Prachtige wallpapers door de getalenteerde ^Lilyas op deviantART.com. Als je op zoek bent naar een mooie abstracte, futuristische wallpaper, ben je hier op het goede adres. Ook de prachtige foto's en spaceshots van Greg Martin zijn een aanrader. Heerlijk om daar doorheen te snuffelen, terwijl op de achtergrond sky.fm aanstaat, waar Enigma haar tweede versie van 'Mea Culpa' ter gehore brengt.

Vandaag een bezoekje gebracht aan het KPU bedrijf van Defensie in Soesterberg waar mijn peetoom werkt. Hij heeft onder andere de opdracht gehad om het KPU bedrijf uit te breiden  met een nieuw pand en het oude kleedpunt in Utrecht daarheen te verhuizen en op te heffen. Vorig jaar stond het nieuwe pand er nog niet, en hij gaf me daarom een rondleiding. Naast dat ik precies uitgelegd kreeg hoe de nieuwe aanwas in de kleren gestoken werd, heb ik ook de speciale kleding mogen bewonderen voor Prinsjesdag en officiële gelegenheden. Ik heb zelfs een paar van de ceremoniele zwaarden  en sabels in mijn handen gehad. Mooie ervaring.

De stemming was goed op de kazerne, en ik vond iedereen heel vriendelijk. Nu is dat ook niet zo gek als je duidelijk door de majoor op sleeptouw genomen wordt. Kennis mogen maken met de kolonel die ik meteen enthousiast kreeg voor social media oplossingen. Of Defensie niet een leuke werkgever voor mij was? Nou ja, zeg nooit nooit hé. Het is altijd, vind ik, een bijzondere ervaring om even in een totaal andere branche rond te neuzen en te zien hoe het daar in zijn werk gaat.

Toch zijn veel dingen ook vergelijkbaar, immers, of je nou in een kledingwinkel, de IT of bij Defensie werkt, het zijn allemaal mensen. En bepaalde gedragingen en situaties zitten ook in de aard van het beestje. Overal waar mensen zijn, vallen spaanders, om maar even een eigen spreekwoord te verzinnen. Het leuke vind ik aan IT-werk, hoewel het me soms ook tegen kan staan, dat het overal toepasbaar is, en als je af en toe wisselt van branche, je situaties beter kunt relativeren en kunt rationaliseren. Niet denken dat het alleen bij jouw bedrijf gebeurt, maar dat het iets is wat in de mens zit en waar je dus mee om kunt leren gaan en een visie op kunt ontwikkelen.

Overal gebeuren er situaties die leuk en minder leuk zijn. Daar kun je wat van vinden en mag je wat van vinden. Uiteindelijk gebruik je die gebeurtenissen als spiegel om te groeien. Wat vind jij daar zelf van, kun je je ook anders opstellen? Wat werkt in welke situatie, en wat werkt compleet niet? Dat kun je alleen maar ervaren door het mee te maken. Theorieën zijn leuk, maar je test jezelf pas in de praktijk.

Verder vond ik zijn houding naar het werk ook erg mooi. Vol verantwoordelijkheid, maar wel altijd zijn vrijheid willen voelen, zoals met zijn peetdochter kunnen lunchen. Hij vindt dat net zo belangrijk als ik dat zelf doe. Inspirerend! Kortom, een inspirerende en gezellige lunch, heb beloofd gauw eens met zijn tweetjes bij hem en mijn tante langs te komen.

Wow. Bagels & Beans gaat vegan broodjes aanbieden. Mjammie! Die houd ik wel in de kijkers... Leuk tentje, soms wel wat chaotisch en druk, maar ja, dat heb je natuurlijk met populaire eettentjes. Aanrader! Je kunt ze o.a. vinden op de Biltstraat in Utrecht.

De verbouwing is af. Grotendeels althans. De ramen en deuren worden in september vervangen, het balkon wordt nog aangepakt en we zitten met een invalide (en instabiele) vensterbank. Maar onze klusjes, glasvezelbehang op de muren, verven en laminaat leggen zijn eindelijk klaar.

Dat hebben we momenteel met fikse spierpijn moeten bekopen, maar het resultaat is prachtig. Gisteren rond een uur of elf 's avonds legden we het laatste laminaat plankje in het voorbestemde lege stukje. Eindelijk. Alles klaar. Euforie. Maar met name vermoeidheid. Nog even twee deuren die niet over het laminaat heen passen beneden gezet.

Dan belt de buurvrouw aan, telefoon doet het niet. Arm vrouwtje licht in paniek, want ze moet de dokter al heel vroeg bellen. Vriendlief schuift zijn vermoeidheid opzij en komt even helpen. De stekker bleek er niet in te zitten. Maar dat heeft hij de arme buurvrouw maar bespaard. En zij maar denken dat hij heel handig is (en dat is hij stiekem ook.)

De volgende dag staan we beiden op met behoorlijke spierpijn. En in plaats van de verwachte euforie en triomph te voelen, barst de vermoeidheid er bij me uit. Dat gevoel heeft al een tijdje staan kloppen, maar omwille van werk binnenshuis en buitenshuis, ben ik gewoon doorgegaan. En ja, dan zit je er even doorheen. Gelukkig stroomt de energie langzaam weer terug.

En het is ook niet heel gek. We hebben nauwelijks de tijd gehad (en genomen) om even tot rust te komen. Werken, even eten, en dan weer aan de slag tot een uur of half 11, slapen, en hetzelfde liedje. Voordeel is wel dat alles nu grotendeels klaar is, nadeel,: ik ben wel een beetje kapot. Zacht gezegd. Dat heeft wel weer in zich dat ik meer op mijn patronen gewezen wordt, die er bij vermoeidheid vrolijk en wel uitkomen.

Natuurlijk voel je je in zo'n verbouwing geleefd. Toch is het ook wel een avontuur. Zo wisselen die gevoelens zich af, afhankelijk van stemmingen en emoties. En dat is ook in orde. Eigenlijk. Het grote nadeel wat in mijn hoofd vast geplakt zit, is het gevecht dat ik lever als ik geen energie heb of moe ben. Dat wil ik gewoonweg niet. Het liefst lachend vol energie, als een duracel konijntje door het leven gaan. Alles aanpakken en afmaken. Niet heel erg menselijk, uiteindelijk.

Het is goed om die gevoelens te ondergaan, al is het niet altijd leuk. Ik laat het nu maar rustig over me heenkomen, en doe de dingen die ik moet doen zo goed mogelijk, maar even niet voor een 8 of 9, maar voor een 7. Dan houd ik mijn energie voor de dingen die echt belangrijk zijn, mijn partner, mijn familie, mijn vrienden en ons huisje.

Want waar doen we het anders allemaal voor?

'Mama, waarom staan er allemaal nummertjes op die rode palen?' zegt een klein meisje met lange blonde haren tegen haar moeder in de bus, wijzend op de langszoevende lantarenpalen. 'Omdat de reparateurs dan gemakkelijker kunnen terugvinden welke lantarenpalen stuk zijn, dat is toch logisch?' Het meisje antwoord een bedenkelijke 'Oh'. Het is even stil. Ik hoor het kindje bijna denken. 'Mama,' gaat ze verder, 'Waarom weet jij alles?' De moeder reageert verbaasd, wat contrasteert met haar eerdere houding. Een aantal minuten voor de lantarenpaal vraag had haar dochtertje al gevraagd hoe de buschauffeur nou wist dat ze naar huis wilden. Mama had geantwoord dat het kind niet zulke domme vragen moest stellen. Moeder geeft aan haar dochter dan toch toe dat ze echt niet alles weet.

'Oh,' reageert haar dochtertje weer, en zwiept haar lange haren uit haar gezicht. Toch wil ze mama's kennis eens even testen. 'Weet je dan ook wanneer God geboren is?' vraagt ze. 'Hoe kom je daar nou weer op?' reageert mams en ze wrijft in haar ogen, die haar gezichtuitdrukking verhullen door een enorme zonnenbril die ze op haar smalle neus draagt. 'Daar was ik toch helemaal niet bij', gaat ze verder. 'Ook niet toen Jezus geboren werd?' Moeder zucht en reageert met 'nee'-hou-nou-eens-op-met-zeuren toon. Dochterlief blijft stil. Wellicht tevreden met het antwoord, of verwonderend over het feit dat mama inderdaad niet alles weet. Wie zal het zeggen. Terwijl het meisje de lanterenpalen telt en een liedje begint te zingen moet ik glimlachen.

Kinderen. We kunnen zoveel van hun vragen leren. Ik hoop dat mama dat niet vergeten is.

Mooie link uit Flow Magazine; de site simplifylife.nl. Voor een simpeler leven. Het is je vast al eens opgevallen dat ik daar zowel een voorstander voor als een onderzoeker naar ben.

 

Van vriendlief heb ik het Flow Vakantieboek gekregen, zodat ik me na een dag klussen en zweten in ons huisje lekker even ontspannen kan met heerlijke knutsel- en zelfmaak ideetjes. Flow fan? Jazeker.

Leven in het harnas. Als we kijken naar hoe we doorgaans de dag doorbrengen, proberen we, logischerwijs, pijn en ongeluk te vermijden, en liefde en geluk aan te trekken. Dat kun je op verschillende manieren doen. We kunnen een veilige baan nemen met een goed salaris. Een zorgverzekering, en als je gevoelige tanden hebt neem je  er (voor de zekerheid) een extra verzekering voor je tanden bij. We doen aardig wanneer we daar geen zin in hebben om aardig gevonden te worden, terwijl het mooier zou zijn als die angst er niet zou zijn en we vanuit ons pure hart aardig zouden zijn. En oh ja, ik maak me hier allemaal ook schuldig aan. Behalve aan de tandverzekering dan.

We doen allerlei dingetjes om te kunnen overleven, fysiek en emotioneel. Het nadeel is van een harnas tegen pijn aantrekken, dat je niet alleen de pijn blokkeert, maar ook de liefde. Je kunt niet een muur bouwen, zonder deur, en het een wel en het ander niet toelaten. Uiteindelijk weet je van pijnlijke situaties ook nooit van te voren wat ze je uiteindelijk gaan brengen. Een vreselijke situatie kan je zoveel leren dat je in je latere leven met veel meer liefde en compassie leeft. Pijn en liefde, goed of slecht, zijn twee kanten van dezelfde medaille. Zoals yin en yang dienen ze te stromen om jouw en de wereld verder te brengen. Als je de één uitsluit zal de andere je ook minder makkelijk kunnen bereiken.

Angst is een slechte raadgever, wordt er wel gezegd. Dat klopt, omdat angst ervoor zal zorgen dat je dat harnas aan wilt trekken en in stand wil houden. Kijk achter de angst, en probeer te begrijpen wat ze je werkelijk wil vertellen. Uiteindelijk is angst een signaal, net zoals pijn, om je te vertellen dat je iets te leren, te begrijpen en/of te doorstaan hebt. Probeer te zien waar het vandaan komt en aanvaar het met liefde, met acceptatie en compassie. Alleen dan kunnen angst en liefde langzaam in balans komen. Dan hoef je dus nooit 'al je angsten te overwinnen' , zoals ik altijd geloofd heb. Je kunt ze bekijken uit liefde. Angst is niet iets verkeerds aan jou. Of aan mij. Als je dat idee en de angst zelf kunt toelaten, kun je anderen ook toelaten. En, niet onbelangrijk, werkelijk genieten van wat er op dit moment is.

Daarbij wil ik mijn eigen advies ook graag opvolgen. Wat betekenen die woorden en gedachten voor mij? Het wordt vaak lastig als ik gevoelsmatig tegen schijnbaar doodnormale dingen in wil gaan. Dingen die door de meesten als 'normaal' en  'logisch' worden gezien, gaan bij mij knagen. Van dat soort gevallen ga ik nog wel eens aan mezelf twijfelen. Twijfel om een belangrijke keuze te maken, omdat de verwachtingspatronen die daarbij horen zo diep in mij en mijn omgeving in zijn gesleten.

Het enige wat jij en ik kunnen doen is onze weg volgen, ons hart volgen, volgen wat goed voelt, zoals dat hieronder mooi in de Rigpa Glimpse gezegd wordt. Iedereen heeft immers zijn eigen weg door de blubber te maken. Ik ben al lang blij dat ik een beetje weet wat ik kan doen om zoveel mogelijk voedingstoffen uit die blubber te halen. Daarnaast dien ik een beetje vertrouwen te houden dat die blubber precies weet wat ik nodig heb om te groeien.

Maar het blijft natuurlijk blubber. En het harnas wil ik niet langer aantrekken. Dus wil ik met mijn pootjes de modder in. Wat overigens een heel groot voordeel heeft: ik hoef niet langer bang te zijn dat mijn schoenen vies worden. En als ik eenmaal door die blubber heen ben... heb ik die schoenen misschien helemaal niet meer nodig.

Wist je dat ze de meeste ecologische verfsoorten in Gent en Antwerpen verkopen? Grappig! Onze zuiderburen zijn goed bezig! Heel veel tijd en energie om daarin te duiken hebben we helaas nu niet. Gelukkig heeft Flexa een 'Au Naturel' lijn met een eco stempel. Dat komt in ieder geval een stuk meer in de buurt. Het weekend kruipt dichterbij, en dat betekent dat we (in die hitte) gaan proberen om in ieder geval de woon- en slaapkamer te gaan verven. We hebben aan behang gedacht, maar dat vind ik persoonlijk vreselijk spul. Dat gedoe met lijm, passen en meten... nee, ik hou van verven. Zowel op een schildersdoek als op een muur.

De eerste streep verf van een felle kleur op de muur zetten is voor mij altijd erg spannend, dat geeft me zo'n heerlijke kriebel in mijn buik. De eerste klodders roze verf op de keukenmuur in mijn huisje. Ieks! En dan nog eentje. En nog een streep. En dan een heel wandje. Uiteindelijk het geweldige resultaat bewonderen, terwijl je onder de roze spetters zit. Heerlijk. Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en krijg ik een prachtige nieuwe keuken, badkamer en toilet, en een inwonende vriend als hoogtepunt. Dat had ik toen echt niet kunnen bedenken! Het is heerlijk om samen de schouders er onder te steken en te merken hoe natuurlijk we samenwerken, plannen en organiseren. Als een geoliede machine golven we om elkaar heen. Onze smaken verschillen nauwelijks qua inrichting, dus ook dat gaat heel harmonisch.

Nu het dichterbij komt beginnen er ook weer allemaal creatieve ideetjes in mijn hoofd op te borrelen. Zo heb ik het idee om de saaie IKEA plafonnières in de badkamer en het toilet op een later moment aan te pakken met glasverf. Mijn idee is om of een glasmozaïek te gaan maken op de bestaande lamp, of wel met glasverf (en dat laatste heeft mijn voorkeur) een mandala of Boeddha’s met warme kleuren te verven op de lampen, zodat het licht ook een stuk warmer wordt. In de slaapkamer wil ik echt een persoonlijke oase voor ons tweetjes creëren, een heerlijk domein voor ons tweetjes. En de hal, die moet zo rustig en clutter-free als mogelijk blijven, dus de kapstok gaat in de entree, de grote jassen in de berging, en de sleutels in een sleutelkastje. Alle ideetjes die ik krijg, schrijf ik op, zodat ik ze in ieder geval niet vergeet.

Vandaag wordt de tussenwand dichtgezet, en dat betekent dat we alle muren dit weekend af kunnen maken, als we dat willen en redden. De vloeren komen volgende week aan de beurt. Het mooie is dat we geen planning hebben, maar per week bekijken wat praktisch is. Een relaxte en ontspannen manier van verbouwen (met de nodige stress- en denkmomenten, aber naturlich).

Het is daarbij fantastisch dat de aannemer/projectmanager die alle verschillende organisaties tijdens de verbouwing aan het werk zet, ontzettend met ons meedenkt en ruimte laat om de planning iets te wijzigen. Zo kreeg ik vanmorgen een belletje van hem of hij de tussenwand kon plaatsen, en of wij vanavond dan de ruimte vrij kunnen maken. Belt hij later terug om te vragen wat er eigenlijk in die kasten zit, en of zij de kasten zelf niet kunnen verplaatsen. Prima natuurlijk, fantastisch dat ze zo meedenken. Ik hoop dat ik nog een gelegenheid kan vinden om deze man even in het zonnetje te zetten. Spreekwoordelijk dan, want het is de afgelopen weken heet genoeg voor ze geweest.

Goed, nu wordt het ineens tijd om verf en kwasten uit te zoeken. Gelukkig heb ik mijn verfkleren bewaard. Wordt vervolgd!

'We are so addicted to looking outside ourselves that we have lost access to our inner being almost completely. We are terrified to look inward, because our culture has given us no idea of what we will find. We may even think that if we do, we will be in danger of madness. This is one of the last and most resourceful ploys of ego to prevent us from discovering our real nature.

Heerlijk, met de ventilator aan binnen aan de knutsel. Af en toe heb ik dat echt even nodig, creatief envelopjes vouwen, plaatjes knippen en stickertjes plakken. Het mooie aan creatie is dat je begint met allerlei losse dingen die in zichzelf niet iets hoeven voor te stellen, en die je dan samenvoegt tot iets nieuws... creatie!

En het allermooiste aan creatie? Met het eindproduct een dierbare of zelfs een onbekende blij maken!

Is relationele romantiek uit ons leven verdwenen? De rust om naar een bloem en een zonsondergang te kijken en ervan te genieten is bij sommigen van ons opgeslokt door ons hectische leven.

Toch vind ik het mooi te zien dat in elk mens die behoefte leeft. De behoefte om rustig te zijn van binnen, een vredevol en genietend hart te bezitten, dat wil genieten van de schoonheid van het leven, ondanks haar vergankelijke karakter.

Over een maandje gaat een oud-klasgenootje en vriendin van me trouwen. Eergisteren ontving ik een smsje dat een collegaatje ten huwelijk gevraagd is.Van veel mensen in mijn omgeving hoor ik dat zij de wens koesteren om te trouwen en een gezinnetje willen stichten. Natuurlijk hoop ik voor ze dat ze dat om pure redenen doen, dat ze elkaar echt kennen en zeker weten dat zij met deze persoon op een spirituele en wereldse manier een mooi leven gaan starten. Maar naast die kleine aarzeling die ik als nuchter persoon, en dochter van gescheiden ouders, bezit, ben ik ook heel gelukkig dat het gebeurt.

Dat de hoge scheidingsaantallen, de snelle levens en alle afleidingen, de mensen niet weerhouden om samen een mooi leven op te willen bouwen en trouw aan elkaar te durven zweren. Ook al is die trouw misschien niet  altijd een leven bestendig is, gaat het om de intentie, dat je op dat moment wel heel zeker weet dat je die intentie hebt en daar alles voor over hebt om deze te bewaken en in stand te houden. Rituelen zijn daarbij belangrijk, niet zozeer Christelijke of kerkelijke, sterker nog, na het lezen van 'Committed' van Elizabeth Gilbert, die het huwelijk onderzocht, ontdekte ik dat de kerk vroeger juist tegen het huwelijk was. Openbaring niet?

Als twee mensen echt van elkaar houden en van elkaar leren, dan heb je als religieuze of maatschappelijke instantie minder invloed op hun denkwijzen. En in de tijd dat de kerk wat minder compassievol was (dat moeten we gewoon erkennen, want dat was in die tijd grotendeels zo) was zo'n stelletje helemaal niet te prefereren boven alleenstaanden die in hun eenzaamheid voor een instituut of geloof wilden kiezen. Eenzaamheid, het gevoel geen doel te hebben in het leven, is ook vaak een reden voor mensen om zich 'ergens bij aan te sluiten'. Dat is niet zozeer iets verkeerds, want je kunt daar je roeping in vinden, als het uiteindelijk om liefde gaat draaien, en niet om je ego gerust te stellen.

De huidige tijdsgeest is weliswaar chaotisch, vol tegenstrijdigheden en een te drukke agenda, die niet goed is voor onszelf, onze dierbaren en onze aarde, maar wel eentje waar we leren een eigen mening te hebben. En het geloof en de visie van het individu te combineren met het maatschappelijke en spirituele belang van allen. Op de automatische piloot leven en aannames doen is voor niemand goed. Dat schept 'juist' en 'fout' en zet mensen tegenover elkaar die gelijk en ongelijk zouden hebben. De meeste oorlogen worden uit religieuze overwegingen gevoerd! Daar zit een contradictie in. En een leer (en keer) punt voor ons allemaal.

Op het moment worden Oosterse en Westerse filosofieën en religies voor het Westen beschikbaar. Steeds meer culturen leven samen in één land. Dat zorgt soms voor moeilijkheden, maar ook voor begrip en acceptatie. Voor geestelijke vrijheid en ruimdenkendheid. De vrijheid van meningsuiting kan doorslaan, maar misschien is dat een fase waar we als mensheid doorheen moeten. We worden langzaam maar zeker spiritueel volwassen. Leren te kiezen voor het goede, de liefde, in onszelf, wat ook de mensen, dieren en natuur om ons heen ten goede komt.

En het allerbelangrijkste, we leren verantwoordelijkheid te nemen. Voor ons leven, en het leven om ons heen. En waar we wel of niet zeggenschap over hebben. Dat is een prachtige groei. Ondanks hoe ons huidige leven eruit ziet, durf ik het toch ergens de 'Eeuw van de Romantiek' te noemen. De romantiek van het hart. Zodat we weer van onszelf en elkaar gaan houden. Oprecht. Niet vanuit het ego, niet vanuit angst. Niet omdat een instantie dat ons verteld heeft en van ons eist. 

Maar simpelweg, omdat we kiezen voor liefde. Omdat we in ons hart weten dat het waar is. Dat, naast alle dingen die niet kloppen, we zeker weten dat dit wel klopt. Die pure liefde ontdekken. We zijn met zijn allen hard op weg om volwassen te worden in spiritueel opzicht. En daar hoort vallen en opstaan bij. Laten we daar elkaar bij steunen en begrip tonen wanneer het fout gaat. Zodat we misschien over een paar jaar , een paar decennia, met vreugde tegen elkaar kunnen zeggen.; 'Dit is inderdaad de eeuw van Romantiek.'