Maak jij je meestal druk om wat anderen van je zullen denken? Probeer jezelf dan los te maken van al deze meningen, en ga voor jezelf leven! Wij hebben vijf leuke tips voor je.

1. Mensen zijn vooral druk met hun eigen leven
In de eerste plaats is het interessant om je af te vragen of mensen eigenlijk wel zoveel over jou denken als jij denkt. Jij bent namelijk niet het centrum van het universum.

Het is logisch dat jij veel nadenkt over jezelf, over je eigen leven. Maar waarom denk je dat dat anders is bij andere mensen? Ieder mens ziet zichzelf als het middelpunt van zijn leven. Logisch ook, het is ten slotte jouw leven.

2. Je leeft je leven niet voor anderen
En daarmee komen we ook direct op het tweede inzicht: je leeft voor jezelf, niet voor anderen. Het is jouw doel om gelukkig te zijn, om balans te vinden en op die manier een positieve invloed uit te oefenen op de mensen om je heen. Dat wil niet zeggen dat je je moet gedragen zoals andere mensen willen.

3. Mensen reflecteren hun onzekerheden op jou
Iedereen doet levenservaring op, en iedereen wil deze ervaring graag met jou delen. Anderen willen voorkomen dat jij dezelfde fouten als hen maakt, of dat jij dingen gaat ondernemen die zij eng zouden vinden.

4. Dwars door de kritiek naar respect
Soms lijkt het alsof je niets goed kunt doen. Je doet je best om je leven goed op orde te krijgen, gezond te leven, succesvol te zijn, een goede vriend(in) te zijn en ga zo maar door. Hoe goed je het ook bedoelt, er zijn altijd mensen die alsnog kritiek hebben op dingen die je doet.

5. Neem het niet te persoonlijk
Iedereen vindt het leuk om ergens een mening over te hebben, en iedereen vindt het fijn om serieus genomen te worden. Trek je de meningen van anderen dus niet te persoonlijk aan.

Maak van andermans problemen niet jouw problemen. Heb er op een respectvolle manier schijt aan. Alleen dan kun je doen wat je zelf leuk vindt, en hoef je je niet meer druk te maken over wat anderen van je denken. Zodra mensen merken dat je toch wel doet wat je zelf wilt, dan vestigen ze hun aandacht snel genoeg op iemand anders die zijn leven wel wil laten bepalen door meningen van anderen.

Een stukje uit een van de vele artikelen van SoChicken! Je leest het hele artikel hier. Nog een mooie; het artikel 'Laat Stress je Leven Niet Verpesten!'

Steeds terugkerende migraine aanvallen zijn niet tof, maar ook heel saai. Lezen gaat niet, computeren ook niet (lang), een klein beetje tv op zijn tijd gaat net. Maar je moet toch wat te doen hebben. Ik wel althans. En nu is mijn oog hierop gevallen. Het haken van 'granny squares' en bloemetjes. Je hebt niet meer nodig dan een paar bolletjes wol en een haaknaald. Geweldig. Ik ben helemaal enthousiast. Leuk tijdverdrijf. Morgen gaat vriendin Loes me de basics leren. Super!

Het is heerlijk wakker worden nu het zonnetje eindelijk weer vroeg begint te schijnen. Sinds kort hebben we een nieuw tv-pakket gekocht, niet dat we veel televisie kijken, maar de 4 euro per maand is het toch wel waard om alle verschillende Discovery channels, history channel, National Geographic en nostalgienet zenders te ontvangen. Volgens mij zit Sci-Fi channel er ook nog in. In plaats van elke ochtend gaar het nieuws kijken kunnen we ons nu meteen onderdompelen in een taartenbak wedstrijd op Travel & Living, de snaar-theorie op Discovery Science en de mysteries van de onderwaterwereld op National Geographic Wild. Die paar euro's toch zeker waard, en het mooie is dat je uit je dagelijkse sleur getild wordt en herinnerd wordt hoe wonderlijk onze wereld wel niet is. Een mooie 'mantra' om mee op te staan, waardoor je meteen een aantal triviale dingen kunt relativeren, in mijn geval althans.

Ook ik laat me veel leven door alles om me heen, snel boodschappen doen, even langs vrienden en vriendinnen, even dit even dat, winkelen is tot een soort 'grab & pay' gereduceerd;  ik werk 36 uur, dus daar ben je ook wat tijd en energie mee kwijt. Op het moment dat ik eindelijk eens niets te doen heb kan ik me dan best wat uitgeblust en ellendig voelen. Gelukkig heb ik dit weekend geheel afgeblokt, alle afspraken afgezegd, en ben ik, na zo'n dip momentje, lekker gaan rommelen. Zo heb ik eindelijk het folie voor het slaapkamerraam geplakt, een muffin-cake gebakken (bij gebrek aan muffin-vormpjes), de kledingkasten omgedraait (hij mijn kast, ik zijn kast) en opgeruimd en een soort sushi gemaakt wat ik nooit eerder had geprobeerd. Sushi met rijst aan de buitenkant en een ommelletje erin (zoals de dame op de video doet, alleen dan zonder vis natuurlijk.) Het is zo heerlijk om rustig de tijd te kunnen nemen voor een cake, voor sushi, of voor je huisje. Met alle verplichtingen als werk, je sociale leven en de boodschappen wordt het leven al gauw een soort jongleer partij. Het moment dat ik dan wat tijd voor mezelf heb zit uitgeput op de bank te lezen.

Eigenlijk geeft het juist energie om in alle rust iets nieuws te proberen, en daar de aandacht voor te nemen. Dit weekend gunde ik mezelf die aandacht en merkte dat het voor mijn hoofd heel prettig was (al moest ik het zondagochtend toch met een lichte migraine aanval ontgelden.) Die rust blijven opzoeken is een uitdaging. Ik weet niet hoe andere mensen het doen die een even druk leventje leiden en waar werk ook het grootste deel van de tijd inneemt, maar ik probeer stap voor stap wat meer rustpunten te creëeren. De hoofdlijn is trouwens wel dat ik minder van mezelf zou 'moeten', het beetje vrije tijd dat ik heb wil ik meteen voor allerlei doelen inzetten: lezen, yoga, gezond eten, koken, wandelen en eigenlijk ook fotograferen, e-mails beantwoorden en tjah, soms een weblog schrijven? Misschien wat veel van het goede. En het is een bekende valkuil van me waar ik vaak weer indonder. Ik wil gewoon teveel doen. Zo'n weekendje opladen en gewoon lekker in huis rommelen, tijd om te koken en te genieten, was eigenlijk wel een heel goed idee. En nu een miso soepje op het werk als tussendoortje. Hoe sneller je wilt, hoe langzamer alles uiteindelijk gaat.

Vandaag heb ik eindelijk raam folie op ons slaapkamerraam geplakt. Of beter gezegd, bevestigd, plakken hoeft tegenwoordig niet meer. Ik vind het printje echt ontzettend leuk, de kamer zelf vind ik nu veel knusser, want het folie verhelpt dat iedereen die op de galerij loopt zo ons slaapvertrek in kan gluren. In mijn 'oude' slaapkamer had ik ook folie voor het raam, maar met de komst van ons driedubbele glas is dat eruit gesloopt. Geen probleem, dit folie is toch veel leuker ;)

Toch handig, dat internet! Al maak ik alleen vega sushi, is dit heel leerzaam, met name hoe je de sushi maakt waar de rijst aan de buitenkant zit ipv aan de binnenkant. Dat wordt oefenen...

Alain, wat blijft het een geweldige filosoof. In onze boekenkast heeft zich al een hele rij van zijn boeken verzameld en ik blijf ze graag herlezen. Vandaag kwam ik een fantastisch TED filmpje van hem tegen over succes, falen, over onze denkbeelden over succes. We zoeken allemaal liefde, respect en erkenning, en hebben ons eigen idee gevormd over wat succes nou echt is, terwijl die ideeën vaak helemaal niet vanuit ons zelf komen, maar uit de omgeving waarin we opgegroeid zijn. Alain legt dit op zijn eigen unieke manier uit, duidelijk, kort, krachtig en met een flinke dosis humor. Zeker een kwartiertje van je tijd waard!

Net terug van een heerlijk paar dagen naar Thermae 2000, een gigantisch sauna complex in Valkenburg. Een cadeautje voor onszelf in het teken van ons jubileum. Morgen zijn mijn lief en ik alweer een jaar samen. De werkelijke tijd zegt in principe zo weinig, we hebben alweer zoveel meegemaakt en kennen elkaar inmiddelz zo goed dat onze relatie veel langer voelt als een jaar. Desondanks willen we ons jubileum wel graag vieren, en hebben dat gedaan door een bezoekje aan Thermae 2000 te brengen.

Dinsdagavond vertrokken we dan ook naar een hotelletje in Valkenburg, om daar te overnachten en de dag erna rustig naar Thermae 2000 te vertrekken. Voordat we vertrokken heb ik me natuurlijk al helemaal een voorstelling zitten maken hoe het allemaal zou zijn, waardoor ik meteen met mijn torenhoge verwachtingen en fantasietjes werd geconfronteerd. Het drie-sterren hotel in Valkenburg waar we onze eerste nacht door zouden brengen bleek een conservatief, simpel hotel.

Op de gang hoorde ik de televisies, die her en der in de hotelkamers aanstonden, dwars door de dunne muren heen, terwijl de vloer onder mij kraakte op een manier zoals alleen vloeren in oude gebouwen dat kunnen. Toen ik de deur van onze hotelkamer opendeed stapte ik een Spartaans-aandoende kamer binnen. Er stonden twee degelijke bedden tegen de wand met daarnaast een kledingkast die rechtstreeks uit de bouwmarkt leek te komen, aangevuld door twee oude leunstoelen en een badkamer die in Neerlands 'oud-bruine-glorie' uitgevoerd bleek. Daar gingen al mijn illusies van bloemblaadjes, zachte kussens en sfeerverlichting. Wat ook niet meehielp is dat we zo'n beetje rechtstreeks uit ons werk naar Valkenburg vertrokken waren en we beiden moe waren na een lange werkdag en een twee uur durende autoreis. Mijn lief vond het allemaal wel best, maar ik moest me een beetje over de teleurstelling heenwerken.

De volgende dag scheen de zon, en stond ik met een meer 'open mind' op, een beste prestatie na diezelfde nacht niet al te best geslapen te hebben. De hele nacht zat ik nog websites in mijn hoofd te bouwen, een teken dat ik mijn werk nog niet achter me gelaten had. Na een prettig ontbijt wederom onze tassen ingepakt te hebben, vertrokken we nu naar Thermae 2000, waar we met zonlicht en een prachtig uitzicht ontvangen werden. Na reserveringen voor een Ayurvedische massage voor de komende dag gemaakt te hebben, begeven we ons naar onze hotelkamer. We hadden voor een 'Valentijnsarrangement' gekozen, het toeval wil dat onze jubileum vlak voor Valentijnsdag valt, en in het arrangement werd vermeld dat we een 'valentijnsgeschenk' op de kamer zouden ontvangen. Opnieuw was mijn verwachtingsmanagement op hol geslagen, en droomde ik stiekem van een klein flesje champagne en plastic rozenblaadjes op ons hotelbed. Natuurlijk kreeg ik ook daar weer het - wellicht verdiende - deksel op mijn neus. Het presentje bleek een ingepakte badbruisbal en een stuk luxe zeep. Zucht. Innerlijk had ik zin om de badbruisbal het raam uit te keilen en het zeepje achter te laten voor de volgende gast. Maar die reactie zegt veel meer over mezelf dan het dat deed over dat vriendelijke presentje wat voor ons achter gelaten was, en daar was ik me dan ook akelig bewust van.

Dus besloot ik, in plaats van de badbruisbal - leuk woord eigenlijk -, mijn eigen verwachtingen het raam uit te keilen. Kleren uit, badjas en slippertjes aan en gewoonweg zo verachtings-loos als ik zijn kon, met vriendlief richting de baden en sauna's. Gelukkig overtrof ik daar, om het een beetje goed te maken, mijn eigen verwachtingen. Ik heb pas sinds een jaar of drie wat ervaringen opgedaan met sauna's en meestal heb ik het in een sauna van 80 graden na een minuut of vijf al Spaans benauwd en neem ik beleefd de benen. Gezien we twee volle dagen in Thermae verbleven en ik aangemoedigd werd door mijn sauna-liefhebbende vriend, heb ik alle kans gekregen om te wennen aan de hitte. Al gauw lag ik ruim vijftien minuten te zweten in een sauna van 80 graden, en kon ik met Jurr mee in, wat hij 'zijn nieuwe beste vriend' noemde, de 'Tuli'; een Finse blokhut met een grote openhaard in het midden waar de temperatuur al gauw naar de 95 graden oploopt. Het zweet gutste me over het lijf terwijl ik, puffend maar ook genietend, in lotushouding bleef zitten totdat de zandloper aangaf dat ik me al zeker een kwartier in de gloeiendhete gigant begaf. Natuurlijk piepte ik er alsnog eerder uit dan Jurr, die zijn tijd van twintig naar vijfentwintig minuten rekte, maar mijn eigen record was gevestigd en daar was ik meer dan tevreden mee.

Om het af te maken, ben ik ook eens kennis gaan maken met de emmerdouches. Ik zag altijd vrij angstig aan hoe mensen onder zo'n emmer gingen staan en aan het touw trokken om zo een stortvloed aan ijskoud water over hun hoofd uit te laten storten. Mij niet gezien, ik huiverde al bij de aanblik en liep er veelal met een boog omheen. Laat die anderen zich maar lekker uitsloven, als ik het maar een beetje warm heb in zo'n sauna vind ik het wel best. Stiekem wilde ik heel graag dat ik ook zo stoer onder zo'n emmer kon staan en dat mijn lichaam er geen punt van maakte. In mijn hoofd speelde zich dan het reclamefilmpje van de Landmacht af, waar de jongen ineens onder ijskoud water staat en rustig door blijft douchen. Terwijl ik het in zijn plaats uitgil en de kwalificatie 'ongeschikt' gelabeld krijg. Dus koos ik ervoor om dit keer, nu ik eindelijk echt zwaar had leren zweten, ook maar eens eens onder zo'n emmer te gaan staan. Voordat ik het wist had ik mezelf getraceerd op een behoorlijke plens ijskoud water. En kon een kleine gil van ontzetting niet binnenhouden, tot vermaak van de passerende saunagangers. Gezien mijn lichaam nog niet bepaald aan die overgang gewend was heb ik daarna tien minuten op een bankje zitten uitpuffen alsof ik de maraton gelopen had. Maar dat uitgeputte lichaam had wel een overwinnig begaan en ik was in mijn nopjes met mijn uitgeputte zelf.

Dus liep ik - na een kwartier puffen - weer een gloeiendhete sauna uit, nat van het zweet, om vastberaden richting de gevreesde emmer te lopen, met het gevoel eindelijk mijn sauna brevet gehaald te hebben. Niet dat het me daarom te doen was, maar ik leer nu nog beter te genieten van de effecten die een sauna op je kan hebben zoals totale ontspanning van je lichaam en het opvoeren van je weerstand door de verschillen tussen warm en koud steeds groter te maken.

Naast deze kleine uitdagingen hebben we heerlijk gezwommen, uitbundig gegeten en gedronken, en met name, heerlijk gelanterfant. De Ayurvedische massage was erg lekker, al was de olie het enige wat echt 'Ayurvedisch' aan de massage was, voor de rest leek het meer op een sportmassage. Maar vooralsnog, was het een fiijne massage, en had ik inmiddels die torenhoge verwachtingen die ik voorheen koesterde al lang ergens in een prullenbak gedeponeerd. In mijn hoofd wilde ik dat alles perfect voor ons zou zijn, zoals ik me het voorgesteld had. Nu loopt het leven eigenlijk zelden zoals je het verwacht had, en leerde ik, zoals ik wel vaker geleerd heb maar hardleers in blijf, dat perfectie alleen te vinden is in acceptatie van het moment zelf, zoals het komt. Beetje voor beetje liet ik ze allemaal los, al die kleine en grote verwachtingen, zodat ik met name de tweede sauna dag genietend en compleet relaxed rondliep, waardoor ik ook eindelijk de hete sauna's en de koude emmers aankon. Want ook daar, had ik verwachtingen bij. En die waren niet al te positief.

Het loslaten van al die verwachtingen zorgde ervoor dat ik heerlijk kon genieten met mijn lief en had effect op hoe ik alles bekeek. Toen we de derde nacht weer bij het eerste hotel aankwamen, bekeek ik de - voorheen als Spartaanse bestempelde - hotelkamer met andere ogen. Ik lachte om de rare rode vlekken in de vloerbedekking, genoot van de frisse, schone bedden en trok vrolijk de saké open, die ik voor de gelegenheid meegesmokkeld had. Perfection, like beauty, seems to be in the eye of the beholder.

Vandaag, onze laatste dag, hebben we door Maastricht geslenterd. Jurr heb ik mijn geliefde Dominicanen Selexyz laten zien, in mijn ogen de mooiste boekenwinkel van Nederland. Als souvernir heb ik 'Stil de tijd' van Joke Hermsen meegenomen en Jurr 'De Koran - een vertaling' van Kader Abdolah. Over het boek van Joke gaan jullie nog een hoop horen, de eerste hoofdstukken hebben me al helemaal gegrepen. Haar essays over de 'kloktijd', ons jachtige leven en de kunst van de verveling zijn precies de inspiratie waar ik naar op zoek ben geweest. Ook heb ik mezelf getracteerd op een notitieboekje van de Happinez. Ik deel niet alles op internet wat ik schrijf, het is af en toe juist heerlijk om in bed te liggen en op te schrijven wat ik mijmer, zonder dat ik erg hoef na te denken wat ik schrijf, hoe ik het schrijf en wie er zich een mening over gaat vormen. Op de terugweg hebben we sushi gegeten en onze auto weer ingeladen voor de terugweg. Nog helemaal rozig en met een nieuw voornemen: de tijd nemen. Om te lezen. Om te wandelen. Om te dromen.

En daar ga ik nu maar eens mee beginnen. Al denk ik er stiekem nog over om de marketingafdeling van Thermae 2000 te bellen om te polsen wat ze zouden vinden van plastic rozenblaadjes en een mini flesje champagne voor het Valentijnsarrangement van 2012. Zonder al te hoge verwachtingen natuurlijk.

Tip voor alle webdesigners/ontwerpers en DTP-ers 'out there': de http://colorschemedesigner.com/ on-line colorscheme designer. Handige tool om uit te zoeken welke kleuren bij elkaar passen, hoe jouw gekozen kleur binnen het spectrum valt. Ook zit er een optie in om te zien hoe de door jou gekozen kleuren eruit zien op een webpagina. Fijn om te gebruiken bij webdesign, maar ik ga hier ook zeker gebruik van maken bij het ontwerpen van advertenties en brochures op mijn werk.!

Eindelijk, na een lange winterslaap, heb ik weer eens een yogaworkshop geboekt bij Susan Pulley van YogaMoves. Dit keer voor warme vingers en ledematen. De laatste dagen loop ik soms met bijna blauw aangelopen handen rond, deels natuurlijk door mijn typende en zittende werkdagen. Niet erg goed voor de doorbloeding. Ik ben dan ook erg benieuwd naar Susan's tips. 

Een kleine break van yoga was even wel lekker, maar kwam eigenlijk meer omdat ik een aantal keer ziek was en me daarom te gaar voelde om te gaan. Zo'n leuke cirkel waar je dan in vastzit, want juist beweging is goed voor het lichaam om alle ziekmakers naar buiten te bonjouren. Twee weken geleden presteerde ik het ook nog eens om keihard onderuit te gaan met mijn fiets, het had geijzeld en ik had het niet gezien, de dikke blauwe plekken en prominente schaafwond op mijn knieën die ik daarbij opliep verhinderden me ook nog eens om op het yogamatje te knielen. Daardoor moest ik helaas een Bikram yoga afspraak met vriendinnen M. en J. afzeggen. 

Gelukkig is mijn knie aan de beterende hand en worden de dagen steeds langer, wat zeker helpt om 's avonds jezelf nog de deur uit te krijgen. Dus is het goede voornemen om weer rustig aan te starten. Gisteren zijn we met zijn allen naar de Japanner geweest. Vanavond vieren we de verjaardag van mijn broer en zitten we weer in een restaurant. Afgelopen dinsdag was ik met vriendin M. een (uitbundig) hapje gaan eten. Dit weekend gaan we dan ook lichtelijk op rantsoen. Over twee weken krijgen we allebei een maatpak aangemeten en we willen natuurlijk niet dat hij straks te ruim zou vallen. 

En... als klap op de vuurpijl, gaan mijn partner en ik volgende week naar Thermae 2000 om ons jaar samen te vieren. We hebben een waar 'Valentijns Arrangement' geboekt. Heerlijk. Ik kan me niet anders dan voorstellen dat ik na zo'n midweekje relaxen niet anders kan dan weer energie hebben om lekker te sporten en gezond te eten. Laat die lente maar komen!

Deze ochtend rond half negen. Een grote groep fietsers, mijzelf incluus, staat bij een oversteekpunt te wachten. De verkeersleider laat ons uiteindelijk oversteken en roept vrolijk tegen een klein ventje op een nog veel kleiner fietsje 'wat heb jij een toffe bril op je neus!'

Ik haal de kleine en zijn moeder in en hoor in het voorbijgaan het kleintje, ik schat hem een jaar of 3, tegen zijn mama zeggen 'dat was heel aardig van die meneer, hè mama?'

Schattig.

Het nieuwe jaar is stiekem toch wel weer druk begonnen. Deze week een aantal etentjes voor verjaardagen, vriendinnen zien, en druk met vele dingen tegelijk op het werk. Wel belooft het een jaar te worden waar wat meer rust in kan komen. Stiekem wil ik eigenlijk ook eindelijk weer eens gaan zitten om te mediteren. De laatste tijd doe ik dat erg weinig, en ik mis de rust in mijn hoofd. Waar meditatie eerst een soort 'moeten' was voor mezelf, begin ik het nu te missen als een rustpuntje voor mezelf.

Gisteren volgde ik een introductieworkshop op mijn werk met de omvangrijke titel 'Brein en Psyche' die bedoeld is om de mediator meer inzicht te geven in de functies van het brein en de psychologie, zodat hij of zij daar rekening mee kan houden in een mediation. Ikzelf heb wel de opleiding tot mediator gevolgd, maar besloten om me niet officieel te laten registeren, omdat ik de kans klein acht dat ik daadwerkelijk een mediationpraktijk op ga zetten.

Wel vind ik de specialisatie 'Brein en Psyche' als inleiding in de psychologie ontzettend interessant. Zo maakte ik kennis met het mensen-, het zoogdieren- en het reptielenbrein en vertelde de trainer ons over de 3 basissystemen van de hersenen; het overlevings-, belonings- en rustcentrum. Al deze centra zorgen voor de aanmaak van bepaalde hormonen, in het eerste geval cortisol, in het tweede dopamine en in het derde oxytocine (het knuffelhormoon).

Nu zijn we met cortisol, het stresshormoon, goed bekend. We kennen allemaal dat gejaagde gevoel. Een teveel daarvan maakt je prikkelbaar, vermoeid en opgebrand. Een beetje cortisol is heel gezond, het zorgt ervoor dat je de benen neemt bij gevaar, en al je zintuigen worden op scherp gezet zodat je heel alert kunt reageren. Dat is nuttig bij gevaarlijke situaties, maar niet zozeer op je werk, bij de supermarkt of andere denkbare situaties die in principe niet werkelijk gevaarlijk zijn, maar wel stress op kunnen leveren. Wat ook interessant is, is dat cortisol, wanneer het de overhand heeft, alle andere lichaamsfuncties op een laag pitje zet. Je zintuigen worden verscherpt, adrenaline wordt door je bloed gepompt om onmiddellijk te kunnen reageren, maar de prijs die je betaald is dat bijvoorbeeld het wond herstel en andere functies op de achtergrond komen te draaien en daardoor trager gaan lopen.

De kans is groot dat je je bij een teveel aan stress op je beloningssysteem gaat richten. Dat is ook bijna een automatisme in het brein. In principe reageert dit 'systeem' met name op de inname van voedsel en reproductie (sex), maar de beloningsmiddelen zijn inmiddels uitgebreid met winkelen, drugs, drank, roken etc. Dat heeft ons brein aangeleerd, want in de oertijd hadden we nog niet de luxe om een sigaret op te steken of ons te buiten te gaan aan jurkjes en schoenen bij de H&M. Het nadeel van teveel stress en teveel belonen is gemakkelijk te raden. Daarom richt de wetenschap zich inmiddels ook op het rustsysteem. Er wordt veel onderzoek gedaan naar de heilzame werking van meditatie en mindfullness op het brein. In de Westerse wereld denken we vaak dat stilstand achteruitgang is, maar voor het brein blijkt het juist ontzettend nuttig te zijn en veel efficiënter te zijn dan gewoonweg als een kip zonder kop door te blijven rennen.

In principe zijn de rustmomenten ook een soort 'defragmentatie' momenten om al die rommel in je hoofd op te ruimen, zoals je bij je computer ook hoort te doen. Anders loopt de boel vol en is je computer 'traag'. Dat gebeurt bij mensen eigenlijk net zo goed. De uitleg van de trainer deed me realiseren dat meditatie niet alleen belangrijk is vanuit het spirituele opzicht, maar ook uit wetenschappelijk/neurologisch opzicht. En ergens wist ik dat wel, maar gisteren werd ik er pas echt goed bewust van. Gezien het vaak wat tijd kost om de bedrading van je hersenen aan te passen (herhaling herhaling, denk aan de NLP-gedachte) zonk het kwartje nu weer even in.

In plaats van beloningsmomenten in te lassen en veel dingen te doen die 'goed voor je zijn' is een tijd van rust, bezinning en mediatie net zo belangerijk. Ook om je grijze massa tot rust te laten komen. Door stress sterven er een hoop neuronen af. En dat is schrikken. Maar wat leuk is om te weten, is dat nieuwe dingen doen en leren, weer neuronen aanmaakt. Probeer dus eens iets wat je nog nooit gedaan hebt! In principe ben je nooit meer de persoon die je een week geleden was (of dat meisje dat je op je oude schoolfoto's ziet), omdat je hersenen zich continu aanpassen aan de informatie die ze binnenkrijgen. Ergens klopt het dus ook wetenschappelijk dat je 'je eigen realiteit maakt' en dat je uiteindelijk nooit echt één persoon bent met één bepaalde persoonlijkheid. De dooddoener 'zo ben ik nou eenmaal' is inmiddels ook compleet achterhaald. Het is echter wel een kwestie van actie-reactie, een dialoog tussen jou en je omgeving en de manier waarop je erop wilt reageren.

Dat het 'willen reageren' een beperkte bewuste keuze is, is deels een opluchting. Je reageert veel vaker automatisch dan je zou willen geloven. Het goede nieuws is dat geleidelijke herhaling wel werkt. Dus liever elke dag 5 minuten proberen te mediteren dan helemaal niet. De trainster legde ook uit dat veel dingen die we doen helemaal niet praktisch zijn voor ons lerende brein. Je brein heeft zuurstof nodig, dus lopen, bewegen, frisse lucht, brengt je brein in optimale staat om helder na te denken en te leren. Niet stilletjes in TL-licht op je kont zitten. Ze zei dat er 12 tips beschreven waren hoe je een optimale staat voor je brein kunt creëeren om te leren.

Zoals je hoort, ben ik helemaal enthousiast, en wat ik zelf heel leuk vind, is dat de wetenschappelijke kant me nu ook echt begint te interesseren, waar ik daarvoor me meer op het spirituele richtte en de wetenschap 'te klinisch' vond, wat overigens wel tot leuke discussies leidde tussen vriendin L., die Neurologische Psychologie, studeert en mijzelf als spirituele filosofe. Gelukkig zijn wij (en ons brein) nooit te oud om te leren, en ik hoop dan ook zeker dat ik deze specialisatie kan gaan volgen wanneer die van start gaat. Ik ga kijken of ik die 12 tips nog kan opzoeken en zal die hier zeker delen. Beetje hersengymnastiek kan immers nooit kwaad!

Een teveel aan knuffelhormoon maakt trouwens niet persee erg gelukkig, wel erg goedgelovig. Leuk artikel.

[...] Het is niet voor niets dat Krishnamurti tegen een verveelde leerling in een van zijn scholen zei:

De meeste mensen zijn verveeld. Waarom? Je vroeg hoe je van verveling af kunt komen. Laten we het onderzoeken. Als je een half uur op jezelf bent, ben je verveeld. Dus pak je een boek, klets je wat, leest een tijdschrift, gaat naar de film, praat, doet iets. Je houdt je denken bezig. Dit is vluchten van jezelf. Nu heb je een vraag gesteld. Let op wat er gezegd wordt. Je verveelt je, omdat je jezelf tegen komt. Je bent jezelf nog nooit tegen gekomen. Daarom wordt je verveeld. Je zegt: is dat alles wat ik ben? Ik ben zo klein, zo bezorgd. Je wil dat gevoel kwijt raken. Wat je bent is saai, dus ren je weg. Maar als je zegt: ik zal niet verveeld zijn. Ik ga er achter komen waarom ik zo ben. Ik wil zien hoe ik echt ben. Dan is het alsof je in een spiegel kijkt. Je ziet jezelf heel helder zoals je bent, hoe je gezicht er uit ziet. Maar dan zeg je dat je er uit zou moeten zien als een filmster. Maar als je naar jezelf zou kijken en zeggen: “Ja, zo ben ik. Mijn neus is niet echt recht, mijn ogen zijn wat klein, mijn haar is recht,” accepteer je het. Als je ziet wat je bent is er geen verveling. (Krishnamurti on Education, p. 59)

Uit 'de nieuwsbrief (en weblog) van 'De Overpeinzende'