Afgelopen dinsdag vond dit alles plaats, de tijd gaat zo snel dat ik amper de tijd neem om te schrijven. De ochtend ben ik gewoon op het werk geweest, in de middag gingen R. en ik naar het bezoek van Father Laurence, de wereldwijde leider op het gebied van Christelijke meditatie. Ik heb hem toentertijd in Lerab Ling meegemaakt, waar zijn preek me tot tranen roerde. Hij sprak over het verenigen van alle spirituele stromingen en religies op de wereld in een forum. Het bespreekbaar maken van zaken die bij de mensen leven, en elkaar niet proberen te overtuigen maar te respecteren. Dat deed me heel erg veel, ik vond en vind het zo mooi dat hij, als aanhanger van de christelijke tradities, dat op die manier verwoorde en wenst.

We hadden de kans om persoonlijk met Father Laurence te spreken, wat heel bijzonder is. Deze man tref je namelijk vaak alleen in enorme zalen, zoals in Lerab Ling met 500 man om je heen. Ik was wel de enige jongeling tussen de bezoekers, op de pianist na, die de muziek van de avond verzorgde. Voor de rest waren het grotendeels oudere mensen. Een vrouw, die mij later aansprak, zei ook tegen me dat ik blij mocht zijn dat ik al zo jong bezig was met dit onderwerp. Dat beaamde ik. Dat is zeker iets om heel blij om te zijn. Gelukkig schoof een jongere vrouw bij ons aan, zodat ik toch niet geheel de enige was. Ach, leeftijd is ook maar een concept.

We hebben eerst een prachtige boottocht door de grachten gemaakt. Daarna hebben we de mooiste kerk van Amsterdam gezien. Ik ben de naam kwijt, maar hij was zo prachtig gedecoreerd van binnen dat het een waar spectakel was om te zien. Helaas verbleven we niet in die kerk voor de meditatie, maar in een wat meer sobere, gereformeerde kerk ernaast. Niet dat dat heel erg was, want ik weet zeker dat mijn gedachten in de voorgaande kerk zeer snel afgeleid zouden zijn, met al die pracht en praal.

In de tweede kerk vond een Eucharistie viering plaats, wat voor mij heel lang geleden was. Best bijzonder om vanuit een hele andere traditie dit mee te maken. Ik vond het heel erg mooi en zag veel beter de waarde in van de viering. Daarna volgde een meditatie. We hebben met zijn allen heerlijk gegeten en met elkaar gekletst. Het was leuk om te praten met de oudere mensen, wij, als jonge mensen hebben vaak gauw onze mening paraat over oudere mensen, maar als ze eenmaal beginnen te praten merk je hoeveel er in hun leeft. Vaak hoor tussen de woorden door ook duidelijk jonge meisjes en jongens praten. Het oudere uiterlijk is enkel de schil waarin ze leven. Dat vond ik erg mooi.

Het was een hele fijne dag, echt heel bijzonder om zo'n mooi mens als Father Laurence te ontmoeten, en alle fijne mensen eromheen! De kerken die ik nu van binnen zie krijgen steeds meer een bijzondere betekenis. Uiteindelijk hebben alle mensen ter wereld de wens om gelukkig te worden, en daar zijn verschillende wegen voor. De christelijke kerk is één van die wegen naar het spreekwoordelijke Rome, en ik ben die weg steeds meer gaan begrijpen door het boeddhisme. Dat is voor mij zeker een grote rijkdom.

Pfoe. Er is weer een hoop gebeurd, en ik heb de tijd niet echt genomen om te bloggen. Allereerst ben ik ondertussen echt, officieel, afgestudeerd! Met een lovend praatje van mijn stagebegeleider en een stevige handtekening onder mijn diploma, ben ik nu officieel Bachelor of Communication. Yay! Ik kwam gelukkig nog een aantal voormalige klas/studiegenootjes tegen, leuk om even herinneringen aan te halen.

Natuurlijk heb ik dit alles uitbundig gevierd. Sarah en ik hebben zowel de Winkel van Sinkel als Havana meerdere malen op zijn kop gezet. Harstikke leuk. De lieverd heeft me nog heerlijk mee uit eten genomen in Havana, dat nu als een van mijn favo eettentjes geldt. Maar het gaat natuurlijk met name om the company, he Saar?

Op het werk loopt het ook goed (ik ben uit mijn proeftijd). Ik groei steeds meer in mijn functie, en dat vind ik natuurlijk erg prettig, en ik neem aan, mijn collega's ook. Gisteren had ik wel een erg bijzonder dagje, anders dan normaal. Voor promotiedoeleinden zijn een allerhande (ex)stagiairs, waaronder ik, gevraagd op de foto te komen en een testimonial af te geven. Dus ik vertrok gisteren naar Utrecht om een fotootje te laten nemen. Niet zo spannend, dacht ik, gewoon een of twee keer klikken en ge staat erop. Na zoeken en bellen waar ik moest zijn, kom ik op de afdeling waar ik de fotograaf verwachten kan. Er staat een camera, laptop, zo'n giga parapluding en extra belichting. Er lopen twee jongens rond, ze zijn nog met mijn voorgangster in de weer, die aan alle kanten gepoederd wordt en zich in professionele houdingen laat fotograferen.

Ai. Het is dus een officiele shoot. Wist ik veel. Gelukkig wel mijn nette pak aangetrokken en me uitbundig opgemaakt. Ik had nog nooit zoiets gedaan. Lichtelijk nerveus nam ik plaats op de stoel. De 'pasfoto' viel nog wel mee. Daarna gingen ze ook een soort promotial picture maken. Ik moest aan een tafel gaan zitten met een aantal magazine's voor mijn neus, telefoon en pen in de hand (want= interessant) en een andere jongen ging achter me zitten, doen alsof hij aan het telefoneren en lezen was. Het moest een soort actieshot worden. Er werd aan mijn haar gefrommeld, jasjes rechtgetrokken, aan benen en armen geduwd. Pfoe! Dit is even wat anders dan een normaal dagje werken. Ik kreeg een beetje een idee hoe modellenwerk moet voelen. Ondanks het getrek en gesjor was het best leuk om te doen. Ik ben wel benieuwd waar ik de foto's straks terug ga vinden.

Daarna had ik gewoonweg projectoverleg, en kon ik de sterallures weer achter me laten. Buiten was het inmiddels gaan gieten, dus ik was vrij gelukkig dat de foto's reeds gemaakt waren. Als ik weet waar ze komen te staan zal ik ze natuurlijk wel ergens showen.

Nou, vanmiddag ga ik naar Amsterdam, naar Father Laurence, ik ben zo benieuwd! Hopen dat het ook nu wat droger blijft. De rest van de week is weer druk druk druk, het is wel even wennen om fulltime te werken, een huis te onderhouden. Maar daar staat wel weer de vrijheid tegenover dat ik mijn vrije tijd toch echt wel zelf in kan delen. I'll keep you posted!

Blijkbaar wordt mijn Flickr account niet alleen door mij en kennissen bekeken, maar ook door andere partijen. Een week of twee geleden kreeg ik een uitnodiging of een van mijn fotos die ik tijdens mijn retraite in Lerab Ling van Lodève gemaakt had, een plekje mocht krijgen in een reisgids. Natuurlijk vond ik dat geen probleem. Nu blijkt de foto ook echt gebruikt te zijn. Leuk voor het nageslacht! Ik hoop dat de eigenaar van de camping (de foto is van het balkon) het ook een goed idee vindt...

Toch vind ik het wel een leuk idee dat ook bedrijven en andere instellingen op Flickr kijken en de foto's gebruiken die ze mooi vinden. Dat betekent dat je niet persee je foto's naar de Volkskrant (bijvoorbeeld) hoeft te sturen om ze gepubliceerd/gebruikt terug te kunnen vinden. Zelf zoek ik ook vaak genoeg op Flickr en andere sites voor bruikbare foto's voor decoratieve doeleinden of eventueel voor werkdocumenten.

Ik moet wel zeggen dat ik de foto van Lodève niet een van mijn mooiste vind, maar goed, dat hij wordt gebruikt is in ieder geval al erg leuk om te zien! Mocht je het leuk vinden, kun je hem hier vinden. Niet met je muis over de map bewegen, dan ben je de foto kwijt. Dan moet je op Lodève klikken en de sideshow afwachten tot hij langs floept.