Hmm, weer eens aan het spelen met de lay-out. Het is nog niet zoals ik het zou willen, maar goed, wanneer wel? Dus laat ik het even voor wat het is. Zoals ik groot bij mijn lief bij zijn bureau gehangen heb 'Morgen is er weer een dag!'.  (mooie afbeelding gescheurd uit FLOW magazine die net binnen is)

'... Did you know that Amish quilters will deliberatly add a mismatched patch to each quilt to remind themselves that only Spirit can create perfectly? We need to remember that. We should only strive to be first-rate versions of ourselves. And our best is always good enough.' - Sarah Ban Breathnach in 'Simple Abundance'

Nieuwste aanwinst: Late Night Alumni, via mijn lief. Erg fijne muziek, met zingende engel Becky als lead.

Van vriendin Loes heb ik een prachtig boek gekregen 'Simple Abundance' dat ze voor mij meegenomen heeft uit New York. Het is een prachtig 356-dagen-boek dat voor elke dag een mooie tekst heeft. Soms is de tekst enkel als inspiratie bedoeld, soms is het daadwerkelijk een opdracht. Ik geniet er erg van om het te lezen en ben al met wat mooie intiatieven gestart.

Een onderdeel uit het boek is het 'Gratitude Journal' oftewel, een soort dagboek voor dankbaarheid. Vandaag heb ik een prachtige wandeling gemaakt door het bos, waar het gevoel van dankbaarheid over me heen kwam. Ik ben altijd dol geweest op bossen en wouden. Ik heb een halfuur in het zonnetje gezeten, genietend, uitkijkend over het open veld. Er kwamen geen levenswijsheden naar boven, wel allerlei ideetjes voor haakpatroontjes. Prima, eenvoud is precies waar ik behoefte aan heb. Die levenswijsheid groeit vanzelf, net zoals mijn haakwerk, door een beetje moeite en een beetje geduld.

Ik geniet en voel me dankbaar voor het mooie zonnetje. Dankbaar voor het witte paard dat in de verte aan komt lopen door het bos (in onze bossen lopen de dieren vrijuit) en het magische gevoel toen het op afstand met me meeliep tot het punt dat onze wegen elkaar kruisen en ik het dier even zachtjes kon aaien. Dankbaarheid voor dat kleine, rossige jongetje wat - ietwat stuurs - langs me loopt met een grote bak met viooltjes en als ik reeds voorbij gelopen ben, mijn rug een keurige en onverwachte 'goedemiddag' toewenst. De bouwvakkers die goedkeurend commentaar leveren als ik in mijn nieuwe jurkje langsloop, waardoor ik in de lach schiet.

De krokusjes en narsisjes die overal omhoog komen, terwijl ik me blijf verbazen over de krokusjes, die enorme bloemen op die pieterpeuterige steeltjes, waar de vreugde vanaf spat. Alles begint te groeien en te bloeien. Knopjes verschijnen aan de bomen. Eindelijk is de lente er. Een opluchting, na die donkere en koude winter.

Voor de avond heb ik bij de supermarkt lekkere spulletjes ingeslagen voor een heerlijke salade. Een avondje voor mezelf, en alles in huis wat ik daarvoor nodig heb, wetende dat ik vanavond weer in slaap val met mijn grote liefde naast me. Jawel, er is een hele hoop om dankbaar voor te mogen zijn.

Een - digitale - vriendin van me uit Belgrado en ik zijn via de e-mail veel aan het filosoferen over ons leven en met name over balans vinden in ons leven. Zij werkt nu full-time aan haar PHD onderzoek en mist balans in haar leven. Mijn leven voelde aan als redelijk in balans, maar blijkt dat niet te zijn, de laatste tijd zit ik wat minder lekker in mijn vel. Laatst stuurde ze me een Brits artikel over vrouwen in Nederland. Zij reageerde dat ze wel naar Nederland zou willen verhuizen. In het artikel wordt namelijk beweerd dat Nederlandse vrouwen veel vaker part-time werken, meer tijd hebben voor elkaar en hun kinderen en carrière niet zo belangrijk vinden.

Mijn reactie - en met mij vele andere Nederlandse vrouwen (zie artikel) - is dat ik denk dat het eerder andersom is. De huidige generatie wil het juist allemaal: kinderen, carrière, groot huis, fijne relaties en allerhande sociale contacten. Het veelbesproken 'dertigers dilemma' en de luxe - en valkuil - van onze generatie. Het artikel gaf me gas om een antwoord te geven vanuit mijn eigen belevenis en van waar ik nu ben. Het leek me wel leuk om het te delen. De laatste tijd probeer ik niet teveel achter de computer te zitten en lees ik ook niet veel, ik ben mijn gedachten aan het ordenen en dat gaat beter met iets als haken en handwerk dan nog meer informatie in mijn hoofd proppen.

Ik had hier een stuk van correspondentie naar een vriendin neergezet, maar het leek me achteraf misschien niet de beste manier om het zo neer te zetten. Dus daarom: later meer.


In ieder geval is het boek van Nienke Wijnants over dit onderwerp erg interessant - heb ik een paar jaar eerder al eens doorgesnuffeld (ja ik was er vroeg bij op mijn 24e). Dat gaat ook over het 'luxe probleem' wat we in deze tijd hebben. Het komt uiteindelijk allemaal op eigen keuzen en verantwoordelijkheid nemen aan.