Gisteren liep ik een eindje door de Bilt, gezien mijn fiets nog bij Tunneltje de Bilt stond, waar ik hem had laten staan na een gezellige borrel die ik voor een clubje collega's van mijn werk had georganiseerd in de Stairway. Gezien de donkerte en de drupjes buiten, besloot ik lekker in één keer naar huis te gaan, en mijn fiets de volgende dag op te halen. Wetende dat mijn vriend het ook een stuk prettiger vindt als ik in plaats van door het donker te gaan fietsen, lekker de bus neem en voor mijn huisje uitstap.

Wat natuurlijk als gevolg had dat ik deze de dag erna wel even op moest pikken. Gezien ik net de bus gemist had, besloot ik gewoon te lopen. Dat is wel drie kwartier lopen, maar het weer is mild, en ik vind het heerlijk om van het zachte weer te genieten.

Ik besloot een andere route te nemen dan normaal, en liep langs de begraafplaats op de weg naar het bos. Gek gevoel, dacht ik nog, dat daar mensen liggen. En dat we daar een graf voor verzorgen. Anderzijds herinneren de graven mij juist weer aan mijn, en ieders, vergankelijkheid. Ik keek naar het groen om de graven heen, en zag dorre blaadjes liggen tussen de groene, jonge scheuten. vreemd eigenlijk. De natuur sterft en bloeit aan de lopende band. En dat vinden we nauwelijks vreemd. Bijzonder wel, we benoemen de seizoenen, zien het weer en de natuur veranderen. Maar feitelijk is het niets anders, als de skeletten die daar begraven liggen. De ons ooit dierbaren; collega's, vrienden en vriendinnen, oma's en tante's, opa's en ooms, neven en nichten.

We zijn net zo nauw met elkaar verbonden als al die verschillende blaadjes aan een boom, die op een grote hoop vallen, en zich verzamelen als donkerbruine herfstblaadjes, die we rustig aan de kant vegen wanneer we de wegen en stoepen begaanbaar maken. Daar is an sich niets mis mee, het is juist een mooi moment om jezelf te herinneren aan je vergankelijkheid. Aan de dingen die je nu bezighouden, en hoe relevant deze onderwerpen zijn, als je jezelf kan voorstellen, dat je ook zo'n blaadje bent. Nu wellicht nog een groen blaadje, maar ooit verdord en oud, op een hoopje, liggend op of in de aarde.

We hoeven niet anders te doen. We kunnen wel anders denken. Stilstaan bij het gegeven, dat er niet zoveel verschil zit tussen mijzelf en de natuur. Het groene blaadje en het verdorde blaadje. Een mooie contemplatie een dag voor de eerste lentedag, leek me.

"We are all the leaves of one tree;
we are all the waves of one sea;
the time has come for all to live as one."
- Thich Nhat Han

Een van de onderwerpen die vaak terugkomen in mijn blogpost, is het onderwerp je hart laten spreken. Dat is voor mij, en ik denk, velen anderen met mij, best een uitdaging. Zovaak reageren voordat we er erg in hebben, vanuit ons verstand, wat vaak geconditoneerd is met allerlei hopen, verwachtingen en vastgekoekte patronen. Zo ook mijn reacties, meningen en oordelen, die zich in mijn hoofd vermengen met wat ik doe, zeg en beloof.

Gisteren had ik daar weer een stap in vooruit kunnen zetten. Afgelopen vrijdag heb ik een erg leuk gesprek gehad met een van de leden van het Unplugged Programma. Een gesprek over het nieuwe werken en Unplugged (zoals Het Nieuwe Werken binnen de bank heet) ging al gauw over hoe mensen met veranderingen omgaan. Ik bracht daar al gauw mijn eigen, meer spirituele visie, in, waarvan ik denk dat het perfect aansluit op het nieuwe werken. Mijn geloof is onder andere dat mensen zich door het nieuwe werken kwetsbaarder en puurder op kunnen en mogen gaan stellen. Dat dat best erg spannend is, begrijp ik heel goed.

Maar ik ben daar zelf natuurlijk net zo goed een voorbeeld van. Ik maak websites sinds ik een jaar of tien ben, en dit blog bestaat ook alweer zo'n 4 jaar. Dat ik bekent ben met bloggen en informatie delen met de hele wereld, mag duidelijk zijn. Dat ik daar steeds puurder en eerlijker in ben geworden, is een ontwikkeling die ik terugzie aan mijn allereerste blogposts.

Ook binnen mijn afdeling, plaats ik berichten en doe ik redactiewerk zowel binnen, als buiten mijn afdeling, en ben ik veelvuldig aan het woord op Yammer, ons interne Twitterblog binnen de bank. Een stap die ik daar zette, is het af en toe posten van een (vaak licht) spirituele quote. Dat werd niet geheel omarmt, maar wel gewaardeerd. De stap die ik nu gemaakt heb, is een meer spirituele blog schrijven, die een connectie maakt tussen werk, Unplugged en mijn eigen spirituele visie.

Toen ik klaar was met schrijven heb ik het bericht op Rabo 2010: Dichter bij de klant gezet. Met een soort schietgebedje. Want dat is toch wel mezelf nog meer blootgeven binnen mijn werk. Het is daarom heel fijn om te zien dat de reacties heel enthousiast en positief zijn. Dat geeft me energie om er vooral mee door te gaan. Zou het niet prachtig zijn om jezelf zoveel mogelijk te kunnen zijn, waar je ook bent? Overal thuiskomen, en met elkaar je visie en je dromen te kunnen delen. Dat is dan ook het onderwerp van mijn blog; Durf te Dromen. En door dit soort stappen, of ze nou klein of groot zijn, durf ik ze ook steeds meer uit te voeren.