Ik moet toch eventjes op mijn blog kwijt dat ik ontzettend blij ben... ik ben afgestudeerd! Na een aantal kritische vragen door mijn assesor en stagebegeleider, heb ik de vuurproef heelhuids doorstaan en ben geslaagd met een 9(!!!) voor mijn afstuderen. Ik ben blij dat ik toentertijd de keuze gemaakt heb om van stage te veranderen en te beginnen bij de Rabobank. Nu kan ik me concenteren op mijn nieuwe huisje, stapje voor stapje komen we er wel! Nu eerst, feest!

Morgen is de dag. Dan krijg ik de sleutel van mijn huis. Oeh! Het is nogal onwerkelijk. Ik ben zo benieuwd hoe het eruit ziet. En hoe het eruit gaat zien. En hoe het gaat voelen voor me. Of het gauw een thuis voor me zal zijn, of dat het moet wennen. Of ik er meteen verliefd op ben of eerst nog voorzichtig een vriendschap mee probeer op te bouwen. Het is denk ik allemaal een kwestie van vertrouwen, vertrouwen dat alles goedkomt en goed uit zal pakken. Zelfs die knalroze keuken. Alles komt goed, weetje? Ja, alles zal goedkomen. Ik kan niet wachten. Mijn eigen huis!

Het is ongelooflijk. Nog geen paar uurtjes nadat ik onderstaand bericht getypt heb over de onmogelijkheid van het vinden van een bank, vind ik DE bank. En nee, niet de Rabobank. Mijn moeder tipte me om toch nog eens bij Henders & Hazel te gaan kijken, een zaak die hier in Houten boven de Praxis zit. Daar waren we trouwens ook begonnen met de zoektocht naar DE bank, maar toen vonden we ze nog veel te duur. En, dachten wij, we zijn nog maar net begonnen, dan ga je natuurlijk (?) niet voor het eerste het beste.

Nu was ik dus terug bij af, het begin van de zoektocht. Deze banken bevielen me ineens een stuk beter, de prijs viel mee en de banken zaten goed. Op een gegeven moment zag ik een schattige witte bank met een longchair. Precies zoals ik wilde. Ik sprong erin en het voelde meteen goed, deze bank kan ik op lezen, koffie op drinken, op cocoonen... Een paar keer op springen, jas uit, benen lang uit... hij zat echt prins heerlijk. Daar kon ik niet omheen. De prijs was ook goed, netjes voor een bank, een veel beter prijs dan de dure IKEA bank die het had moeten worden, maar die ik nog zelf geheel in elkaar moest gaan zetten en daarbij ook niet op voorraad was. De bank was in drie kleuren leverbaar, zwart, donkerbruin en wit.

Daar stond ik dan in mijn upje. Moet ik het wel doen, moet ik het niet doen? Zal ik echt zomaar in mijn uppie een bank kopen? Eerst maar een verkoopster erbij. Die maakte het plaatje geheel compleet. De bank was in 3-4 weken te leveren als hij op voorraad was. Ik was stomverbaasd, meestal doen ze er 12-16 weken over. Ze legde uit dat de kussens in de bank los en omkeerbaar waren. Het bleek dat het kussen van de longchair dus ook aan de andere kant van de bank te plaatsen wasl, gezien het voetstuk van de longchair los was. Het kussen is omkeerbaar! Dus de bank kan op voorraad gezet worden, gezien het niet uitmaakt of je het hoekstuk rechts of links wilde. Dat is nou nog eens praktisch, mocht ik een andere indeling willen, verander ik de bank gewoon mee.

De bank was dus snel te leveren, heeft oersterke stof (werd mij verteld) , zit ontzettend lekker en was in een prachtige kleur donkerbruin te leveren. Dat betekende dat ik dus alsnog op tijd een fantastische bank in mijn huisje zou hebben. Ik sms mams, die op cursus zit " Mam, ik wil een bank kopen!" Mams belt na mijn smsje even op. Bleek dat ze zelf reeds op deze bank gezeten had en ze hem ook erg goed vond zitten. Goedkeuring! Nu was ik er klaar voor. Ik wilde de bank wel. Ik haalde mijn pinpas door het apparaat voor de aanbetaling en voila, sindsdien ben ik ineens eigenaresse van een fanastische bank. Heerlijk! Dat is echt een zorg minder.

Want wees nou eerlijk, een huis zonder een lekkere bank om in te ploffen na het werk, is nog niet helemaal een thuis, vind je wel? Ik heb er helaas geen foto van, maar dat komt vast gauw. Nog een paar daagjes aftellen en dan is het zover, dan heb ik de sleutel. Woeehaah! En ik heb een bank. En nog op tijd ook. Soms denk ik echt dat een bepaalde energie mij meehelpt, hoe kan het anders zo mooi en fantastisch lopen?

PS Ik sta er overigens wel versteld van dat ik zo'n verhaal kan neerzetten over een bank. Maargoed. Ik ben er dan ook best trots op, mijn grootste aankoop tot nu toe.

His Holiness de Dalai Lama komt eindelijk naar Nederland. Ongelooflijk! Daar ga ik natuurlijk zeker bijzijn! Het bijzondere is dat hij meestal naar Antwerpen of Brussel kwam, maar nog niet in Nederland ontvangen werd. Ik ben om die reden zelf in 2005 afgereisd naar Antwerpen om hem te kunnen zien, nu komt hij naar ons, in Amsterdam! Daarna zal ik met R. hem achterna reizen naar Frankfurt en Lausanne. Ik heb er zin in! Het is zo'n ontzettend bijzondere man. Wow!

Wow, een groene wasmachine... zo eentje wil ik er ook! Het zal wel een tijdje wachten zijn voordat ze ook hier te verkrijgen zijn, maar het klinkt ideaal!.

Mijn afstudeerscriptie is ingeleverd! Waah! Ongelooflijk hoe moeilijk het is om bij een document te moeten zeggen "en nu is het klaar". Met veel zelfbeheersing stopte ik de mooie, gelamineerde documenten in een grote gele envelop, die ik nog gauw bij het Praktijkbureau DC op kon halen. Naam en onderwerp erop en hoppa, het postvakje van mijn begeleider in. Pfoe. Ik liet een luid verstaanbare zucht ontstappen. Dat snappen die eerstejaars die langsliepen vast pas als ze zelf afstuderen.

Duimen dat alles goed is en ik gewoonweg mag afstuderen. Ik las het document van te voren nog in de bus door en dan valt mijn oog toch nog op een paar onzorgvuldigheidjes. Een d/tje verkeerd, een spatie, een woordje dubbel... maar ergens, moet je ook niet steeds het perfecte willen. Je moet er wellicht naar streven, maar steeds blijven bedenken dat een 7 of 70%, altijd meer dan voldoende is. Het heeft ook iets met loslaten te maken. Je kunt niet blijven verbeteren. Alles kan altijd beter, mooier en slimmer. Maar het hoeft niet. Wat een vrijheid, als je die jezelf gunnen kunt. Ik ga in ieder geval een poging wagen. Loslaten. Het ligt nu in de handen van de docenten die me zullen beoordelen. Tot die tijd heb ik immers nog bergen te doen, vervelen zal ik me zeker niet!

There is a story, Manjushri and a monk. A Theravadan monk is supposed to do ugliness meditation to detach himself from all sorts of worldly desire, specially women. And there was one particular monk, he was very good at this meditation, so Lord Manjushri who was the embodiment of all the buddhas’ wisdom — he wanted to test this monk.

So he transformed himself into a beautiful girl and went to this monk and tried all ways to seduce him. At first, the monk was quite good; later, he was beginning to loose his concentration. Well, how can you blame him? He has the challenge of the embodiment of all the wisdom. If Manjushri does not know the art of ultimate seduction, then no one knows!

So the monk ran and the girl chased him. And the monk ran everywhere and then finally he collapsed. He was so paranoid he thought, “This is it!” Any moment the girl must be hugging him, embracing him.

So, nothing happened. He was closing his eyes because he was so paranoid and when he opened his eyes Manjushri was right in front of him in his original form and he said, “If you think somebody is beautiful, yes, that is a concept, that is an idea. But if you also think that somebody is ugly, that is also a concept, that is also an idea so you have to go beyond that.”

What I want to point out is that ugliness meditation is actually a very popular meditation taught by the Buddha himself also. Now this tells us that methods are infinite and the greatest method that is praised by many masters throughout many centuries is the method of compassion and the bodhichitta.

Mooi verhaal! Ik vond het toen ik een beetje aan het rondsurfen was op het grote Internet. Meditatie is op het laatst ook enkel een methode, een tactiek, die ook weer verworpen dient te worden. Maar daar ben ik nog lang niet! Ik begin vrijdag aan mijn eerste cursus bij Rigpa. Begin bij het begin!

Ik kwam wederom thuis van een drukke dag bouwmarkten en woonboulevard doorspitten. Op een gegeven moment is het punt bereikt dat ik geen meubels, planken en verf meer zien kan. Toch weet ik ergens wel dat het meer dan enkel materieel is. Het is het opbouwen van een eigen plek, een eigen leven. Daar mag niet onvolledig mee omgesprongen worden, het juist verdient alle aandacht. Met dit in mijn achterhoofd kies ik met grote zorg een toiletbril uit, praktiseer over de juiste badmat en test alles wat ik koop op duurzaamheid (zonder er op te gaan springen). Het is nog een hele toer, maar zoals Rinpoche ons leert "Good in the beginning, good in the middle, good in the end." Een goed begin blijft het halve werk.

Niettemin is het vermoeiend werk, eenmaal thuisgekomen plofte ik met veel bombarie en een kop koffie op de bank. Ineens zag ik een envelop op de salontafel liggen. Het handschrift was duidelijk van vriendin A. Nieuwsgierig opende ik de envelop. Vol vreugde opende de kaart waarin A. mij vol liefde feliciteert met mijn nieuwe woning. De droom die ik al zo lang had, om een plekje voor mezelf te hebben, werd met deze kaart nog werkelijker. Het lijkt het echter, officiëler te maken. De uiterlijke dingen die je meemaakt zijn niet altijd echt als je ze in je eentje meemaakt. Pas als anderen het opmerken en meeleven, wordt het echt, gaat het leven en spreken. Natuurlijk zal ik alleen in het huisje leven, maar het bezoek dat ik er zal ontvangen, de dingen die ik daar zal doen en uiteindelijk het leven wat ik daar zal leiden, dat maakt het huisje waardevol.

Niet de meubels, niet de vorm van het huis... dat maakt enkel dat ik me thuis voel. Maar het leven dat ik er leid bepaald de waarde. En ook weer niet, want zelf als ik wegga, blijft die ervaring en die herinnering me bij. Het is grappig om te zien dat het realiseren van de vergankelijkheid van je omgeving er juist voor zorgt dat je er met veel meer liefde en zorg mee omgaat. Want als ik weet dat mijn omstandigheden mij niet gelukkig maken, zorgt het er juist voor dat ik de omstandigheden wel met respect en zorg behandel. Omdat deze omstandigheden ook heel anders zouden kunnen zijn. Vandaar dat een toiletbril met zorg uitgekozen wordt. Dat ik me in feng shui verdiep om mijn woning optimaal in te kunnen richten. De aandacht en zorg voor de kleine dingen resulteren in aandacht en zorg voor de grote dingen.

Het is dan nu ook tijd dat ik mijn eigen stekje heb om mijn leven meer invulling te kunnen geven. Geheel op mezelf teruggeworpen te worden en dan pas goed merken hoezeer ik afhankelijk ben van anderen. Het leven blijft vol met tegenstrijdigheden, maar dat is nou eenmaal ons dualistisch bestaan. Absoluut is alles een, maar wij mensen blijven vastzitten in een dualistische wereld waar we keuzes moeten maken. En in die keuzevrijheid kan en mag ik mijn leven vorm gaan geven.

Prachtig, wat het krijgen van zo'n lieve kaart kan ontketenen, bedankt lieve A.!