Tevreden en uitgerust zijn we thuisgekomen van twee nachtjes logeren in Eindhoven. Er gebeurt op het moment wederom een hoop in mijn leven (story of my life?), en niet alleen in het mijne, maar ook in dat van mijn vriend. Dat doen we deels ook zelf hoor, maar een mens kan niet alleen maar doorgaan. Das meestal niet zo gezond voor je. Mede daardoor hebben we ervoor gekozen om er even tussenuit te knijpen. En nou niet zozeer ergens naar Verwegistan, het gaat er eerder om dat we even onze leeggelopen batterijtjes weer op kunnen laden. Daarom hebben we lekker een hotelletje in Eindhoven geboekt. En niet zomaar een kamer, maar een heerlijk luxe kamer in de Golden Tulip 'Jagershorst' in Leende, vlakbij Eindhoven, aan de bosrand, zodat we er ook kunnen wandelen. Heerlijk. Alleen de gedachte al maakte me rustig en gelukkig.
Donderdagochtend gingen we dan ook vol enthousiasme op pad, met een Chai Tea Latte, onze favoriet, de trein in. Ik ben zelf dol op treinreizen, het landschap trekt zo heerlijk rustig aan je voorbij, terwijl je toch alle tijd hebt om het rustig in je op te nemen. De zon op mijn gezicht, een lekker kop thee, mijn geliefde naast me en een mooi boek op mijn schoot. Het bereidt me allemaal voor op ons uitje en zegt me om de rust in mijn hart te voelen. Ik mijmer in mijn hoofd dat ik best een aantal dagen kan treinreizen to no end, gewoon lekker onderweg zijn. Samen er op uit, geen zorgen, gewoon reizen, ervaren. Lekker eten, mooie dingen zien. Hmm. Voelt helemaal goed. We hebben er express voor gekozen om lekker lichtbepakt te gaan, geen hutkoffers mee voor twee dagen (er zijn mensen die het voor elkaar krijgen, maar ik heb toch echt mijn föhn thuisgelaten. Mede omdat ik die ook niet heb.). Als we eenmaal aankomen in Eindhoven zet ik mijn treinreis-mijmeringen uit mijn hoofd en besluit eerst eens van deze reis te genieten voordat ik al dagdromend in Istanbul zit.
Als we uitstappen in Eindhoven, is één van de eerste dingen die ik zie, het gigantische Rabobank kantoor, met zijn twee grote torens, het Fellenoord gebouw. Het is een vreemde ervaring, maar toch zet ik het gauw naast me neer. Immers, overal waar ik op vakantie ga of vrij ben, zie ik ook Rabo automaten, en ik heb er eigenlijk nooit een vervelende ervaring mee, dat ik teveel aan mijn werk ga denken als ik het zie. Ik kijk naar de torens, terwijl Jurr en ik een kop cappuccino drinken bij de V&D. In mijn hoofd zie ik de werkplekken voor me waar ik vaak zit, de collega’s die ik er vaak ontmoet. Het is een donderdag, dus ze zijn hoogstwaarschijnlijk aanwezig. In mijn hoofd zwaai ik even naar ze, en neem afscheid. Vandaag is mijn dag. En ik sla het werk-hoofdstuk voor nu even dicht.
Na gewinkeld te hebben in Eindhoven (voor de gelegenheid dook ik de Hünkemoller even in, een meisje mag zichzelf ook wel eens trakteren op een nieuw setje) en wat rondgeslenterd te hebben zijn onze beentjes moe en hebben we erg veel zin in om lekker neer te ploffen in het hotel. Niets hoeft en alles mag, dus we stappen tegen de middag in de bus naar Leende, om vlakbij het hotel uit te stappen. Het hotel ligt aan de rand van de altijd druk gebruikte A2. Als een soort contrast is aan de andere kant van het hotel een gigantisch bos te zien. Een wandeling na het eten leek ons een prettig idee, eerst even heerlijk luieren. We checken in, en meteen bij de balie is het duidelijk dat deze Golden Tulip een vrij chique versie is. Een stuk uitgebreider dan het hotel van diezelfde keten waar ik voor mijn training in Noordwijk verbleef.
We reserveren een tafeltje in het restaurant en gaan op zoek naar onze kamer. We lopen langs de ‘Lotus bar’ en zien een gigantisch Boeddhahoofd in de vijver buiten staan. Spiritualiteit en boeddha’s zjn tegenwoordig helemaal hip en trendy, maar toch geeft het een fijne atmosfeer aan ons verblijf. Als we onze kamer binnengaan worden we niet teleurgesteld; twee ruime bedden, een groot ligbad en luxe badkamer, ‘verborgen’ achter een glazen wand, een flatscreen en een mediacenter, die we niet gebruiken zullen, en een mooi uitzicht op het bos.
Daarnaast hebben we gratis toegang tot de sauna, het zwembad, de fitnessruimte, waar tegenover staat dat we wel een behoorlijk bedrag neer moeten tellen voor een niet al te bijzonder ontbijt, zoals we de volgende dag merken. Maar ach, niet alles is perfect, en niet alles hoeft perfect, alleen onze ervaring en oordelen daarover maken iets wel of niet fijn. En het geld hebben we, dus zorgen maken doen we niet. Zoals Jurr altijd zo mooi zegt, ‘zorgen moet je doen, niet maken.’
Het worden twee heerlijke dagen van eten, lezen, zwemmen, stomen in de sauna en het landschap van Leende verkennen. Ietwat decadent, maar we werken er hard genoeg voor. Het doet me ontzettend goed er even uit te kunnen zijn. Even weg van alle vraagstukken in mijn hoofd, van mijn werk, van ons huisje, dat in juni helemaal verbouwd zal gaan worden. Van alle dingetjes die aandacht vragen, of willen. Soms is het heerlijk om letterlijk even afstand te nemen van je dagelijkse beslommeringen en van aan afstandje naar jezelf en je leven te kijken. Even rust nemen, bijtanken, en je prioriteiten weer recht kunnen zetten. Maar de rode draad van ons uitje is toch echt rust & genieten.
Jurr en ik kunnen gelukkig alles bespreken wat los en vast zit, spiritueel en materieel, gek en gewoon, en we nemen dan ook de tijd voor diepe en lange gesprekken. We dineren heerlijk, eten goddelijke pasta, spoelen het weg met een lekker wijntje en voor hem een biertje, en we besluiten de dag met een boswandeling. Naast de rust en de heerlijkheid van de vakantie, leren we elkaar beter en beter kennen, en dat voelt heerlijk. Het is ons eerste uitje samen, en dat is toch een klein beetje spannend, al zijn we zo thuis bij elkaar, dat die spanning onnodig is. Het is eerder een extra bevestiging van de immense klik die we ervaren.
Op de vrijdagmiddag eten we een paar heerlijke scones in de King’s en Queens, waar toepasselijk overal foto’s van koningshuizen van over de gehele wereld hangen. Ook van die vreemde Engelse schilderijen waar de bekende Koninklijke kledij gedragen wordt door allerlei soorten honden. Daar verbaas ik me nog steeds over. Waarom zou je zoiets schilderen, en waarom is het zo populair in Engeland? Blijft één van die vragen die bij mij door het hoofd blijft spoken.
Terwijl er allerlei groepen oudere dames om ons heen aan het high-tea-en zijn, kletsen wij over van alles en nog wat, en maak ik een foto van de stoelen, waarop het logo KQ geborduurd staat, wat mij aan het computertspelletje King’s Quest doet denken. Waardoor ik weer eens de bijnaam ‘geek’ verdien. Ik kan het niet ontkennen. Wat me meteen aan een van mijn beste vriendinnen, Loes, doet denken. Als medegeek en een fervent aanhanger van ons Koningshuis en alles wat met prinsessen te maken heeft, zou een high-tea hier, in de Kings’ & Queens’ voor haar een aanrader zijn. In mijn hoofd maak ik een mentale notitie om er ooit met haar heen te gaan, als de gelegenheid zich voordoet.
Eenmaal terug in het hotel, door de druppeltjes door, springen we het zwembad in (voor Jurr hebben we speciaal voor de gelegenheid een bargain zwembroek gehaald bij de Piet Kerkhof in Leende) en komen we lekker tot rust in de sauna. Na de sauna frissen we ons op voor het diner. Wat hebben we toch een zwaar leven. Ik nam een pannetje gestoomde groente met tomatensaus, en snoepte mee van de frietjes. Bij de Plus in Leende hadden we voor mij een klein flesje wijn en een tweetal blikjes bier voor hem ingeslagen. Een saunabezoek (loom), totale ontspanning en een lichte maaltijd bleek echter funest voor mijn alcohol resistentie. Na een half flesje (plus het wijntje bij het eten) verander ik onder ons spelletje Yatzhee in een giegelende Thea (ken je Theo en Thea nog?). Veel zinnigs komt er ook niet meer uit. Het restje wijn wat ik overhield heb ik weggekeild, en Jurr kan weer een leuke anekdote over mij aan zijn lijstje toevoegen. De volgende dag word ik wakker met hoofdpijn en watten in mijn hoofd. En een watje voelde ik me. Girl can’t keep her liquor?
Het ontbijt moet veel goedmaken, gezien we de volgende dag terugkomen voor het befaamde champagne-ontbijt bij de Kings’ en Queens.’ Eenmaal aangekomen blijkt dat de hele tent afgehuurd is door een aantal bridge-enthousiastelingen. Gezien deze groep alle brasseries in Leende aandoen, is er voor ons weinig optie om ergens anders te ontbijten. De eigenaren proberen ons te hulp te zijn, en stellen voor dat we eventueel bij de Golden Tulip kunnen ontbijten. Laten we daar nou net vandaan komen. Een halfuurtje later krijgen we vreemde blikken van de, aan de auto’s en kledij te zien, rijke inwoners van Leende, die vreemd opkijken van een jong stelletje dat gekochte broodjes op zit te knabbelen in een bushokje, waar we ons licht gediscrimineerd voelen door de bridgegemeenschap. Ach, het kan erger. Wel werden we twee keer om de weg gevraagd (blijkbaar steken we toch niet zo enorm af tegen de omgeving) en konden we alleen één van de twee op weg helpen, gezien ze op zoek was naar de Golden Tulip vestiging. En die kenden we. De vrouw die op zoek was naar Hasselt in België moesten we teleurstellen. Best ver nog, trouwens.
Zonder veel kleerscheuren gaan we weer terug naar Bilthoven, na wat boodschapjes en moederdagcadeautjes ingeslagen te hebben. Eenmaal thuisgekomen voel ik me weer opgeladen. Het zijn drie korte daagjes weg geweest, maar ik voel me tot rust gekomen en heb weer hernieuwde energie opgedaan. Er was deze hele week ook een Rigpa retraite geweest, maar ik merkte aan mijn lichaam en geest, dat die beiden tegen me schreeuwen; NEEM NOU EENS RUST MENS!. Doe nou eens niet zo vliegen, rennen en ontwikkelen, ontwikkelen, ontwikkelen. Ga nu eens gewoon even rustig bijkomen. Voel eens wat het allemaal met je gedaan heeft, en met je doet. Het moet ook kunnen bezinken. Weer meer teachings in mijn hoofd en hart proppen, past nu gewoon niet. Ik heb al zoveel mogen ontvangen, dat het eerst eens rustig ontkiemen moet. Alle zaadjes zijn gezaaid, sommige komen al met groene kopjes boven de aarde uit, anderen zijn nog hard bezig met hun harde schilletjes te doorbreken en door te groeien. Ze hebben water nodig, allicht, maar wel met mate. Mijn gazon kan ook maar zoveel zaadjes in één keer aan.
Alsof bij magie, is het boek 'Eat, pray, love' van Elizabeth Gilbert, mede als aanrader van Loes, in mijn handen en in mijn leven gekomen. Cadeautje van lieve Jurr. Na de eerste bladzijdes al, merk ik dat ik gewoonweg hou van dit boek. Elizabeth, ofwel ‘Liz’ beschrijft in klinkklare maar ook meeslepende taal wat ze meemaakt. Ze beschrijft op eerlijke en met veel zelfspot haar eigen hindernissen en spirituele pad, die ook voor mij erg herkenbaar zijn. Ze zuigt me gewoonweg het verhaal in. Soms lig ik in een deuk om haar uitdrukkingen, op andere manieren zou ik haar willen knuffelen om haar oprechtheid en haar wil om dit alles met mij als lezer te willen delen.
Ze begint haar boek met een hedonistische tocht door Italië, waar ze gewoonweg zichzelf wil verwennen en wil geven wat ze zichzelf zo lang ontzegd heeft. Selflove; eigenwaarde en liefde voor haarzelf, na haar scheiding en mislukte relatie. Ze eet de lekkerste dingen in het land, bekijkt van alles, en geniet dag in en uit, om na een maand ineens naar India te vliegen, om in een Indiase Ashram een retraite te starten. Ik herken veel van wat ze voelt en meemaakt. De blokkades in meditatie, de zelfhaat, de perfectionistische neigingen en de oordelen die juist in stilte naar boven komen. De schrik van wat er allemaal in je leeft als je naar je hart en geest probeert te luisteren. Het gevoel dat je een heel ander mens moet worden, totdat je spiritueel bent, terwijl juist de acceptatie tot liefde zorgt, niet de wens tot verandering. Juist niet het oordelen dat jij steeds niet voldoet. En de weg daarheen. Het is heerlijk om te lezen en het voedt mijn hart met kracht. Ook ik trap vaak in de valkuil, dat ik anders moet zijn, dat mijn hele leven anders moet zijn. Dat ik het moet bewijzen, dat ik niet goed genoeg zou zijn zoals ik ben. Haar verhaal is een genot om te lezen. De volgende stap in het boek is 'Love' in Indonesië, maar zover ben ik nog niet. Althans, in het boek. In mijn eigen leven lopen haar drie thema’s door elkaar, zoals in eenieders leven, zo gok ik.
Ik voel me nu een beetje zoals zij als ze Italië doorkruist, liggend op ons luxe hotelbed, een uitgebreid diner in het vooruitzicht, met als toetje, een heerlijk bad met lavendelolie. De dingen die ik mezelf ontzegd heb, durf ik weer te voelen. Durf ik mezelf weer te gunnen. Het simpele feit om een vakantie te nemen is al een overwinning an sich, iets wat ik anderhalf jaar niet gedaan heb, met uitzondering van een weekje op mezelf in mijn huisje zijn.
De ontspanning geeft me daarbij ook de tijd om dingen op zijn plek te laten vallen, te doorvoelen wat ze met me doen. Waar ik op wil ruimen, en waar ik wil inversteren. Met de nadruk op wat ik zelf wil. En dan niet uit een gevoel van ‘ego’ of een gevoel van ‘moeten’ maar juist uit liefde en uit eigen kracht. Tijd voor een nieuwe start. Die maak ik uiteindelijk elke dag opnieuw. Maar sommige momenten zijn kenmerkender dan andere. En soms moet je eerst even afstand kunnen nemen voor je een verandering kunt doorvoeren. Een nieuwe tijd weer kan laten aanbreken. Zoals de quote die Jurr van onbekende bron oprakelt; ‘Je kunt het meer niet overzien als je er midden in ziet, enkel als je aan de waterkant zit.’
Nu ik het boek van Elisabeth lees, begin ik ook steeds beter te begrijpen waarom het pad van het midden 'the middle way' zo lastig is. Je kiest niet 100% voor het 'normale leven' en ook niet 100% voor het leven in afzondering. Je kiest om de balans te vinden. Om elke dag op een koord te lopen. De ene keer hel je over naar de ene kant, de andere keer naar de andere kant. Wiebelend ga je stapje voor stapje vooruit, als een kind dat leert lopen, zoals mijn vader ook al zo treffend opmerkte op een post van mij, een aantal dagen terug.
De balans vinden is zo ontzettend lastig. Er bestaat geen uniforme balans.. Er is niet zoiets als DE balans. Er is alleen maar JOUW balans. Want jouw persoonlijke (spirituele) ontwikkeling, jouw levenspad, is geheel en alleen de jouwe. Met wie en wanneer je die ook aflegt. Jij kiest. Jij balanceert. En enkel jijzelf kan voelen wanneer die balans niet langer goed voelt, of wanneer je een andere keuze dient te maken. En alleen jij kunt voelen wanneer je jezelf stabiel genoeg voelt voor de volgende stap. Het vertrouwen om de juiste keuze te maken, ligt in het leren kennen van jouw hart. Ik wil stoppen met denken in goed en slecht, in dogmatische tegenstellingen. Ik wil mijn hart begrijpen. Niet overhellen steeds op het iele draadje waar ik op loop, maar mijn hart me laten leiden, mijn ware ik.
Tevreden merk ik op, nu ik thuiskom na mijn 'hotel-retraite' mijn hart verheugd en open is. Rustig en kalm is. Spiritualiteit is overal, want je hart volgt en leidt je waar je gaan zal. Met goede moed begin ik mijn huisje op te ruimen en te rommelen, als voorbereiding op de verbouwing. Een paar dozen per keer. Net zoals die paar zaadjes per keer. Tevreden neem ik een stuk van mijn eigen gebakken kruidkoek, met een stomende bak koffie. Jurr zit naast me en kijkt me enthousiast en genietend aan. In mijn warme badjas kruip ik lekker tegen hem aan. Ja, ik kan er wel weer even tegen aan. Stapje voor stapje.
'Beschaving en geweld zijn antithesen. Geweldloosheid is echter geen steriel, passief concept, maar een machtige morele kracht, die sociale verandering afdwingt. Vroeg of lat zullen alle mensen op aarde een manier moeten vinden om in vrede samen te leven. Dit kan alleen als we onze conflicten aanpakken zonder wraakgevoelens en agressie. De basis van die aanpak is liefde. ... De rassenverordeningen zijn onrechtvaardig, omdat ze de ziel verwringen en de persoonlijkheid beschadigen. Ze geven degene die discrimineert een vals gevoel van superioriteit en de gediscrimineerde een vals gevoel van minderwaardigheid' - Martin Luther King
