Over lef en durf gesproken. Dharmazus Marloes heeft haar Shukke Tokudo-ceremonie afgerond. De ceremonie houdt kort gezegd in; het laten inwijden tot monnik in de Zen traditie. De vorige keer in de zendo stond ik haar even verbaasd aan te gapen toen ze haar muts van haar hoofd trok en speels haar stekeltjes liet zien, waarna ik haar vol ontzag over haar korte stoppeltjes aaide. En nu heeft ze het ook echt gedaan... en het staat haar prachtig, vind ik. Met name deze foto van haar en Nico Sensei ontroerde me diep... wat ontzettend bijzonder!

Ik vind het heel mooi dat ze zo'n keuze heeft durven maken, en dat ze zich met zoveel liefde en overgave aan de dharma wijdt. Met discipline en devotie. Dat is echt een inspiratie voor ons allemaal. Ik wilde deze gelegenheid dan ook graag gebruiken als een klein eerbetoon aan deze moedige vrouw.

Shukke Tokudo

Shukke Tokudo is the ceremony of ordination marking the passage from layperson to what we call a monk, nun, or a priest (though actually those Western terms do not have the same meaning in the East). Tokudo means ‘ceremony,’ and Shukke is ‘leaving home.’ In Kanzeon Sangha, Genpo Roshi interprets ‘leaving home’ as leaving that comfortable place called home or the self, and serving something greater than ourselves. In this ceremony, students fully empower and commit their lives to the lineage that comes from Shakyamuni Buddha through all the Ancestors to Genpo Roshi, the living embodiment of the lineage. Partners, family and friends are welcome.

Natuurlijk slaat het onderstaande verhaal ook met name op mezelf, dat moge duidelijk zijn. Voor mijn trip naar Colorado zit ik toch wel lichtjes in de zenuwen. Er is veel te regelen, het is een enorm stuk land, reisafstanden zijn groot... er zijn genoeg beren op de weg te zien en ook mij lukt het niet altijd om ze in schattige pluizige teddyberen te veranderen.

Waarom wilde ik ook alweer naar Colorado, bedenk ik me net. Ik voel me helemaal vast zitten in het plannen, en wat ik wel en niet 'moet'. Ondanks dat ik weet dat dharma zaken flexibiliteit en vertrouwen vergen, wil ik niets liever dan beslissen hoe het allemaal zou moeten lopen. Terwijl ik weet dat dat eigenlijk juist niet kan. Ik ging terug naar het moment, waar Tsultrim me vroeg om naar Tara Mandala te komen. De eerste keer in de zaal in Wageningen. De tweede keer in de trein, waar ik een fijn gesprek met haar en haar man voeren kon. En de derde keer, via Facebook. En wat dat met me deed.

Het gevoel van avontuur, het gevoel dat het klopte. Dat het juist was, spontaan maar waar. En hoe ik sinds die tijd van alle kanten wordt gebombardeerd met Colorado. Op allerlei manieren. Alsof ik er niet meer omheen kan. Maar toch bekruipt je dan even de angst, is dit wel goed, ik word hier een beetje stressy van, wil ik dit wel? De hoge kosten, al het plannen wat ik zelf moet doen, de reis regelen, de aantal keren dat ik over moet stappen, alle keuzes in Colorado zelf die nog niet vaststaan. Terwijl ik daar net op mijn bank met een kop thee over na aan het denken was, schoot onderstaande quote uit the Lord of the Rings in mijn hoofd, wanneer Frodo zijn wanhoop aan Gandalf kenbaar maakt;

Frodo: I wish the ring had never come to me. I wish none of this had happened.
Gandalf: So do all who live to see such times. But that is not for them to decide. All we have to decide is what to do with the time that is given to us. There are other forces at work in this world Frodo, besides the will of evil. Bilbo was meant to find the Ring. In which case, you were also meant to have it. And that is an encouraging thought.

De hele queste om de ring was voor Frodo natuurlijk wel even wat belangrijker dan mijn tripje naar de States. Maar toch. Het is een life-changing thing. Dat weet ik, dat voel ik ergens wel. Dat komt mede omdat ik niet gewoonweg vakantie ga vieren, maar op retraite ga. Meerdere retraites waarschijnlijk. Aldaar proberen mezelf nog dieper te doorgronden en te testen dan ik al gedaan heb. En ik weet dat ik getest zal worden, en dat er een hoop onvoorziene en ongeplande dingen gaan gebeuren. Een beetje in de buurt van hoge meesters gaan rondhobbelen zorgt er vaak voor dat de (interne) pleuris uitbreekt. Om het maar zacht te zeggen. Dat heb ik al vaker meegemaakt. Dat gecombineerd maakt de reis zo spannend voor me. Maar het gevoel dat alles om me heen Colorado roept, lijkt te betekenen, in mijn beleving, dat het okee is. Dat het klopt. Dat ik gewoon moet gaan en vertrouwen moet hebben. Dat alles Colorado schreeuwt, is ook een encouraging thought. En leven we niet om echt te leven en te ervaren, in plaats van een hoge toren te bouwen om boven op te gaan zitten?

Het is makkelijk gezegd. Makkelijk geuit. Woorden zijn woorden. Ook deze. Maar het doen, de stap nemen. Misschien zit het hem daar wel meer in dan in de reis zelf. De stap zetten in het onbekende, en je over te geven aan wat het leven werkelijk voor je in petto heeft. Nu heb ik net de Alchemist van Paolo Coelho weer aangeschaft. Op precies het juiste tijdstip. Want ik herken me wel in de tocht die de herder Santiago aflegt. Zonder te weten waar hij uit zal komen. Maar er is maar één manier om erachter te komen. En dat is gewoonweg gaan.

Na een heerlijk weekendje ben ik gezellig neergeploft bij mijn vader thuis. Naast het kroelen van de katten en het drinken van goede wijn, blader ik rustig door de nieuwe Quest heen, een blad waarvan mijn vader altijd de nieuwste in huis heeft liggen. Het thema van het blad is het omgooien van je leven. Er zijn blijkbaar nogal wat mensen in ons leven die hun leven graag om zouden willen gooien, maar dat niet durven.

Angst, gehechtheid aan het bekende, het niet uit je comfortzone willen treden... er zijn verschillende redenen om vast te houden aan het bekende. We zijn als mens helemaal niet zo innovatief als we denken. Wellicht in bepaalde veilige kanten van ons leven, durven we best te innoveren. Nieuwe spulletjes kopen, een ander huisje, een nieuw projectje. Maar hoe zit het met de dingen in ons leven die we echt spannend vinden? De dingen waarvan we weten, of in ieder geval verwachten, dat mensen daar een, eventueel negatieve, mening over hebben? Een nieuw leven starten, een goede baan opgeven voor een simpelere baan, een relatie beëindigen voor jezelf ofwel voor een nieuwe liefde, huis en haard verlaten om in Spanje een wijnproeverij op te zetten.

Waarom hebben we zulke angsten in het leven? En waarom moet het soms zo resoluut anders? Is verandering zo moeilijk dat, als het niet resoluut kan, maar subtiel moet, we er niet aan toe durven geven? Dat we de discipline missen om het uit te voeren, omdat het kleinzielig is in onze ogen? We zijn een zwaar ingewikkeld volkje, en elke keuze, elke beslissing die we nemen, is meer en meer gestoeld op oude patronen en aangeleerde overlevingstactiekjes, dan we ooit zouden willen toegeven. Eigen wil? Dat denken je maar...

Negatief? Nee... realistisch wel. En ook iets waar ik zelf vaak over peins. In hoeverre maak ik mijn eigen keuzes? En maakt het uit? Leef ik op gevoel of ratio, of beiden? Wat is goed, wat is slecht? En dan weer bij een Zen les zitten, en bedenken dat zowel goed als kwaad, gevoel als ratio, weer concepten zijn, waar we desalniettemin mee moeten leren leven. Want onze wereld is nou eenmaal dualistisch. Dus horen keuzes erbij. We dienen keuzes te maken, elke dag, elk moment. Maar waar laat je je door leiden? Weet je dat van jezelf? Ben je je bewust van het feit dat je überhaupt een keuze aan het maken bent? Soms op gevoel, soms op ratio.

Nu is het wel zo dat ik dit typ onder het genot van een wijntje. En dat ik gewoonweg hardop aan het peinzen ben. De laatste week is mijn leven op een wonderlijke manier verlopen, iets wat met name met het maken van een keuze op gevoel te maken heeft. En hoe synchroniciteit, gevoel en vertrouwen me vooruit helpen in plaats van de ratio, het denken. Het denken is daar enkel een tool in, om het gevoelde tot stand te brengen. Maar kun je zo leven? Is dat de bedoeling van het leven, of laat ik me telkens inperken door de regels van onze maatschappij?

Dat we bang zijn voor het onvoorziene, zie je terug in de banken, pensioenfondsen en leningen. Dingen willen verzekeren die buiten onze macht liggen. Niet dat ik daarmee bedoel dat het slecht is, of fout. Het is enkel een beeld, een gevoel. Wat er in mijn hart leeft, is de behoefte aan vrijheid. Maar is die vrijheid ook in gebondenheid te vinden? Ik denk het uiteindelijk wel. Uiteindelijk zou je je overal vrij moeten kunnen voelen, overal thuis moeten kunnen komen, zoals Nico Sensei ons vorige week vertelde. Ook in situaties die niet goed voelen.

Zo herinner ik me het verhaal van de man die een tijdlang in gevangenschap doorgebracht had, en daar zowat verlicht werd, door de eenzaamheid die hij gedwongen meemaakte. Hij werd geconfronteerd met wie hij is. Echt is. Zonder afleiding, zonder mooie nieuwe kleren, of een leuk nieuw huis. Confrontatie met zichzelf. Maar vergis je niet, dat hoeft niet enkel in eenzaamheid. Vrienden en familie, mensen die echt om je geven, en soms ook mensen die je in het geheel niet kent, kunnen je tot het diepst van je hart confronteren met wie jij bent, met je angsten en je verlangens. En dat vind ik mooi. Daar help je elkaar mee.

Mijn leven ontvouwt zich langzaam, als een bloem die langzaam zijn blaadjes richting de zon laat reiken. Soms iets teveel water, soms te weinig, dan teveel zon, dan weer te weinig. Maar ik kan niets anders dan groeien. Ik heb geen idee waarheen. Maar ik geloof steeds meer in het hebben van vertrouwen, vertrouwen in het feit dat het leven zich aan me zal openbaren, zoals het dient te komen. Enkel jij en ik kunnen open staan om het te ontvangen. En dan gebeuren er vaak, heel bijzondere dingen. Echt waar. Maar we moeten het wel durven. Daarom een simpele wens vanuit mijn hart voor ons allemaal; mogen we het lef hebben om te leven.

Ik heb eigenlijk helemaal niets uitgelegd over Losar, maar net zoals ons nieuwjaar, is ook Losar voor de Tibetanen een nieuwe start van een nieuw jaar, met alles wat daarbij hoort. Een uitleg van de Rigdzin community in Nederland;

Zondag 14 februari is het Losar! Losar betekent in het Tibetaans ‘Nieuwjaar’. De viering van Losar bestond al in de voor-boeddhistische tijd in Tibet. Voorbereidende oefeningen met het lezen van teksten en meditatie beginnen gewoonlijk vijf dagen eerder. Ook vindt er in de huizen eerst een grote schoonmaak plaats, heeft de familie nieuwe kleren, worden ruzies bijgelegd en schulden vereffend. Er wordt als het ware een nieuw leven begonnen. Het is een feest dat 15 dagen duurt en waarbij vooral de eerste drie dagen een grote rol spelen.

De eerste dag van het Losarfeest wordt overwegend met de familie gevierd. De tweede dag is aan religieuze zaken gewijd. Er worden grote thangka's in de kloosters opgehangen, cham-dansen bewonderd en aan kloosterceremonies deelgenomen. De derde dag wordt in het openbaar gevierd, meestal in de open lucht, en wordt er chang (gerstenbier) gedronken.Over de hele wereld zullen Tibetanen en een deel van de Boeddhisten Losar vieren.

Losar is samenzijn, feesten vieren en bidden.

De laatste zin doet me een beetje denken aan het boek van Elizabeth Gilbert; Eten, Bidden, Beminnen. En dat sluit ook weer mooi aan op mijn laatste post. Je leven versimpelen betekent eigenlijk gewoonweg genieten van de simpele dingen. En Losar is voor mij een perfecte start geweest voor zowel het beminnen, het eten als het bidden. Wat kunt je genieten van simpel samenzijn, na beoefening met zijn allen heerlijk eten. De gezelligheid, de energie die we met zijn allen delen als sangha. En de ongedwongen liefde en aandacht die daarbij komt kijken.

Eten, bidden en beminnen. Waarom zou het leven zoveel moeilijker moeten zijn? Als we ons op deze drie focussen, met echte aandacht voor onszelf en de ander, wordt ons leven een stuk simpeler, maar ook een stuk heerlijker. Want door ware eenvoud kun je soms zo ontzettend genieten van de dingen die je overkomen. Natuurlijk hoef je niet tot Losar of ons Westerse Nieuwjaar te wachten voordat je je leven om kunt gooien. Dat kun je elke minuut, elke seconde doen. Fijn he?

Soms heb je van die weekenden, dat je maandag moet bijkomen van wat je het weekend allemaal gedaan hebt. Zaterdag heb ik een workshop via onze personeelsvereniging gevolgd voor boeddha schilderen, bescherm kristallen maken en er konden ook silveren clay bedels gemaakt worden. Ik had me opgegeven voor boeddhaschilderen en kwam uiteindelijk bij beschermkristallen terrecht. In een prachtig pand in Culemborg mochten we met zijn allen aan de knutsel. Tot mijn verbazing kwamen er een hoop bekende collega's, natuurlijk allemaal vrouwen. Beetje jammer, maar wel erg gezellig, al nam het babbelvolume op een gegeven moment wel een licht kippenhok niveau aan. Maar daar ben ik zelf ongetwijfeld ook debet aan geweest. ;)

Voor de beschermkristallen mochten we tot 50 euro aan stenen uitzoeken om ons beschermkristal van te maken. Het was echt ontzettend leuk om te doen. Het eten tijdens de lunch was fantastisch, en aan het eind van de dag had ik een mooi eindresultaat, dat ik nu een mooi plekje boven mijn bed gegeven heb. Na de workshop ben ik nog lekker uit eten geweest en lag uiteindelijk laat in mijn bedje, om wakker te worden op een hele mooie valentijnsdag. Overigens is dat ook mijn jubileumdag, ik ben op 14 februari verhuisd, dus ik woon nu een jaar in Bilthoven. De tijd gaat snel!

Op valentijnsdag was het zowel valentijn als Losar, ofwel, Tibetaans nieuwjaar. In de middag ben ik dan ook naar Rigpa gegaan voor de sanghadag. Daar maakte ik nog mooie teachings mee van Rinpoche voor de Losar veiling begon, die hilarisch geleid werd door Marlies. Er werden prachtige thangka's, foto's en dergelijke aangeboden, en ook de badjas en het voetenbankje van Rinpoche. Het bieden in het Rigpa centrum was hilarisch, en die gezelligheid werd meegenomen in de Tsok beoefening die erop volgde. Gelukkig kon ik dit keer meedoen door met Esther mee te kijken. Het was nogal een geinige boel, Esther was erg moe en ik ook, waardoor we af en toe de regels door elkaar haalden. De hele beoefening is Tibetaans, dus het kan nog wel eens een paar seconden duren voordat je beseft dat je de verkeerde tekst voor je neus hebt.

Na de Tsok bleken er, naast allerlei lekkere hapjes voor Losar, ook 15 pizza's besteld te zijn. Met een groepje snel in stukjes gesneden, zo hadden we allemaal een heerlijk avondmaaltje. Ik vernam van Esther dat een van de leden mij nog wilde benaderen voor Rigpa Yeshe, om te assisteren bij een familieweekend in Oktober. Dat zou ik heel graag doen, maar ik was zo moe, dat ik hem uiteindelijk nog niet heb kunnen spreken. Kimberly was zo lief om mij naar het station te rijden, althans, dat was het idee, totdat we erachter komen dat we behoorlijk wat gemeen hebben, zoals onze muzieksmaak. Ze boodt me daarom aan om me naar huis te rijden, met Muse heel hard aan op de achtergrond. Ontzettend lief en gezellig. Ze vroeg nog of ik mee naar Muse wilde, maar die treden in Juni op... en dan hoop ik toch echt in de USA te zijn!

Ik was uiteindelijk rond half 10 thuis, en lichtelijk gaar, maar wel erg voldaan. Ik ben erg blij om weer bij Rigpa geweest te zijn, en iedereen weer te zien, ik begon het zeker te missen. Door alle sneeuw en weeralarmen, plus mijn eigen vermoeidheid, heb ik een aantal sanghadagen moeten missen. Nu is de connectie er weer. Binnenkort ga ik me eens in de beoefeningsvormen verdiepen, want er komt een nieuwe serie aan. Ik zit dit nu te typen met een bak koffie voor mijn neus, moe, maar erg voldaan!

Door de vrijgevigheid van mijn broertje, waarvan ik zijn GameCube heb mogen lenen, ben ik laatst begonnen met Zelda: The Twillight Princess. Af en toe steekt de gamer in mij de kop op, en vind ik het heerlijk om weer even weg te zinken in een spelletje. Wat ik bij Zelda altijd heerlijk vind, is die magische, lieve sfeer van het spel. De huisjes, de muziek, de spelletjes, de personages.

Het ziet er allemaal weer prachtig uit. Minder voel ik me, als ik weer eens een of andere tempel uit moet spelen, of vast zit in de schaduwwereld. De tempels zijn vaak grauw, gevaarlijk, en vol met allerlei ongedierte. Daar wil ik dan altijd zo gauw mogelijk vandaan, om weer in de vrolijke velden van Hyrule rond te rennen. Net trof me het inzicht dat ik deze neiging in realiteit ook heb. De laatste weken, maanden, is het echt winterweer. Ik zit veel in mijn uppie in huis gekluisterd, geen zin om ergens heen te gaan.

Ook zit ik veel na te denken over wat ik zelf nou wil, wat mijn gevoel van onrust enkel voedt. Net startte ik Zelda maar weer eens op, om tot de ontdekking te komen dat ik weer aan het begin van de tempel sta, en weer helemaal naar het punt moet lopen waar ik voorheen gestopt ben. Mijn frustratie bracht me ineens tot inzicht. Dat ongeduld heb ik zelf ook vaak, als ik in een periode zit, waar ik eigenlijk niet in wil zitten. De Lakebed Temple, die ik nu probeer uit te spelen, terwijl ik daar geen zin in heb, slaat ineens metaforisch op het onbestendige gevoel wat ik de laatste tijd meezeul. Een soort Monopoly gevoel 'Ga terug naar start en ontvang geen 200 euro.' Het gevoel om deels weer terug bij af te zijn, en deels ook niet.

En natuurlijk moest ik ook wel even lachen om het absurde ervan. We willen als mens natuurlijk helemaal niet dat gevoel hebben dat we verdwaald zijn. Dat we het niet weten. Als ik mensen erover spreek, is het eerste wat ze proberen, mijn wielen weer op de rails te krijgen. Ideeën en voorstellen geven hoe ik erachter kan komen wat ik wil. Want aan zo'n gevoel, daar moet je zo snel mogelijk wat aan doen. Toch? Of niet?

Het probleem is, dat werkt helemaal niet. Natuurlijk moet je wel een poging doen, maar soms zit je nou eenmaal in een periode dat dit inzicht gewoon nog onduidelijk is, en nog niet aan je getoond wordt. A proof of wills wellicht? De verleiding is groot om maar weer een of andere vage afleiding te zoeken. Ergens in te vluchten. (Doe mij maar een enkeltje Hawaii!) Het is alsof je in het midden van een storm staat, waar je geen controle over hebt. Je blijft staan, terwijl je haar alle kanten op wappert, je benen wiebelen en je ogen tranen, omdat je niet anders kan, dan het doorstaan.

Vaak hoop je dat je controle hebt. Dat jij degene bent die doet. Dat is precies wat Nico Sensei ons vertelde, afgelopen woensdag, bij de start mijn, alweer tweede, Zenseizoen. We denken dat WIJ alles laten gebeuren. Zo arrogant zijn we vaak. Laat ik voor mezelf spreken, ben IK vaak. Terwijl het DOOR ons tot stand komt. Het gebruikt mij, mijn energie, mijn lichaam en geest als lege huls, om tot uitdrukking te komen. Ik doe het niet. Ik laat het gebeuren. Door mij. En nu wordt me eindelijk eens wat rust gegund, en dan ga ik nog een partij zitten klagen ook. Geen wonder dat ik zo in tweestrijd zit.

Nu heb ik eindelijk de tijd om alles vanaf een afstandje te bekijken. Te zien wat alles inhoudt. En dan komt het moment vanzelf. Hoe graag ik ook controle wil uitoefenen, veranderingen tot stand wil brengen. Terwijl het gewoon moet komen zoals het komt. Ik kan enkel de basis ervoor vrij maken. De mogelijkheden scheppen dat er iets nieuws kan groeien. Zoals mijn huisje schoonhouden, mijn baan zo goed mogelijk uitoefenen, de juiste mensen opzoeken en verder gewoonweg de tijd nemen om dingen te laten bezinken.

De koude, gure wintertijd, is een tijd van bezinning. Van het kijken naar je leven, en wat je daar wel en niet in wilt hebben. Daar kun je een keuze in maken. De rest komt zoals het komt. Maar het begint met een intentie. En als die intentie vanuit je hart komt, kun je niet anders dan op de goede weg zitten. Hoe onrustig het soms ook voelt. Maar voor het moment, zit ik gewoon nog steeds vast, en blijf ik rondjes rennen in de Lakebed Temple. En dat heb ik maar gewoonweg te accepteren.

Blijkbaar ben ik niet de enige trouwens. Nu ik dit verhaal op mijn blog wil zetten kom ik net dit verhaal van Katerine Jenkins tegen (uit haar blog 'Lessons from the Monk I've married). Net mijn moeder aan de telefoon gehad, en haar verteld hoeveel zin ik wel niet heb in een dagje sauna met zijn tweetjes. Changing the scenery indeed. En daarna toch maar weer terug naar de Lakebed Temple. Want je kunt uiteindelijk niet ontsnappen aan jezelf.