Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness, that most frightens us. We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small doesn't serve the world. There's nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we're liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

- Marianne Williamson

Dit berichtje las ik net op de Happinez website, wat een super manier om je dag te starten! Is mijn televisie toch nog ergens goed voor. Iets vroeger opstaan en wat yogaoefeningetjes doen klinkt mij in ieder geval prima in de oren! Nu eerst even wachten tot mijn spierpijn over is...

In je eigen woonkamer yogalessen volgen om de dag ontspannen en gezond te beginnen. Vanaf vandaag kan het: televisiezender Het Gesprek zendt elke ochtend ‛Yoga TV’ uit. ‛Yoga TV’ biedt vijf verschillende lesblokken, van ontspannen Hatha yoga tot actieve Poweryoga, waarin je door ervaren docenten stap voor stap door de oefeningen wordt geleid.

Maandag van 6.00-8.35 uur te zien, dinsdag tot en met vrijdag 6.00-8.30 uur, zaterdag 6.00-9.00 uur en zondag 7.15-9.55 uur. 'Yoga TV’ wordt mede mogelijk gemaakt door 'Yoga Magazine’. http://www.hetgesprek.nl/, http://www.yogatv.nl/

Sarah heeft me geattendeerd dat er in Amsterdam, tussen 5-8 oktober weer het Boeddhistisch Film Festival Plaatvindt (IBFF) in de Balie. Daar ben ik vorig jaar ook heengeweest, een aantal films worden nu opnieuw gedraaid. Ze zoeken vrijwilligers voor die dagen, en gezien Sarah zich opgegeven heeft lijkt het mij ook leuk eens mee te helpen. Het is sowieso alweer een tijdje geleden dat ik vrijwilligerswerk gedaan heb.

Daarnaast hoorde ik Sarah al praten over een kastje wat je als altar gebruiken kan. Ik vond het filmpje en heb het hierbij ook gepost, omdat ik het zo'n leuk stuk vond. Het ding heet een Butsudan, en voor zover ik kan gokken komt het uit de Japanse Soto Zen, maar pin me er niet op vast. Gek genoeg komt het op een prachtig moment. Ik was zojuist mijn hele kamer aan het stofzuigen na weer wat leidingen gewit te hebben, en kwam bij mijn altaar uit, dat midden in mijn kamer staat. Op een of andere manier ga ik er niet gauw zitten, en voelt het ergens nog niet helemaal af. Toen ik het filmpje over de Butsudan zag kwam daar meteen mijn antwoord.

Ergens is een altaartje toch wel iets wat privé is, waar je voor gaat zitten en wat niet voor iedereen toegankelijk is. Dat van mij staat open en bloot in de woonkamer, op een simpel IKEA tafeltje, wat bestaat uit een blad met vier pootjes die je erin draait. Op zich geen probleem, alleen voelt het niet helemaal goed. Het liefst zou ik een ladenkastje hebben waar mijn beoefeningsmateriaal in kan, veilig en netjes opgeborgen. En wellicht zo'n mooi kastje erboven voor de foto's en beelden. Ik ben geheel geïnspireerd. Dus dank Sarah, voor deze tips, ze komen ontzettend goed van pas! Als ik binnenkort tijd heb ga ik eens kijken of ik iets kan vinden wat passend is.

Het is vandaag zo'n dag. Je kent ze wel. De wekker bromt je wakker waarop je nogmaals omdraait. En meteen voelt dat dit niet de dag is voor lichamelijke arbeid. Waar je gisteren nog de zoete smaak van overwinning proefde, volgt vandaag de bittere smaak van de geleverde inspanningen. Stapje voor stapje strompelend richting de douche, hoopvol dat het warme water een beetje van de spierpijn wegneemt. Door de lichte ergernis en je momentaire lichamelijke beperkingen lukt alles net niet helemaal zoals je wilt dat het lukt. Bij het aantrekken van je panty ga je bijna onderuit, omdat op één been staan ineens een stuk moeilijker blijkt en terwijl je achteruit loopt met een handdoek op je hoofd val je bijna over je haarborstel. Zo’n dag.

Zuchtend plof je neer achter je laptop, even de mail te lezen en een muziekje op te zetten die de stemming wat verbeteren kan. De ochtend blijkt ergens toch een aaneenschakeling van 'a series of misfortunate events', wat zich laat blijken bij het maken van een stimulerend bakje koffie. Bij het landen van het lepeltje in het kopje spetteren er een paar vrolijke druppels omhoog. Jawel, precies op mijn favoriete, witte truitje, wat zo heerlijk zit met dit vreemde, onbetrouwbare weer. Dus om 8.00, wanneer ik doorgaans van huis vertrek, gauw de trui uit en onder de kraan. Snel een zwart shirt aan (want = veiliger) en een borstel door het haar. Oh ja, ook nog even mijn tanden poetsen. En het vuilnis buiten zetten. 8.15 alweer.

Jas van de kapstok, om buiten te merken dat het er eigenlijk wat benauwd voor is. Rustig naar het werk fietsen, want harder kan ook niet met die pijnlijke benen. Gezien mij verteld is dat je juist moet bewegen bij spierpijn zet ik er toch lekker de pas in. Op het werk neem ik een bakje water, dat, met alle geluk van vandaag, ook meteen de automaat uit stuitert zodat het water over mijn pumps stroomt. Meteen gaat mijn telefoon. Jonglerend met het bekertje water en mijn toegangspas, stoei ik met de rist en grabbel, geheel tegen de tendens van vandaag in, meteen raak. Gelukkig geen werk gerelateerd belletje maar een telefoontje van vriendin Sarah. Niets is zo heerlijk dan je ongenoegen delen met een vriendin en er daardoor gigantisch om te kunnen lachen. Om dit te doen mezelf wel even afgesloten in een vergaderruimte, voordat mijn collega's denken dat ik nu meteen een verloren zaak aan het worden ben, met mijn promotie vers in mijn broekzak.

Uiteindelijk zit ik, wellicht met spierpijn maar doch ontspannen, achter mijn bureau. Je moet jezelf toch niet al te serieus nemen, dat doe ik in ieder geval zo min mogelijk. Woensdag gehaktdag heeft voor deze vegetariër een nieuwe betekenis gekregen, maar dan met name op het niveau van de weerbaarheid van mijn spieren. Er bestaat een donkerbruin vermoeden dat dit iets terugkerend zal zijn. Met name als ik me komende maandag weer twee uur uitsloof in de gym, incluis de buikspieroefeningen. Stiekem geniet ik er wel van. Spierpijn betekent dat ik me goed ingespannen heb en dat geeft me een vrijbriefje om vanavond ontzettend te luieren. En daar kan niet veel mis mee gaan toch?

Nu durf ik het wel te zeggen, het is officieel! Gisteren kreeg ik een brief door de deur waarin ik mocht tekenen voor mijn promotie van beheerder B naar beheerder C. Als onderwerp stond er: Benoeming. De envelop was een beetje vermozeld door de post, maar dat deed gelukkig geen afbreuk aan de inhoud. Ik heb het document natuurlijk meteen ondertekend en het gaat meteen weer richting Eindhoven. Dat moet gevierd worden! Wat lekkers meenemen voor mijn collega's en mezelf tracteren op een nieuwe sportoutfit misschien?

Gezien mijn laptop een beetje uit zijn voegen begint te barsten wilde ik wat bestanden naar een draagbare hd over gaan zetten. En natuurlijk trok ik meteen een historische box open, want al mijn oude foto's, ontwerpjes en maaksels kom ik erop tegen. Mezelf in mijn super alternatieve periode, met donkerrood haar, allerlei kruizen om mijn nek en zwarte oogschaduw op mijn ogen. Foto's van festivals als Dynamo, foto's van mijn introductiekamp, van vrienden uit die tijd. Wow. Zo grappig! Wat lijkt dat allemaal lang geleden. Ook kwam ik een hele riks websites tegen. Misschien leuk om eens te delen, want hoe heeft Nienie.Nl.Nu er door de jaren heen uit gezien? Ik geloof dat mijn website, wellicht niet als de huidige vorm, al sinds 2000 bestaat. Mijn allereerste website maakte ik in 1998, met als thema mijn favo computergame Albion. Hier een klein overzicht van de vele gezichten van Nienie.nl.nu;

Eindelijk heb ik het dan eens gedaan. Ik ben vanaf vandaag lid van de sportschool geworden, The Real Gym. Voor een luttel bedrag van 20 euro per maand kan ik me elke dag van de week uitleven. Vandaag was ik introducé van buurvrouw R., die al langer sport bij The Real Gym. Ik ben zelf echt een fitness newbie en heb me nog nooit van mijn leven in een gym vertoefd. Bij binnenkomst was ik meteen al enthousiast. Alles is namelijk appeltjesgroen, wat zorgt voor een hoop energie. De zaal voelde meteen goed aan.

R. heeft me geduldig alle apparaten laten zien, waar je middels een realkey (een soort token) toegang tot krijgt. Die van mij was natuurlijk een dummy model, maar normaal word je hele trainingsschema bijgehouden. Zo ook je hartslag, het aantal caloriëen etc. Het viel me mee dat ik na een half jaar niet sporten nog best in goede conditie was. Met gewichten kon ik de 20 kilo redelijk gemakkelijk aan, behalve bij een bepaalde workout, waar je je armen juist naar je toe brengt. Meteen die gevreesde onderarmen die bij vrouwen op een gegeven moment fladderig worden aangepakt dus... maar wanneer gebruik je ze nou ook?

Na een uurtje sporten werden we opgetrommeld door een van de coaches om een kwartier buikspieroefeningen te gaan doen. Tot mijn grote verbazing hield ik het beter vol dan de rest die om me heen lag, terwijl zij er volgens mij vaker komen. Wow. Dat halfjaar yoga is blijkbaar niet voor niets geweest. Om eerlijk te zijn zou ik het nog wel graag met yoga willen combineren, omdat yoga ook zorgt voor gezonde organen, evenwicht en lenigheid. Maar goed, het is een goed begin. Na 1,5 uur sporten heb ik me meteen ingeschreven. Het is hier maar 5 minuutjes fietsen vandaan en als ik het samen met buurvrouw R. kan doen is het ook nog eens ontzettend gezellig!

Nu hoop ik dat ik mijn enthousiasme morgen nog steeds voel, als de spierpijn op komt zetten...

Na een gezellig weekendje met allemaal gezellige afspraken, had ik zondag helemaal voor mezelf. Wat een luxe is dat. Rustig opstaan, een beetje rondlummelen, muziekje op, kopje koffie erbij en op de bank lekker lezen. Na een douche was ik geheel opgeknapt. En bruiste, in tegenstelling tot de zaterdag daarvoor, van de energie. Sinds ik vrijdag even met vriend R. in de Gamma in Zeist heb rondgesnuffeld, kwam langzaam weer wat opknap-energie naar boven zetten.

Zo had ik ineens bedacht dat mijn hal paars moest. Donkerpaars. Gelukkig voor het universum (en mijn bezoekers wellicht) kon ik de perfecte kleur paars niet vinden, en ging dus gewapend met enkel wat kleurenstaaltjes terug naar huis. In de berging staan echter nog wat restjes verf, over van het moment dat we de muren geschilderd hadden. Die had ik in nette potjes gedaan. Bewaard voor het bijstippen van eventuele beschadigingen en het verven van meubels in ditto kleurtjes.

Het viel me in de douche weer op hoe goor de meeste leidingen en radiatoren in mijn huisje eruit zien. Er zitten overal kleine beschadigingen, van die zwarte vlekken die door het wit (nou ja wit, het is meer geelwit) heen steken. Dat geeft de boel een vrij armoedig uiterlijk. Geheel vreemd is het niet, gezien het huis uit 1966 stamt en het vrouwtje wat er woonde er (volgens mij) in die 12 jaar niet veel aan gedaan heeft. Dat kan ik haar ook niet kwalijk nemen, maar mijn jonge vingers jeukten om de boel eens een grondige make-over te geven.

Dus, dacht ik, waarom niet eerst de kleine dingen aanpakken. Die kunnen soms al een heel verschil maken. Dan hoeft ook niet meteen de hele hal paars. Gewapend met een simpele Xenos verfkwast en een potje met witte muurverf ging ik aan de slag. De eerste tegenslag bleek het potje verf zelf. Om het überhaupt open te krijgen was al een hele opgave. Verf in glazen potjes zag er leuk uit op de VT Wonen site (zie foto), heel authentiek, rustiek en wat al niet meer, maar niemand heeft ooit iets gezegd dat je zo'n potje nevernooit meer open zal krijgen als de verf aan de rand opdroogt. Even overwoog ik om het potje met mijn giga hamer kapot te slaan.

Gelukkig riep mijn geweten me vermanend toe. Mijn ongeduld heeft al tot meer ongelukken geleid en een keuken onder de witte verf was niet echt wat ik onder 'opknappen' versta. Ergens in mijn hoofd vond ik zo'n restje kennis die iets zei over op het midden van een deksel slaan om de randen los te krijgen. Dat deed je vroeger immers wel met jampotjes. Wat lucht in de deksel krijgen. Na wat gerichte tikken met dezelfde hamer op en rond het deksel, ging de boel eindelijk los. Triomf alom!

Met mijn enthousiasme en een vrolijk muziekje op ben ik een heel eind gekomen met de opknapbeurt. In het toilet heb ik de leidingen en het uiteinde van de sifon gewit. In de douche heb ik ook de leidingen gewit en vrolijke stickers (Xenos ) op de tegels geplakt. Het ziet er een stuk zonniger en verzorgder uit. In de keuken heb ik ook alle leidingen en zelfs de hele radiator gewit. Wat een verschil. Het is jammer dat ik geen before en after foto's gemaakt heb, maar de roestige, oude verwarming is nu stralend wit.

Ik word altijd heel enthousiast van opknappen en verven omdat je meteen resultaat ziet van je acties. Komt bij dat ik daarom soms ook wel wat onvoorzichtig wordt en in mijn vrolijkheid van alles ga witten en ineens zie dat ik ofwel overal heb zitten knoeien of deuren niet meer openkrijg door het witsel wat er tussen zit. Dat is me dit keer bespaard gebleven. Ik heb de kozijnen van mijn slaapkamer gewit en ook de kozijnen van de deuren naar toilet en douche opgeknapt. Dat scheelt echt enorm en eigenlijk is het zo makkelijk.

Maandenlang kon ik geen verfkwast, afplaktape of zelfs kranten meer zien. En nu heb ik het dan toch zo voor elkaar. Soms moet je ook niet teveel nadenken over de dingen die je doet, maar gewoonweg een begin maken. Dan merk je dat het allemaal eigenlijk wel meevalt en dat het je zelfs energie kan geven in plaats van dat je nadenkt over alle moeite die het je kosten gaat. Nu moet ik wel zeggen, dat nu de drempel verlaagd is, het knutselvirus me wel weer gegrepen heeft. Want had ik niet zojuist een boor gekregen? En wilde ik niet een nieuw soort vitrage ophangen in de slaapkamer? En na dit schilderij gezien te hebben in de Chintz in Zeist, wil ik ook zoiets in mijn slaapkamer hebben. Oh en zou ik stiekem... dan toch niet die hal paars gaan maken? Als je me binnenkort tegenkomt in oude lompen met een hoop verf, dan weet je wel hoe laat het is.

PS: Na mijn douche vanmorgen zie ik dat ook die leidingen aan een likje verf toezijn... dat wordt klussen deel II!

Zeg eens eerlijk? Hoeveel verschillende flessen bodylotion staan er bij je in de badkamer? Hoeveel half opgebruikte flessen shampoo? En hoeveel potten dagcrème die toch niet helemaal waren wat je ervan verwachtte? We stapelen de kastjes van onze badkamer helemaal vol met half opgebruikte producten, die uiteindelijk in de vuilnisbak belanden.

“Ik wil graag dat mensen een winkel binnengaan, goed advies krijgen, het juiste product kopen en dit vervolgens helemaal op gebruiken,” zegt Mark Constantine, directeur van Lush Fresh Handmade Cosmetics. “Door dit te doen ben je in ieder geval een stuk milieuvriendelijker.”

Stichting Urgenda heeft woensdag 9 september 2009 uitgeroepen tot nationale Dag van de Duurzaamheid. Niet alleen kun je laten zien wat er al gedaan wordt op het gebied van duurzaamheid, je kunt anderen uitnodigen mee te doen. Het doel? Een schoner, mooier en veiliger Nederland. Om je een handje in de duurzame richting te helpen, geeft Mark Constantine je vast tien tips voor een groene, duurzame badkamer. Zo gemakkelijk is het dus!

1. Denk goed na wat je daadwerkelijk nodig hebt. Kijk altijd op de ingrediëntenlijst van een product en check de ingrediënten die je niet herkent. Vraag ook om een tester, zodat je het product een aantal dagen kunt proberen voor je de aankoop doet. Bevalt het product, ga dan pas terug en koop de grote verpakking.

2. Gebruik zeep in plaats van douchegel; gebruik een Shampoo Bar in plaats van een fles shampoo en gebruik een Massage Bar in plaats van massage olie. Producten in vaste vorm zijn beter voor het milieu omdat ze geen verpakkingsmateriaal hebben. Als producten geen water bevatten, behoeven ze ook geen conserveringsmiddelen. Producten in vaste vorm zijn daarom ook vrij van conserveringsmiddelen.

3. Probeer producten die overmatig verpakt zijn te vermijden. Of laat de verpakking achter bij de kassa. Daarmee geef je een duidelijke boodschap af aan de winkelier. Bedenk daarbij dat veel verpakkingsmateriaal vaak duurder is dan de inhoud ervan!

4. Check het product op een houdbaarheidsdatum. Als je er geen kunt vinden, betekent dit dat het product ontzettend veel conserveringsmiddelen bevat. Deze trekken niet alleen in je huid, ze spoelen ook weg via je doucheputje en dat is slecht voor het milieu.

5. Probeer zoveel mogelijk cosmetica te kopen die lokaal gemaakt is. Kijk daarvoor op de label! Producten die van ver zijn ingevlogen, hebben veel brandstof verbruikt. Kijk ook of het product Fair Trade is.

6. Koop toiletartikelen die je lang gebruikt. Opzetkopjes voor je tandenborstel, zodat je niet de hele tandenborstel hoeft weg te gooien. En een goede haarborstel, waar je lang mee doet.

7. Bekijk manieren om je water te recyclen. Bijna 60% van de Japanse bevolking filtert, recycled en verwarmt het badwater opnieuw. Als dit niet mogelijk is, zorg dan dat je bewust baadt. Maak er een ritueel van en probeer heerlijk te ontspannen. Je kunt je badwater ook gebruiken in je plantenspuit en heb je er wel eens aan gedacht je bad te delen? Komt niet alleen het milieu ten goede…

8. Als je je tanden poetst, draai de kraan dan dicht.

9. Recycle plastic flesjes en potjes. Wees creatief en gebruik ze als pennenbakje of bewaar er je sieraden in.

10. Ga je naar je favoriete cosmeticawinkel? Ga dan op de fiets en vergeet niet je eigen tas mee te nemen!

Artikel uit de Betere Wereld

'Een portie vrouwelijkheid, dat is wat onze maatschappij mist,' zegt oud-zakenman en weldoener Fred Matser, die in zijn leven verschillende paranormale ervaringen had. 'Wij zijn de laatste eeuw zo opgeleid om te denken, om onze hersenen te gebruiken. En dat is goed, zolang het maar gelijk opgaat met het gebruik van onze intuïtie, ons vermogen kwetsbaar te zijn en te voelen. Maar als je in onze maatschappij vanuit deze waarden opereert, ben je al snel een softie. Er is dus een herwaardering nodig'. (uit Happinez, juli 2009)

Onthaasten. Ik typ daar leuke stukjes over, maar in de praktijk worstel ik ermee zoals ieder ander. Het mooiste voorbeeld was wel afgelopen woensdag. Ik zou een dagje in Eindhoven werken en vertrok daarom met de bus richting Utrecht. Ik heb express een bus eerder gepakt, zodat ik voldoende tijd zou hebben om mijn geliefde cappuccino voor in de trein en een nieuw boekje te halen. Dat is zo'n beetje een traditie voor me. Echter, toen ik er aankwam, werd ik al gauw meegezogen in de stationsstress. Je kent dat vast wel. Iedereen vliegt op het centraal station alle kanten op en voor je het weet bewegen jouw benen mee met die onrustige flow. Zo ook de mijne.

Na het boekje gehaald te hebben (Pekingeend bij nacht - Sylvia Witteman) en een flesje water in plaats van de cappuccino (gezonder dan een cappuccino) bedacht ik me dat ik misschien wel een trein eerder kon nemen. Op het bord zag ik dat er tien minuten voor mijn eigenlijke trein nog een trein naar Eindhoven zou vertrekken. Tegen beter weten in zette ik het op een hollen en sprong op mijn hakjes de trein in, waarvoor net gefloten werd. Ik had geen tijd genomen om eerst even op het bordje te kijken. Dat deed ik ook pas toen de deuren inmiddels achter me gesloten waren.

En jawel hoor. Ik was de trein naar Nijmegen ingerend. Shit. In de hoek zat een jongen te telefoneren. Met hem heb ik even overlegd wat ik het beste zou kunnen doen, de trein stopte namelijk pas in Ede-Wageningen. Ik had natuurlijk de tegenwoordigheid van geest om wél in een Intercity te stappen, die pas over drie kwartier weer ergens tot stilstand zou komen. De conducteur liet me gelukkig zonder bijbetalen meereizen en gaf me het advies gewoonweg tot Nijmegen te blijven zitten, daar over te stappen naar Den Bosch en dan naar Eindhoven te gaan. Dat besloot ik dan ook maar te doen.

Na mijn belletje richting Eindhoven dat ik later op mijn afspraak zou verschijnen, kreeg ik nog een smsje van een vriend en oud-collega van me, die me rond zag lopen op het station. We schenen elkaar recht aangekeken te hebben en ik had hem niet eens opgemerkt. Terwijl ik me probeerde te ontspannen in wat een lange treinreis zou worden, kon ik langzamerhand de humor van alles wel inzien. Een vriend misgelopen, in de verkeerde trein gestapt... Ik volg mijn eigen adviezen wel lekker op zeg! In het moment leven? Pff.

Uiteindelijk heb ik nog best een aardige treinreis gehad, met wat leuke gesprekken met medepassagiers. Twee uur later was ik op de plaats van bestemming. Mijn afspraak die ik bijna gemist had kon gewoon doorgang vinden en met de misgelopen vriend had ik reeds afgesproken om elkaar rond een uur of 18.00 weer op station Utrecht Centraal te ontmoeten. Eigenlijk zou ik op tijd naar huis gemoeten hebben die avond, omdat hier iemand de verwarmingsmeters op zou komen nemen. Aangezien die man tussen18.30 en 20.30 kon komen, besloot ik me resoluut niet meer te gaan haasten. Gewoon rustig op een terrasje zitten kwekken en dan op mijn gemak naar huis. Voor deze zekerheid wel even de buurvrouw gebeld of ze de man in kwestie anders even op wilde houden.

En wat blijkt? Na gewoonweg rustig de tijd genomen te hebben om bij te kletsen, kwam ik precies op tijd thuis. Ik stond bij mijn buurvrouw te kletsen toen de verwarmingsman (tot mijn grote hilariteit gehuld in een Superman T-shirt) voor haar deur stond. Hij kwam het hele blok controleren en kon zo mijn metertjes ook meteen inspecteren . Ik kreeg zelfs nog wat eten mee van de buurvrouw, zodat ik meteen een maaltijdje voor mezelf in elkaar kon zetten. Wat een voorzienigheid.

Zonder te haasten kun je dus ook een hele hoop voor elkaar krijgen. Anderzijds, heb ik in de lange treinreis mijn vorige stuk over het openen van je hart op kunnen schrijven. Daar had ik nu toch genoeg tijd voor. Een beslissing lijkt daarom nooit helemaal goed of fout te zijjn. We komen gewoonweg in onvoorziene situaties terrecht en kunnen zelf bepalen hoe we met die situatie omgaan. Ik kon even van de rust van de treinreis genieten, alle tijd van de wereld hebbende om mijn gesprekken voor te bereiden en ook nog een stuk voor mijn blog neer te pennen. Toch knoop ik het wel in mijn oren; in onthaasten zit een gigantische mate van persoonlijke vrijheid.

Een tijdje geleden kreeg ik van een vriend van me een mooi filmpje toegestuurd. Het ging over een jongeman, die zijn hart vergelijkt met een oudere man. De jonge man is trots op zijn sterke en onbeschadigde hart, terwijl het hart van de oude man er gebruikt en verweerd uitziet. De jonge man meent dan ook dat zijn hart veel mooier is dan dat van de oude man. De oude man reageert hier prachtig op door uit te leggen dat hij stukken van zijn hart heeft weggegeven aan de mensen waarvan hij houdt. Dat hij soms ook niets teruggekregen heeft. Zijn hart wordt ontsiert door littekens, krassen en zelfs gaten. Hij heeft daadwerkelijk zijn hart met de mensen om hem heen gedeeld en redeneert dat zijn hart daarom veel mooier is. De jongen beschermt zijn hart dusdanig dat er niemand in kan komen en het met niemand kan delen. Hij leeft wellicht met een onbeschadigd hart, maar raakt ook geen mensen door zijn onvermogen om liefde te geven.

Gisteren dacht ik ineens aan dit filmpje, omdat ik aan het nadenken was over het openstellen van je hart in combinatie met het aangeven van grenzen. Deze moraal schoot me toen weer te binnen, de waarde van deze les heeft me geraakt. Een gebruikt hart heeft immers echt geleefd. Je hart gezond houden is van belang, maar als je dat zelfde hart niet met iemand kunt delen, betekent het dat je niemand echt kunt toelaten tot je hart. Iemand toelaten betekent jezelf kwetsbaar opstellen. Die persoon kan je immers teleurstellen, pijn doen en kwetsen. Dat zal ook vast en zeker gebeuren, doordat je hart nog niet vrij is van angst. Ergens diep van binnen weet je dat. Maar je hart niet openstellen voor pijn betekent je hart ook niet open kunnen stellen voor liefde. Zo kan de angst die in je hart opgeslagen is niet helen, daar is een hoop liefde voor nodig, die je vrijelijk kan ontvangen als je dit toelaat.

Als ik naar mijn eigen hart kijk, dat nu al ruim vijfentwintig jaar in mijn lichaam klopt, heeft dat hart al best wat deuken op gelopen. Er is op gestaan, tegenaan geschopt, het is een aantal keer gebroken en weer gelijmd. De barstjes blijven altijd een klein beetje zichtbaar. Toch heeft het ook zo ontzettend veel liefde ontvangen dat het keer op keer weer kon helen en zelfs gezonder, sterker kon worden. Op sommige momenten wordt het vervuld van liefde en schoonheid, van dankbaarheid en warmte. Je hart kan alleen wanneer het open is compleet doordrongen worden raken van liefde. Echter heeft het openstellen van je hart een dubbele bodem, omdat je de pijn, eenzaamheid en andere negatieve emoties ook toe moet laten om liefde te ervaren. Er zijn mensen die uit angst voor deze emoties liever hun hart gesloten houden dan het open te stellen om te ervaren. Alleen door die pijn en angst los te laten kun je bij de liefde komen die zich al reeds in je hart bevindt. Zoals Thay heel mooi zei, ‘No Mud No Lotus’. Eerst moet je door de modder in je ziel heen voordat liefde tot bloei kan en mag komen.

Het openen van je hart vereist moed. Hoe verwacht je echter een moedig en sterk hart te krijgen, als je het nooit traint? Als we een sport beoefenen trainen we ons lichaam ook. Steeds een beetje verder, zodat we steeds meer weerstand kunnen weerstaan. Pas na een hoop training kun je een marathon meelopen, anders hou je dat nooit vol en haal je de finish niet. Als je jouw eigen hart sterker en weerbaarder kunt maken, dan kun je, denk ik, ook meer openstaan voor liefde. Want je hart kan de eventuele pijn die daarmee gepaard gaat immers wel aan. Daar is het ook zo’n sterke spier voor. Dat vereist wel een mate van kwetsbaarheid. Dat vereist een sport natuurlijk ook, maar je hart is toch wel het meest kwetsbare dat je hebt, en we zijn allen bang voor de pijn die ons hart aangedaan kan worden. Angst werkt vernauwend en beperkend, terwijl liefde alleen kan vloeien als er openheid is. Sporten met hart en ziel is immers ook topsport. Uit angst trek je jezelf terug, terwijl je alleen uit liefde een grens kunt stellen. Angst is eigenlijk een vluchtroute, terwijl liefde voor jezelf en de ander jezelf vrijheid geeft. In deze vrijheid is het mogelijk om grenzen te stellen, om duidelijk te zijn en vanuit je hart te kunnen spreken. Eigenlijk kun je alleen je hart en jezelf werkelijk leren kennen door je hart voor jezelf te openen en zowel de donkere als de mooie kanten te accepteren.

In onze maatschappij wordt de nadruk gelegd op het ontwikkelen van intelligentie en ratio. Dat werkt prima voor de rationele wereld, de wereld van de wetenschap. De wereld van argumentatie en filosofie. Ware wijsheid zit echter in je hart. Zijn de belangrijkste beslissingen in je leven niet gemaakt vanuit je hart? Zijn de momenten waarop je hart spreekt niet de mooiste momenten in je leven? Momenten waarin je jezelf waarlijk vrij waart van dogma's en geestelijke ratio, kiest en ervaart met je hele wezen? Persoonlijk denk ik dat je geestelijke, intellectuele vermogens in balans moeten staan met je intuïtie, met de stem van je eigen hart. Formuleer je vragen in je geest en wacht op het antwoord vanuit je hart. De boodschap die je hart geeft is immers vaak veel zuiverder dan de ellenlange discussies in je geest. Op je hart vertrouwen betekent misschien wel jezelf te vertrouwen. Dat is het luisteren wel waard, vind je ook niet?

Denk je iets zeker te weten? Zet er vraagtekens bij, stel het ter discussie en ga op zoek naar de waarheid. Dat is de les die Socrates ons leerde. De waarheid, zegt hij, kan je niet door anderen worden verteld, die zit in jezelf. Maar je kunt er wel gezamelijk achterkomen, in mijn beleving. En misschien bestaat er niet zoiets als een waarheid. Zelfs dat weten we niet zeker. Toch zorgt de houding ervoor dat je je blijft afvragen en je niet tot dogma's en regels laat verleiden. Hou je geest flexibel, geef hem iets om te contempleren, iets om mee te spelen. Zoals een kat die een balletje wol probeert te onwarren en er in het proces een grotere kluwen van maakt.

Leef en vraag je af, neem een voorbeeld aan die speelse kat!

Gisteren kwam ik zo uitgeblust uit mijn werk dat ik toch maar weer eventjes de televisie aangezet heb. Geheel futloos op de bank zapte ik langs de kanalen tot ik bij National Geographic uitkwam. Ineens zie ik Ewan en Charley verschijnen. Ik schoot op. Ze zenden the Long Way Down uit! Fantastisch! Ik heb de serie al gezien, maar het blijft heerlijk om te zien hoe Ewan en Charley met hun motorfietsen door Afrika crossen en in allerlei situaties verzeild raken.

Een beetje jaloers ben ik wel op hun vrijheid. Na Long Way Down kwam er een prachtige documentaire over de stad Petra in Jordanië., met de nadruk op de tempel El Khazneh. Ik had er wel eens van gehoord en wat foto's gezien, maar wist er eigenlijk vrij weinig vanaf. Het eerste wat me opviel is dat de Khazneh tempel, die geheel uit de rots gehouwen is, er helemaal niet Oosters uitziet. Eerder Grieks, met de corintische zuilen en de versieringen. Dat bleek ook zo te zijn. Een Grieks uitziende tempel in het Midden Oosten?

Ik stelde mijn douche nog maar even uit om ook deze documentaire te bekijken. Wat een schouwspel, ontzettend knap dat mensen dat in die tijd gebouwd hebben. Stiekem maar ik in mijn hoofd een notitie om dit wereldwonder eens te gaan bekijken. Het blijkt dat de Nabateeërs, die Petra (overigens het Griekse woord voor steen) gebouwd hebben, stinkend rijk waren in die tijd. De stad was een knooppunt op een handelsroute tussen Perzië, Syrië, Babylonië en de Griekse en Romeinse rijken. Er werd met name in wierrook en specerijen gehandeld.

Maar de schoonheid die ze achter gelaten hebben is denk ik wel het meest waardevolle geweest. De tempel blijkt van bovenaf naar beneden uitgehouwen te zijn, zodat de werklui een richel hadden om op te staan, terwijl ze het massieve gebouw uit de rots houwden. De rots bestaat uit zandsteen, wat het werk misschien iets gemakkelijker maakte, maar een eventuele fout is echter onherstelbaar. Het is niet voor te stellen wat een werk dat moet zijn geweest, in de brandende zon, met enkel simpele werktuigen. Ik heb nog nooit een reisje naar Jordanië overwogen, maar nu... wow. Misschien goed te combineren met Egypte?

Vandaag is het de geboortedag van de Dalai Lama. Hij heeft vandaag de leeftijd van 74 jaar bereikt en ik hoop, zoals velen met mij, dat hij nog heel lang op aarde mag zijn om ons als voorbeeld te dienen. Het is zo'n inspirerende man!

No matter what is going on
Never give up
Develop the heart
Too much energy in your country
Is spent developing the mind
Instead of the heart
Be compassionate
Not just to your friends
But to everyone
Be compassionate
Work for peace
In your heart and in the world
Work for peace
And I say again
Never give up
No matter what is going on around you
Never give up

Tenzin Gyatso, XIV Dalai Lama

De verschillende sauna's waren buiten gesitueerd in een prachtige omgeving. Zo was er een zonneweide, omringt met dennenbomen, met een klein meertje waar waterlelies in ronddreven en een watervalletje in klaterde. Op de achtergrond was ontspannende muziek te horen, met name veel Enya, waardoor ik heimwee kreeg naar de herfst. Overal stonden ligbedjes, bezet door mensen met of zonder hun badjas. Het was bijna een soort meditatief lusthof. Op de paar kerels na die het blijkbaar nodig vonden om hun werkperikelen op luide toon in het bubbelbad achter ons te bespreken. Je komt toch juist om te onthaasten mannen, hou dan ook even op met dat gebral! Hier hoef je niemand onder de indruk te krijgen...

Met name de vochtige (kruiden)sauna’s vond ik heerlijk. Er was een sauna in een grot die tegelijkertijd dienst deed als meditatiegrot. Stilte was dan ook vereist. In het midden van de grot brandde een enorme vuurhaard, terwijl er stoom en nevel onder een steen vandaan kwamen. Ik vond het fantastisch om in lotushouding in een grot te kunnen mediteren, terwijl de hitte en de nevel om me heen sloegen. Wat een mooie manier om lichaam en geest beiden te purifiëren, dacht ik. Het was de eerste keer dat ik me op hitte kon focussen als onderwerp van meditatie. Uiteindelijk werd het me natuurlijk toch te warm en na tien minuten droop ik naar buiten, snel onder een lauwe douche.

Het meest indrukwekkende van het weekendje was toch wel de hamam behandeling. Daar had ik veel over gehoord maar had het nog nooit meegemaakt. Het ritueel vond plaats in een kleine kamer, geheel in Moorse stijl, waar twee grote stenen tafels stonden met wat natte lappen en kussentjes erop. Ook waren er douches aanwezig en er stond een grote ketel met heet water. Ik liet mijn handdoek, die ik om me heen geslagen had, vallen en nam plaats op de tafel.

Even bekroop me een ongemakkelijk gevoel. Daar lag ik dan, overgeleverd aan een kerel die op mijn verzoek mijn gehele lichaam onderhanden zal gaan nemen. Maar al gauw bedacht ik me dat ik me er gewoonweg aan over zal moeten geven. Dan zou ik immers het meeste baat hebben bij de behandeling. Daarnaast wordt het hamam ritueel al eeuwenlang met succes uitgevoerd. Ik sloot mijn ogen en ontspande mijn spieren, net op tijd om het hete water dat over me uitgegoten werd over mijn lichaam te voelen stromen, beginnende bij mijn tenen en eindigend bij mijn hals.

Mijn linkerbeen werd opgetild en het schrobben begon. Gezien ik me de dag ervoor lichtelijk verbrand had (veel buiten op een ligbedje gelegen) moest ik mijn kiezen even op elkaar zetten. God, er blijft niets van me over, dacht ik toen de man mijn hele lichaam afboende alsof er drie lagen modder opzat. Zelfs mijn vingers werden een voor een geheel afgeschrobt. Ik hield mijn ogen gesloten en liet het over me heen komen. Totale overgave. Toen ik bijna rozig werd van de behandeling werd ik even aangetikt. Het wat tijd om me om te draaien.

Nadat ik op mijn buik plaatsgenomen had werd mijn rug behandeld met wat aanvoelde als een enorme kwast van touw, ingesmeerd met zeep en bijgezet door een plens heet water. Op mijn eveneens verbande rug brandde het lichtjes en weer moest ik me even schrap zetten. Tussen de schrobbeurten door wisselde ik even een paar blikken met mijn moeder uit. Ze leek geheel ontspannen. Gerustgesteld draaide ik mijn hoofd naar de andere kant zodat ik geen kramp in mijn nek zou krijgen. Toen begon er iets hemels. Ik kon het natuurlijk niet zien, maar het leek alsof er een zijden kussen gebruikt werd met ontzettend zachte zeep, waar ik geheel mee ingesmeerd werd. Dit herhaalde zich een aantal keer. Ingezeept en wel werd mijn lichaam gemasseerd, waardoor ik zo loom en rozig werd dat ik bijna in slaap viel. Ik wilde helemaal niet dat het ophield.

Helaas waren de 20 minuten alweer om. Met heet water werden mijn voeten en handen eerst afgespoeld, zodat ik niet van de tafel zou kieperen. Het is immers niet zo moeilijk om van een ingezeepte, natte stenen tafel af te glibberen. Ik werd onder een warme douche gezet. Even verwachtte ik mijn huid knalrood en pijnlijk terug te zien. Terwijl het schuim wegspoelde zag ik echter mijn huid geheel glad en nog redelijk bruin verschijnen. Mijn moeder was inmiddels ook van de tafel afgekomen. Gezien het volgende stel al klaarstond, bedankten we onze masseurs en trokken onze badjassen weer aan. We kregen nog twee scubhandschoentjes in de handen gedrukt. Voor thuis. We keken elkaar aan met dezelfde rozige blik. Dit is voor herhaling vatbaar!

Sauna en hamam. Dit zijn zeker twee dingen die ik op een vaste basis wil gaan herhalen. Naast meditatie en bezinning pleit ik voor een gezonde geest in een gezond lichaam. En dit pas daar zeker bij. Zeg nou zelf, het is een heerlijk excuus om jezelf zo te kunnen laten verwennen! Nog een puntje op de to-do lijst; waar zouden ze hamam en sauna behandelingen geven in de buurt van Bilthoven?

En toen verscheen de vos. 'Goede morgen', zei de vos. 'Goede morgen', zei de kleine prins beleefd, en hij draaide zich om maar zag niets. 'Hier ben ik, onder de appelboom', zei de stem. 'Wie ben je?' vroeg het prinsje. 'Je bent beeldig.' 'Ik ben een vos', zei de vos. 'Kom met me spelen', stelde het prinsje voor, 'ik ben zo verdrietig...' 'Ik kan niet met je spelen', zei de vos. 'Ik ben niet tam.' 'O, pardon', zei de kleine prins. Maar bij nader inzien vroeg hij: 'Wat is dat 'tam'?' 'Jij komt niet uit deze buurt', zei de vos, 'wat zoek je hier?' 'Ik zoek de mensen', zei het prinsje. 'Wat betekent 'tam'?' 'De mensen', zei de vos, 'hebben geweren en ze jagen. Dat is erg lastig! Ze houden ook kippen. Dat is hun enige nut. Zoek je kippen?' 'Nee', zei het prinsje. 'Ik zoek vrienden. Wat betekent 'tam'?'

'Dat is maar al te zeer een vergeten woord', zei de vos. 'Het betekent 'verbonden'.' 'Verbonden?...' 'Ja zeker', zei de vos. 'Jij bent voor mij maar een klein jongetje als alle andere kleine jongetjes. En ik heb je niet nodig. Ik ben voor jou een vos als alle andere vossen. Maar als je me tam maakt, dan zullen we elkaar nodig hebben. Dan ben je voor mij enig op de wereld en ben ik voor jou enig op de wereld...''Ik begin het te begrijpen', zei de kleine prins. 'Er is een bloem... die mij geloof ik tam heeft gemaakt...' 'Dat is best mogelijk', zei de vos. 'Men ziet van alles op de aarde...' 'O, maar dit is niet op de aarde.'De vos keek erg nieuwsgierig: 'Op een andere planeet?' - Ja. - Zijn daar ook jagers, op die planeet? - Nee.- Dat is geweldig! En kippen? - Nee. 'Niets is volmaakt', zuchtte de vos.

Maar de vos ging door met zijn uitlegging: 'Mijn leven is eentonig. Ik jaag kippen en de mensen jagen mij. Alle kippen lijken op elkaar en alle mensen lijken op elkaar. Dus verveel ik me wel een beetje. Maar als jij me tam maakt, dan wordt mijn leven vol zon. Dan ken ik voetstappen, die van alle andere verschillen. Voor andere voetstappen kruip ik weg onder de grond, maar jouw stap zal me juist uit mijn hol roepen, als muziek. En kijk eens! Zie je daar de korenvelden? Nu eet ik geen brood. Ik heb niets aan koren en korenvelden zeggen me niets dat is heel verdrietig. Maar jij hebt goudkleurig haar. Dan zal het heerlijk zijn als je me tam gemaakt hebt! Door het goudkleurige koren zal ik aan jou moeten denken. En ik zal het geluid van de wind in het koren mooi vinden...'

De vos werd stil en keek het prinsje lang aan: 'Alsjeblieft... wil je me tam maken?' zei hij. 'Ja dat wil ik wel', antwoordde de kleine prins, 'maar veel tijd heb ik niet. Ik moet vrienden ontdekken allerlei dingen leren kennen.''Alleen de dingen die je tam maakt, leer je kennen', zei de vos. 'De mensen hebben geen tijd meer iets te leren kennen. Ze kopen dingen klaar in winkels. Maar doordat er geen winkels zijn die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer. Als je een vriend wilt, maak mij dan tam!'

'Wat moet ik dan doen?' zei het prinsje. 'Je moet véél geduld hebben', antwoordde de vos. 'Kijk, je gaat eerst een eindje van me af in het gras zitten. Ik bekijk je eens tersluiks en jij zegt niets. Woorden geven maar misverstand. Maar je kunt iedere dag een beetje dichterbij komen zitten... 'De volgende dag kwam het prinsje terug. 'Je had beter op dezelfde tijd kunnen komen', zei de vos. 'Als je bijvoorbeeld om vier uur 's middags komt, begin ik om drie uur al gelukkig te worden. Hoe later het wordt, des te gelukkiger voel ik me.En om vier uur word ik al onrustig; zo zal ik de waarde van het geluk leren kennen! Maar als je opeen willekeurige tijd komt, dan weet ik nooit hoe laat ik mijn hart klaar moet maken... Riten moeten er zijn.'

'Wat is een rite?' zei de kleine prins.'Dat is ook een vergeten begrip', zei de vos. 'Een rite maakt dat de ene dag verschilt van alle andere dagen, het ene uur van alle andere uren. Mijn jagers hebben bijvoorbeeld een rite. Op donderdag dansen zij met de meisjes uit het dorp. Donderdag is een heerlijke dag! Dan kan ik gaan wandelen tot aan de wijnbergen. Als de jagers op willekeurige dagen dansten, zouden alle dagen gelijk zijn en ik zou nooit vrij hebben.

'Zo maakte de kleine prins de vos tam, en het uur van vertrek naderde. 'Ach', zei de vos,... 'ik zal huilen.' ''t Is je eigen schuld', zei de kleine prins, 'ik wenste je niets kwaads toe maar jij wilde dat ik je tam zou maken.' 'Ja zeker', zei de vos. 'En nu moet je huilen', zei de kleine prins. 'Ja zeker', zei de vos. 'Dus daar win je niets bij!' 'Ik win er wel bij', zei de vos, 'wegens de kleur van het korenveld.' En hij vervolgde: 'Ga nog maar eens naar de rozen. Dan zul je begrijpen, dat jouw roos enig is op de wereld. Kom me dan goedendag zeggen, dan zal ik je een geheim meegeven.'

De kleine prins ging weer naar de rozen kijken: 'Jullie lijkt helemaal niet op mijn roos, jullie bent nog niets', zei hij. 'Niemand heeft je nog tam gemaakt en jullie hebt ook niemand tam gemaakt. Jullie zijn net zoals mijn vos was. Hij was maar een vos zoals alle anderen. Maar ik heb er een vriend van gemaakt en nu is hij enig op de wereld.' En de rozen werden erg verlegen. 'Je bent wel mooi, maar je bent leeg', zei hij nog. 'Niemand kan voor je sterven. Natuurlijk zou een willekeurige voorbijganger geen verschil zien tussen mijn eigen roos en jullie. Maar toch is zij, zij alleen, veel belangrijker dan jullie allen, omdat ik haar water heb gegeven, en haar onder een stolp heb gezet; omdat ik haar heb beschut met een kamerscherm en de rupsen voor haar heb gedood (behalve een enkele hier en daar, voor de vlinders); omdat ik haar klachten en haar gesnoef en zelfs haar zwijgen heb aangehoord; omdat zij mijn roos is.'

En hij ging terug naar de vos: 'Vaarwel', zei hij...'Vaarwel', zei de vos. 'Dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: alleen met het hart kunt je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.' 'Voor de ogen is het wezenlijke onzichtbaar', herhaalde de kleine prins, om het goed te onthouden. 'Alle tijd die je aan je roos besteed hebt, maakt je roos juist zo belangrijk.''De tijd die ik aan mijn roos besteed heb...' zei de kleine prins, om het goed te onthouden. 'Dat is een waarheid, die de mensen vergeten hebben', zei de vos. 'Maar die moet jij niet vergeten. Je blijft altijd verantwoordelijk voor wat je tam hebt gemaakt. Je bent verantwoordelijk voor je roos...' 'Ik ben verantwoordelijk voor mijn roos', zei de kleine prins om het goed te onthouden.

Een van mijn favoriete hoofdstukken uit 'De Kleine Prins' - Antoine de Saint-Exupéry.