Ik zit weer eens een film te kijken gezien ik nu nog de filmzenders gratis kan ontvangen, en viel in de film 'Year of the Dog'. Een vrij komische film over een vrouw die op een dag besluit zich in te zetten voor dierenbescherming. Ze besluit, geïnspireerd door een vriend, veganistisch te gaan eten en probeert haar collega's op werk te overtuigen van het dierenleed. En introduceert daar dan ook veganistische chocoladecakes. Daar had ik er wel eentje van willen proberen. Aan het eind van de film zag ik dat Brad Pitt de producer van de film is. Ik zocht dus even op of meneer Pitt dan ook toevallig een veganist is. En jahoor. Even googelen en ik vond op deze site een hele waslijst van beroemde vegans en vegetariers.

Wat blijkt, een aantal actrices/zangeressen die ik in meedere of mindere mate bewonder eten/leven allen vegetarisch of veganistisch; Anna Hathaway, Shania Twain, Alanis Morrissette, Julianna Marguellies, Alyssa Milano, Carrie Anne Moss (mevrouw Trinity uit de Matrix), Christina Applegate, Nathalie Portman, om er maar een handjevol te noemen. Zelfs Weird Al Yankovic blijkt een veganist te zijn. Nathalie Portman schijnt zelfs een vegan shoeline te hebben.

Hier word ik nou echt heel blij van. Het zijn ook allemaal ontzettend mooie vrouwen, een hele inspiratie! Het geeft me een beter gevoel wetende dat ze niet enkel mooi van buiten zijn, maar ook van binnen de juiste keuzes willen maken. Fantastisch niet?

Bookcrossing. Vriendin Loes kwam er als eerst mee. Vertelde mij over een site waar je boeken, die je niet meer zou gaan lezen, op kunt laten nemen in een soort van universele wereldbibliotheek. Het zou als volgt werken. Je geeft je op op de site www.bookcrossing.com en geeft je boek op. Die krijgt een soort eigen ISDN nummer, een BCID, waaraan hij in de bookcrossing libary te herkennen is. Je zet een leuk verhaaltje op de site, waar je het boek in het wild achter gelaten hebt. Dat is niet verplicht. Je kunt het boek ergens achterlaten, maar je kunt ook een heuze speurtocht verzinnen. Dat kan wellicht leuk zijn als je een veelgevraagd boek wil toevoegen. (maar daar kun je vast ook een leuke smak geld voor krijgen.) Maar geld is absoluut het punt niet bij bookcrossing. Je verdient er niets aan, enkel de spanning wie jouw boek gaat meenemen en of je daar ooit nog wat over terughoort.

De vinder van je boek zou zich ook in moeten schrijven op de site, en laten weten dat hij of zij het boek gevonden heeft. Het is de bedoeling dat die persoon het boek dan ook zal gaan lezen, en op de site een review achterlaat. Bedoeling is dat ook hij of zij het boek weer verder laat reizen. Of het principe altijd werkt, dat weet ik niet, er zullen er genoeg sneuvelen op hun lange reizen in treinen, bussen, vergeten worden achterin een bruin café.. maar de bekende weg loslaten, dat vind ik mooi aan dit principe. Read, share and let go. Lezen en loslaten. Ik heb het nog niet geprobeerd, maar ik wil hier eindelijk eens mee gaan beginnen, met name toen ook een collega van mij het onderwerp naar boven haalde. En er staan genoeg boeken te wachten op een nieuwe eigenaar. Ofwel, tijdelijke eigenaar. Behalve de boeken die ik voor jou bewaar Sarah, dat weet je, die blijven op je wachten. Keep you posted!

Het is wel erg om toe te geven, maar sinds ik op mezelf woon en deze fantastische televisie heb, zit ik geregeld achter de buis. Moe van het werk en de afgelopen maanden, is het soms heerlijk om geïnspireerd te worden door programma's en lekker onderuit te hangen. Ik heb ook een aantal maanden beschikking over alle kanalen, waaronder 5(!) filmkanalen en alle Discovery special Channels.

Gisteren viel ik met mijn avondeten midden in Juno, een film die ik al eerder met veel plezier gekeken heb, over een meisje wat onbedoeld zwanger raakt. Ze heeft een gezonde portie schijt aan de wereld, maar haar hart zit op de goede plek. Mooi en supergrappig. Ze is vrij jong, een jaar of 16, maar behandelt de zwangerschap ondanks haar leeftijd op een volwassen, eerlijke en vrij hilarische manier.

Mijn favoriete quote van de film kwam van haar vader; Mac MacGuff: Look, in my opinion, the best thing you can do is find a person who loves you for exactly what you are. Good mood, bad mood, ugly, pretty, handsome, what have you, the right person is still going to think the sun shines out your ass. That's the kind of person that's worth sticking with. En gelijk heeft hij.

Als ik geen films kijk, schakel ik vaak naar Discovery Travel & Living. Naast mijn liefde voor Grand Design, heb ik een onverwachte tederheid ontwikkeld voor de afleveringen van Little People, Big World, een soort reality serie over een gezin waarvan beide ouders een groeiachterstand hebben. Het zijn dus echt kleine mensjes. De meeste van hun kinderen groeien 'normaal' op, maar één van hun jongens heeft dezelfde genen geërfd. Ik vind het stel echt ontzettend sympathiek, het zijn echte doorzetters, ontzettend enthousiast en optimistisch. Ik vind dat echt geweldig om te zien. Het zijn ook echt knappe mensen, gewoonweg wat kleiner.

Als ik dat zie verbaas ik me hoe wonderlijk onze wereld is, dat je zoveel soorten mensen hebt die allemaal op hun eigen manier echt fantastisch zijn. En ze kunnen ons zoveel leren over de rare concepten die wij hebben, zoals wat wij 'normaal' of 'mooi' vinden. Ook Juno is ergens een jonge meid in een grote wereld, die ineens een gigantische verantwoordelijkheid krijgt om een kind op de wereld te zetten. Ze zet dan ook alles op alles om het kind bij een goed gezin te krijgen. Het interesseert haar geen bal wat mensen van haar vinden en dat zorgt ervoor dat ze bepaalde keuzen gemakkelijker kan maken vanuit haar eigen gewetensovertuiging.

Beide vind ik inspirerende voorbeelden van mensen die sterk staan opzich zelf in de wereld, ondanks hun lichamelijke en/of mentale conditie. Juno gaat zwanger als een toeter gewoonweg naar school, en vraagt zich af waarom iedereen zo naar haar staart. Haar bolle buik en wat haar klasgenoten daarvan denken interesseren haar bar weinig. Ergens wel een goed voorbeeld voor ons allemaal. Want ook al zijn jij en ik van normale grootte, zijn we ergens ook kleine mensen in een grote wereld. Het minste of geringste kan ons al laten sneuvelen, of het nou ziekte als griep, en hooikoorts, of juist onze eigen emoties zijn, die door ons heen gieren als we ons gevoel daardoor laten bepalen. In mijn optiek blijft het belangrijkste om groot van hart en geest te zijn. Wat binnen in ons leeft is eigenlijk onzichtbaar. En dat is nu juist hetgeen wat je echt uniek maakt.

Het blijft een drukke maar wel fantastische tijd. Gisterenavond heb ik een White Tara empowerment mogen ontvangen van Sershul Triwa Rinpoche. De overdracht vond plaats in de Lutherkerk in Amsterdam en werd georganiseerd door de Rigzin community. We stonden buiten op hem te wachten met khata's in de hand. Konchok, die we reeds kenden gezien hij ook vaak bij Rigpa te vinden is, was al steeds aan het bellen omdat de taxichauffeur de kerk niet kon vinden.

Uiteindelijk kwam Triwa Rinpoche aan, vergezeld door Namkha Rinpoche en zijn gevolg. Nadat hij uit was gestapt liep hij langs ons om hem te begroeten. Op een gegeven moment keek hij me recht in de ogen aan en hield mijn blik vast. Het voelt bij zo'n hoge lama echt alsof hij dwars door je heen kijkt. Ik keek na een tijdje lichtelijk nerveus richting de grond, om weer op te kijken en te merken dat Rinpoche's blik nog steeds op mij gevestigd was. Dat heb ik weer. Geen idee of het een goed of een slecht teken is. Ik zal Ani Jinba nog eens vragen hoe het zit met dit soort dingen, is het nou wel of niet beleefd om een Rinpoche aan te blijven staren?

Terwijl Rinpoche binnen in de meditatieruimte de empowerment voorbereidde, wachtten we buiten in het zonnetje. Ineens schreeuwde iemand dat er een regenboog te zien was. En ja, boven de Lutherkerk was een prachtige streep te zien. Het was geen gehele regenboog, meer een soort streep in de lucht. Hij verscheen toen Rinpoche net binnen was. Ongelooflijk. Dat belooft wat, dacht ik nog. De empowerment zelf was heel bijzonder, we dachten eerst dat het om een wrathful deity zou gaan, maar ontvingen een Witte Tara empowerment.

De empowerment duurde tot een uur of 11.00 en we ontvingen erna nog een blessing van Rinpoche. Heel bijzonder dat er zo ontzettend veel leraren naar Nederland komen. Er was ondertussen nog een tweede Rinpoche bij komen zitten, uit Nieuw Zeeland. Het was een erg klein clubje, misschien maar 30 mensen, terwijl Triwa Rinpoche soms retraites van wel 60.000 man in een keer leidt. Het voelt bijna alsof we een soort VIP's waren die daarbij aanwezig mochten zijn. Overigens heb ik daar de term Very Important Practitioners voor verzonnen. ;) Een beetje stangen is altijd leuk.

In het weekend zat ik zaterdag lui op de bank te hangen. Gezien ik net mijn familie het advies gegeven had een blokje om te gaan, besloot ik mezelf er ook eens uit te schoppen en ben een eind gaan wandelen. Ik was benieuwd naar het plantsoentje wat ik in de bus richting mijn werk steeds langs zag komen. Dat plantsoentje bleek geen plantsoentje maar een enorm park, met gigantische oude bomen, houten bruggetjes en waterfontijntjes. Ik stond geheel versteld. Naast een bos had ik dus ook nog eens een enorm mooi park om de hoek. Romantisch ook, met grote bossen rodondendrons in bloei (leuk woord voor galgje), lange strengen van treurwilgen, eendjes in het water en overal bankjes met prachtig uitzicht.

Toen ik het park eenmaal rondgelopen was kwam ik uit bij een straat waar echt een droomhuisje stond. Zo'n oud huisje, chique en toch modern. Ik had natuurlijk mijn fototoestel vergeten, maar stond wel even stil om naar het huis te staren. Excuus voor de inwoners, ik hoop dat ze begrijpen dat het bewonderende blikken waren. Overigens is Bilthoven wat dat betreft sowieso een prachtplaats. Mensen wonen hier al heel lang en met veel liefde. Dat zie je terug in de tuinen. Enorme bomen, dikke heggen, hele buxus kunstwerken... Dat is heel wat anders dan de koude nieuwbouw in Houten, waar ik altijd een leeg gevoel van kreeg. Boompjes die nauwelijks dikker zijn dan je vuist, aangelegde natuur die nog net zo nieuw is als de huizen die er net staan. Dan heeft Bilthoven veel meer karakter. Ik hou erg van de stad, maar blijf toch bovenal een natuurmens.

De laatste tijd kijk ik heel graag naar het programma "De grote verbouwing". Vorige week genoot ik enorm van een stel dat een oude ruïne van een kasteel gekocht had. Een oud kasteel opknappen gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Op een gegeven moment stortte er zelfs een eeuwenoude muur compleet in. Knap dat deze mensen zich niet uit het veld laten slaan. Uiteindelijk stond er een prachtig kasteel, met moderne maar ook autentieke inrichting. Boven op het dak hebben ze een futuristisch dak gemaakt, met veel glas en een serre. En dat uitzicht... wow. Als ik dat zie wil ik eigenlijk zo in Engeland gaan wonen.

Lichtelijk verslaafd, zat ik vandaag weer klaar voor een aflevering. Een stel met een oude boerderij, die door een brand grotendeels verwoest was. Ze besloten het helemaal op te knappen. Het mooie is ze het landelijke karakter van het huis behouden hebben, maar de inrichting heel simpel en modern houden. Bijna een soort Zen stijl, met veel hout en licht. Echt prachtig. Ik hou van die rust en die eenvoud.

Dat zorgt er natuurlijk voor dat ik zelf ook wel de decoratiekriebels krijg. Het weekend heb ik dan ook al mijn spullen grondig uitgezocht. Als je verhuist neem je eerst bijna alles mee, en pas dan kun je zien wat je echt gebruikt. Kledingkasten, schoenen, de keuken, de berging, noem maar op, alles heb ik opgeruimd en op zijn kop gezet. Twee zakken kleren en schoenen gaan definitief de deur uit na veel wikken en wegen. Alles wat ik echt niet gebruik gaat naar de kringloop. En ik denk wel drie keer voor ik weer wat nieuws koop. Dat geeft zoveel rust.

Minder spullen betekent letterlijk minder zorgen. Hou enkel wat je echt nodig hebt en gebruikt, dat maakt je leven zoveel overzichtelijker. Zaterdag was vriendin Loes hier, en we vroegen ons af, als we ineens weg moesten, wat we dan echt zouden missen van onze spullen. Ik kan eigenlijk niets bedenken. Ik zou wellicht wat boeken missen en de sfeer die ik hier gecreeërd heb. Maar het meest waardevolle wat ik qua materieel heb is eigenlijk de prachtige ring die ik elke dag draag. Foto's wellicht ook. En natuurlijk een aantal bijzondere boeddhistische beelden en artefacten die ik heb. Die zijn ook niet zomaar te vervangen. Maar het belangrijkste zit hem gewoonweg niet in bezit. Elke keer weer loslaten van wat je hebt, creeërt zoveel ruimte voor jezelf en in je hoofd. Zodat je risico's durft blijven nemen. Loslaten betekent vrijheid voor nieuwe dingen. Heerlijk. Had ik me dat maar eerder bedacht!

Zie je, mediteren doen we ook in onze gewone wereld toch niet voor niets! Leuk dat er steeds meer wetenschappelijk aangetoond wordt, aangezien een hoop mensen toch niet zonder 'bewijsmateriaal' achter iets kunnen staan. Er worden ook steeds vaker testen gedaan met hoge Rinpoche's, om te zien wat meditatie met bepaalde gebieden in de hersenen doet. Het blijkt dat er echt een deel van de hersens bestaat dat met mededogen in verband gebracht kan worden. Dit onderdeel is veel groter bij mensen die mediteren dan bij mensen die dat niet doen. Ik zal later nog eens opzoeken of ik hier meer informatie over heb, voor degene die dat interessant vinden.

Al met al was het wel een fantastisch weekend. Ik heb de woensdag en donderdag vrij gehad om wat dingetjes in huis te doen. Even naar de kapper, even de stad in, even naar de IKEA met vriendin A. Allemaal van die kleine dingetjes. Veel rust in mijn kont had ik niet, wel genoot ik intens na van de retraite bij Thay. Ik dacht dat de retraite een prachtige basis zou zijn voor de retraite met Rinpoche. Feitelijk was dat ook zo. Alleen had ik niet verwacht dat het me zo zou vermoeien, en er zoveel met me zou gebeuren.

Donderdagavond vertrok ik weer naar Amsterdam, om vrijdagmiddag Gisèle en Elma, twee van de instructeurs van Rigpa, op te halen en naar Amstelborch te gaan. De retraite begon pas 's avonds, en de tussentijd heb ik genomen om even te gaan liggen en kracht op te doen, ik had de nacht ervoor vrij slecht geslapen. 's avonds kwamen we bij elkaar in Amstelborch voor de openbare lezing van Rinpoche. Er waren zo'n 750 man aanwezig, fantastisch. Het was heerlijk om al die bekenden van Rigpa weer te zien.

Ongelooflijk dat Thay deze kalligrafie zelf gemaakt heeft. En nu hangt hij bij mij in mijn hal. Ik ben er ontzettend gelukkig mee! Er hangt meteen een hele positieve sfeer in mijn huis als ik binnenkom.

Na vijf dagen retraite zit ik weer achter mijn laptop, genietend van Loreena McKennit en een kop koffie op de vroege morgen. Uiterlijk lijkt er niet veel veranderd te zijn, maar innerlijk is dat zeker het geval. Het is moeilijk, vind ik, om retraites te beschrijven, omdat er zoveel van binnen gebeurt, en de helft is niet eens uit te leggen. Daarom in ieder geval een aantal foto's van de retraite.