'Proverbs speak about two different women, two archetypes. One is Lady Folly, the other, Lady Wisdom. Both are lovely. Both set their tables with fine food and aged wine and dress in fine linens. Both all to the passersby to come in, taste, eat, linger. Lady Folly's door is the mouth of an open grave. Lady Wisdom's home is the passageway to discernment, holiness, and Life.'
- Captivating, by John & Stasi Eldredge

Question is, can you tell the difference?

Trouwens, heb ik je geïnspireerd met het schrijfverhaal? Zo ja, kun je wellicht eens kijken op dagboekschrijven.web-log.nl, waar ik de afbeelding van mijn vorige blogpost vond. Wil je een origineel notitieboek met een prachtige kaft? Kijk hier voor inspiratie. Mijn gedachte was meteen, leuk! Gezien Jurr en ik een dubbele stapel Happinez edities hebben, kan ik er vast een paar voor aan gort knippen.

Veel tijd om te schrijven neem ik de laatste niet. Althans, niet op mijn blog, maar wel in een notitieboekje. Op de camping wil ik geen laptop bij me hebben, maar juist daar komen gedachten en ideetjes op. Trouwe bondgenootjes voor mij op een vakantie zijn dan ook; boeken; notitieboekje, kladblok en schrijfgerei. Zodat ik ook tekeningetjes kan maken van de dingen die nog wil maken of wil onderzoeken.

In contrast met een laptop, voelt papier veel persoonlijker, veel echter. Dichterbij. Een mooi notitieboekje kun je vasthouden. Je kunt loos krabbelen of tekeningetjes maken. Het papier ruiken. De witte bladzijden doorbladeren. Daarbij heb ik een voorliefde voor... tjah... mooie notitieboekjes. Zeg maar gerust, prachtige notitieboekjes. Daarom ben ik, zoals jullie wellicht weten, dol op die prachtige Paperblank notitieboekjes. Die liefde blijkt besmettelijk. Zo kwam het dat niet alleen ik met een nieuw notitieboekje de boekhandel in Bilthoven verliet, maar ook vriendlief trots met een exemplaar naast me liep.

Schrijven verlicht me, verlicht mijn hart. Zet gedachten op papier, benoemt dingen die in mijn hoofd zwerven. Dingen bij naam noemen, zoals in Repelsteeltje, maakt ze echter, en ook beter te relativeren. Je kunt gedachten en gevoelens, maar ook ideetjes opschrijven, en van een afstand bekijken. Niet zozeer om te oordelen. Maar te voelen, te ervaren wat het betekent.

Een heerlijk, leeg en wit notitieboek, klaar om beschreven te worden. Om mijn stempel op te drukken. Om te schrijven, te beplakken, in te tekenen en mee te dromen. Zo'n nieuw notitieboekje voelt als nieuwe mogelijkheden en kansen. Een soort tabula rasa, het roept naar me 'begin maar weer opnieuw.' Want hoewel ik al een tijdje op weg ben, en een hoop gedaan heb, komt bij elke nieuwe fase het gevoel van 'opnieuw' terug.

Samenwonen. Verbouwing. Ook het huis wordt klaargemaakt. Blanco gemaakt. Domus rasa... zodat het huis, als een onbeschreven blad, ons beiden ontvangen kan. Mijn oude huisje, wordt ons nieuwe huisje. Ook dat is een nieuw begin, en daar zijn gedachten en gevoelens bij. Niets is heerlijk dan af te tasten wat dat met je doet. Hoe je toekomst eruit gaat zien. Toekomstplannen maken. Ik heb het nooit zoveel gedaan, nu vind ik het heerlijk. Ook wij, als mensen, als partners, worden meer en meer onbeschreven bladen. Omdat we door elkaar beschreven willen worden, maar met name, omdat we geheel openstaan om elkaars liefde te ontvangen. Liefde kun je alleen echt ontvangen als je ego niet de poort blokkeert. Dus praten we. En knuffelen we. Halen oude pijnen naar boven en geven het lucht en vriendelijkheid. En ook dat pad, van liefde voor elkaar, brengt je uiteindelijk thuis, bij jezelf. We zijn onderweg.

Letterlijk. Nu leven we tijdelijk uit onze rugtassen. Uit mijn backpack en zijn sporttas. Bij familie en vrienden. Het voelt vrij. Het geeft de ruimte om het leven meer nemen zoals het komt, minder plannen, maar wel organiseren. Flexibel zijn. Dat is nog eens vrijheid. Het voelt heerlijk. Zoals de vogeltjes die op de achtergrond van deze pagina vliegen. Heerlijk vrij, en de wind door je vleugels voelen. De zon onder zien gaan hier in Leidsche Rijn. Venus als eerste aan de hemel zien. En straks weer een eind met mijn vader door de natuur fietsen.

Het is te beschrijven. Maar het gevoel is onbeschrijflijk. Is alleen te ervaren. Maar de herinnering aan het gevoel oproepen via zo'n boekje en het proces van het opschrijven... tjah. Dat is ook niet te beschrijven. Hemels, komt in de buurt.

Het thema van het liedje is niet toepasselijk op mijn situatie, verre van zelfs, maar ik vind dit zo'n prachtig nummer. Krijg er kippenvel van.

Deze film wil ik graag zien als hij beschikbaar is!

Gelezen bij Marloes, en wil hier graag even de copycat bij uithangen, want het raakte me heel diep. Wat een mooie metafoor!

Wat is dat dan, die relatie? "Dat weet ik niet, ik weet het echt niet. Ik weet wel dat het kwartje daarover is gevallen toen ik eens een tekst las van een Thaise leraar, Ajahn Chah. Die gebruikte een heel simpele metafoor van een glas dat je gebruikt om te drinken. Hij zei, "Telkens wanneer je het glas gebruikt, houd je dan voor dat het al gebroken is. Wanneer zijn tijd gekomen is, zal het breken. Gebruik het glas, zorg ervoor, tot de dag dat het uit je handen glipt en stuk valt. Dat is dan geen probleem. Waarom niet? Omdat je het gebrokene al in het hele zag." Het vergankelijke in het bestaan zien en daardoor vrij zijn van het bestaande te genieten - juist door dat tijdelijke - dat deed bij mij het kwartje vallen."

- Dick Verstegen in het tijdschrift Vorm & Leegte, zomer 2010

Van vrijdagmiddag tot zaterdagavond zijn we in de weer geweest in ons huisje. Inpakken, sjouwen, naar de kringloop, naar mijn moeder voor een aantal uitzetspulletjes van mijn broertje, en al onze dure apparatuur bij mijn vader neergezet. Zondag is de koelkast, de kookplaat en een grillpan opgehaald door een oud-klasgenootje, die zijn studentenhuis ermee verblijden kon. Maandag- en dinsdagavond de laatste loodjes. Lampen verwijderen, eventuele schimmels wegsprayen, stoelen en bankkussens in de berging, en alles afgeplakt met plastic. Net zo'n Amerikaans interieur, waar ze de plastieken hoes op de bank laten zitten. Wat een onderneming. We hebben wat kleertjes ingepakt, een deel zit in de caravan, waar we vanaf volgende week verblijven, een ander deel hebben we bij ons voor de dagen die we overbruggen bij mijn moeder. Maandagavond was ik zo moe dat ik om half 9 in bed in slaap viel, terwijl de vuvuzela's buiten nog verwoed in gebruik waren. Ik was gewoon te moe om me eraan te irriteren. Heerlijk geslapen.

Vanochtend vroeg op, de sleutel overgeleverd aan de klusmannen. We hebben enkel huisraad in ons huisje staan, dus over diefstal of moeilijke dingen maken we ons totaal geen zorgen. We hebben ons huisje zo netjes aan kant gemaakt, dat het bijna onmogelijk lijkt om schade toe te dienen. Je weet natuurlijk maar nooit. Het voelde als een opluchting om de sleutel over te geven. Na het wekenlange geplan, gestress en gezeul heb ik nu ook wel zo'n gevoel van 'begin nou maar gewoon.' Breek die keuken er nou maar uit. Sla die muur maar stuk. We zijn er helemaal klaar voor en klaar mee. In drie weken moet de binnenboel gebeurd zijn en hebben we een gloednieuwe keuken, badkamer en toilet. Ik kijk er naar uit!

In de tussentijd zijn we een soort nomaden, met een rugtasje aan het zwerven tussen verschillende huizen en een heerlijke vakantie op de camping in Bilthoven. Ergens heeft het wel wat, je voelt hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om gewoon een lekker leventje te leiden. Elkaar, wat eten en drinken, een dak boven je hoofd, genieten van andermans badkamer (mijn moeder heeft een ligbad!!!) en met name dankbaarheid voor de gastvrijheid van de lieve mensen en vrienden om je heen. Vanavond gaan we een hapje uit eten om te vieren dat we nu officieel begonnen zijn met verbouwen, en samenwonen. Want het verbouwen van het huis maakt het een huisje van ons samen.

Van veel functieloze dingen, van zowel meubels, als boeken, sieraden en servies, heb ik afscheid genomen. Een grote staande lamp, tapijten, kastjes, de kringloop had het druk met ons. Het geeft rust om minder te hebben, en er komt ook zeker niets voor in de plaats. We willen enkel bezitten wat we nodig hebben. Onthechting aan spullen kost me steeds minder moeite. Wat een rust geeft dat! Had ik me toch eens eerder moeten bedenken ;) Ik zal af en toe even een teken van leven geven hoe de boel word. En spiritueel verbouwen? Ik denk dat jullie zelf heel goed de spirituele leerpunten van verbouwen en samenwonen kunnen inschatten, dat hoef ik niet eens uit te leggen!

Wat een geweldige nieuwe editor van Blogger voor de templates. Eindelijk, hier zal ik al een tijdje op te wachten. Gemakkelijk en simpel, en nog mooi ook! Alleen moeilijk om een keuze te maken tussen al die prachtige foto's...

Best vervelend om in de trein naar Eindhoven heel nodig naar het toilet te moeten. Ik hou niet bepaald van de treintoiletten en hoe ze er vaak van binnen uitzien (en ruiken!). Ondanks mijn aandacht-vragende blaas, vind ik het heerlijk om even in de trein te zitten. Natuurlijk vergezeld van een Chai Tea Latte, die overigens de veroorzaker van mijn pijnlijk volle blaas is. Maar ach, het is heerlijk weer, en ondertussen bereid ik wat werkgerelateerde mailtjes voor op mijn laptop (die weer vrolijk aan de synchronicatie kan als het kantoor in Eindhoven binnenwandel) en Sting zingt in mijn oor dat hij een illegaal buitenaards wezen of te wel een Engelsman in New York is. Simpel maar prettig. Meer dingen zijn er even niet.

Althans, nu niet. Vaak is het leven toch wel een beetje Gecompliceerd in mijn hoofd. Hoewel ik het er zelf ook wel vaak naar maak. Zoveel dingen in een week proppen. In een werkweek. In een email. Proppen proppen en nogmaals proppen. Ik heb net het boek ‘Eat Pray Love’ van Elizabeth Gilbert uitgelezen. Een boek waar ik overigens helemaal gek op ben. Heerlijk. Met een lichtelijk gevoel van afgunst lees ik hoe ze elke dag op Bali opstaat, met de hele dag nog voor haar. Een uur mediteren, bijpraten met haar vrienden op het eiland. Even buiten wandelen, fietsen, een roadtrip maken rond het eiland. Goed eten. En weer terug. In mijn drukke bestaan klinkt het als een oase van rust. Iets waar ik bijna naar snak. Met de verbouwing op handen, drukte op het werk, en mijn pogingen mijn meditatie praktijken nog wat bij te houden, mijn vrienden en vriendinnen niet te vergeten, en last but not least, zoveel mogelijk tijd met mijn partner te besteden, jongleer ik met een aantal balletjes in de lucht. En af en toe heb ik de neiging er een paar weg te meppen. Uit overmacht. Niet uit onwil.

Maar ook het totale nietsdoen is niet alles, merkt Elizabeth terecht op; al het gelambal op Bali heeft ook zijn nadelen. Er lopen Westerlingen rond die alles achter gelaten hebben. Vaak ofwel ontsnapt ofwel ontslagen uit een huwelijk (scheidingen ofwel andere relationele problemen) ofwel van een baan, komen ze daar, het grote nietsdoen ontdekken. Met gewoonweg een rustig leeftempo aanhouden is niets mis, als je het maar wel combineert met iets doen. Ook al is het maar iets kleins. Een ambitie voor jezelf verzinnen. Iets waar je je bed voor uitkomt. Anders komt er niets meer van je energie terecht. Energie brengt je in beweging, en beweging brengt je energie. Zo is het toch? Een balans vinden tussen rust en beweging. Waarvan ik vind dat mijn leven soms iets teveel van het laatste heeft. Toch leg ik de nadruk nu ook maar weer op beweging, gezien het feit we in Eindhoven aangekomen zijn en ik de intentie heb om verwoed op zoek te gaan naar een toilet.