De herfst is zo'n heerlijke tijd voor prutsen en knutselen binnenshuis.  Folie op het glas van onze nieuwe deuren, zodat er niet teveel naar binnen gespiekt kan worden als ik van de slaapkamer naar de douche wil lopen met (of zonder) pyama.

Een krans met herfstspul versieren om voor de deur te hangen, en natuurlijk lekker verder scrapbooken. Dat hobbiën, of 'crafting' zoals het in Amerika genoemd wordt, niet alleen maar lekker freubelen is, merkte ik zojuist bij het bij elkaar zoeken van plaatjes voor het scrapbooken. Dat ik behoorlijk perfectionistisch ben qua het resultaat van mijn creativiteit, werd duidelijk toen ik veel te veel tijd bezig was met het maken van de perfecte pagina's, in plaats van gewoon maar op te plakken wat in me op komt.

In principe is creativiteit een soort flow, die bezit neemt van je armen, van je benen, en van je hersens. Een soort warme golf van enthousiasme, die zich vertaald in een creatieve handeling, oplossing en in een bepaalde mate, als een soort eigen gemaakt kunstwerkje. In het creabea proces kun je dus erg goed terugvinden welke patronen of karaktertrekjes zich met je creatieve proces proberen te bemoeiën, net zoals je in meditatie leert kennen wat je geest nou werkelijk steeds probeert te zeggen.

Zo is het creatief freubelen voor mij ook een soort meditatie. Je leert jezelf kennen, en een leuke bijkomstigheid is dat je nog iets aan het creëren bent ook. Feitelijk is ware meditatie wellicht dat je alles laat zijn zoals het is, maar uiteindelijk is de kunst, in mijn beleving, dat je die rust meeneemt in je dagelijks leven, of dat nou knutselen, koken of wandelen is.

Knutselmeditatie. Ik vind het in ieder geval een heerlijke bezigheid. En nu is het tijd voor een mooie boswandeling.

Ooit gedacht dat heerlijk in slaap vallen en op je hoofd staan iets met elkaar te maken kunnen hebben? Ik in ieder geval niet. Tot ik gisteren naar de Slaap Lekker met Ayurveda workshop ging. Niet omdat ik momenteel slecht slaap, maar het kan nooit kwaad te weten wat je moet doen als er weer zo'n periode van slapeloosheid aanbreekt. Daarnaast kunnen vrienden en familie er wellicht ook baat bij hebben.

Vandaar dat ik plaatsnaam in de zaal, natuurlijk bij Yoga Moves. Susan, lerares in zowel yoga als ayurveda, leerde ons over de dosha's: vata, pitta en kapha, en hoe een verstoring van de dosha's onze nachtrust kunnen verstoren. Nog steeds vind ik het moeilijk om precies te bepalen wat voor dosha ik heb, het wisselt tussen pitta en vata, daar ga ik me later nog in verdiepen.

Wat ik erg informatief vond waren de tijden op de dag van de dosha's. In de ochtend van 6 uur tot 10 uur is het kapha tijd, waar kapha voor traag en sloom staat. Als je voor die tijd wakker wordt kun je bijvoorbeeld zorgen dat je niet in de trage en slome tijd uit je bed probeert te stappen. De pitta tijd loopt van 10 tot 14.00, de beste tijd om de grootste maaltijd van de dag te eten, omdat je organen dan de meeste warmte produceren en innemen. Na 14.00 tot 18.00 begint de vata tijd. Vermoeidheid en vermindering van concentratie liggen dan op de loer.

Vanaf 18.00 's avonds wordt weer kapha tijd, en vanaf 22.00 - 02.00 pitta, zodat je eigenlijk voor tienen in bed dient te liggen om je lijf de rust te gunnen. Om 22.00 warmt je lichaam weer op, wat soms te voelen is als 'over de slaap heenzijn' en ineens spontaan je kamer willen verbouwen, willen schilderen of allerlei plannen willen maken. Dat herken ik wel uit mijn kindertijd, wanneer ik het heerlijk vond om juist in de nacht, wanneer alles stil om me heen was, te gaan rommelen. Zo stil mogelijk, zodat mijn moeder niet zou merken dat ik aan het 'spoken' was, zoals ze dat vaak noemde. Als ze het wel merkte, werd ik steevast (en terecht) weer mijn bed in gejaagd. Na een uur of twee in de nacht gaat volgens de ayurveda de vata tijd weer in, en wanneer je dan nog wakker bent kun je onrustig worden ofwel je hoofd niet stil krijgen. Hier kun je een overzicht zien van deze tijden.

Na anderhalf uur werd ik soezerig van het luisteren, precies toen Susan met de yoga oefeningen wilde beginnen. Loom en stijf van mijn yogales van de dag ervoor bracht ik me met enige moeite in positie. Ik dacht aan rustige strek oefeningen en vooroverbuigingen. Die deden we ook, maar daarnaast kregen we uitleg hoe een shoulder- en headstand te maken. Mijn god, dat had ik nooit bij rustig slapengaan ingebeeld. En ik had het nog nooit gedaan. Ietwat angstig vroeg ik het aan het Portugese meisje naast me, die haar hand er niet voor omdraaide. Binnen een paar seconden stond ze op haar hoofd tegen de muur. Kaarsrecht en muiststil.

Nu heb ik geen goede herinneringen aan handstand, overslag en dat soort idioterie van de gymlessen van de middelbare schooltijd. Verder dan mijn hoofd op de mat zetten en mijn achterwerk tegen de muur kwam ik dan ook niet. Het hele idee om mijn benen omhoog te duwen joeg me angst aan. Na een paar minuten kroop ik dankbaar weer terug op de mat. De shoulderstand viel mee, gelukkig konden we een klapstoeltje als hulp gebruiken. Dat ging best goed, al was ik af en toe bang dat mijn heupen van het stoelje af zouden glijden en;mijn nek en wervels een optater zouden krijgen. Later kwam ik erachter dat het in principe 'de Kaars' is, een oefening die ik leuk vind en die ik mezelf 's avonds voor het slapengaan nog wel zie doen.

Het was een ware uitdaging, maar heeft me ook een voorproefje gegeven wat er met yoga allemaal mogelijk is. Tot alle verwachingen in heb ik die nacht ontzettend slecht geslapen. De les en de uitleg maalde nog door in mijn hoofd, en toen ik, opgehaald door Jurr, thuiskwam, was ik zo moe dat ik meteen onder de wol wilde. Pas later herinnerde ik me dat ik dat ook wel eens deed bij de late Zen les. Dan wilde ik zo graag slapen dat ik, als ik thuiskwam, meteen mijn tanden poetste en in bed ging liggen. Vaak werkt dat niet zo goed voor me.  Ik kan de dag dan niet goed afsluiten, zodat mijn geest rondjes blijft rennen, niet aanvoelend dat de finish al bereikt is. Dat doe ik vanavond dus anders.

Dan trakteer ik mezelf een voetmassage met jojoba/amandel olie en een paar drukjes frankincense of lavendel. En natuurlijk nog een paar buigingen zoals ik geleerd heb van Susan. Maar die headstand laat ik nog maar even op mijn nightstand liggen.

Sommige dagen en momenten zijn het beschrijven waard. Vanmiddag vrij, tijd om de stad in te gaan. Wachtend op de bus komt er een jong meisje aanlopen. We schuilen net op tijd in het bushokje als de opgespaarde regen in de pluizige grote wolk boven ons naar beneden giet. Ik maak er een opmerking over naar haar. Ze lacht en knikt instemmend. In de vrij volle bus neemt ze naast mij plaats en we kletsen voluit over allerlei zaakjes, onbedoeld inspireer ik haar voor het opleuken van kleding door nieuwe knoopjes en linten. Gezellig. Mooi contact. Met een warm gevoel loop ik de stad in.

Vergetend dat het herfstvakantie is, bekruipt me het gevoel dat het wellicht een niet al te best idee is om in schoolvakanties de stad in te willen. Na een aantal flesjes etherische olieën, voor mijn nieuwe interesse in aromatherapie sinds de lezing van Christine, een stel nieuwe shirtjes en een stoer mutsje gekocht te hebben, begeef ik me ook gauw weer in de bus, vermoeid van alle mensen en drukte om me heen.

In de bus, die via een omleiding rijdt, zit ik een beetje te dagdromen en luister ondertussen naar het gebrabbel van de kinderen die achter me zitten. Totdat een vrouw achter me verschrikt uitroept dat de bus verkeerd rijdt. Pas op dat moment merkte ik dat ze gelijk had. Ik vroeg waar ze heen moest,  dat bleek dezelfde straat te zijn waar ik ook uit had willen stappen. De buschauffeur schijnt de weg lichtelijk kwijt te zijn. We roepen met zijn allen aanwijzingen, maar de buschauffeur komt er zo gauw niet uit en rijdt de verkeerde kant op. Iedereen blijft verbaasd en afwachtend zitten.

Ik snel naar voren en vraag de buschauffeur, een charmante dame, of ze weet hoe ze terug moet rijden. Ze is het even helemaal kwijt, zegt ze. Ik geef haar aanwijzingen en begeleid haar terug het dorp in. De gemiste haltes kan ze niet inhalen en ze stopt voor een rotonde, die in de buurt van de gemiste haltes ligt. Ik roep om of iedereen die in de betreffende wijk uit had moeten stappen hier uit wil stappen, zodat de buschauffeur verder kan rijden, gezien de weg terug het haar praktisch onmogelijk maakt om te keren. Ik leg haar nog kort de route uit en stap dan, met een aantal reizigers, de bus uit.

Een klein gebaar en zo ontzettend leuk om te doen. Helpen, niet met voorbedachte rade, maar gewoon, op gevoel. Krachtig zijn wanneer dat nodig is. Onze wijk bleek om de hoek, de supermarkt dichtbij. Ik ben fluitend boodschappen gaan doen. De vermoeidheid voorbij. Een voldane kriebel in mijn buik.

uit: www.simplifylife.nl

Sinds bijna een jaar of twee eet ik strikt vegetarisch. Dat klinkt veel strenger dan het klinkt. Ik eet gewoon geen vlees of vis meer. Period. Af en toe krijg ik natuurlijk wel per ongeluk wat binnen, omdat ik niet zit op te letten of vergeet dat de rest van de wereld wel zonder problemen beestjes eet. Na een half crossiantje ham/kaas (dat ik hersenloos aan het verorberen was tijdens het lezen van een boek) ging ik bijna over mijn nek. Ik was overtuigd dat ik een croissantje met enkel kaas en tuinkruiden in mijn boodschappentas geladen had.

Gek misschien om te lezen dat iemand zo gruwt van de smaak of het idee van vlees als je doorgaans, als brave burger, geniet van een lekker hapje vlees/vis, zoals ik vroeger ook deed. Maar gek genoeg veranderd er iets als je er eenmaal bewust voor kiest. Althans bij mij, en ik hoor het ook van andere mede-vega's. Let op, ik praat je geen complex aan, het is enkel mijn eigen visie. Je hoeft niet te gaan verdedigen waarom je wel of niet dit wel eet en dit of dat niet eet. Ik eet het gewoon niet. My choice hombre!

Goed, maar mis je dat dan nooit, zo'n vleesje of visje, vraag je jezelf nu wellicht af. Eigenlijk niet. Maar soms kijk ik wel even naar een zalmrolletje of stukjes kip, en herinnert een deel van mij zich dat ik dat toch best wel lekker vond. En daar heb ik iets heel leuks op gevonden. Soy Utrecht. Via Vegatopia vond ik deze 100% vegetarische afhaal Chinees. Alle gerechten bevatten kip, vis, garnalen, wat dan ook, maar allemaal nagemaakt uit tofu. Geen idee of het zo ontzettend gezond is, maar wees eerlijk, dat is Chinese afhaal nooit helemaal, dus vind ik dit een leuke manier om jezelf toch op een kleine traktatie te... euh.... trakteren.

Word of caution: zoals met alle Chineze afhaalrestaurants zijn de porties om over naar huis te schrijven. Ik schrok me wezenloos toen de allervriendelijkste dame twee enorme tassen op de toonbank hees. Zwakjes vroeg ik of beide tassen echt voor ons waren. We hadden een menu besteld. Voor twee personen. En kregen zo'n beetje voor vier mee. Dus aten we twee dagen achter elkaar Chinees. Geen probleem dus als je trek hebt. Veel trek. En een spreekwoordelijk paard op kunt.

Yoga. Ik wil meer. Nu. Morgen. Meteen! Dat is het enige wat ik dacht toen ik achterop Jurr's fietsje naar ons huisje gelift werd. Ondanks mijn zere bips, bagagedragers zijn niet al te fijn voor menig achterwerk, zoals een fietser achter me terecht opmerkte en mijn vriend verzocht een kussen te regelen, kon ik niets anders doen dan vergenoegend naar de sterretjes te kijken terwijl ik me aan Jurr's enorme laptoptas vastklampte. Energie gonst door mijn lichaam, vreugde verspreidt door al mijn ledematen.

Zoals ik eerder schreef ben ik twee weken geleden in alle vreugde met vriendin Loes begonnen aan Yoga, om naar mijn eerste les al half kreupel thuis te komen. Iets te enthousiast. Ik zou me inschrijven voor de beginnersklas, maar door mijn nieuwe werk en de drukte eromheen was dat er een beetje bij ingeschoten. Tot het moment dat Loes en ik besloten om Eat, Pray, Love te gaan kijken in het Rembrandt. Het boek hadden we beiden reeds gelezen en stuiterden dan ook vol verwachting de, in de middag halflege, bioscoop in. En we hebben genoten. Geheel in de stijl van Liz Gilbert die zich in Rome te goed doet aan veel te veel caloriën in de vorm van pasta en liters wijn, bestelden ook wij pizza en wijn en mijmerden heerlijk over de film, naar een ashram afreizen en de wereld verkennen. En yoga. Shit. Het was zaterdag en de lessen begonnen dinsdag al.

Zo kwam het dat ik net op tijd was met mijn inschrijving, meteen na ons etentje geregeld, maar Loes helaas net te laat was. Gelukkig zijn het maar zes lesjes en kunnen we daarna weer samen kiezen. Het geeft mij wel mooi de tijd om echt goed de tijd te nemen om op mijn houding te letten en diep de oefening mee te maken. Een mooie nieuwe sportbroek aangeschaft en weer braaf bij Marlene in de klas verschenen, dit keer als brave beginner. En wat was het heerlijk. Wat een genot is yoga. Ik ben echt bang dat het mijn nieuwe religie is geworden. Inmiddels heb ik me ingeschreven voor een Free Lecture: Therapeutic Value of Essential Oils en Slaap Lekker! Better Sleep with Ayurveda workshop.

Begrijp me niet verkeerd, meditatie is heerlijk en doet me goed, maar met yoga voel ik me zo veel meer terug in mijn lichaam komen. Veel bewuster, alsof ik elke sensatie meemaak. Twinkelende sterretjes. Natuurlijk krijg ik de dag erna wel de lichte rekening gepresenteerd., spierpijn in mijn bovenbenen, billen, mijn schuine buikspieren en rug. Gezien de spierpijn vandaag alweer verdwenen is, is er geen reden tot klagen. En kijk ik vol vreugde uit naar mijn volgende les.

"Volkomen concencentratie op wat je aan het doen bent, dat is eenvoud"
- Shunryu Suzuki

Streef ik eigenlijk echt naar eenvoud? In mijn hoofd lijkt het van wel. Ik wens vaak rust en eenvoud voor mezelf. Dat vertaalt zich vaak naar de dingen buiten me. Als ik maar minder afspraken had, minder dingen te doen zou hebben. Gewoon rust. Peace of mind. Totdat ik eindelijk stil zit en dan weer merk hoe de gedachten door mijn geest heen razen. Het stormt er soms harder dan op Jupiter Die gewenste rust kan ik niet in externe omstandigheden vinden, ook al draagt het bos, de zendo of rustig op de bank zitten daar zeker aan bij. Maar de onrust in mezelf neem ik overal mee naartoe.

Eenvoud is niet iets wat door het te willen, of het te proberen te organiseren, tot stand komt. Die gedachte kwam net ineens bij me op. Je geest is niet gemaakt voor eenvoud. Je geest is gemaakt om als een idioot te denken, ideeën te genereren. Te creëren. Fantastisch gereedschap eigenlijk, die geest, dat denken wat we met onze hersenen doen. Er zit alleen geen knopje bij om diezelfde geest weer uit te zetten. Ook krijgen we er geen handleidingen bij. Mooie boel, zo'n overactieve machine, die eigenlijk wel eens op 'idle' gezet wil worden.

Nu zit ik zelf achter zo'n machine, mijn laptop. Mijn partner is aan het rommelen in de schuur. De zon staat laag aan de hemel, het schijnsel ervan in de namiddag geeft ons huisje een warme gloed. Deze tijd, wanneer de schemer langzaam indaalt, is mijn favoriete tijd van de dag. Het voelt alsof er niets meer hoeft. 

Het moment dat ik het 'willen doen' naast me neerleg en in alle rust een wierookstokje wil aansteken, voel ik het ineens. In die simpele handeling. Gewoonweg, een wierookje uit het doosje pakken. Niets trachten te bereiken. Ik loop de keuken in om de aansteker te pakken, en bedenk me, hoe moeilijk het is om de eenvoud te beleven. Te voelen. Uiteindelijk is de mens een actief wezen. Eenvoud is focus. Ontkoppelen. Niet zozeer, afremmen, maar het stuur met al je zintuigen bewegen.

Spannend is het niet. Het aansteken van een wierookstokje. Ik heb geen visioenen gehad. Geen Avalokitesvara in mijn geestenoog gezien. Niet bezocht door andere wezens die me een geheime boodschap influisterden. Nee. Niets extraordinairs. Ik stak gewoon, met volledige aandacht, een wierook stokje aan. En daar voelde ik het. Eenvoudige, pure schoonheid.