Ineens is het winter. De eerste sneeuw en voorspellingen van bizarre temperaturen ver onder het vriespunt. Mijn lichaam en geest reageren daar vrij heftig op. Moeite met opstaan, lang in bed willen blijven liggen. Weinig animo om 's avonds nog iets te ondernemen, gezien het donker en koud is buiten.

Ayurveda beweert dat je lichaam aan dit soort veranderingen moet wennen, dat het nieuwe indrukken zijn. Daar kan ik me best iets bij voorstellen, want ik ben ook niet de enige die er af en toe als een halve zombi bijloopt. Ook collega's zijn vermoeid. Het ritme van de winter is een andere dan de herfst, zomer of lente, en het is een ritme waar we rekening mee moeten houden.

De onrust die ik nog voel omdat ik eigenlijk nog veel plannen wil maken 's avonds, of niet toe wil geven aan de donkerte en koud, komt voort uit een ritme van een ander seizoen. En ergens vind ik het wel een mooi idee, het ritme van de winter volgen. Natuurlijk gaat alles gewoon door. Boodschappen doen, het huis schoonmaken en naar het werk gaan. Ik vraag me af wat er natuurlijk gezien bij de mens hoort in de winter.

Is dat inderdaad meer slapen, warm en voedzaam voedsel, en matige inspanning? Als ik nu kijk naar mijn eigen leven, en het leven van anderen, veranderen we ons ritme eigenlijk nooit, welk seizoen het ook is. In de zomer zitten we natuurlijk wel langer buiten en in de winter gaan we zo snel mogelijk naar binnen, maar dat is een vrij logisch en natuurlijk verloop, daar hoeven we niet zo'n bewuste keuze voor te maken. Maar de rest van ons leven loopt precies hetzelfde door, althans, dat is wat we willen.

Hoe zou een eigen winter ritme eruit zien? Hoe ziet dat van jou er idealiter uit?

Ik kan in ieder geval niet wachten tot ik een paar warme laarzen en een warme muts heb aangeschaft en weer warm op de bank zit, met mijn sloffen aan en een fijne deken om me heen.  Het liefst bij een warme open haard, of een gel haard, bij gebrek aan beter. Cocoonen, introspectie en tot rust komen. Opladen voor het voorjaar. Dat hoort voor mij bij de winter.

Katherine Jenkins heeft weer een prachtige blog geschreven, dit keer over yoga, je grenzen kennen en hoe yoga eigenlijk het voorbereiden van lichaam en geest op meditatie practise is. Hier te lezen.

Waarom worden kinderen op school niet al geleerd hoe ze gelukkig kunnen zijn en wat dat eigenlijk (voor hen) betekent? En nadat de wetenschap zich vooral verdiept heeft in negatieve gevoelens en emoties, zoals woede en angst, richt zij zich eindelijk meer op de studie van geluk en de effecten van meditatie en yoga op het brein. Mooi filmpje, via Loes gekregen.

 “You are what your deep driving desire is. As your desire, so is your will. As you will, so is your action. As your action, so is your destiny.” -Bribadarshakya Upanish

Afgelopen zondag ben ik, vergezeld met vriendin Loes, een Prana Flow workshop van Shauna Slingsby gaan volgen bij Yoga Moves. Pas veel later bracht ik de workshop met de youtube filmpjes van Shiva Rea in verband, die ik vol ontzag heb bekeken. Shauna is een leerling van Shiva Rea en bracht haar Prana Flow ook onze les in. Het was een heerlijke, maar zware les. De drie uur yoga, waarvan ik dacht dat het deels workshop, deel yoga zou inhouden, waren uiteindelijk zeker 2,5 uur yoga practise. Aan één stuk door.

Het was flink doorploeteren, maar uiteindelijk ben ik erg blij geweest te zijn. Na de workshop voelen mijn voeten zachter, mijn hoofd leger, en mijn hart lichter. Er zaten veel leraressen (het waren enkel vrouwen) in de les, en ik besefte dat ik weer iets te hard van stapel was gelopen, omdat ik, wanneer ik enthousiast ben, graag meer en meer wil doen. Het mooie is dat je juist door dat soort ervaringen leert waar je zwakke (en sterke) punten liggen. Ik wil van het proces leren houden, niet van de uitkomst. Accepteren waar ik nu ben, wat nu is.

Wat me ook erg gelukkig maakt, is dat er veel boeddhistische ideeën en idealen terugkomen in yoga. Soms voel ik me een beetje een overloper. Want, was ik niet zo helemaal van het boeddhisme? Dompelde ik me daar niet helemaal in? En ben ik nu ineens een yoga-gelovige geworden en heb ik daarmee de rug gekeerd naar de teachings? Natuurlijk niet. In mijn hart niet. Maar het zat me wel dwars. Knaagde aan me. Tot Shauna ons een paar dagen voor aanvang van de les een e-mail stuurde om te vragen iets mee te nemen voor het altaar, om onze sadhana kracht bij te zetten. Het woord 'sadhana' komt uit het Sanskriet, en betekent zoveel als 'beoefening, levenshouding, middel om iets te bereiken'. Het wordt in Rigpa, in het Tibetaans boeddhisme ook veel gebruikt, maar dat is niet vreemd, gezien het hele boeddhisme zijn wortels in India heeft.

En dat geldt ook voor de yoga. En de Ayurveda. Ik besefte me ineens dat ik niet in hokjes hoefde te denken, maar dat juist alles wat ik tot nu toe geleerd heb en meegemaakt heb, samengevoegd worden. Ik miste het zijn in mijn lichaam, het zitten op een kussen brengt me soms nog meer in mijn hoofd, waar lichaam me laat voelen dat ik daadwerkelijk een lichaam heb. Het trainen van dat lichaam is een vorm van aandacht, een vorm om energieën te laten stromen en een balans te vinden tussen geest en lichaam. Er wordt in veel spirituele kringen gepraat dat al dat aardse niet van belang is. Dat geloofde ik een tijdje. Maar je komt dan in de knel, want je hebt immers een lichaam. Je hebt voeding nodig, op alle gebieden.

Yoga gaat ervan uit dat alles een soort voeding biedt. Niet alleen voedsel, maar ook de indrukken die je meemaakt, de veranderingen die je doormaakt, alles wat je zintuigen waarnemen en wat je geest raakt. Elke dag wordt je met van alles gevoed, soms gewenst, vaak ook ongewild. Yoga is voor mij een 'nurtering of the body and soul', wat ik wil combineren met meditatie, ayurveda en aromatherapie. Het komt allemaal eigenlijk zo prachtig (en krachtig) samen.

Je hele leven is een sadhana. Een beoefening. Een manier om spiritueel te ontwikkelen. En er zijn zoveel handreikingen om je daarmee te helpen. Toch geloof ik niet in het volgen van een bepaalde stroming. Een bepaalde lijn die al jaren gaat zoals het gaat. Dat vind ik erg lineair en matriarchaal aanvoelen. Ik wil mijn eigen lijn, mijn eigen flow, voelen en ontwikkelen. De ervaringen, ontmoetingen, kennis, en wijsheid van alles wat naar mij toekomt bundelen, onderzoeken en beproeven.

Volgens mij is het leven een weg die je zelf bewandeld, en zolang je openstaat voor de energie om je heen, zijn er zoveel mensen, situaties en krachten die je willen helpen om een goed mens te zijn, en te ontwikkelen tot wie jij bent. Zoiets realiseerde ik me net, toen ik ietwat gestressed met mijn werk bezig was, en ineens mijn yogamat en tas bezorgd en door mijn collega op mijn bureau gedeponeerd werden. Een herinnering dat ik zelf de werktuigen kies die het beste passen bij wie ik nu ben, om me te ontwikkelen naar wat ik mag en kan zijn. Als een bloem die langzaam door de aarde omhoog komt, benieuwd naar de bloemblaadjes die tevoorschijn zullen gaan komen.

Maar natuurlijk, behoef ik me nu enkel op de stengel te richten. En belangrijker, mijn wortels. Anders pleur ik één dezer dagen weer eens om.

Gisteren vierde ik mijn verjaardag. Niet in grote schaal hoor, dat hoeft van mij niet elk jaar, maar ik vind het al lang gezellig dat er een paar mensen op bezoek willen komen, zoals familie en een handjevol vrienden. Even bijkletsen, mooie muziek, kaarsjes aan en knuffels uitdelen. Elke gelegenheid voor zoiets grijp ik maar al te graag aan. Zo'n verjaardag biedt, naast een feestje, ook de mogelijkheid om weer eens terug te blikken.

Dat kan je kindertijd zijn, of je middelbare schooltijd, maar gezien ik, tijdens het schrijven van een soort draft versie voor deze blog, in de trein naar Delft zat voor mijn mediation opleiding, moest ik juist terugdenken aan mijn werkverleden. Terwijl ik ouder word merk ik hoe carrière en werk ineens belangrijker voor me worden dan dat het vroeger voor me was. Vroeger waren het vaak bijbaantjes met een doel, om geld te hebben om te kunnen doen wat je wilde doen. Vakantie, een rockconcert bijwonen, nieuwe kleren kopen.

Nu zijn we soms wel heel erg hard bezig met de perfecte baan, en zie ik mensen om me heen vergroeien met hun functie, het wordt een manier van zijn, een manier om je rol in de wereld te vinden. Zelf speel ik vaak met ideëen daarover, en wat ik daar nou eigenlijk van vind. En wat ik daar zelf mee wil. Wat wil ik zelf, en hoe deed ik dat vroeger? Daarbij dacht ik terug aan mijn vroegere baantjes;

Zo herinner ik me de tijd dat ik als kind origamikaarten maakte en langs de deuren ging om ze te verkopen. Om mijn zuurverdiende geld in een boterhamzakje ergens neer te leggen en nooit meer terug te vinden. Mijn eerste les dat ik goed op mijn centjes moest passen.

In de zomer bij Brinks de geldadministratie doen om mijn eerste (en enige) gitaar bij elkaar te sparen. Grote trots toen ik de gitaar van mijn dromen vond en eindelijk mee naar huis mocht nemen.

Een uur fietsen om, voorover gebogen, stickers te plakken op Donald Duck vakantieboeken, waar ik een gigantische niesaanval en loopneus kreeg van het stof in de fabriekshallen. 

Dozen inpakken en dichtplakken met een groepje medestudenten om een zakcentje bij te verdienen.

Ontslagen worden uit een zomerbaantje als receptioniste, omdat ik, terwijl de telefoon de hele dag doodstil was, zat te lezen. Een boek lezen achter de receptie bleek verboden evenals internetten. 

In de horeca werken en, geheel onervaren, met het enorme dienblad waar ik hete koffie op balanceerde, een groepje backpackers voor het hoofd stoten.

Geld tellen van zes uur tot 12 uur 's avonds en ontdekken hoe smerig geld eigenlijk letterlijk is. Als ik thuiskwam zaten mijn poriën vol met stof en vuil.

Een prachtige bijbaan was het werken bij Passementerie Baars en van de Kerkhof, waar ik in de winkel stond bij het verkopen van band, kant, knopen, embrasses, naaispulletjes en dergelijke. Ik vond het ontzettend leuk om met elke klant mee te denken. Ik leerde uitleggen hoe je gordijnen zoomt, hoe je rolgordijnsystemen maakt, zonder het ooit zelf gedaan te hebben. Met stip de leukste bijbaan die ik ooit gehad heb, en met pijn in mijn hart ging ik weg gezien ik fulltime stage ging lopen, en een zaterdagbaan erbij wel erg heftig werd.

Zo maak je in je leven allerlei baantjes en mensen mee, en leer je steeds meer kennen wat je kunt, wat je leuk vindt. Helaas, als we ouder worden, nemen we het allemaal een standje serieuzer, en het speelse ontdekken gaat bij de meeste van ons verloren, terwijl het zo belangrijk is om bewust te blijven wat je dagelijkse werkzaamheden en ondernemingen met je doen en open te blijven. Risico's durven nemen. Zoals een oud-collega tegen me zei: Nien, je moet sprongen durven maken. Durven springen. Jezelf uitdagen en verbazen, zonder aan jezelf voorbij te lopen.

Zo mijmerde ik, in de trein naar Delft voor mijn mediationcursus. Als je openstaat begint er steeds weer een nieuw hoofdstuk in je leven, met nieuwe ervaringen en nieuwe mensen. Dat het altijd stroomt vind ik persoonlijk, als waterteken, wel eens lastig. Ik hou van stromen, van nieuwe dingen en ervaringen. Maar iets in me heeft ook een bodem nodig. Dus probeer ik af en toe te landen en weer te vliegen.

En, bewust van binnen, vertellen lichaam en geest je, als je goed luisteren kan, wat je volgende stap zou moeten zijn. Soms weet je het nog niet. En dan wacht je gewoon rustig af.

Net terug van een heerlijke vinyasa yoga les. Met als toetje voor alle beginners: de brug. Ik kwam niet verder dan mijn hoofd op de mat, maar van de mat, ho maar. Die bewaren we maar voor de volgende keer. Nu lekker theetje en ons nestje in, morgen weer naar Delft.