Zo. Mijn tas is gepakt. Boeken en dikke truien ingepakt en mijn stoerste laarzen aangetrokken (met natuurlijk heerlijk warme beenwarmers). Ik ga lekker een weekje weg naar Terschelling en zal zaterdag zo ongeveer weer terug zijn. Tot over een weekje, ik wens jullie allemaal knusse en gezellige feestdagen, en een prachtige jaarwisseling! I'll see you in the New Year!

"Dit is dus mijn diepzinnige gedachte van vandaag: het is de eerste keer dat ik iemand ontmoet die op zoek is naar mensen en die verder kijkt. Het maakt misschien een triviale indruk, maar ik geloof toch dat het diepzinnig is. We kijken nooit verder dan onze zekerheden en wat nog erger is, we hebben afgezien van de ontmoeting met de ander, we ontmoeten alleen nog onszelf zonder ons in die permanente spiegels te herkennen. Als we het ons zouden realiseren, als we ons bewust zouden zijn van het feit dat wij uitsluitend en alleen onszelf in de ander zien, dat we eenzaam in de woestijn ronddolen, zouden we gek worden. Wanneer mijn moeder mevrouw de Broglie bitterkoekjes van Laduree aanbiedt, vertelt ze zichzelf haar eigen levensverhaal en knabbelt ze alleen op haar eigen smaak; wanneer papa koffiedrinkt en zijn krant leest, bekijkt hij zichzelf in een spiegel; wanneer Colombe het over de colleges van Marian heeft, gaat ze tekeer tegen haar eigen spiegelbeeld, en wanneer de mensen langs de concierge lopen, zien zij alleen leegte, omdat het iets anders is dan wat ze zelf zijn.

En ik smeek het lot me de kans te geven verder te kijken dan mijzelf en iemand te ontmoeten."

"Aangezien iedere kennis slechts het zelfonderzoek van het reflexieve bewustzijn door zichzelf is, kun je de wereld dus de laan uitsturen."

uit: Elegant als een egel van Muriel Barbery

Ik zag deze quotes op het blog van Marloes staan. En raak hevig geïnteresseerd in het boek. Misschien maar aanschaffen voor mijn vakantie op Terschelling?

Voor mij, persoonlijk, zijn de donkere dagen voor Kerst echt waanzinnig. En dat is deels mijn eigen schuld, omdat ik net zo hard mee-ren in die molen. Vandaag heb ik vrij en besloot een aantal dingetjes in de stad te halen. Wat ik met name graag wilde, was een leuk, zwart jurkje voor de kerst. Ik ben niet zo'n jurkjes drager de laatste tijd, maar het leek me toch leuk om iets moois te hebben. Als ik in mijn klerenkast kijk, hangt daar heel veel degelijk spul, want dat draag ik het liefst, maar kanten topjes of chique jasjes. Nee. Niet echt iets feestelijks.

Dus voila, daar ging ik, met goede moed, door de sneeuw, de bus in om naar Utrecht te gaan. In de bus smste ik Loes met mijn hippe mobieltje, en kreeg commentaar van twee oudere mensen, waaronder een oude dame, die naast me was gaan zitten. Ik liet vrolijk mijn scherm zien, waar visjes in rondszwemmen. Je kunt ze plagen door ze aan te tikken met de pointer die erbij zit. Ze moest er hartelijk om lachen en zei dat ze zoveel techniek niet meer aankon. Wat ik overigens goed kan begrijpen.

Eenmaal aangekomen in Utrecht wachtte me redelijk wat obstakels op mijn jurkjesjacht. Als eerste probeerde ik de H en M, waar het om 12.00 al ontzettend druk was. Na twee keer omver gelopen te zijn door kletsende meiden met mobieltjes en een grimmige uitdrukking op het gezicht, besloot ik dat ik hier geen zin in had. Dus werd het winkel in winkel uit. Overal jurkjes, maar er was altijd wel iets. Of de prijs was echt absurt. Was het de prijs niet, dan was het wel het model.

In sommige jurkjes kon ik me niet of nauwelijks bewegen, anderen waren 'strapless' en hadden geen bandjes, waardoor ik bang was dat op een feestje, het hele zooitje naar beneden zou komen. Niet zo elegant om ergens ineens in je BH te staan terwijl je een poging doet er chique uit te zien. Met veel jurken had ik dan ook nog eens het probleem dat ik een klein maatje nodig heb, maar dat die kleine maat dan vaak ook op de buste slaat. Waardoor ik het jurkje vaak of niet dicht kreeg, of net dichtkreeg, en ik zowat geen adem meer kon halen.

De jurkenjacht werd op een gegeven moment uiterst vermoeiend. Ik trok bij de P&C een mooie jurk aan, maar die was zo chique, dat ik me afvroeg wanneer ik het ding in hemelsnaam ooit ging dragen. Tot overmaat van ramp ben ik zelfs nog de Coolcat en de Vero Moda ingelopen, lichtelijk wanhopig. Tussen al die jurkjes moet toch wel iets toonbaars zitten? Helaas waren de jurken daar ver van feestelijk. De meeste zagen er eerder uit als iets wat je aantrekt naar een SM feestje, behoorlijk ordinair. Sommige waren zo strak dat alle vrouwelijke rondingen prominent in beeld kwamen. Zucht. Het bleek een stuk lastiger dan ik gedacht had.

Na drie uur door de stad sjokken was ik het dan ook redelijk zat. Dan maar geen jurkje voor de kerst. Ik heb uiteindelijk bij de Coolcat een topje met kant gekocht, wat ik onder mijn zwarte colbertje zal dragen. Gewoon een mooie broek en laarzen eronder. Niet zoveel poespas. Voor wie doe ik het eigenlijk? Met de Kerst ben ik lekker thuis, en als ik uit eten ga, neem ik wel een zwarte kokerrok mee. Mode. Ik word er af en toe echt moe van.

Ik plofte neer bij Luden en genoot van een lekkere lunch; een luxe broodje geitenkaas met, vooruit, een glaasje witte wijn. Terwijl ik naar buiten keek, zag ik jongens elkaar met sneeuwballen bekogelen. Af en toe ging er bijna een studente op hoge hakken onderuit door de gladde sneeuw. Op het Janskerkhof worden kerstbomen verkocht, en er hangen lampjes in de bomen. Ook Luden was prachtig versierd, en ik voelde me eventjes alsof ik ergens in de jaren 30 beland was. Heerlijk.

Toen ik om half 4 nog even wat boodschapjes bij de Dirk haalde, sprak ik de zwerfster aan die buiten stond, straatnieuws te verkopen. Ik baalde er zo van dat ik daar nooit de tijd voor nam. Ze bleek uit Bulgarije te komen. Haar kinderen, eentje van 3 en eentje van 5, wonen bij haar grootmoeder. Ze heeft haar ouders verloren, waarop de overheid haar ouderlijk huis heeft ingenomen. Haar man is overleden ofwel verdwenen, dat kon ik uit haar Engels niet geheel opmaken. Ze sprak vrij snel. Ze is nu in Nederland, maar kan hier bijna geen geld verdienen. In Bulgarije kan ze ook geen kant op. 'One day I might just die' zei ze, terwijl ze me met een wanhopige, doch sterke blik aankeek. En daar sta je dan. Met al je boeddhistische intenties. Geen idee wat ik moest doen. Of ik überhaupt iets moest of kon doen. Ergens is het mijn probleem natuurlijk niet, maar het blijft zo wrang, als je net aan de verkeerde kant van de wereld geboren wordt, je wereld er zo ontzettend anders uit zal zien. Ik had haar kunnen zijn. En zij had mij kunnen zijn.

Ik gaf haar al mijn kleingeld en was blij dat een aantal bezoekers, die de Dirk uit kwamen, haar wat geld toestopten. Lichtelijk verbitterd nam ik afscheid van haar, en beloofde nog eens terug te komen, ze staat er immers elke dag. Ik pinde 30 euro bij de automaat voor de stomerij, ik had mijn colbertje laten stomen en twee broeken laten inmaken. Ik was me er pijnlijk bewust van dat deze 30 euro voor de straatnieuwsverkoopster een fortuin betekent. Waar ze haar kinderen mee kan voeden.

De ware Kerstgedachte. Het stemde me wat treurig. Daar loop ik dan, door de stad te sjokken voor iets stompzinnigs als een jurkje. Geen tijd om het park in te gaan, en de zon op de sneeuw te zien schijnen. Gevangen in de drukte rond kerst.

We leerden elkaar kennen tijdens een ongemakkelijke pose in een yogaworkshop of we kibbelden over de vuile vaat in de keuken van een commune. De reis van vriendschap naar romantiek (en soms ook weer terug) verliep meestal vlot en eenvoudig. En zonder afspraakje. Nadat mijn huwelijk brandend was neergestort, was romantiek een tijdlang het laatste waaraan ik behoefte had. (Dat had misschien iets te maken met de voedingsbeha's die ik rond die tijd droeg.) Inmiddels heb ik lang genoeg mogen rondkijken om te begrijpen dat een romantische minnaar geen vrijkaartje is voor een leven zonder dukkha. In mijn optiek is de liefde een combinatie van toeval en grote inspanning. Kon ik mijn tijd en energie niet beter gebruiken om de oorzaak van al het lijden 'de begeerte' met wortel en tak uit te roeien? Moest ik me niet richten op de leegte en de wederzijdse afhankelijkheid, zodat ik net zoveel vreugde zou beleven aan een avondje in mijn eentje sokken opbergen, als wanneer ik tot diep in de nacht bij Indiase sitarklanken heftig zou liggen vrijen voor een open haard?' - Anne Cushman gaat 15 weken undercover in de boeddhistische tak van het internetdaten.

Is je interesse gewekt? Lees dan het hele artikel hier. Erg vermakelijk en herkenbaar! Getipt door Pepijn.

'The heart, the life that is within you, is born in companionship with the environment. Your heart is the life of the great universe. Our own hearts are the womb from which everything originates, and just as I am a manifestation of the Buddha, so are you a manifestation of Buddha. Therefore, the Zen school teaches that we should not set out to know 'everything'; we should investigate that which is closest at hand, our own bodies and hearts. So it is that just by looking into your own tiny mind, you can be receptive to others - not to mention that you can realize the truth of the entire boundless universe!

[...]When we are in accorance with this original form, it is possible for us to understand the death, the pain, the sadness, the happiness of another as our own.'

En tot slot de afsluiting van het boek;

'Within you there is eternal life. This life arises as form and continues, instant by instant, appearing and disappearing. Moreover, this flickering, appearing and disappearing, is not the flickering of a solified individual self; it is the sparkling appearance and disappearance of a fusion of the self and it's surroundings, in union.

Lead your own life, living each and every instant with great care, aware that just this is the great, dynamic, lively, dancing life.'

- uit 'Novice to Master' by Soko Morinaga Roshi

Nico Tydeman merkte gisteren rustig op na het chanten van de Hart Sutra. 'Sjonge. Ik heb de hart sutra nog nooit zo vals horen zingen als vanavond.' Hij kijkt ons grijnzend aan. En natuurlijk had hij gelijk. Oeps. Er werden wat kelen geschraapt en wat gelachen. Volgende keer beter?

Toch kon de humor niet verhelpen dat ik tijdens de zazen zo gespannen was als een springveer, dus om nou te zeggen dat ik erg blij was met mijn zazen... nee. Wel blij dat ik mijn achterwerk weer op het kussentje gedwongen had. Ondanks mijn matige zazen, was het onderricht wat Nico gaf echter echt precies wat ik nodig had. Hij legde ons een teaching uit van een groep Zen monniken die op bedeltocht gestuurd waren. Een van de monniken, Kato, zag een oude man een kar een heuvel opduwen en rende de groep uit om mee te helpen. Om meteen uit het zenklooster gestuurd te worden door zijn leraar. Hij begreep zijn fout en bleef buiten zitten tot hij na een week weer toegelaten werd.

De clue van dit verhaal lijkt lastig. De monnik wilde immers gewoonweg de oude man helpen? Maar met welke intentie? Om het helpen? Omdat het goed is om te helpen? Constant mensen willen helpen kan je van je spirituele beoefening afhouden. Daarnaast, is helpen soms ook, het denken beter te weten dan degene die volgens jou met een probleem zit. Waarlijk helpen is niet zo makkelijk als er allemaal strategiën en bedenksels achterzitten. Nico verwoordde dat mooi, dat je het idee van helpen eigenlijk los dient te laten, en dat helpen iets natuurlijks moet worden, zoals het grijpen naar je kussen als je slaapt. Je kussen zakt ietwat weg, en als vanzelf steek je je hand uit om het te pakken en naar je toe te trekken.

Geen strategie. Geen evaluatie. Ook geen schouderklopje. Gewoon doen. Het wegsturen van de monnik door de roshi was dan ook geen straf, maar het was een teaching. Het was ook niet zo zeer dat de monnik iets fouts deed. Dat het mooie contrast in Zen. Het gaf mij weer een nieuw inzicht, dat het contrast dat we steeds maken tussen goed en kwaad, helpen en egoïsme, zorgt dat we ook in die concepten blijven hangen. En in Zen wil je die juist doorbreken. Is helpen met een strategie wel echt helpen? Zo hebben we tijdens filosofie ook eens een discussie gehad of puur altruïsme wel bestaat.... maar goed, terug naar Zen.

Na een discussie over helpen en het hoe en waarom daarvan kwamen we terug op de les dat je eigenlijk altijd ja tegen je leraar zou moeten zeggen. Alles aannemen wat op je afkomt. Dan kun je later altijd nog zeggen, nee, dit is toch niet handig, maar probeer het in ieder geval. Waar liggen je grenzen, wat kan je wel en niet? Begin met de intentie dat je het wel kan. Dat het mogelijk is. Denken in mogelijkheden?

En zo besefte ik me ineens, dat ik die les geheel vergeten was, toen Tsultrim me vroeg naar Tara Mandala te komen. Ze vroeg het drie keer. En ik lulde er drie keer omheen, omdat ik er overna wilde denken. Durfde haar niet te weigeren, maar wilde ook geen belofte maken die ik misschien niet na kon komen. En was daarbij mijn hele teaching vergeten. Dat realiseerde ik me vandaag pas. Cornelia vroeg aan me of ik naar Tsultrim ging, en was erg blij te horen dat ik zou gaan. Ik had immers mijn dilemma in geuren en kleuren over haar uitgestort toen ik haar na de lezing in de bus tegenkwam. Gelukkig hoorde ze me geduldig aan en gaf me precies de wijze raad waar ik zo om verlegen zat. 'Volg je hart' zei ze, op het laatst. Gecombineerd met de teaching van Nico, wezen alle pijlen naar Colorado, en Amerika, het land waar ik sowieso stiekem in mijn hart, verliefd op geworden ben.

Marloes en ik spraken elkaar na de les ook nog even, ik was erg blij om haar even te kunnen zien. Ook zij was erg enthousiast dat ik naar Colorado zou gaan. Ik ben erg blij dat ik zulke fijne en lieve mensen ken die zich intensief met dharma bezighouden, ik ging helemaal met een warm gevoel naar huis!

Wel nog steeds ietwat verbouwereerd over het feit dat ik die mooie les van Nico gehoord, maar niet begrepen had en absoluut niet heb toegepast bij het moment waar dat het meest voor de hand lag. Maar misschien schuilde daar mijn les in. En ben ik stiekem een beetje als Kato. Ik hoorde de bel wel maar zag niet waar de klepel hing. Als een dissonante noot die in de lucht blijft hangen, zoals ons valse gezang van de hart sutra!

Gisteravond heb ik daarom ook meteen Lama Tsultrim gemaild dat ik drie weken naar Tara Mandala kan komen, en of zij een voorkeur heeft welke tijd het beste zou schikken. Fingers crossed!

'Werkelijke onafhankelijkheid begint met het erkennen van onderlinge afhankelijkheid.'

Zomaar een ingeving onder het afwassen.

Tsultrim Allione heeft haar boek Woman of Wisdom geschreven in mijn geboortejaar. Dat ontroerde me. Ik vind haar boek echt geweldig, haar strijd voor gelijke rechten voor vrouwen en het terugbrengen van de vrouwelijke kracht op de wereld is heel helend en inspirerend om te lezen. Ze gaat zelf zo ver te zeggen dat het zo slecht met onze wereld gaat omdat de balans weg is. Het vrouwelijke is jarenlang genegeerd, gezien als zwak en onwenselijk. Dit heeft onze maatschappij, aarde en de natuur steeds meer uit balans gebracht, tot de tijd waar we nu zijn. Maar er is een lichtpuntje. De tijd is langzaamaan het aanbreken voor een ommekeer. Maar daar moeten we wel wat voor doen.

'Living without the full feminine for so many centuries, we don't know what it would be like to live in a society where the feminine voice is not repressed, women's bodies are not distorted, controlled or sold, and where both men and women live with balanced psyches. It's as if humanity has lived with one side of its body atrophied. The return of the feminine may be the most significant development of the new millennium. Although there have been steps to begin this process, it would be naïve to think the reintegration is by any means complete. One has only to look at the statistics of rape and violence against women or the situation of women in Arab countries, were cutting of the clitoris is routinely performed in unsanitary situations to see that little real progress has been made. Or if we look at the horrific oppression of women in Afghanistan, we see that the process of healing the feminine wound has only just begun.'

'According to the reciprocal-relation principe of the Law of Causation, when we recover from a disease so will the people. It is the common oath of all worldly Dakinis that if one of us has been made unwell or unhappy, we are all offended and the Devas and spirits supporting us, throwing the world into confusion." – Dit is wat de Dakinis vertellen aan Milarepa. Als de Dakini's getoornd worden, zal de hele wereld dat voelen. Zien we dat momenteel niet om ons heen?

'The dakini is playful. She gambles with your life. To get rid of her is to get rid of your own body (ego).' - Trungpa Rinpoche. Dakini's zijn wilde, plagerige wezens, die als doel hebben je te helpen je ego te herkennen en te verslaan. Op allerlei manieren. Ze plagen, ze steken, ze zijn liefdevol en wrathfull. Maar alles vanuit compassie, om je je innerlijke demonen te leren kennen en te ontarmen. Juist om die reden zijn zij vertegenwoordigd in de Chöd practise. De kracht van een dakini, de vrouwelijke kracht, kunnen enkel ervaren worden, niet intellectueel begrepen. '... the dakini's transmit directly through life experiences, rather than through complex philosophical arguments.' (page 115)

Onze wereld is doordrenkt van het intellectuele, de ratio. An sich is er niets mis met ratio, of met intellectualiteit, het probleem is dat de balans al jarenlang is doorgeslagen. Het invoelende wordt nog steeds als zwak gezien, net zoals controle loslaten. De kracht van vrouwen is juist de invoelende wijsheid, het gewoonweg weten zonder daar voor gestudeerd hoeven hebben. Primordial Wisdom. De vrouwelijke krachten van overgave, verbinding en haar empatische vermogens zijn niet voldoende ontwikkelt en vertegenwoordigd in onze wereld. Vrouwen worden steeds mannelijker, om in de systematiek van ratio mee te kunnen spelen, terwijl zowel mannen als vrouwen het mannelijke en vrouwelijke aspect in zichzelf zouden moeten ontwikkelen om een heel en compleet mens te kunnen worden.

Nu heb ik het geluk in de ICT tussen honderden mannen te werken, dus mijn mannelijke kant krijgt genoeg kans om zich te ontplooien, maar ik wil zeker niet voorbij gaan aan mijn vrouwelijke kracht. Ik kijk er dan ook echt naar uit om Tsultrim weer te ontmoeten in Colorado, en meer te leren over de krachten van de dakini’s en daka’s. Het leven is een spannende ontdekkingstocht, maar dit is daarbij ook een tocht die broodnodig is voor de hele wereld. Voordat er niets meer van over is.

Tijd voor verandering. Ik voelde het twee weken van te voren al aankomen. Een soort tintelig gevoel. Alsof mijn wereld weer een ommekeer mee gaat maken. Van de week maakte ik een deel van die veranderingen mee. Ik merkte hoe dingen in mijn privé leven verschuiven en zich herorganiseren.

Vandaag ontving ik een email van mijn astrologie service, die altijd vrij rake voorspellingen doet. Het schijnt dat Uranus van baan verwisselt, vandaag, op 1 december. De verandering van baan van deze planeet schijnt te staan voor het losbreken van de schakels van conventie en alles wat vast zit in je leven los laat barsten. Een chaotische storm die je leven overhoop gooit maar ook de lucht zuivert.

Het verlangen naar vrijheid en onafhankelijkheid wordt volgens de voorspelling door deze beweging gestimuleerd. Toevallig is ook vandaag onze AS site op mijn werk, waar ik me sinds mijn afstudeerstage (augustus 2008) voor ingezet heb, live gegaan. Het voelt als een lange wedstrijd, waar ik eindelijk over de finish gekomen ben. Natuurlijk niet zonder hulp. Fysiek voel ik me ook echt alsof ik die finish bereikt heb. Uitgeput. Niets liever willen dan op dat bankje plaatsvinden, uithijgen, terwijl het zweet me nog op mijn voorhoofd staat.

En gerend heb ik. Gezwoegd. En nee, ik ben geen martelares en ben ook echt niet zielig, ik heb gewoon ontzettend veel gegeven van mezelf de laatste maanden, het laatste jaar. En de tijd is zowel in mijn werk als mijn privé leven als blijkbaar in astrologisch opzicht, aangebroken om weer rust en regelmaat te eisen. Weer mijn eigen leven te regisseren. En dat valt best wat rauw op mijn dak. De vermoeidheid zit zowat in mijn botten. Maar ik sla me wel door deze storm heen. Om er wederom sterker uit te komen.

Laat die storm maar komen. Ik kan hem wel aan. Wat iedereen er ook van mag denken.