Holding on is a much more fearful condition than letting go.
- Catharine Ingram

Above all else, we need to nourish our true self—what we can call our buddha nature—for so often we make the fatal mistake of identifying with our confusion, and then using it to judge and condemn ourselves, which feeds the lack of self-love that so many of us suffer from today.

How vital it is to refrain from the temptation to judge ourselves or the teachings, and to be humorously aware of our condition, and to realize that we are, at the moment, as if many people all living in one person.

And how encouraging it can be to accept that from one perspective we all have huge problems, which we bring to the spiritual path and which indeed may have led us to the teachings, and yet to know from another point of view that ultimately our problems are not so real or so solid, or so insurmountable as we have told ourselves.

Uit de Rigpa Glimpse van vandaag

Schuldig voelen zonder dat daar een slechte intentie aan vooraf gaat. Ken je dat? Ik word er vaak door geplaagd, en dat realiseerde ik me gisteren des te meer, toen ik in het trammetje van Amsterdam Amstel richting Zuid ging, om een Tendrel Nyesel bekrachtiging bij Rigpa bij te wonen. Ik wilde iets eerder opstaan in de tram, om de oude heer naast mij niet te overhaasten, en ging alvast klaar staan voor mijn uitstaphalte. Door de scherpe bocht die de tram maakte, kukelde ik lichtelijk tegen het bankje aan. Ineens wenkt de conducteur me. Ik dacht dat hij me wellicht wilde helpen door me erop te wijzen dat ik niet op de draaiende plaat in de tram moest gaan staan. Maar nee. Ik bleek per ongeluk een restje Chai Tea Latte uit mijn Starbucks bekertje over de bekleding van één van de bankjes gekieperd te hebben. Per ongeluk. Oeps.

'Ja, je bent een vrouw,' sprak hij berispend,'dus ik nam aan dat jij wel voorzichtig zou zijn. Normaal verbied ik mensen om drankjes mee te nemen in de trein.' Hij maakte een licht verslagen indruk, alsof hij alle hoop in de mensheid verloren had, omdat een schijnbaar onschuldige ofwel volwassen vrouw, zich ook al niet aan de regels kon houden. Ik stond het een beetje verbouwereerd aan te horen, ik had echt niets doorgehad, en was meer bezig met mezelf overeind te houden toen hij met een noodgang door de bocht scheurde. Ik bood hem mijn excuses aan maar meldde ook indringend dat het geen kwade opzet was. Gezien hij in zijn starre humeur bleef zitten besloot ik maar snel mee te delen dat ik uit ging stappen en dat het alsnog niet de bedoeling geweest was. Ik stapte gauw de tram uit om nauwelijks een Amsterdamse taxi te kunnen ontwijken.

Op mijn weg naar Ripga liet me het niet los. Ergens vond ik het blijkbaar heel erg dat iemand ontzet had gemaakt, terwijl dat geheel mijn intentie niet geweest is. En ik merkte dat ik dat wel vaker heb, en dat het bij mij ook best gemakkelijk is om op mijn schuldgevoel in te spelen. Daar schijn ik erg gevoelig voor te zijn. En dat is ook net hetgene waar ik boos over op mezelf kan worden. Want gooide ik mijn drankje expres over de bekleding? Nee? Was het opzet? Nee? Was de man wellicht boos, geïrriteerd, etc.? Mogelijk. Maar zijn emotie, dat was zijn probleem. En dat ik de vlek maak, maakt me natuurlijk wel verantwoordelijk, maar niet meteen een slecht persoon. Het was, zoals dat in naam ook heet, een ongelukje. Maar bleef het oordeel me bij en liet die vlek me de hele weg naar Rigpa nog niet los. Ergens heb ik er moeite mee de probleemeigenaar los te koppelen van de verantwoordelijkheid. En waar ik me uiteindelijk verantwoordelijk over wil voelen.

Ik probeer dag in dag uit een puur en goed mens te zijn, maar alsnog, ben ik natuurlijk een mens. Dus ik maak fouten. Ik overzie niet alles. Ik luister een keer niet goed, doe eens niet wat van me verwacht wordt en maak een ongeïnteresseerde indruk op iemand, omdat ik nou eenmaal ook maar een mens ben. Ik ben niet perfect. En daar wringt de schoen. Perfectie. Waarom zou je het moeten? Ratio zegt al gauw, natuurlijk ben je niet perfect, dus hou er maar gauw mee op. Maar toch is dat een gevoelig knopje bij me, wat veel mensen bewust of onbewust gemakkelijk kunnen vinden. En het werkt vaak ook nog eens heel goed. Je zegt 'jump' en ik spring twee meter de lucht in. Waarom heb je niet gebeld? Schuldgevoel. Waarom kom je nooit langs? Schuldgevoel. Ik hoor niets van je! Schuldgevoel. Er zit iets in me wat graag voor anderen zorgt, en graag met anderen verbindt. Maar ook iets dat wil weten dat mijn beslissingen er mogen zijn, een soort goedkeuring, het willen voelen dat ik er mag zijn. Negatieve boodschappen doorbreken dat gevoel.

Daarnaast ben ik me helaas maar al te bewust van deze stemmetjes in mijn hoofd, en van wat ze willen. Dus oordeel ik ook nog eens over mezelf als ik merk dat ik dit soort gedachtes heb (voetnootje; Jan Geurts heeft hier een brilliant boek over geschreven, dat heet 'Verlaafd aan Liefde) Meng die rotzooi door elkaar, en ik hou soms weinig tijd en rust over voor mezelf., omdat mijn eigen hoofd me dat niet toelaat. Niet toelaat om te nietsen, om een beetje te lezen en te gamen. Om eens even niets te hoeven. Dat ik veilig & goed ben zoals ik ben, niet als ik niet langer vlekken maak of mensen tegen de schenen aan schop. (spreekwoordelijk dan)

Maar gewoon te zijn. Dat is wat ik wil. Uiteindelijk. Peace of mind. Wetende dat ik mijn uiterste best doe. De laatste weken komt er een hoop vermoeidheid bij me uit, en vorige week heb ik ook een week plat in bed gelegen om dat de tijd te gunnen. Mezelf weer eens voorbijgelopen, dat rode lichtje van mijn haperende batterijtje genegeerd. Weer. En ik blijf er vast nog wel instinken. Maar langzaam leer ik, stapje voor stapje, wat een balans kan zijn voor mij, die voor mij werkt, niet voor een ander. Wanneer ik me zelf verantwoordelijk wil en moet voelen, en wanneer ik dat niet langer wil. En dat geeft vrijheid.

Dat ik het zo open met je deel, is omdat juist deze onzekerheden en twisten in mijn hoofd, deel uitmaken van mijn spirituele pad. Deze rommel is juist de rommel waarvoor ik beoefen, die ik wil uitdiepen. Ik wil metersdiep de modder in om tot de kern te komen, maar die modder uitpluizen is zo'n pretje nog niet. Ik deel natuurlijk graag mijn hoogtepunten en de dingen waar ik blij van wordt, maar ook wil ik graag de de keren met jou als lezer delen dat ik onbetwist onderuit ga. Er moeite mee heb.

Er even genoeg van heb. Het niet langer begrijp wat me drijft, en wat me voedt. En wat ik uiteindelijk zelf wil. En dan krabbel ik langzaam weer op. En besef me weer dat koffievlekjes niet zo belangrijk zijn, maar aan de andere kant zo essentieel om me dat in te laten zien. Dat mijn facade, het fragiele masker van mijn ego, ook niet zo belangrijk is. Maar dat mijn gemoedsrust wel heel belangrijk is, voor mij, en voor de mensen om me heen. Dat die liefde uit mezelf moet komen, en van niets en niemand anders.

Vandaag komt het kleine leerpunt van het koffievlekje tot een climax, wanneer mijn vriend en ik behagelijk thuis komen na een familiebezoek, met de gedachte om eindelijk lekker op de bank neer te kunnen ploffen. Tot onze ontzetting blijkt er een fles fruitsap van de AH, die al een tijdje over de datum was, in de keuken ontploft te zijn. Het hele plafond en de kastjes, het serviesgoed en het aanrecht, alles zat (en zit deels nog steeds) geheel onder de klodders. Eerst ontzet over de troep, moet ik toch glimlachen als ik terugdenk aan het moment met de conducteur in de tram in Amsterdam, en de onvrede en onrust die het in me opriep. Het lijkt alsof het leven tegen mij wil zeggen; gespatter en gedonder hoort er nou eenmaal bij en je gaat keer op keer weer vies worden. Het komt en het gaat. Je ruimt op en je wordt vuil.

We blunderen, ruimen op en proberen dezelfde fout niet weer te maken. Leren doen we eigenlijk alleen door te ervaren. Geheel passend was het onderwerp van de CloneWars van vrijdagavond dan ook; 'Confidence comes through experience'. Elk van de afleveringen van deze op StarWars gebaseerde animatieserie, begint met een quote, die daarbij het onderwerp en motto is van de aflevering.

Alle signalen geven me duidelijk terug; Gewoon doorblunderen en blijven leren dus. Schuldgevoel terzijde. Dat kost alleen maar energie. Knowledge comes from theory; wisdom comes from experience (practise). Er is geen einddoel. Er is alleen dit moment, waarin je leert. Dat perfecte moment komt nooit, maar is altijd nu. Ook met vlekken. En dat is best een vervelende les voor me. Ik vraag me af hoe lang mijn eigenwijsheid daartegen blijft vechten.

Gisteravond heb ik een meditatiesessie op het werk bijgewoond. Door de personeelsvereniging werd er een inleiding tot meditatie avond georganiseerd, waar ik met een collegaatje en mijn vriend als introducé heen ging. Door een niet al te goede en overprice-de maaltijd vlakbij de Jaarbeurs kwamen we nog bijna te laat, en liepen op het nippertje de zaal op de Croeselaan binnen. Er waren zo'n 35 geïnteresseerden, waar ik een paar bekende gezichten herkende. Fantastisch, dacht ik, dat er zoveel aandacht en interesse is voor deze avond.

De cursus werd gegeven door een collega uit Zeist, die ons kennis liet maken met het doel van meditatie, en drie verschillende vormen van meditatie; één met een Hindoeïstische mantra, een stilte meditatie, en als laatste, een verbindende meditatie. Bij deze laatste vorm moesten we tegenover elkaar gaan zitten als duo, en elkaar 5 minuten lang in de ogen aankijken, terwijl er een mooi nummer (Fields of Gold) op de achtergrond draaide. De mantra en de stilte meditatie vond ik beiden erg mooi, maar ik ben beiden in principe ook gewend, dus ik vond het met name leuk om te horen wat de ervaringen van anderen waren.

De laatste oefening vond ik echt fantastisch. Toevalligerwijs (?) kwam ik tegenover een vrouw te zitten die ik een tijdje terug op de Social Media Workshop van Rabobank even kort had gesproken. Nu hadden we in plaats van een kort gesprek, een hele intieme sessie van elkaar aankijken. Het aankijken gaat me op zich vrij goed af, om me af te sluiten van het meisje wat maar bleef giechelen naast me, en mijn partner in de oefening aan te blijven kijken. Maar het bekeken worden door de ander, dat vond ik vrij heftig. Ik was erg moe, en was me erg bewust dat ik er niet op mijn best uitzag. Uiteindelijk kon ik dat loslaten, en kon ik haar blik en haar energie totaal toelaten. Ik zag aan haar dat zij dat ook kon.

Het is wonderlijk wat je in elkaars ogen ziet en wat het met beiden doet. Dit is echt contact maken met elkaar. Mijn vriend zat rechts van me tegenover een andere dame, en ik moest glimlachen toen ik hem tegen zijn partner hoorde zeggen 'Ik word een beetje afgeleid want mijn vriendinnetje zit achter u en daar wil ik eigenlijk graag naar kijken.' De sessie vond ik erg mooi en ik merkte ook dat de stemming in de groep na de oefening veranderd was. Waar iedereen in het begin spaarzaam is met opmerkingen en woorden, leek deze intieme sessie ons allemaal te verbinden. Ineens reageerde iedereen en durfden de meesten te uiten wat ze voelden bij de oefening. Een hele mooie vorm van verbinden en tegelijkertijd een heel intieme vorm van verbinden.

Inspirerend en mooi. Hoe vaak kijken we elkaar nou nog echt diep in de ogen als we elkaar spreken? Of zijn we eigenlijk meer met onszelf bezig dan waarlijk te kijken, te luisteren en te ervaren? Hetzelfde kun je je afvragen bij het eten. Proef je echt wat je eet? Voel je echt wat je voelt? Luister je naar die persoon voor je? Herken je haar of hem? Probeer je die persoon voor je echt te leren kennen? Het heeft uiteindelijk allemaal met aandacht te maken, voor de ander, maar ook voor jezelf. Je helpt uiteindelijk beiden wanneer je met aandacht kunt verbinden.

Met de organisator van de avond heb ik een erg prettig gesprek gehad, en ik heb een mooi boek van hem mogen lenen. De eerste pagina's heb ik in de bus naar huis doorgelezen en werd meteen enthousiast, dit boek past helemaal bij de ontwikkeling waar ik nu in zit! Het was echt een fijne sessie en ik hoop van harte dat de personeelsvereniging dit soort workshops gaat herhalen. Er is al een idee uitgesproken om iets met spiritueel schrijven te gaan doen, gezien er al een schrijver, een dichteres en ik als blogster rondlopen. Zoals verwacht ben ik natuurlijk helemaal enthousiast!

Ondanks de fijne avond, de gezellige sessie en het heerlijke gezelschap, sliep ik die nacht toch redelijk slecht. Het openstaan had ook mijn vermoeidheid meer toegelaten, en een aantal gevoelens en gedachten over huidige situaties die me dwarszitten. Ook dat is uiteindelijk een reinigingsproces, maar wel eentje waar ik me even doorheen moet bijten. Gelukkig maakt een kop koffie 's ochtends met mijn lief een hoop goed. Ook de belevenissen van vandaag sloten daarbij aan. Terwijl mijn vriend wat spulletjes in zijn woning op ging halen, ben ik boodschappen gaan doen in Utrecht, waar ik eerst dharmavriendin Marloes tegen het lijf liep (bijna letterlijk). Heerlijk om haar even te spreken en te knuffelen, me met haar en haar gevoel te verbinden. Vond het met name leuk hoe vrolijk ze werd van mijn roze bloemetjes, die ik bij de Xenos gehaald had.

Daarna liep ik naar Ruud Snel, van de kaarsenwinkel. Ruud is een bijzonder spirituele man, en ik heb heerlijk met hem in het zonnetje zitten kletsen. Hij aaide mijn roze bloemetjes en liet me weten dat hij niet zo houdt van mensen die hun afspraken niet nakomen. Dan lacht hij en zegt me dat dit uiteindelijk wel weer een goede oefening voor hem is. Hij wilde erg graag alles weten hoe ik mijn partner ben tegengekomen, en ik heb ook zijn verhaal mogen aanhoren over zijn geliefde. Verbinden is iets heerlijks en zo mooi! Hij gaf me een prachtige amethist mee voor de Pasen.. Na bij de toko mijn nieuwste verslaving in te slaan (curry soep in blik, divine!) en wat boodschapjes bij de Groene Winkel te halen, ben ik weer lekker richting huis gegaan, waar ik nu mijn blog typ, in onze verbouwde huiskamer.

Er verandert weer een hoop, ik leer weer nieuwe mensen kennen, ontdek nieuwe initiatieven en bedenk nieuwe ideeën. Precies zoals mijn leven zich vaak ontvouwd. Niet altijd op een rustig tempo, maar daar zit meteen mijn eigen leerpunt; rustig aan en zelf duidelijk kiezen wat ik wel en niet wil. Niet op een egoïstische manier, maar wel op een zelfbehoudende manier. Loving Kindness for yourself. Laat dit nou ook precies de cursus zijn waar ik bij Ripga net mee gestart ben. Heerlijk synchroniciteit. Als laatste wil ik jullie natuurlijk allemaal hele fijne paasdagen wensen. Geniet ervan!