'Wij zetten onszelf gevangen omdag de angst voor het onbekende vaak groter is dan het verlangen om gelukkig te zijn.' - Marcel Derkse

Over voorzienigheid gesproken. Vind ik vanmorgen de nieuwe Happinez op mijn deurmat. Met als thema 'Eenvoud'. Mooi he?

Alleen deze wil ik nog als afsluiting met jullie delen: The End of the Day-Pomöös. En nu ga ik lekker een wit wijntje opentrekken en Zelda: The Twilight Princess op m'n gamecube spelen. Fijne avond!

De beste remedie tegen de weg lichtelijk kwijt zijn, is de losse eindjes aan elkaar knopen. Zoals een collega van mij heel mooi verwoordde; alles is een risico, het begint met het zetten van één stap. Sinds ik nu langzamerhand begrijp wat me zoveel energie kost, is het gemakkelijker om weer wat stappen vooruit te zetten. En gezien ik niet zo'n heel geduldig typje ben qua energie, ben ik er vandaag ook vol voor gegaan.

In de ochtend in lichtelijk gare toestand eindelijk de ECI gebeld en mijn abonnement opgezegd. Rond een uur of 11 de stad in. Nieuwe spijkerbroek en een warme trui aangeschafd. Natuurlijk kun je bij het shoppen binnen Hoog Catherijne niet voorkomen dat je collega's tegen het lijf loopt (Rabo heeft er verschillende kantoren zitten.) Even bijgekletst met een collegaatje en daarna door naar Kathmandu. De winkel bedoel ik dan, helaas niet de hoofdstad van Nepal. Daar heb ik eerst een back-pack voor nodig, en daarvoor moet ik juist bij deze winkel zijn. Omdat ik geen tot weinig verstand heb van trekkinggear heb ik vriendin M. gevraagd me te vergezellen op mijn back-pack tocht.

We werden geholpen door een behulpzame jongen, die echter niet zo overtuigend was in zijn advies welke van de rugzakken nou echt geschikt zou zijn voor mijn kleine postuur. Nadat ik het halve assortiment van de winkel op mijn rug geprobeerd had, besloten we nog even naar de Kathmandu Women gegaan (ja, die bestaat!). Daar geholpen door een jongedame met veel kennis van zaken. Uiteindelijk ben ik er met een mooie rode Lowe Alpine uitgekomen. En een behoorlijk aantal euro's minder. Overigens wel dezelfde rugzak die ook mijn voorkeur bij de eerste zaak had.

De rugzak is binnen. Stap één voor mijn reis naar Colorado (en de rest van de wereld) is gezet! En een tractatie waard, dus M. meegesleurd naar de Starbucks voor coffee 'n cheesecake. Terug met de bus, hield ik twee plaatsen bezet. Mijn tas en ik. Tussendoor nog wat werkmailtjes kunnen beantwoorden.

Eenmaal thuis orde op zaken stellen. Vuilnis buiten zetten, glas naar de glasbak brengen. Tulpjes kopen en in een vaasje zetten. Gelezen dat Rabobank oude telefoontjes gaat verzamelen in het kader van MVO. Oude telefoons en adapters klaargelegd om in te leveren. Die kunnen toch niet meer tegen mijn smartphone op. Boeken uitzoeken, CD's uitzoeken, DVD's uitzoeken. Spulletjes voor de kringloop klaarmaken. Van M. vernomen dat Sarah binnenkort weer een kledingruil party wil organiseren. Kleren dus ook uitzoeken.

Het versimpelen van je leven slaat natuurlijk niet enkel op spullen, maar het is een goed begin om in de 'opruimsferen' te komen. Een overzichtelijk leven biedt ruimte voor nieuwe dingen. En dat is privé net zo, in je relaties bijvoorbeeld. Ruimte voor nieuwe mensen, afspraken en ideeën. Als je altijd maar in hetzelfde cirkeltje rondrent kom je ook nooit op een ander eindpunt uit.

Iemand zei laatst tegen me; 'Als je doet wat je altijd gedaan hebt, krijg je wat je altijd gekregen hebt.' Veilig, om altijd te doen wat je gewend bent, en wat je kent. Maar wel een beetje saai, niet waar? Geen nieuwe mensen, ideeën, richtingen en inspiraties. Routine en regelmaat zijn belangrijk, maar het spelen met nieuw en bekend, routine en chaos, is iets wat je jezelf eigen kunt maken, waar je zelf je balans in kunt vinden. Waarom niet eens een andere, onbekende weg inslaan? Daar loop je wel risico's mee natuurlijk. Zoals die keer bij de kapper, die inspeelde op mijn avontuurlijk gevoel. En ik uiteindelijk met een boblijn het pand verliet, en in de bus me het gevoel bekroop dat ik een grove fout gemaakt had. Ik leek wel 7...

Maargoed, ook negatieve ervaringen bieden geen garantie voor de toekomst. Blijven proberen dus. En dus zit ik weer, als meerdere keren per jaar, in een opruimfase. Alle oude, verkilde en gestagneerde energie en items worden in een soort wervelwind van hun plaats getild en krijgen ofwel een nieuwe bestemming binnen, danwel, buitenshuis.

Ruimte, spaciousness, voor nieuwe dingen en ervaringen. Wat een opluchting., eindelijk die eerste stap kunnen zetten. Na dromen, ook durven en gaan doen.

Gezien ik momenteel over mijn carrière aan het nadenken ben, lees ik dit onderdeel van mijn dagelijkse horoscoop met wat meer interesse. En het grappige is, deze horoscoop zegt vaak rake dingen. Alleen in dit geval... sta ik er niet bepaald om bekend om dansend op tafels aangetroffen te worden, met teveel wijn op.

Misschien is het meer een hint naar een soort overmoed, teveel bravoure. Nonetheless, mochten jullie mij in de loop van de dagen tegenkomen, dansend op een tafel met een glas wijn in mijn handen... haal me er dan alsjeblieft voorzichtig van af. ;)

Can you blame me? Ik vind het nog steeds ontzettend spannend. Maar ik moet mezelf er steeds aan herinneren dat je bepaalde dingen gewoon moet doen. En als je dit soort foto's ziet. Dan wil je toch gewoon gaan? Nu meteen?

Ik kijk naar de datum van mijn laatste bericht. Het is even stil geweest. En dat is het nog steeds. Omdat ik een beetje in een stille periode zit. Deels (on)geïnspireerd door het weer. Koud, guur, lichtelijk neerslachtig. Binnenzitten, beetje lezen, beetje hangen, en proberen het hier warm genoeg te krijgen om me behagelijk te voelen. Op het werk mijn twijfels. Wat wil ik nou met mezelf. Werk gaat goed, maar is niet mijn passie. Soms heb ik het idee dat het me momenteel meer energie kost dan het me geeft. En wat doe ik daaraan? Wat vind ik daarvan? Allerlei leuke dingen naast mijn dagelijkse werkzaamheden opstarten, zijn leuk, maar gaan op den duur ook energie vreten. Waar stuur ik mijn energie heen? Waar draagt het zowel bij aan mijn leven als aan dat van anderen?

Wil ik carrière maken? Of niet? Waarheen? Lopen of blijven. Stilzitten of rondrennen? Peinzen. Wat is echt belangrijk voor mij? Ik krijg inspiratie en begrip van betrokken collega's. Met mijn huisje ben ik blij. Ik hoef zeker niet meer spullen of een groter huis, sterker nog, ik zou er wel wat minder kunnen hebben. Geld heb ik ook voldoende. Ik hoef eigenlijk vrij weinig, op het ogenblik. Enkel richting. Een glimpje. Waarheen? Een broodkruimeltje op de weg. Maar de weg is nu, letterlijk en figuurlijk, spiegelglad, en ik glibber alle kanten uit, tot ik maar gewoon stilsta en stapje voor stapje zet.

Misschien ben ik ongeduldig. Hoort het bij de tijd van het jaar. Maar ik weet beter dan dat, om maar allerhande excuses te verzinnen. Ik wil mijn leven versimpelen. Niet in die valkuil stappen van al die dingen die zo leuk lijken, maar me op een gegeven moment vastpakken en vasthouden. Beknellen en mijn vrijheid afnemen. Er roert iets in mijn hart en er rammelt iets in mijn hoofd. Ongetwijfeld komt er vanzelf wel een antwoord boven drijven. Helaas ben ik ietwat ongeduldig aangelegd...

Vandaag is het 15 januari. Precies een jaar geleden begon ik mijn eerste officiële dag bij de Rabobank. Dat betekent dus dat ik er vandaag precies een jaar werk! En dat is toch wel even een notie waard. Inmiddels heb ik een smartphone, een laptop en ben ik druk bezig met me te bemoeien met de manier van werken binnen de bank, naast het dagelijks beheer van applicaties, projecten en verbetervoorstellen. Druk, dat wel maar zeker boeiend en uitdagend!

Vanmiddag zal ik een workshop sessie 'Sociale Media binnen Rabobank' bijwonen. Een aantal studenten en een hoogleraar van de Radboud Universiteit hebben samen met trainees van Rabobank Nederland onderzocht op welke manier social media voor de Rabobank kan worden ingezet. Het resultaat wordt in deze workshop gepresenteerd. Ik heb me express niet ingelezen op het onderwerp, ben benieuwd wat er komen gaat en welke discussies er gevoerd zullen worden. Bijzonder is dat ik me via Linked-In heb opgegeven en van de week in mijn Outlook een uitnodiging kreeg voor deze sessie. Mooie manier van cross-mediale inzet. Ik ben benieuwd!

Ik ben inmiddels alweer twee daagjes terug van mijn Schouten & Nelissen cursus. Althans, het begin ervan. Dit waren de eerste 2 dagen van de cursus, begin februari mag ik weer aan de gang. Dit is de eerste keer dat ik op een persoonlijke cursus ga voor Persoonlijke Effectiviteit. Ik had mijn weekendkoffertje ingepakt en de route uitgestippeld. Verder heb ik me nergens op voorbereid. De cursusleider had ons allen gevraagd om een mooi notitieboekje te kopen, wat ik dan ook gedaan heb; een mooie Paperblanc in Terschelling gekocht. Bijzonder was het dan ook dat ik, na 2 uur onderweg te zijn, in Noordwijk aan het strand aankwam. Het boekje gekocht bij de zee, en in gebruik genomen bij de zee.

Het betekende wel dat ik de bus om 7.00 moest hebben om er om half 10 aan te kunnen komen. De reis had me redelijk gaar gemaakt. Toen ik de besneeuwde duinen zag had ik direct zin om een lange wandeling te gaan maken. Toch maar eerst braaf naar binnen. Ik was een van de eerste, en liep wat rusteloos rond, tot ik de koffiecorner gevonden had. Terwijl ik een bakje voor mezelf aan het maken was, stelde een van de cursusleiders zich voor. We raakten aan de praat en ik stelde voor om aan een grote ronde tafel te gaan zitten, zodat de rest makkelijk aan konden sluiten. Ook zij druppelden langzaam binnen. We waren met zijn tienen in totaal, bestaande uit 7 vrouwen en 3 mannen. Er zaten twee Rabobank collegaatjes bij, maar gelukkig van lokale banken, dus we kenden elkaar totaal niet. Dat maakte het wel lekker anoniem.

Die anonimiteit mochten we gauw opgeven. We kwamen eerst samen in een mooie zaal in de nok van het gebouw, uitkijkend over het strand. Aan beide kanten waren ramen en het licht was vrij fel. Ik kreeg een beetje het gevoel dat ik me nergens kon verstoppen in gezellige duisternis. Nou ja, daar zat ik er immers ook voor. De cursusleider stelde zich voor, qua uiterlijk was hij anders dan ik me had voorgesteld, qua persoonlijkheid niet. Heel rustig en prettig in het contact. Hij stuurde ons meteen weer naar beneden om zoveel mogelijk mensen te leren kennen van onze groep. Dat was ook wel zo prettig, want we zaten er allemaal wat opgeprikt en ongemakkelijk bij. De babbels die we hadden brak ten eerste het ijs, en zorgde ook dat we onze eigen punten bij de ander herkenden. De dag ging verder met een aantal oefeningen. Al gauw hadden we allemaal een hechte band, omdat we zo open en eerlijk naar elkaar waren, en ook moesten zijn, zodat we onszelf echt onder ogen konden komen.

Aan het eind moesten we onze problemen en feiten opschrijven. En presenteren. Iedereen keek elkaar aan van 'gatjakkes' dat willen we niet. Wie zou er eerst gaan? Met enige weerstand stak ik mijn hand op. Dan heb ik het maar gehad, en ik wil ook graag het meeste uit de cursus halen. Nu heb ik niet zoveel moeite met presenteren, maar je eigen emoties en gevoelens presenteren, pfoe, dat ging me niet in de koude kleren zitten. Ik kreeg oprechte feedback van de cursusleider, die me al gauw, samen met mijn eigen inbreng, naar de kern van het probleem brengt. Ik voel me momenteel nogal geleefd, veel verwachtingen over hoe ik zou moeten zijn, en mijn eigen weerstand tegen die verwachtingen. Ik wil mijn eigen pad banen, van geëikte paden aflopen, niet steeds volgen wat mensen in mij denken te zien. Ik wil mijn hart volgen. Dat is natuurlijk iets wat ik de voorgaande weken ook al gemerkt had. Het kwam er vrij fel uit bij me. Reacties van cursisten waren dan ook erg bijzonder. Alsof ze een nieuw persoon zag, zei een vrouw. Anderen zeiden dat ze, gezien ze nu mijn innerlijke kracht gezien hadden, dat ik, wat ik ook zou willen, voor elkaar zou krijgen. Dat vertrouwen ontroerde me. Ik kende deze mensen nog maar 1 dag! De cursusleider gaf me nog een aantal mooie tips.

Na die presentatie was ik ook wel behoorlijk uitgeblust. Goed, ik had mijn eerste deel gehad. En heb me aan iedereen bloot gegeven. Na zo'n tijdje tussen mensen zitten heb ik ook echt behoefte om even wat rust te vinden. Na het diner wilde ik dan ook een strandwandeling gaan maken, hoewel het inmiddels al donker was. Een van de jongens op de cursus vroeg of hij mee mocht lopen. Dat vond ik okee en bleek ook erg gezellig. Hij is heel rustig en duidelijk, en dat voelde goed voor me, doordat er genoeg onrust door mij heen raasde. We hebben goed kunnen filosoferen en discussieren over ons leven en wat we daarmee willen. We liepen zo lang dat het maar goed was dat we ergens geblokkeerd werden door water, anders waren we voor mijn gevoel zo naar Katwijk gelopen. Na een uur wandelen ging ik naar mijn hotelkamer, die het bijzondere nummer 111 had, en kroop ik mijn bed in. Helaas had ik geen bad in mijn badkamer, anders was ik daar eerst nog even in gaan liggen. In mijn nachtkastje vond ik een bijbel. Daar heb ik een stukje uit gelezen, omdat ik dat eigenlijk vrijwel nooit gedaan heb. Na een tijdje vond ik het toch ietwat vervelend en heb ik mijn ogen gesloten.

De volgende ochtend zat ik al vroeg aan het ontbijt, en de cursusleider kwam toen ook toevallig beneden. Zo heb ik nog even persoonlijk met hem kunnen praten, en zijn gedachten inspireerde me. Op een gegeven moment ging hij weer naar boven om deze dag voor te bereiden, en schoof ik bij een aantal dames aan die inmiddels beneden waren gekomen. We hebben gezellig gekletst. Grappig, hoe je na één zo'n dag al zo'n band hebt, enkel door jezelf en je gevoelens open te stellen en te delen. Een van hen merkte op; 'Als we nou allemaal zo met elkaar om zouden gaan, ook op het werk, wat zou het dan een andere wereld zijn!' Nou inderdaad. Dat zou een heel andere wereld zijn. Maar het heeft mij in ieder geval een stuk geopend. We kregen nog wat theorie over de RET methode, over boodschap & ontvanger, en wat andere tips. Ik merkte dat een aantal echt dol waren op dit soort methodes en formules. Misschien is dat wel veilig, om je leven aan (wetenschappelijke) beproefde methodes te hangen. Wel vond ik ze heel nuttig. Als een soort leidraad. We hebben nog een aantal oefeningen gedaan, en rond een uur of 17.00 waren we dan ook klaar. Daar was ik ook blij mee, want ik was aardig vermoeid van het geanalyseer van mezelf.

Ik kon met een van de cursisten een lift krijgen naar station Leiden, wat ik erg fijn vond. Zij had ook haar presentatie gedaan, en we konden elkaar er een beetje over bijpraten. Eenmaal in Leiden, bleken de treinen naar Utrecht niet te rijden. Ik kocht een bak chocolademelk en een bagel, en nam de trein naar Schiphol, en stapte over naar Utrecht. Pas 2 uur later was ik thuis. De bus had ik net gemist, en ik kwam iemand tegen die ik wel vaker bij de bushalte zie, waar ik even mee heb gekletst. Eigenlijk stond mijn hoofd er niet zo na, had al zoveel gekletst die dag. Maar, het was een mooie start van de cursus. In februari heb ik weer 2 van dit soort dagen, evenals in maart. En dan pas in augustus een terugkomdag. Ik ben erg benieuwd wat het me brengt, of eerder, wat het uit me wegsloopt. Ik heb er in ieder geval een erg goed gevoel bij, vind dit een hele fijne combinatie met mijn zen/boeddhistische beoefening, het sluit goed aan. Dan kan ik mijn innerlijke wereld steeds wat meer opruimen en openzetten. Mezelf de vrijheid geven om gewoonweg te ervaren. En dat is me echt een hoop waard!

Gezien er overal gewaarschuwd werd om dit weekend vooral niet de deur uit te gaan, heb ik dat advies ter harte genomen. Zowel zaterdag als zondag heb ik me heerlijk opgesloten in mijn huis, met enige uitzondering dat ik zaterdag het vuilnis buiten heb gezet, naar de glasbak ben geweest en nog wat kleine overwinterboodschapjes gedaan heb. Waaronder een pak melk, voor warme chocomelk. Wel zo passend bij dit weer.

De hart-perikelen van de afgelopen weken hebben er best diep bij me ingehakt. Mede daardoor besloot ik dit weekend even helemaal alleen te zijn, om tot mezelf te komen. Morgen ga ik beginnen aan een Schouten & Nelissen cursus, waarvoor collega's me al waarschuwden om een een doos tissues mee te nemen. Deze cursussen schijnen behoorlijk diept te gaan, en het gaat ook met name om je persoonlijke effectiviteit, houding en gedrag te analyseren en aan te pakken. Ik heb wel het gevoel dat ik daar, na deze week, nu wel geheel voor opensta.

Het is vreemd, hoe soms enkel pijn je hart echt kan openen, voor wie je werkelijk bent. Tegelijkertijd ben ik 'Zen en de kunst van het verliefd worden' aan het lezen. Het boek richt zit niet zo zeer op relaties, alswel de relatie met jezelf. Natuurlijk weet ik theoretisch heel goed dat relaties (zowel vriendschappelijke als liefdesrelaties) er niet zijn om je happy te maken, tenminste, niet alleen, maar met name om je te confronteren met jezelf en samen met de ander te groeien. Dat die groeipijntjes soms behoorlijk heftig zijn, merk ik nu weer op. Gisteren las ik een stukje in het boek, over hoe je uiterlijke omstandigheden je innerlijke situatie verbeelden.

Mijn relatieperikelen hebben heel wat stof op doen waaien en ik besloot dat het tijd was voor een goede opruimbui. Blijkbaar zat er nog meer rotzooi in mezelf van vroeger dan ik zelf onder ogen durfde te komen. En mijn huis was daar eigenlijk wel een goed voorbeeld van. Op het oog een schoon en opgeruimd huis. Tot je inzoomt op de hoekjes en gaatjes., waar het stof en de vuiligheid zich ophopen. Omdat het een oud huis is, lijkt het soms nauwelijks effect te hebben als je goed schoonmaakt. Veel hoekjes en gaatjes zijn verweerd en oud, en zullen er zeker niet als nieuw uitzien als je ze een flinke schrobbeurt geeft... dus begin ik daar vaak ook niet aan.

Met een zucht klapte ik het hoofdstuk dicht, dat me juist aanspoorde om deze verborgen hoeken wel schoon te maken. Met hernieuwde moed heb ik een poetsdoek gepakt, en ben in allerlei smerige hoekjes en gaatjes van mijn huis gekropen, om de boel eens werkelijk onder handen te nemen. Getverederrie. Wasjes draaien, planken schoonvegen, ongebruikte spulletjes sorteren en bij elkaar leggen voor de kringloop. Wat een enorme klus.

Toen ik voor de zoveelste keer mijn badkamerkastje schoonmaakte van enkele tandpastavlekken, besefte ik me met een schok, dat ik dit zal blijven moeten doen. Er komen weer tandpastavlekken op, nietwaar? Mijn hart zal ook weer klappen te verduren krijgen. En die zal ik wellicht weer ergens wegstoppen, soms geheel onbewust. En ik zal weer alles uit de kast moeten trekken voor een nieuwe schoonmaak. Op het ene moment ben je ontzettend tevreden met je leven, tot een orkaan, tornado of tsunami, de boel weer omver gooit. In positieve en negatieve zin.

Ik zal nooit ergens daadwerkelijk aankomen, op een plek, waar ik nooit meer schoon hoef te maken. Ik kan alleen maar door de modder heenwaden, en de boel weer opschonen. Stof van mijn benen kloppen en de laarzen waarmee ik de wereld verken, netjes blijven onderhouden. Nico leerde ons een tijdje terug dat er uiteindelijk geen afval is, dat afval eigenlijk niet bestaat. Toen ik onder een kastje dook en een gigantische pluis stof ontdekte, trok ik eerst mijn neus op. Tot ik weer dacht aan die les. Er is geen afval. En ook modder is immers eigenlijk heel heilzaam. Bijvoorbeeld voor een huidbehandeling (inderdaad Elke ;)) en er zitten allemaal beestjes en voedingstoffen in, zodat er weer leven kan ontstaan. Hoewel ik me eerlijk gezegd moeilijk het nuttige aan stof kan voorstellen. Het van stof zal wel zijn, dat ik schoon blijf maken. Een soort grijze, pluizige herinnering.

Dus, zal ik maar, gewoonweg, weer beginnen met alles op te ruimen en schoon te maken. En dan met name die vieze, enge plekjes, waar je eigenlijk nooit wil kijken. Dit weekend met name het externe deel van mezelf, terwijl morgen mijn innerlijke wereld onder de loep genomen wordt. Slik.

Dukkha, het wiel van lijden, heeft een onvoorspelbaar ritme. Soms loopt het wiel even als de gesmeerde bliksem, en lijkt alles in je leven goed te gaan. Soms komt het een hobbel tegen, wordt het stroef; dan piept het en kraakt het. Soms zijn er enorme hobbels waar je overheen moet rijden, en soms zit je gewoonweg vast in de modder, en moet je weer duwen.

- uit Nico's daisan uitleg. (vrij vertaald)

Daisan. Blijkbaar precies op de juiste plek gaan zitten. En ik was er dit keer klaar voor. Soms ontwijk ik daisan een beetje. Ga ik aan de andere kant zitten. Of in een hoekje. Geen idee wat ik moet vragen. Geen idee wat ik kom doen. Maar door wat persoonlijke crisis deze week, wist ik heel goed wat ik wilde vragen. Ik had me in de bus voorbereid op één vraag. Mocht het zo uitkomen. En het kwam zo uit.

Ik ging tegenover Nico zitten. Fijn om dat weer te kunnen. Ik vroeg hem 'Nico, waarom is het zo moeilijk om naar je hart te luisteren?' De vraag mondde uit in een wedervraag van Nico; Wat zocht ik eigenlijk in Zen? Waarom zit ik hier? 'Vrijheid' antwoorde ik. Vrijheid van alles wat me bind. Niet om werkelijk fysiek vrij te zijn, zoals van belastingen of van anderen, maar om mentaal vrij te zijn.

Nico gaf mij een inzicht middels een mooi contrast. Dat afhankelijkheid en vrijheid elkaars tegenpolen lijken, maar eigenlijk één zijn. Dat deed me denken aan mijn openbaring onder de afwas; om werkelijk onafhankelijk te kunnen zijn, moet je beseffen hoe afhankelijk je bent. Blijkbaar was ik dit inzicht alweer vergeten en heb het laten ondersneeuwen met de zorgen van de dag. Mijn hart schreeuwt om vrijheid. Schreeuwt om begrip en er mogen zijn. Maar mijn hart en mijn hoofd lopen vaak door elkaar heen.

And running away, and wanting their liquor and women,
And the night-fires gong out, and the lack of shelters,
And the cities hostile and the towns unfriendly
And the villages dirty, and charging high prices
A hard time we had of it.

Nico vroeg me of tijden moeilijker zijn geworden voor jonge mensen, nadat hij me om mijn leeftijd vroeg. Waarschijnlijk ook door mijn hang naar vrijheid, dat laat zien dat ik me toch enigzins opgesloten ofwel benauwd voel. Ik beaamde dat. Ik geloof zeker dat de tijden ingewikkelder geworden zijn, met zoveel keuzen en paden. Hij vroeg me hoe lang ik nu bij hem zat. 'Sinds het nieuwe seizoen, in de zomer van 2009 begonnen' antwoorde ik. 'Oh ja. Een jaar alweer bijna. Nu herinner ik me weer hoe jij binnenkwam.' Het schaamrood kroop omhoog. 'Met veel bombarie inderdaad, excuus daarvoor Nico.' Hij grinnikt en wuift het weg. Ik zit, en dat telt.

Praten met je hart is moeilijk. Wat wil je hoofd en wat wil je hart? Wanneer spreekt je hoofd en wanneer het hart? Hoe weet je het verschil? Mijn hart heeft me wakker geschud. Het wil gehoord worden. En het doet momenteel zeer. Door allerhande redenen. Ik heb mijn hart proberen te negeren. Proberen enkel te denken, te leven. Te redeneren. Maar mijn hart, dat wil mijn aandacht hebben. En ik ben meerdere malen doof geweest voor haar roepen. Nu probeer ik haar weer te kennen. Ik weet niet hoe, en ik weet niet wanneer, maar ik ga het proberen. Me openen voor mijn eigen hart. Gek dat dit zo lastig zijn kan.

Wat me kracht gaf, was de dharmales die Nico daarna gaf. Hij gebruikte de dag van vandaag, drie koningen, als inspiratie, en las een gedicht van T.S. Elliot voor, wat de tocht van de koningen beschrijft. Hun pijn, hun verlangen, hun obstakels. De pijn van het spirituele pad, wat alleen degenen die daar echt willen lopen ook echt diep treft. Het gedicht is daarbij een verwijzing naar het spirituele pad, en wat je daar tegenkomt als je het probeert te betreden.

A hard time we had of it.
At the end we preferred to travel all night,
Sleeping in snatches,
With the voices singing in our ears, saying
That this was all folly.

Het verlangen naar simpeler, gemakkelijker. Maar weten dat je je voeten al op het pad hebt gezet. Dat je niet meer terugkan. Alleen en zonder reddingsboei die donkere nacht in te lopen, met alleen je leraar en medestudenten als zaklampen. Echter kunnen ook die je geest weer vertroebelen, door de denkbeelden die je daar zelf weer bij creëert.

All this was a long time ago, I remember,
And I would do it again, but set down
This set down
This: were we lead all that way for Birth or Death?

We dienen te sterven op het kussen. Voor mij betekent dat met name het oordelende, altijd maar razende ego temmen. Tot stilstand brengen. En zijn. Simpel zijn. Dat is voor mij vrijheid. En ik hoop dat ik dat kan bereiken, zodat ik de stem van mijn hart weer horen kan.

Juist. Wollen truien moet je niet te heet wassen. Dat wist ik ergens wel. Maar toch per ongeluk gedaan. En nu is mijn favouriete wollen trui een kindermaatje geworden. Ships. Wat een muts ben ik ook.

Inmiddels ben ik thuis van een heerlijk weekje Terschelling. We zijn eerst naar Harlingen gereden, toen met de boot naar Terschelling, en een klein stukje wandelen naar ons hotel. Schylge (Fries voor Terschelling) Het was een Westcord/Golden Tulip hotel, gelegen aan de baai. Nu ben ik niet zo'n hotel mens, maar gezien ik een kamer geheel voor mezelf had, en daar een paar heerlijke bedden in stonden, kon ik daar best van genieten.

Het mooiste was echter het uitzicht. We keken uit over de baai, die er elke dag weer anders en even magisch uitzag. Het onder- en opgaan van de zon was elke dag een waar schouwspel, met woeste wolkenpartijen. Dan weer was het water goudkleurig, met een roze lucht en een enkele zeemeeuw. De volgende dag kon het water zilverkleurig zijn, met een strakblauwe lucht, waar een paar plukjes witte wolken, in dreven. De luchten benamen me zo en nu en dan de adem; dan weer dreigend, dan schitterend met een prachtige zon.

Het is bijzonder, maar wellicht ook logisch, dat een eiland als Terschelling, gedomineerd door de zee, de wind en de duinen, ook geheel in het teken staat van de natuurkrachten. Overal zie je schippersbootjes, visnetten, kokkeltjes en mossels. Na aankomst in Harlingen overheerste het oud-Hollandse en Fryse gevoel, dat ik vaak krijg als ik in Friesland ben, waar mijn familie vandaan komt. Dat gevoel werd in Terschelling versterkt. Dat zorgde ervoor dat ik meer van Nederland ben gaan houden. Het lijkt in het binnenland alsof we het hele land al naar onze duim gezet hebben, en het daarom niet langer interessant of mystiek is. Op Terschelling, waar de gure Oostenwind door je haren waait en je wangen rood kleurt, ben je veel meer overgeleverd aan de getijden. Eb en vloed zijn duidelijk zichtbaar en als mens niet te beïnvloeden.

Gezien mijn vermoeidheid heb ik me, na mijn eerste nachtje geslapen te hebben als een roos, laten verwennen door een masseuze. Een uur lang heeft ze mijn hele lichaam gemasseerd. Wat een weldaad. Dat moet ik mezelf eigenlijk vaker gunnen. Daarna ben ik een stukje gaan zwemmen, om mijn spieren even voorzichtig en zachtjes weer in beweging te krijgen. Ik voelde me herboren na die sessie. Binnenkort maar eens in Bilthoven en Utrecht kijken of ik daar een geschikte masseuze kan vinden. Heerlijk.

De rest van de dagen zijn we vooral veelal uit eten geweest. Rondjes rond het eiland gemaakt met onze eigen Seat Ibiza, die we op de vrijdag gehuurd hadden. Een fijn autootje, dat op mijn lijstje staat als goede keuze, wanneer ik eindelijk mijn rijbewijs heb. We zaten vaak in de Broeskoer, een soort rock-café, waar een band bestaande uit bekende Nederlanders aan het oefenen was. We herkenden alleen de toetsenist van Acda en de Munnik. Helaas, ik ben niet zo bekend met Nederlandse muziek. Ik was deze week aan de rode wijn geslagen, en het meisje achter de bar merkte op dat zij 'dat spul' niet te drinken vond. Om dat te bevestigen gooide ze de fles leeg in mijn glas. 'Ach, hij moet op', was haar reactie. En zo had ik een halve fles rode wijn achter mijn kiezen. Het is vakantie zullen we maar zeggen.

Op oudjaarsavond werden we verrast met een tweede volle maan van de maand december, en nog een maansverduistering ook, die we helaas niet goed konden zien. Buiten lag sneeuw. We gingen naar een chique buffet die het hotel organiseerde, daarvoor had ik mijn zwarte jurkje aangetrokken, die ik uiteindelijk gevonden had. Om erachter te komen dat het buffet totaal geen rekening met vegetariërs hield, en ik me bij de garnituur en side-dishes moest houden. Gezien de keren dat we uit eten gegaan zijn, was dat ook niet zo'n straf. Een vegetarische maaltijd op Terschelling lijkt in de meeste gevallen op Duitse kost, maar dan in plaats van vlees, een grote homp kaas. Zo zullen we nooit de keer vergeten dat ik een gebakken brietje bestelde. En blijkbaar een hele punt brie (zoals je die koopt in de supermarkt) voor mijn kiezen kreeg. Zo uit de frituur. Ik heb de helft maar laten staan. Dat waren ietwat teveel calorieën naar mijn smaak. Jos kwam nog met een nieuwe quote als reactie op mijn kaas-perikelen; een worst-kaas scenario. Waar haaltie het toch vandaan.

We hebben nog gekeken bij de nieuwjaarsduik op Terschelling, bij Midsland in de buurt. Brr, ik was blij dat ik enkel toeschouwer was. Leek me ijskoud. Heb nog wel wat foto's van de bikkels gemaakt die het water in gingen.

Al veel te gauw moesten we weer terug naar huis, hoewel ik wel verlangde naar mijn knusse huisje, zal ik het eiland en het vrijbuiter gevoel dat ik daar had zeker missen. We gingen zaterdag al vroeg met de boot terug naar Harlingen, waar het ontzettend gesneeuwd had. De weg terug met de auto was dan ook best spannend, de wegen lagen bezaaid met sneeuw, en er brak een heuse sneeuwstorm los, waar het midden van het land blijkbaar van gevrijwaard bleef. Eenmaal thuis zag ik nauwelijks sneeuw. Toch had het wel wat, stiekem vind ik dat noodweer altijd wel spannend. Zo overgeleverd zijn aan de natuur. Niets kunnen plannen, enkel ondergaan.

Ik vond het een heerlijk eiland, en zou graag nog eens terugkomen. Dat ben ik ook zeker van plan. Wellicht dan in een huisje, zodat je lekker je eigen warme chocolademelk kan maken en broodjes kan bakken. Dan kun je lekker in je pyama blijven rondlopen :P Maar dat komt vast nog wel eens. Ik ben blij dat ik al mijn wereldse reizen eens in perspectief plaatsen kon, en zelf kon ervaren hoe heerlijk onze eigen eilanden zijn. Het friese bloed in mijn aderen is weer opgewarmd. Fryslan Boppe!