Een gezonde dosis introspectie en spiritueel en filosofisch zoeken naar de zin van je leven, hoort, in mijn ogen, zeker bij het ontdekken van wie je werkelijk bent. Een balans houden tussen materieel en spiritueel, filosofie en praktijk, aardappels jassen en mediteren is en blijft voor altijd de uitdaging.

Net sprak ik een goede vriendin van me R. aan de telefoon. Gezien ze wat meer jaartjes op de teller heeft en een aardige bulk ervaring in het bedrijfsleven, gecombineerd met haar eigen stijl - die ze gevonden heeft in een combinatie van spiritueel en aards bewustzijn - en natuurlijk gewoonweg een heerlijk persoon is - vind ik het heerlijk om met haar van gedachten te wisselen.

Op een gegeven moment merkte ze op dat ze bij mij, op de een of andere manier, vaak de neiging heeft om wat meer relativiteit aan te brengen. Dat ik wat meer om situaties en mensen zou mogen lachen. Alsof ze me wil vertellen dat ik nog jarenlang de tijd heb om uit te zoeken wat ik nu aan het uitzoeken ben. Vroegwijs zijn is een gave, maar ga de vaart er niet nog meer inzetten. Lach erom en zie maar hoe het uitpakt. En ergens heeft ze wel gelijk. Mijn 'lust en honger' naar kennis, naar spiritualiteit, naar betekenis, hebben me naar prachtige dingen geleid.

Ook naar troep natuurlijk, want als je de doos van pandora, die je zelf bent, open trekt, vind je mooie dingen, maar ook een hoop shit waar je niet altijd zoveel zin in hebt. Betekent niet dat, wanneer je die shit gevonden hebt, het ook allemaal maar meteen moet uitwerken. Hup Hup Hup. Laat die shit maar even die shit zijn, en geniet ervan dat je een persoon bent met mooie, en, euh, modderige kanten. 

Het begint me steeds meer te dagen dat het leven een aaneenschakeling is van touwtrekken met jezelf, van balanceren op een koord. Het koord blijft altijd stabiel, jij kukelt er helaas wel eens naast. Zo ben ik vaak genoeg bijna in slaap gevallen tijdens het mediteren, me binnensmonds vaak genoeg afgevraagd (en gevloekt), what the @#$# doe ik hier, waarom doe ik dit? Maar dat vraag ik me niet alleen af op een kussentje. Ook op de fiets. Ook op het werk. Ook thuis op de bank.

We hebben nu eenmaal de luxe bereikt, dat we het - laat ik voor mezelf spreken - dat IK - het best goed voor elkaar heb. En wanneer je brood op de plank hebt, je geliefde naast je zit, begin je rustig verder te pluizen aan de dingetjes die net niet helemaal lekker zijn. De dingetjes die niet perfect zijn, met name aan jezelf. En er mankeert natuurlijk van alles aan mij. En aan jou. Althans, dat vinden we zelf. Alle spirituele boeken in de kast, die naar me schreeuwen dat ik NOG VEEL HARDER MIJN BEST ZOU KUNNEN DOEN. Natuurlijk. Alles kan altijd beter. Maar het kan ook veel slechter.

Een mooie speech van de Dalai Lama blijft me altijd bij. Hij zei dat de middenweg het moeilijkst is. Kiezen voor zwart of wit is gemakkelijker dan grijs. Want hoeveel wit mag je bij grijs doen tot het weer helemaal wit is? En hoeveel zwart? Wanneer is teveel, teveel? Ook de Kabbalah spreekt over de middenweg als de ultieme weg, de weg waar je het meest beproefd wordt. Ook in het Hindoeïsme heb ik daar eens een mooi verhaal over gelezen. Hoe de beoefenaar met een baan, een gezin, kinderen, het meest op de proef gesteld wordt van allemaal. 

Nu weet ik stiekem al een hele tijd, dat ik meer een persoon ben van het grijze gebied. Dat voel ik in mijn hele lijf. Ik ben geen persoon die één ultieme weg kiest, maar door uitproberen probeert uit te vinden wat het beste bij haar past. Ik hobbel spirituele centra in... en er weer uit. In de knoop liggen in een yoga zaal en erachter komen dat ik te hard mijn best doe, waardoor de yoga een hele struggle wordt. Ontdekken dat ik meer stress heb om op tijd uit mijn werk in de Zendo te belanden dan dat ik er rust vindt. 

Betekent dit dat het allemaal voor niets was? Nee! Juist niet! Juist al die hobbels, al die momenten dat je met je neus tegen de muur op walst, dan leer je, beetje bij beetje, wie jij bent. In het proces leer je zoveel! De mooie lessen van Nico, mijn yogadocente die me recht zet en in mijn oor fluistert wanneer ik net wat harder mijn best mag doen en wanneer juist wat minder. Maar ook collega's op het werk, die prachtige tips meegeven en een evaluatie geven wat zij van mijn persoon meemaken. Alle ervaringen geven je nieuwe perspectieven, hernieuwde visie en inspiratie.

Wat voor de een werkt, hoeft niet voor de ander te werken, het enige wat je kunt doen is blijven proberen. En moed houden. Net zoals bij cosmetica, is er geen 'spulletje of modelletje' dat helemaal voor jou gaat werken. Omdat jij uniek bent, zoals de hele wereld (excuus voor deze overbekende uitspraak) en je de dingen altijd eigen zal moeten maken om het te laten werken.

Ik heb een tijdje niet geblogd op dit blog omdat ik even geen idee meer had waar ik over zou moeten schrijven. Wat ik ermee wilde. Dat weet ik overigens nog steeds niet, maar ik schrijf liever wanneer ik - denk - iets te melden te hebben. Momenteel haak ik veel, maak ik veel. En onder het maken denk ik na, of niet. Een soort haak-meditatie. Mijn vingers doen iets, ondertussen tel ik de steken. Verder niets. Er komen flarden van gedachten voorbij. Er ligt een notitieboekje naast me, ideetjes of gedachten die - voor mij - interessant zijn krabbel ik erin. Als er alleen maar troep in mijn hoofd zit schrijf ik dat ook op. 

Alleen jijzelf kunt uiteindelijk jezelf leren kennen. En daar moet een ieder zijn eigen manier voor vinden. Ik weet ook verder niet wat het allemaal betekend, ik kan alleen maar ontdekken wat goed voelt. Wat mij inspiratie geeft om liefde en positiviteit te blijven rondstrooien, voor mijzelf en anderen.

En eigenlijk is dat momenteel niet zo grijs. Het heeft alle kleuren van de regenboog. Alle gekleurde wolletjes om me heen reflecteren dat ik toe ben aan meer kleur. Meer vrolijkheid. Minder mezelf afbeulen en meer relativeren. Dankbaar voor vrienden en vriendinnen die feedback geven, dankbaar voor de inspiratie die ik ze weer terug kan geven.

Uiteindelijk hebben we allemaal onze eigen modder om doorheen te waden. Dan toch liever met een beetje kleur, joie de vivre en ruimte voor jezelf! (zoals je ziet is mijn Jethro Tull liefde weer aangewakkerd...)

- Inside, Jethro Tull

Puff warm breath on your tiny hands.
You wish you were a man
who every day can turn another page.
Behind your glass you sit and look
at my ever-open book ---
One brown mouse sitting in a cage.

Do you wonder if I really care for you
Am I just the company you keep
Which one of us exercises on the old treadmill
Who hides his head, pretending to sleep?

- One Brown Mouse, Jethro Tull

Laat jezelf niet gevangen nemen door dogma (het resultaat van iemand anders’ denken), laat je niet gevangen zetten door bekrompen geesten. Zoek je eigen waarheid, vind je eigen antwoorden. Als God liefde is, dan is God alles wat goed voelt.


Je zult merken dat je spirituele ontwikkeling in fases zal verlopen. Soms ben je simpelweg in een ‘zweverige’ bui, soms ben je meer bezig met aardse zaken. Voel je hier niet schuldig over, het leven komt zoals het komt. Als alles perfect is (principe 3), dan is ook jouw individuele ontwikkeling perfect. [...]

- uit een mooi nieuw artikel van SoChicken: Ontwikkel je Spirituele Leven in 5 Stappen

Het is soms erg moeilijk om zelf de grens aan te geven tussen warsheid en dogma, tussen discipline en zelfliefde, tussen altruïsme en jezelf niet voorbij lopen. In theorie kunnen we precies de grens bepalen. met woorden, met definities. Maar die grens aanvoelen, bewust worden van je intentie, dat is een proces waar je niet in een paar sessies mee klaar bent. Dat leer je spelenderwijs.

Zoals ik laatst van een kennis hoorde: zwemmen kun je alleen leren in het water. En daar sluit dit artikel van Jelle van SoChicken erg mooi bij aan.