistisch.

Ook hier is balans weer het codewoord.

Uit het SBB boek, de geweldige homely bijbel die vriendin Loes en ik praktisch elke dag voor inspiratie raadplegen, staan een aantal leuke ontrommel tips ter voorkoming van het dagelijkse 'Wat zal ik vandaag nou weer eens aantrekken' en/of het 'Ik heb niets om aan te trekken' gevoel. De titel 'Simple Abundance' heeft als betekenis dat er zoiets is als simpele overvloed. Alles is er al, je hoeft niet van alles te kopen en te hebben om je tevreden te voelen met jezelf. De rode draad die door het boek heenloopt is 'authentiek' worden en zijn, leren wat echt bij jou past, wat jij fijn vindt en wat jou gelukkig maakt. Ze geeft daarbij tips over het huishouden, kleding, mediatie, eigenlijk alles wat er in een (vrouwen)leven voorbij komt. (Het boek is namelijk wel vooral op vrouwen gericht)

Een paar tips die ik zowel uit haar boek, als uit andere websites en boekjes geplukt heb (en wellicht goed van pas komen bij de grote lenteopruiming);

Tip 1 - Wees Authentiek en kijk naar wie je nu bent!
Leuk hoor, de jumpsuit, de hippiejurk en de sleehak, maar vind je ze volgend jaar ook nog leuk, of mag je ze dan van jezelf of de wereld niet meer aan? (zelf heb ik een uitzondering gemaakt voor mijn sleehak, er heilig van overtuigd dat ik me daar volgend jaar niets van ga aantrekken. Toch?) Wees authentiek, kijk wat je het liefste draagt, en wat nu bij je past. Als je niet weet wat eigenlijk het beste bij je past, kijk dan eens waar je je door de jaren heen het fijnst in voelde. Wat past echt bij jou en je lichaam?

Zo heb ik een paar jaar geleden mijn minirokjes die ik als studente droeg, weggedaan. Niets mis met die rokjes, maar het paste niet meer bij me toen ik aan het werk ging. Op het werk wilde ik een andere uitstraling hebben dan als studente, dus veranderde ik mijn garderobe. Minirokjes in de ICT dragen is sowieso vragen om problemen.

Je eigen stijl is overigens meer dan alleen maar kleren dragen. Stijl hebben staat overigens geheel los van mode, mode kan iedereen volgen, en kan een soort 'domme gansjes volg gedrag' worden. Stijl zit in je, in de manier waarop je loopt, waarop je naar iemand luistert, in de manier waarop je werkelijk jezelf bent en met een warm hart de wereld inloopt. Dat staat helemaal los van je kleding.

Kleding draagt echter, zoals wij vrouwen allemaal weten, wel bij aan ons gevoel van eigenwaarde (en zet jouw stijl kracht bij). Kleding kan je kracht geven, maar ook kracht bij je wegnemen. Een voorbeeld van kleding die energie wegneemt is voor mij bijvoorbeeld wanneer ik meisjes heen en weer zie bibberen op enorme hoge hakken waar ze niet op kunnen lopen. Je kunt ze zo omver duwen, ze stralen geen kracht uit. Ik weet hoe het voelt, ik heb ook een paar hoge miskopen gedaan, en ik voelde me vaak zo kwetsbaar op die hoge dingen, omdat ik bij elke stap na moest denken hoe ik mijn voet neerzet.

Tip 2 - Ga niet mee met de mode, maar kies voor 'blijvertjes'
Investeer liever in blijvertjes, in items die eigenlijk nooit uit de mode raken en die comfortabel zijn. Je ziet het namelijk zo wanneer je niet lekker in je kleding zit. Wat voor items dat zijn? Denk aan een trenchcoat, de zwarte kokerrok (past overal bij), een paar kwalitatieve zwarte pumps, een mooie witte blouse, een lange of korte getailleerde wollen jas, de zwarte of beige blazer... allemaal items die je door kunt blijven dragen en waarschijnlijk elk jaar weer blij mee ben. En als je dan een beetje mee wilt doen met modekleuren, koop dan een ketting of oorbelletjes in die stijl. Daarmee komen we meteen op punt twee;

Tip 3 - Koop kleren die bij elkaar passen
Je kent het wel: je koopt iets in een opwelling, wat, als je thuiskomt, nergens bij blijkt te staan. Toen ik een kleine gup was, mocht ik één keer per seizoen wat kleren kopen met mijn mama. Ik weet nog dat ze me leerde om dan kleren te kopen die bij elkaar passen. Door haar handige hulp kocht ik dus hele setjes kleding die allemaal bij elkaar passen.

Is die les blijven hangen? Nou, soms wel, soms niet. In ieder geval merk ik op dat ik bij kastopruimingen het liefst setjes overhoud. Als je kledingkast één grote ontplofte bende is, en combineren een dagtaak wordt, is het leuk om een verkleedpartijtje voor jezelf te organiseren. Pas elk item even aan, kijk waar je het mee kunt combineren. Vergezeld van een leuke CD, een kop thee en wat koekjes, heb je meteen een lekker meidenavondje voor jezelf.

Tip 4 - Bepaal hoeveel stuks je van een item mag/wilt hebben
Vrouwen zijn verzamelaars. Ik generaliseer even, omdat het in de evolutie in onze genen geperst is. Mannen jagen, vrouwen verzamelen. Besjes, groenten en nootjes en dat weer in nette bakjes. Herken je hoeveel voldoening opruimen en orde je geeft? Juist. Dat heeft niets met vooroordelen te maken, wel met voorkeuren. Verzamelingen kosten enorm veel ruimte, en kunnen je veel keuzestress geven. Iedereen heeft er wel eentje. Ik heb het met oorbellen. Klein, leuk, goedkoop, en zo leuk om te verzamelen. Boeken heb ik ook een tijd verzameld. Best zwaar als je 5x verhuisd. Nu haal ik ze eerder bij de bieb of geef ze weer door aan anderen.

Anderen verzamelen bijvoorbeeld sjaals, tassen of schoenen. Ik heb ooit een meisje gekend met een schoenenkast. Een hele kast. Vol schoenen. En zelfs ik heb er inmiddels meer dan me lief is. Om je leven simpeler te houden, vertel je jezelf hoeveel items je mag hebben. Een klein tasje, een grote handtas en een sporttas bijvoorbeeld? Een rugtas voor op vakantie? Hoeveel sjaals wil je hebben? Drie, vier, zestien? Ik heb het gisteren voor elkaar gekregen om een viertal sjaaltjes over te houden. Eén dunne voor de zomer, één dunnere en één dikkere voor de herfst, en mijn eigen gebreide megasjaal, voor als het echt bitter koud is. Wat een ruimte!

Tip 5 - Verzin handige manieren om je kleren en spulletjes te organiseren
Een hoop oorbellen in een mandje gooien is vragen om irritatie in de ochtend. Je bent uren bezig met een paartje eruit te kunnen vissen. Koop of - nog leuker - maak zelf een handig rekje. Bind je sjaals om de trap, hang ze in een kast aan haakjes. Haal zo'n handig IKEA rek en stop daar je schoenen in. Zorg goed voor je kleding, zo blijft het langer mooi en heb je er langer plezier van. Kijk ook eens op deze website 'Clean out the Clutter' en laat je inspireren.

Uiteindelijk is het doel van deze hele oefening dat je;
- alleen de kleding hebt waar je echt gek op bent (en een paar oude voor die heerlijke rommeldaagjes en verhuizingen)
- je leven simpeler maakt

Wat doe je nu met de spullen die je niet meer nodig hebt?
- breng je vriendinnen op hetzelfde idee en hou een kledingparty: ruil de kleding voor nieuwe dingen, maar wees wel kritisch, neem niet teveel spullen over en kies wat je echt leuk vindt (al succesvol gedaan met een aantal vriendinnen, waaronder Sarah)
- breng je kleding in een stevige vuilniszak naar de Humana, KIKI (Rode Kruis) of een ander goed doel
- geef ze door aan vriendinnen
- ga er mee aan de knutsel en tover het om tot tassen, dekens en ander mooi spul.

Wist je trouwens dat oude kleding die niet verkocht wordt of niet langer gedragen kan worden, wordt gerecycled tot matras en kussenvulling? Top!

Let wel, kleding opruimen is lastig. Aan sommige items zit sentimentele waarde, sommige items waren heel duur, maar draag je eigenlijk nooit. Je hebt een kritische en eerlijke blik naar jezelf en je spullen nodig om er afstand van te kunnen doen. Neem er dus rustig de tijd voor, en houdt constant in je gedachten dat je je leven simpeler wilt maken, niet lastiger. Een soort kledingkast meditatie ;) Oh, en ruim niet alles in één keer op. Begin met een kastje, een hoekje. Eerst je kleding, dan je schoenen, dan je tassen. Alles in één keer proberen kan een mens ontzettend wanhopig maken. Geef jezelf de ruimte. De ruimte die overblijft in je kast en in je leven is echt heerlijk.

Niet als excuus gebruiken om meteen weer de winkels in te duiken he? ;) Mocht je nog tips hebben uit eigen ervaring, dan hoor ik het graag! Ik zou er nog meer bij willen zetten, maar dan word het wel een ellenlang artikel. En er zijn al reeds goede boeken over geschreven.

Tot slot nog een paar mooie tips die ik ooit bij Isabel Losada op haar website zag staan;

The Efficiency Checklist

"Our life is frittered away by detail. Simplify, simplify, simplify." Thoreau

1 Clean my entire living space top to bottom.
2. Clean my entire work space top to bottom.
3. Clean my cars or car (if I have one) inside and out, service. Service my bike or roller blades. Sole and heel all my shoes.
4. Get up to date on all correspondence, both business and personal.
5. Throw out or give way anything that I do not use.
6. Get rid of or fix anything broken.
7. Return anything borrowed.
8. Get back anything on loan.
9. Check balances of bank accounts and find a way to always know what's in them if you don't already.
10. Get up to date on all bills. Pay all possible debts.
11. Organise and update all personal records and files including email lists etc.
12. Get up to date on all tax information and pay back taxes.
13. Find a fun way to get your body into shape and keep it that way. (They say that 80% of depression can be cured by exercise alone.)
14. Get up to date with health including doctors (scans etc) dentist, optician, chiropodist, diet etc.
15. Give away any clothes I don't wear - Especially anything that you never liked in the first place. Complete basic wardrobe including belts - jewellery etc. Have all clothes that you love clean, mended and ready to wear.
16. Books! Yes I'm serious! (Scan the shelves for 2nd rate books - books that you didn't enjoy and / or know that you will never read again. Take them to the charity shop to make room for those you really love.
17. Schedule into your diary PLAY or whatever you understand as play or however you choose to interpret that.

Een praktisch lijstje om je leven te versimpelen. Succes!

Jij ook? Lees hier een paar leuke tips hoe je het doet, goed voor jou, en de wereld! Want zeg nou zelf, hoeveel zooi heeft een mens nu werkelijk nodig?

Goede tip van SoChicken: wanneer je iets aan wilt schaffen, vraag je dan het volgende af 'Maakt het je leven ingewikkelder of simpeler?'

Dat jurkje waar je die schoenen en die panty voor aan moet schaffen en een strapless BH? Maakt je leven zeker weten ingewikkelder... en ja, ik spreek uit ervaring.

Jamie Oliver laat zijn fans kennismaken met de waarheid over de industrie achter één van de meest favoriete producten in Engeland: eieren en kip. Kip dat inmiddels goedkoper blijkt dan duur hondenvoedsel. Hij laat ons hier zien waarom. Waarschuwing: niet voor een zwakke maag. Maar als je hem niet kijkt omdat je het niet durft of niet wilt weten, ben je toch wel een behoorlijke 'chicken' (= angsthaas in het Engels) Met dank aan Sarah, die me erop wees op haar blog.

Sluit ook naadloos aan bij het boek 'Eating Animals' van Jonathan Safran Foer, wat ik nu aan het lezen ben.

Wat kan natuurgeweld toch mooi zijn... foto's van de vulkaanuitbarsting in IJsland. (zijn niet van mijn hand, mocht je dat denken ;)

Bron: AFP

Vanmorgen had ik me met mijn lief op de bank geparkeerd: hakend aan een cadeautje voor vrienden voor morgen, een kopje cappuccino naast me en de televisie aan. Ik zapte door naar een kanaal waar ik in een Chinese documentaire viel, met als onderwerp; het harde leven en bijbehorende keuzes van Chinese boeren die niet meer rond kunnen komen van hun boerderijen en daardoor naar de stad vertrekken om in de fabrieken gaan werken.

De documentaire richtte zich op een familie: de vader en moeder, laaggeschoold, vertrekken al vroeg in het leven van hun twee kinderen naar de stad om geld te verdienen. De kinderen worden van jongs af aan door opa en oma opgevoed. Wanneer zij hun ouders eindelijk zien en spreken, hameren die vooral op goede scholing en genoeg geld verdienen, omdat ze iets beters voor hun kinderen willen. De aandacht van hun ouders, die de kinderen zo missen, wordt verpakt in zorgen, waardoor de kinderen eerder rebelleren dan hun advies op willen volgen. De dochter kiest er uiteindelijk voor om - tegen de wens van haar ouders in - haar school te verlaten en in dezelfde fabriek als haar ouders te gaan werken.

Men filmt het harde werk dat de arbeiders leveren. De enorme rijen voor de trein, het gevecht om terug naar huis te kunnen en maandenlang te sparen voor een treinkaartje. De fabriek in kwestie is een textielfabriek, waar kleren genaaid worden. Kleren die voor de export genaaid worden, die we bij de H&M en C&A met het labeltje 'Made in China' kopen. We zien de gevechten die het meisje met haar ouders levert, en hoe ze uiteindelijk als serveerster in een nachtclub terecht komt. De zorgen van de ouders, de uitzichtloosheid van de situatie.

Het zien van die praktijken geeft me drang om al mijn H&M en aanverwante kleding in de Humana bak te gooien, om alleen nog maar fairtrade te kopen en er vooral van alles van te vinden. Het meisje is daarbij ook nog eens veel te jong om te werken. Maar dan vervolgd de documentaire; wanneer er een gros aantal fabrieken in de stad gesloten worden, komen duizenden arbeiders zonder werk te zitten. Ze ontvangen geen pensioen, geen uitkering, ze hebben geen diploma's... ze hebben niets meer. Zoals vaak het geval is, is er nooit een simpele oplossing voor dit soort dingen. Deze producten boycotten heeft niet automatisch het beste resultaat voor de mensen die er nu op mensonterende wegen hun geld mee verdienen. Er moet meer gebeuren dan dat.

Het lijkt een beetje op de voedselnood in Afrika, wij sturen daar voedsel heen, maar wat er daar eigenlijk gebeurt is dat zij zelf hun oogsten niet meer kunnen verkopen, omdat de voedselprijzen armzalig laag worden door het gratis voedsel dat lang als 'ontwikkelingshulp' gezien werd. En zo wordt het geven van hulp, het 'voor of tegen' beslissen, een ethisch dilemma.

In mijn minor filosofie was Ethiek mijn slechtste vak. Argumentatie, essays, ik vond het allemaal heerlijk om te doen. Maar ethiek vond ik zo ontzettend moeilijk. Ik leerde daar dat de meeste ethische beslissingen gemaakt worden op basis van een theorie. Dat moet ook haast wel, want het moeilijke aan een ethisch dilemma is dat je altijd meerdere kanten aan een zaak hebt, en er verliezen aan alle kanten zijn. Je kiest voor de 'beste' optie.

Dit kun je doen door bijvoorbeeld het gelijkheidsbeginsel te volgen 'elke burger heeft recht op gelijke behandeling in gelijke gevallen' of het utilitarisme en bijvoorbeeld Bentham volgen in zijn theorie  'het grootste geluk voor het grootste aantal mensen'. Natuurlijk zijn er ook heftigere versies, zoals die van Hobbs en Machiavelli, die beiden geloven in een totalitaire alleenheerser. In politieke filosofie hebben we een aantal van deze theorieën en stellingen behandeld en de daaruit voortvloeiende discussies waren zeer interessant. De theorieën bleken in ieder geval nooit perfect, en de keuze voor een theorie bleken erg afhankelijk van persoonlijke voorkeur, overtuigingen en levensstijl, kortom, passen ze bij je wereldvisie?

Een theorie kiezen om een ethisch dilemma mee aan te pakken, is een manier om 'groot' gebruik, met name in de politiek, uit te oefenen. Als je het over een heel land, een bevolking, een staat heb, dan moet je terug kunnen grijpen op theorieën die mensen zoveel mogelijk als individuen probeert te behandelen, maar toch op grote schaal inzetbaar is.

Uiteindelijk is dat natuurlijk het moeilijkste wat er is. Op politieke schaal hebben we het over 'Chinezen', 'Arbeiders', 'Economie' en 'Mensenrechten'. Ik weet niet meer wie het zei, maar ik geloof dat het uit het Boeddhisme komt, dat het generaliseren van dingen ervoor kan zorgen dat er kwaad wordt gedaan. Het is veel gemakkelijker om over een meerderheid te oordelen alsof het geen individuen met verschillende persoonlijkheden en acties kent, maar een 'groepering' is. Dan krijg je de misverstanden dat mensen geloven dat 'alle Moslim's extremisten zijn' of 'alle jongeren lui' of 'alle Amerikanen dik' noem het maar op, de vooroordelen zijn eindeloos.

In de nieuwste Yoga magazine, dat gisteren op de mat plofte, wordt daar op een mooie manier naar verwezen. Er stond een quote in die ik nu even niet kan vinden, maar het was zoiets van 'Schoonheid zit in het oog voor details, wreedheid zit in het generaliseren.' Ook staan er een paar fijne recepten in, met een verwijzing naar de yama's (de leefregel uit de yoga sutra's);

[Ahimsa 'geweldloosheid'
- schaad anderen niet. Als je vlees koopt ben je indirect verantwoordelijk voor de dood en kwelling van het dier. Kies voor een geweldloos dieët.

Satya 'waarheid' 
- weet waar je eten vandaan komt. Hoe is het voedsel op je bord geteeld? Hoe zijn de dieren behandeld? Wees kritisch en onderzoekend, wees eerlijk.

Asteya 'niet stelen' ; neem niets wat jou niet toekomt.
- Koemelk, bijvoorbeeld, is bedoeld voor kalfjes. Koop biologisch en fairtrade, steel niet van arme boeren in ontwikkelingslanden.

Bramacharya 'kuisheid' 
- seks is de kracht die leven creëert, een kracht die niet misbruikt mag worden. Koeien worden geïnsemineerd om zoveel mogelijk kalfjes te produceren en als melkfabrieken gebruikt worden. Bepaal of je daar onderdeel van wilt zijn.

Aparigraha 'afzien van bezit' 
- leef simpel, zodat anderen simpelweg kunnen leven. 'Overconsumptie is een groot probleem. Het zorgt voor moeilijkheden op het gebied van gezondheid, milieu en maatschappij. Neem niet meer dan je nodig hebt. - Yoga Magazine nr 2 2011]

Deze leefregels uit de yama's zijn ook een manier om te kijken naar hoe je consumeert. Vooralsnog is het moeilijk te zien wat er precies na aanleiding van je beslissingen gebeurt. Valkuilen om niet over die beslissingen en gevolgen na te hoeven denken kunnen zijn 'ja maar, iedereen doet het, wat maak ik nu voor verschil.' En mijn persoonlijke valkuil 'ja maar, stel dat iedereen dit doet, wat betekent dat dan voor de wereld?' Als iedereen vegetarisch wordt, wat gebeurt er dan met alle koeien? Als iedereen fairtrade koopt, wat gebeurt er dan met die Chinese arbeiders? Dat zijn dingen waar ik mijn hoofdje nog wel eens over breek.

Uiteindelijk is het heel moelijk om te voorspellen wat je acties precies voor consequenties hebben. Het enige wat je inderdaad kunt doen, en wat de leefregels uit de veda's ons ook vertellen, is om kritisch en bewust te zijn en te blijven. Aan te voelen wat je werkelijk nodig hebt, en wat je ego nodig denkt te hebben. Ik tuimel ook vaak genoeg in de valkuil dat ik weer eens denk dat ik anders moet zijn, anders moet kleden, of het huis anders moet. Terwijl simpliciteit me eigenlijk het best past. Dan ben ik rustig en tevreden, dan hoeft er niets anders. Dat geeft me ook meer rust.

We, jij en ik, kunnen de wereld niet in één keer veranderen. Dat gaat heel geleidelijk. Denken in zwart en wit is namelijk óók absoluut. Vaak beland je in een grijs gebied, met behoud van je principes en morele overtuigingen. Ik heb uit persoonlijke ervaring gezien hoe zwart/wit denken, ook in goed of fout, ook de meest spirituele mensen op het verkeerde been zet. Er is namelijk geen goed of slecht, er zijn steeds situaties, die allen een andere aanpak vereisen om 'het goede' te doen. En wat het goede is, dat verschilt per situatie. En dat, my friends, maakt ethiek zo lastig.

Om af te sluiten met de woorden van Frank Boeijen 'denk niet wit, denk niet zwart, maar in de kleuren van je hart.'

Mijn lief en ik willen binnenkort eens kijken naar nieuwe matrassen en beddengoed. Alles wat we hebben is redelijk tweedehands. Niet dat daar iets mis mee is, maar onze matrassen hebben hun senioren leeftijd al bijna bereikt, en we hebben beiden af en toe wat last van onze rug en nek. 

Natuurlijk willen we eigenlijk het liefst alles biologisch en fair trade, zodat we heerlijk en ook nog milieuvriendelijk slapen. In onze huidige matrassen, dekbedden en kussens is al aloë vera verwerkt, al een leuke touch, maar we willen toch iets meer dan dat alleen.

Natuurlijk, als dame zijnde, ben ik me meteen op de dekbedovertrekken gaan storten, die geven toch wel meteen een bepaalde energie aan je kamer. Nu heb ik Pure Coverz ontdekt, geen suffe biologische dekbedden in felle kleuren, maar stijlvolle, satijngeweven katoenen dekbedden. Een lust voor het oog. Wel wat duurder dan een IKEA dekbed, maar goed, als je even investeerd heb je ook wel iets prachtigs. Voor de dekbedden en kussens lijkt Yumeko me wel erg prettig.

Mochten lezers nog tips hebben voor ander goed biologisch slaaptextiel, dan hoor ik dat natuurlijk graag!

Vandaag nodigde onze directeur (origineel een Engelsman) ons uit voor een echte 'English Breakfast' bij hem thuis. Hij verzocht ons het hele weekend zo weinig mogelijk te eten, en al gauw bleek duidelijk waarom, hij had zich behoorlijk voor ons uitgesloofd.

Marmelade, boter genaamd 'It's Not Butter' (maar wat dan wel? vroegen wij ons af) en een flinke fles ketchup stonden al op de tafel geparkeerd toen we in de keuken uitgenodigd werden. Ook de bekende HP sauce, waarvan ik altijd benieuwd was waar die afkorting voor stond sinds ik het in Edinburgh zag staan. Het staat blijkbaar voor Houses of Parliament - daar was ik echt niet opgekomen - en wordt gemaakt, ironisch genoeg, in Eindhoven.

Nadat we een beetje fruit genomen hadden werden we getrakteerd op toast, worstjes, bacon, kippers, gebakken champignons, tomaat en eieren. En voor de vegetariërs, waaronder ikzelf, een vega worstje. Ontzettend leuk, en ontzettend veel. ik vroeg zijn dochter - toevallig ook een ADC student - of ze dit wel vaker deden. Ze antwoorde met een resoluut 'Nooit' en lachte, 'Normaal komen we niet verder dan soms toast met bonen in tomatensaus, maar meer ook niet.'

Ondanks het gebek aan familietraditie was het een heerlijke maaltijd. Na twee vega worstjes had ik mijn limiet toch echt wel bereikt. Gezien de goede man de boel weg wilde gooien heb ik een aantal van de worstjes mee naar huis kunnen smokkelen - ik gooi eten niet graag weg - om hier in het avondeten te verwerken. Als ik dat nog opkrijg natuurlijk.

Gelukkig was ik al van plan om in de middag naar de sportschool te gaan. Gevoelsmatig was dat een perfect toetje na dit weldadige ontbijt. Erg gezellig, zo'n uitje met de collega's, met alle lof voor de kok!

Een wandeling door het Boetzelaar Park in Bilthoven... prachtig klein stukje natuur. De foto's zijn gemaakt met mijn iPhone.

Renunciation has both sadness and joy in it: sadness because you realize the futility of your old ways, and joy because of the greater vision that begins to unfold when you are able to let go of them. This is no ordinary joy. It is a joy that gives birth to a new and profound strength, a confidence, an abiding inspiration that comes from the realization that you are not condemned to your habits, that you can indeed emerge from them, that you can change, and grow more and more free.
 - uit de Rigpa Glimpse van vandaag

Yes. Mijn lief en ik zijn helemaal into de 'Groene Smoothies'. Ongelooflijk gezond, en best goed van smaak. Al snap ik dat je misschien even je neus optrekt bij het zien van de kleur. De smoothie hiernaast bevat een flinke schep verse spinazie, een scheut worteltjessap en een peer. En dat alles in de blender.

Daarnaast vond ik gisteren nog een aantal interessante food-weetjes in het programma 'The Truth about Food';

- Calcium zorgt dat er minder vet in je lichaam opgenomen wordt, maar voert het mee naar... ermn... buiten. Calcium-rijk voedsel zoals yoghurt, kaas en eieren is dus goed voor je! Kies wel voor de magere varianten als het je doel is om echt kilo's kwijt te raken.

- Soep vult langer dan vast voedsel. Uit een test bleek dat vast voedsel + een glas water, minder lang het gevoel van 'gevuld' geeft dan datzelfde vaste voedsel (plus het glas water) in de blender tot een soep maken. Waarom? Doordat het water door de soep gemengd is (en dus vol voedingstoffen zit), rekt het je maag een beetje uit, zodat je je bovenkamer het seintje van 'vol' krijgt. Het glas water wat je voor of na de maaltijd drinkt, loopt gewoon door je lichaam heen, gezien het geen voedingstoffen bevat. Een chemisch grapje van je lichaam, en wellicht leuk om te weten.

- Proteïne vult het langst. Als je tussen koolhydraten, proteïnen en vet moet kiezen, houdt proteïne je het langst verzadigd. Vlees en vis dus, maar voor de vegetariërs onder ons - waaronder ikzelf - ook eieren en melkproducten. 

Je kunt natuurlijk ook veel groene smoothies drinken, zit je meteen aan de 'raw food' en in ieder geval de helft van je groentequota per dag. We proberen onze nieuwe trend er in ieder geval in te houden!

Tjah, ik ben weer met de lay-out aan het spelen. Simplicity is fijn, maar ik weet niet of dit nou 'mijn ding' is. Goed, eerst boodschappen doen, dan zie ik dat later wel weer ;)

Het zou verdorie tijd worden, sinds de Body Shop overgenomen is door Loreal, zijn de ingrediënten van de producten langer hoe meer komen te bestaan uit synthetische varianten. Gelukkig komt het concern nu met een eco versie, cadeautje van vriendin Laura. En ik moet zeggen, het is fijn spul. Zonder parabenen, SLS, en andere zooi, en 'completely biodegradable'

"Help me out", said the eagle to the dove
"I've fallen from my nest so high above
Oh, help me fly, I am too afraid to try
Now set up in the fear of heights
I'm praying you can set me right"

Oh, not your everyday circumstance
The elephant sharing peanuts with the rats

And I said, "Please, I know that we're different
We were one cell in the sea in the beginning
And what we're made of was all the same once
We're not that different after all"

- songtext van; The Minnow and the Trout door A Fine Frenzy

Een erfzonde. Klinkt als een vrij heftig en beladen term en dat is het in feite ook. Hoe kom ik daar dan nou weer op op deze mooie zonnige - doch enigzins bewolkte - lentedag? Vanmorgen werd ik wakker met een dikke kop cappuccino, terwijl ik langs de zenders zapte. Normaal kijk ik graag naar Discovery Science of Travel & Living maar dit keer had ik ietwat pech met de programmering. 'The Gadget Show' vind ik vaak een beetje irritant - ik ben, wellicht tegen de verwachting in, niet zo'n gadget freak. Op Travel & Living kon het programma 'Rich Bride, Poor Bride' me ook niet echt boeien. Mensen, het gaat om liefde, niet je ego gigantisch opblazen op je bruiloft. Dus zapte ik door tot ik op een ander kanaal (volgens mij Consumenten24 o.i.d.) en viel in een special over kinderen van SS-leden en oud Nazi/Gestapo leden, die daar pas veel later in hun leven achterkwamen.

Pfoe, inderdaad, dat is even van een ander kaliber dan het voorgaande. Een dame, ik gok dat ze een jaar of 70 moet zijn - kwam er pasgeleden achter dat haar vader een zeer actieve rol in de Holocaust gespeeld heeft en verantwoordelijk is voor duizenden doden. Een gruwelijke ontdekking voor een kind, hoe oud je ook bent. De special liet meerdere kinderen - nu inmiddels volwassenen - aan het woord, die er pas later achterkwamen welke rollen hun ouders in de oorlog gespeeld hebben. De oudere dame kon het niet meer loslaten. Aangespoord door haar ongeloof en afschuw blijft ze peuteren aan het verleden, om geschokt de ene na de andere gruweldaad van haar vader te ontdekken. Een andere lotgenoot nam juist afstand van het verleden van haar ouders. Ze wilde niet dat haar hele leven beïnvloed wordt door acties van haar vader. Het is tragisch dat deze kinderen, vooral in het geval dat hun ouders nooit berecht zijn voor hun acties - de volledige schuld op zich nemen en zich  verantwoordelijk voeren voor daden waarvan zij nooit van af geweten hebben.

Met name het schuldgevoel van de oudere dame greep me aan. Zij, en andere lotgenoten hebben nooit de kennis of intentie gehad om in deze oorlog mee te vechten, een oorlog waar zij in verzeilt raakten door simpel weg geboren te worden in een afschuwelijke tijd. Ik vind het treurig te horen dat het nageslacht de schuld op zich neemt voor iets wat zij nooit gedaan heeft en nooit van bewust is geweest. Hun aanvaarding van een soort 'erfzonde' deed me nadenken over de psychologie van verantwoordelijkheid- en schuldgevoel.

Sommige mensen voelen heel weinig verantwoordelijkheid hun leven en/of het leven om hen heen, sommigen nemen juist teveel verantwoordelijkheid op hun schouders. De wereldproblematiek, de armoede in de wereld en inderdaad, de onschuldige slachtoffers - zowel mensen als dieren - die onnodig sterven. Het is nogal veel om op je bord te krijgen - het doet me denken aan het 'My Friend of Misery' nummer van Metallica, dat ik vroeger graag over de speakers heen liet knallen. De Holocaust is gelukkig voorbij, maar je hoeft de televisie maar aan te zetten om te zien dat de term 'vrede' in vele landen ter wereld nog steeds een ideaal, maar helaas geen realiteit is. Daar kun je heel moedeloos, of juist overactief van worden.

Als mijn lief en ik weer eens een ochtendje samen naar Nostalgie net kijken en daar de beelden van de WOII bekijken, of simpelweg de oorlog in het Midden Oosten volgen op de televisie, dan gieren er ook een hoop verschillende emoties door me heen. Echter, juist negatieve emoties, zorgen ervoor dat we gevangen blijven in angst en wanhoop. Een oorlog kun je niet tegenhouden, maar wel je eigen boze uitroepen en gedachten die je de wereld in brengt. De verantwoordelijkheid terugbrengen naar jouw leven en de mensen om je heen. Hoe behandel jij mensen? Hoe behandel ik ze zelf? Wat zend ik de wereld in? Ben ik aardig tegen mijn buurman, doe ik wel eens iets voor een ander zonder daar zelf iets voor terug te willen?

Daarbij is het ook erg belangrijk om je af te vragen hoe ver je cirkel van verantwoordelijkheid strekt en wat daar wel en niet onder valt. Wat kan ik beïnvloeden en wat niet? Het zijn belangrijke vragen, echter laten angst en schuldgevoel zich helaas vaak niet gemakkelijk relatieveren of rationaliseren. Dat kost tijd.

Ik geloof er zeker in dat je alleen door positiviteit en compassie uit te stralen (ook naar jezelf) je de wereld, jouw wereld, een stukje mooier kunt maken. Daarbij hoop ik van harte dat de eerder genoemde kinderen hun torenhoge schuldgevoel durven kwijt te raken, beseffen dat het niet hun schuld is, en dat ze elke dag een kans hebben om de wereld een stukje mooier te maken.

Vandaag las ik deze mooie quote van Wayne Dyer op mijn kalender;

'Een geest in harmonie die gefocust is op het niet kwaad doen van anderen is sterker dan welke fysieke kracht ook.'

Ook die van je verleden, ook al lijkt deze nog zoveel macht over je uit te kunnen oefenen.

Toeval wil wel dat ik het allerlaatste deel aan het lezen ben, terwijl ik eigenlijk alleen deel één (Duin: echt een klassieker!) en een stukje van het tweede deel gelezen heb, en er zo'n 5 boeken tussen zitten. Maar goed, dat mag de pret niet drukken. Wat ik heerlijk vind aan sci-fi is met name de filosofische kant, wat er allemaal nog zou kunnen gebeuren met de mensheid, maar ook het idee hoe de gedachten over de wereld, het universum en eigenlijk het hele mensbeeld veranderen wanneer we van planeet naar planeet zouden kunnen reizen. Wanneer het universum onze speeltuin wordt. De wereld wordt steeds groter, men komt, althans in de sci-fi werken, vaak met andere groeperingen van andere planeten in aanraking met andere geloven, rituelen en gedachtes over 'the way things are'. En net zoals in de gewone menselijke wereld, botsen die groepen nogal eens met elkaar.

Sci-fi gaat voor sommigen over techniek en voertuigen, over nerdy stuff. Voor mij gaat het met name over filosofie, over nieuwe mogelijkheden. Over manieren van samenleven met elkaar en richting geven aan je leven. En wat ik daarbij heerlijk vind is dat zowel sci-fi als fantasy je laten uitstijgen boven de waan van de dag. De dingen waar we aan gewend zijn. En toen ik me dat bedacht, bedacht ik me ook dat ik die uitdrukking eigenlijk heel wonderlijk vind.

De waan van de dag. De waan van alledag. The mundane. Het alledaagse.

Ik heb niets tegen het alledaagse. Integendeel, ik vind het een kunst om de wereld en het alledaagse te kunnen accepteren en daar de schoonheid van in te kunnen zien. Maar als je een beetje dromerig en - euh - kritisch bent aangelegd, dan kun je - lees: ik - het niet nalaten om soms met een kritisch oog naar buiten te kijken. Want inderdaad, we leven vaak ook wel in een alledaagse waan. Over wat we belangrijk vinden. Of onbewust opgelegd gekregen hebben wat we belangrijk vinden. Een auto? Een hypotheek? Een groot huis? De hele wereld zien? Oh, ik heb genoeg wanen in mijn hoofd over het leven, laten we dat voorop stellen.

Een van mijn beste vriendinnetjes en ik filosofeerden laatst over onze hang naar nieuwe projecten. Wij starten graag nieuwe dingen op, vinden alles leuk. De ene keer haken we, de andere keer schilderen we of bedenken we een boek te gaan schrijven. En daar kunnen we onszelf mee voor het hoofd slaan, maar we kunnen er ook wel een beetje om lachen, want in feite is dat een heel menselijke valkuil. Projectjes verzinnen. Je hoofd bezighouden. Want wij zijn immers die verwende - en welvarende - generatie die de oorlog net niet meegemaakt heeft. Die nooit honger gekend heeft. Die het allemaal prima voor elkaar heeft. En daarbij zich in grote mate afvraagt waar zij dan nu voor moeten strijden. Waarvoor wij elke dag ons bed uit mogen komen.

Daarbij denk ik meteen aan de piramide van Maslow - ken je 'em nog uit je Marketing lessen? -, we zijn helemaal naar het nokkie van de piramide geklommen (voor degenen die een opfrisser nodig hebben, heb ik hem hiernaast neergezet: note: dit is wel een uitgebreide versie), hebben alles wat we nodig hebben, en vragen ons nu af hoe we een bijdrage kunnen leveren.

Dat levert wel een aantal gevechten tussen idealen, verwachtingen en vooral met jezelf op. Wat willen we? Willen we een huis of niet, gaan we ergens settelen of niet, gaan we met minder proberen te leven en baantjes betrekken waarmee we anderen kunnen helpen? De noodzaak tot het heropbouwen van ons land en Europa, is inmiddels voorbij. De drijfveer om keihard met materieel te blijven knokken en maar meer en meer te produceren is eigenlijk weg aan het vloeien - behalve wellicht in het geval van voedsel en schoon drinkwater. We schijnen in een economische crisis te zitten, maar ik zie dag in dag uit alle terrasjes en restaurantjes propvol zitten. We stressen met zijn allen wat af om alles maar gedaan te krijgen, boodschappen, kinderen naar school, rennen vliegen en weer doorgaan.

De waan van alledag.

We zoeken iets wat voldoening geeft. Wat uitmaakt. We zoeken onze eigen religie, onze eigen filosofie. In een tijd waar we niet langer gedwongen worden om ofwel katholiek of protestands te zijn, waar werken niet langer 'brood op de plank' is of 'doen wat de baas zegt', in de tijd van de vrije mening, de vrije geest en de vrije markt, hebben we meer vrijheid dan ooit.

Plus de enorme lading verantwoordelijkheid om die vrijheid zelf in te vullen.

De valkuil is om mee te stromen in de waan van de dag. De uitdaging is om die waan een eigen draai te geven, om wakker te worden in de waan van de dag. Uit de roes te stappen en te bedenken wat jij nou echt belangrijk vindt. En dat is best wel errug lastig kan ik je vertellen. Je kunt het echter niet overhaasten. Je vindt niet zomaar je bestemming.

Dus lachen mijn vriendin en ik erom. Om onze eigen malle fratsen om het leven voor te zijn, om te denken dat we het weten, en te denken dat het allemaal anders moet. We laten ons mee stromen in de waan van de dag, maar houden onze ogen en onze geest open. Want jouw eigen levenspad kun je enkel zelf vinden. En die houdt echt geen rekening met kloktijd van 5 jaren plannen en een 9 tot 5 mentaliteit. Die waan hebben we zelf bedacht. Neem die waan alsjeblieft niet te serieus. Dan probeer ik het ook.

The mystery of life isn't a problem to solve, but a reality to experience. - Dune