Een paar heerlijke weken vrij geven me de ruimte om even alles op een rijtje te kunnen zetten. Mijn vorige baan heb ik inmiddels opgezegd, en ik begin vrijdag bij mijn nieuwe werkgever. Ik had nog een aantal verlofuren staan zodat ik lekker vrij kon nemen om tot rust te komen en mijn hoofd voor te bereiden op een nieuwe uitdaging. Naast een paar heerlijke dagen La Palma, heb ik de rest van de tijd doorgebracht in en rond ons huisje. Regelen wat er te regelen valt. Financiën, de laatste meubels voor het huis bij IKEA besteld en opgehaald, heb ik mijn e-mail opgeschoond en, met name, mijn batterij weer opgeladen. Ik heb zelfs eindelijk de tijd genomen om een cake te bakken, wat ik zo graag weer eens wilde doen.

Zo'n periode is ook een soort van Oud en Nieuw voor me, een periode om los te laten en voor te bereiden, en mijn nieuwe 'voornemens' in gang te zetten. Zo ben ik met Jurr lid geworden van een luxere sportschool, zodat we samen kunnen gaan, en heb me vorige week al geheel in het zweet gewerkt. Om daarna zeiknat te regenen op die beruchte, buiige donderdag. Het had stiekem ook wel wat, en je weet meteen weer je droge huis en warme douche op waarde te schatten.

Ook ben ik met vriendin Loes aan de yoga gegaan. En we kwamen weer in een klas met gevorderde leerlingen terecht. Ik weet niet wat dat met me is, maar ik meng me blijkbaar steeds, hoewel onbewust, tussen de gevorderden. Zou een patroon van me kunnen zijn. Te snel resultaat willen boeken of gewoon niet zoveel geduld met het proces hebben? Zou niet zo heel gek zijn. Dat ik de zwaardere klas was binnengestapt werd me in ieder geval duidelijk toen de lerares riep dat we nu in een spagaat gingen liggen. Het meisje voor me ging zonder moeite bijna plat op de grond liggen. Gelukkig waren er een aantal medecursisten om me heen die de grond niet bereikten, net zoals ik, zodat ik mezelf niet al te veel ging verwijten dat ik toch wel een beetje een stijve hark bleek.

Achteraf voelde ik me overigens heerlijk na de oefening, maar heb toch de tip ter harte genomen om met de beginnerscursus te starten. Om nou elke week het gevoel te hebben dat je aanmoddert is niet al te best voor je motivatie. Gelukkig vindt Loes dat ook geen probleem. De lerares vond ik overigens geweldig, streng maar compassievol. Ik had nog niet plaatsgenomen op het matje of ze gaf me al een teder doch krachtig knietje in de rug omdat ik weer eens als een zoutzak zat. Ze veroverde meteen een plekje in mijn hart als lerares die haar titel eer aan doet.

Nu een dag later en natuurlijk spierpijn. Maar wel een voldaan gevoel. Ik merk wel dat er nog wat punten openstaan die Jurr en ik nog even goed moeten regelen voordat we weer beiden beginnen aan ons werkende leven (hij is momenteel op cursus). Het zijn echter vooral huishoudelijke dingen. Morgen levert IKEA onze nieuwe boekenkasten, en kunnen we eindelijk de dozen die nog in de kamer staan een plek geven. Zo worden mijn dharma en spirituele boeken ook weer zichtbaar en bereikbaar.

Hmm. Ik schrijf minder, dat is duidelijk. En nu probeer ik een hoop in één verhaal te proppen. Ach, voor nu is het goed. Misschien kan ik ook daar, nog een kleinigheid in verbeteren. Niet moeilijker, maar simpeler. Easier. Met minder (en rustiger) veel kunnen bereiken. Dat is wellicht mijn nieuwe motto voor deze nieuwe start. Zoals onze yogalerares ons geruststelde bij een moeilijke houding: het is geen competitie, je bent nu waar je bent in je proces, en je bent precies op het punt, waar je zijn moet.

Energie waar je met je bewustzijn nooit contact mee gehad hebt, is voor jou geen werkelijkheid, maar voor anderen is dat het wel.

- Lama Yeshe, uit mijn Happinez scheurkalender

Zoals een Boeddhistische monnik die voor het eerst in Nederland kwam eens verwonderd zei: "Waarom hebben de mensen hier allemaal zo'n haast? Ze hebben toch eten en een dak boven hun hoofd?" 

- uit Marloes haar blog 'Tussenpozen'

We zijn terug van een heerlijke acht dagen La Palma, één van de meest groene eilanden van de Canarische Eilanden. Voorheen heb ik Fuerteventura en Gran Canaria bezocht, waarvan de eerste erg droog en dor bleek, en de laatstgenoemde erg toeristisch. Gezien ik dol ben op natuur, en dan met name bossen, en de kriebels krijg van een teveel aan toeristische toestanden, viel de keuze op La Palma.

Dat bleek een goede keuze. Het eiland bleek inderdaad veel minder toeristisch en trekt met name veel wandelaars aan. De medebewoners van ons appartementcomplex ‘El Cerrito’ in Los Cancajos bleken ex-backpackers en wandelliefhebbers te zijn. De appartementen waren schoon en stonden bol van de IKEA spulletjes, waar we hartelijk om grapten met onze Nederlandse buurtjes, waarmee we de eerste avond meteen een wijntje mee zijn gaan drinken.

We hebben een prachtige wandeling gemaakt in de laurierbossen van Los Tilos, en hebben daar een kilometer de hoogte in getrokken om beloond te worden met een prachtig uitzicht over de dalen, die volstonden met de laurierbomen, die een bijzondere zachte geur afgaven. Op de top hingen de wolken om ons heen waar we onze weg omhoog doorheen geklommen zijn. De wolken omgaven de top van de berg, zodat ik me kon inbeelden dat ik op het magische eiland van Avalon was beland, waar de mist haar beschermt van ongenode bezoekers. Op deze prachtige panorama foto (niet door ons gemaakt) kun je met ons meekijken, al was het tijdens ons bezoek niet zo helder, maar juist erg mistig, bewolkt en daardoor mysterieus.

Het weer op de eilanden was matig bewolkt, wat natuurlijk ook de oorzaak is van de jungle-achtige vegetatie op het eiland. De Canarische Eilanden liggen ten hoogte van de Westelijke Sahara, en alleen door de vochtige wolken en de vruchtbare vulkanische grond, is dit eiland zo prachtig groen gebleven. Dat betekende helaas wel dat we niet elke dag in de zon hebben kunnen liggen, toch hebben we een lekker kleurtje gekregen. Als het Saharazonnetje eenmaal op je bolletje brandt, dan gaat dat hard genoeg.

We hebben drie dagen een auto gehuurd, wat met de spotgoedkope benzine (80 cent per liter!) en de lage prijzen ideaal was. Het was de eerste keer voor Jurr dat hij in de bergen reed, maar al gauw draaide hij zijn hand er niet meer voor om. Op La Palma vind je ook een aantal observatoria die we graag hadden willen bezoeken, dat is er niet van gekomen. Acht daagjes zijn wat dat betreft ook kort, we hadden ons voorgenomen om vooral lekker uit te rusten. Gelukkig hebben we dankzij ons autootje een hoop van het eiland kunnen zien.




Wat je op het eiland in ieder geval niet kan ontgaan, zijn de kilometerslange bananenplantages. Zover het oog reikt zie je bananenbomen. Wat ik zelf bijzonder vond is dat er aan de bananentrossen een soort enorme paarse bloem blijkt te hangen, dat heb ik nooit geweten. Wat ook opviel waren de reclames voor Charco Azul, de zoutpannen (zoutbaden) in het noorden van het eiland. Toen we daar aankwamen bleek het hele terras en de omgeving ingestort te zijn. Ik heb nog niet de oorzaak ervan kunnen vinden, het stond ook nergens aangegeven in onze reisbrochures. Het is te hopen dat er geen mensen omgekomen zijn, het hele terras is bedolven onder rotsblokken.

Aan de wandeling in Los Tilos, waar we niet bepaald voor getrainde hadden, hielden we fikse spierpijn over, de wandelingen op de enorme vulkaankrater hebben we daarom helaas over geslagen. Wel hebben ze me inspiratie gegeven om ook in Nederland meer wandeltochten te gaan maken, het is echt heerlijk om te doen en ook hier in ons landje is genoeg te zien. Qua cultuur is La Palma niet bepaald een indrukwekkend eiland, de natuur daarentegen is dat wel De prachtige jungle met zijn enorme varens, de laurierbomen en de woekerende klimop, die in lange lianen door het bos heen hing, hebben grote indruk op ons beiden gemaakt en aan de tocht in Los Tilmos bewaren we mooie herinneringen.

Nu zijn we inmiddels weer in ons huisje, waar we de energie weer opgedaan hebben om de laatste dingen af te maken: de boekenkasten te halen, eindelijk de plinten te gaan leggen, en zo het huisje helemaal af te maken. Het heerlijkste aan een vakantie is voor mij geïnspireerd en energiek terug te komen, om met hernieuwde energie nieuwe projecten en uitdagingen te beginnen. Foto’s komen nog, die ga ik eerst rustig uitzoeken.