She Took The Leap

Kunstzinnige voorkeuren

2012-01-30T12:22:00.000+01:00

Verder in zijn boek 'De Architectuur van het Geluk' geeft Alain wederom stof tot nadenken. Hij quote hier een theorie van de jonge kunsthistoricus Wilhelm Worringer uit zijn essay 'Abstraktion und Eindfühlung' (abstractie en vereenzelviging) waarin hij onze veranderlijke smaak qua kunst en architectuur (hier zou je ook mode onder kunnen laten vallen) in een psychologisch perspectief probeert te vatten. En dat doet hij met een erg interessant uitgangspunt.

Worringer stelt dat er twee grote lijnen in de kunst terug te vinden zijn: abstracte kunst en realistische kunst. Hij stelt daarnaast dat altijd één van de twee stromingen in een samenleving de boventoon voerde.

Abstractie

Abstracte kunst tracht een rustige sfeer te scheppen door middel van tweedimensionale visuele vlakken. De herhaling van de patronen, en de abstractie die niet leken te verwijzen naar onze bestaande wereld, gaven een soort rust. Natuurlijk is er ook abstracte kunst die je niet perse rust schenkt, maar in grote lijnen - letterlijk in dit voorbeeld - geeft abstractie een vereenvoudigde vorm van de werkelijkheid weer.

Kunst via www.kunstenkantoor.nl

Realisme

Realisme, denk maar aan de details in de werken van Rembrandt, vind zijn wortels in de kunst van de oude Grieken en Romeinen en werd hoogst gewaardeerd in de renaissance. Deze kunstvorm trachtte juist de levendigheid en de kleuren van een tastbaar bestaan oproepen: de emoties, de pijn, de liefde. Deze kunst bracht het leven in al zijn geuren en kleuren in beeld. Als je door de Sixtijnse kapel loopt - die ik helaas nog niet bezocht heb - zie je een voorbeeld van die kleurenpracht. Ook in kerken kom je het veel tegen. Hier wordt een verhaal uitgebeeld middels afbeeldingen.

De Nimfen van Hylas van Waterhouse

Worringer legt in zijn theorie uit dat - in zowel architectuur als schilderkunst - er een duidelijke verklaring kan zijn voor het feit dat een samenleving de ene kunstvorm ineens voor de andere inruilt. Volgens hem was voor de keuze doorslaggevend welke waarden een samenleving op dat moment miste: een maatschappij zou in de kunst precies die dingen waarderen die ze zelf eigenlijk in mindere mate bezat.

Dat komt overeen met mijn vorige post waarin de behoefte naar een bepaald artikel eigenlijk mijn persoonlijke behoefte weerspiegeld. Zo, stelt Worringer, is het ook op grote schaal met maatschappijen.

Abstracte kunst zou, volgens hem, vooral samenlevingen aanspreken die behoefte hadden aan kalmte: samenlevingen waar orde en gezag taanden, ideologische verschuivingen plaatsvonden en een gevoel van fysieke dreiging heerste, dat werd versterkt door morele en spirituele verwarring. (Zie je hier ook overeenkomsten met onze huidige samenleving?)

De voorkeur voor realisme kwam juist voort uit een samenleving waar een hoge mate van interne en externe orde heerste, waar routine en voorspelbaarheid de orde van de dag waren. Denk aan de adel rond de tijd van Lodewijk de 14e. Het leven was (net voor die burgeroorlog) een feestje voor de adel Elke dag was hetzelfde, dus maakten ze hun leven mooier door hun verbeelding te gebruiken. In realistische, uitbundige schilderijen, meters kant en satijn, make-up en schattige hondjes. Burgers en adel wilden ontsnappen aan de routine, realistische kunst liet hen opnieuw vertrouwd raken met intense, maar ongrijpbare gevoelens en emoties.

De conclusie die Alain hieruit trekt is de volgende;

'We kunnen hieruit concluderen dat we geneigd zijn iets mooi te noemen wanneer we er, in geconcentreerde vorm, de eigenschappen in bespeuren waaraan we zelf, en onze samenleving in het algemeen, gebrek hebben. We waarderen een stijl die ons kan wegvoeren van alles waar we bang voor zijn en ons dichterbij de dingen brengt waarnaar we smachten: een stijl met de juiste dosis van de deugden die we ontberen.

Dat we überhaupt kunst nodig hebben duidt erop dat we voortdurend het gevaar lopen uit balans te raken, onze extreme kanten niet meer de baas kunnen, onze greep te verliezen op de gulden middenweg tussen de grote tegenstellingen van het leven: verveling en opwinding, rede en verbeelding, eenvoud en complexiteit, veiligheid en gevaar, soberheid en luxe.'

In mijn ogen een fantastische theorie, die heel goed waar kan zijn. In spirituele kringen wordt al vaak geopperd dat we 'het innerlijke zoeken in het uiterlijke.' Dat is niet goed of fout, het is meer het vinden van balans tussen het innerlijke en de uiterlijke wereld.. Als schoonheid je inspireert en je laat je omringen door bijvoorbeeld schoonheid, dan helpt dat jou wellicht om die behoefte te vervullen en die deugd te ontwikkelen. Het keerpunt komt pas als je het jagen op schoonheid een doel op zich maakt, of dat je bij gebrek aan schoonheid depressief en neerslachtig wordt.

Het mooie van deze theorie is voor mij de mogelijkheid tot zelfkennis die het biedt. Door te kijken naar je behoeften kun je erachter komen welke deugden je eigenlijk zou willen ontwikkelen. Onze uiterlijke wereld weerspiegelt onze innerlijke zienswijze en andersom. Mijn neiging tot een 'zen-achtig huis' en 'eenvoud' komt wellicht door de drukke wereld om me heen en mijn werk. Ik tracht zelf een balans te maken. Door de drukte buiten me heb ik geen behoefte om binnen in mijn huis enorme werken van Rembrandt op te hangen, of een renaissance schilderij. Ik ga liever voor strak en rustig, met kleine symbolen van schoonheid. Eenvoud als tegenhanger van complexiteit.

En dat is grappig, want dat is niet altijd zo geweest. Als kind verzamelde ik, zoals veel kinderen, van alles, en was dol op prulletjes. Mijn kinderleven was vele malen minder complex dan mijn huidige leven, wat me tijd gaf om te dromen. Wellicht zou je kunnen stellen dat ik als kind meer naar renaissance neigde (daarbij denk ik ook aan mijn liefde voor -veelal victoriaanse - poppenhuizen) en nu als volwassene een behoefte heb ontwikkelt aan abstractie (eenvoud). Het is nogal een zwart-witte stelling, er zitten natuurlijk allerlei schakeringen tussen, maar de rode lijn is een interessante en komt me vrij natuurgetrouw voor.

Stel, je loopt door de IKEA en je staat geheel verrukt te kijken bij een strak ingerichte showroom. Het roept allerlei verlangens op naar een eenvoudig en overzichtelijk huis. Misschien heb je niet zo zeer behoefte om nieuwe spullen te kopen die dat voor je realiseren - dat is de belofte die daar voor je uitgestald staat - maar gewoon aan rust en moet je misschien niet in de IKEA zijn - met blèrende kinderen en gejaagde ouders - maar kun je beter een boswandeling gaan maken of je even opsluiten in je huis. Of gewoonweg eens flink op gaan ruimen.

Ons gedrag en onze voorkeuren spiegelen ons innerlijke behoefte. Prachtig Alain. Al zal mijn voorkeur voor zijn boeken ongetwijfeld ook weer veel over mij zeggen.

Op naar Canada

2012-01-29T11:24:00.000+01:00

Vandaag gaan mijn mams en ik - hopelijk - de hotels voor Canada boeken. De tickets hebben we al geboekt. Na mijn eerste kwartaal opdracht gaan we samen naar Toronto vliegen om mijn broer, die daar zijn masteronderzoek doet, te bezoeken en Canada te bekijken. We willen naar Montreal, naar de Niagara watervallen en natuurlijk Toronto zelf ontdekken.

Heerlijk dat er weer een reisje aankomt, ik kan niet wachten!

Behoefte

2012-01-29T10:59:00.003+01:00

'Hoewel het zien van iets moois dikwijls het verlangen oproept het te kopen, gaat het er ons misschien niet zozeer om te bezitten wat we mooi vinden als wel voor altijd aanspraak te kunnen maken op de intrinsieke eigenschappen die het belichamen.

Het bezit van zo'n voorwerp kan helpen bij de verwezenlijking van de drang de deugden in ons op te nemen waarop het zinspeelt, maar we moeten niet denken dat die deugden automatisch of moeiteloos op ons overgaan doordat het ons eigendom is.Proberen iets aan te schaffen wat we mooi vinden vinden zou in feite wel eens de meest fantasieloze manier kunnen zijn om met het verlangen om te gaan dat het bij ons oproept, net zoals pogingen met iemand naar bed te gaan waarschijnlijk de botste reactie vormen op een gevoel van verliefdheid.

In ons diepste wezen streven we er niet naar de voorwerpen en plekken die ons met hun schoonheid raken te bezitten, maar er vanbinnen op te lijken.'

- uit 'De Architectuur van het Geluk' van Alain De Botton.

Ik was net weer verder aan het lezen in zijn boek en vond dit stuk perfect bij mijn vorige post aansluiten. Zelf was ik hier gisteren nog mee aan het stoeien, toen ik bij de Kruitvat ontzettend stond te twijfelen om twee mooie vaasjes te kopen waarvan ik wist dat ik er eigenlijk geen echte bestemming voor had, plus dat ik toch juist zo gespitst was op mìnder spullen vergaren?Volgens Alain komt het blijkbaar omdat ik de intrinsieke waarde van het product zou willen verwezenlijken. In dit geval van twee glazen, kleine flesjes, aan de onderkant omrand met een soort metalen beslag. Er zaten twee kristalachtige dopjes op. De flesjes waren in mijn ogen elegant, eenvoudig en een toonbeeld van rust. Een soort inspiratie. Ik zat er over na te denken om ofwel mijn dagelijkse oliën erin te doen (die ik voor mijn gezicht gebruik) of ze ergens neer te zetten waar het zonlicht erop valt, met roosjes erin.

De flesjes hadden iets magisch, iets uit vervlogen tijden. Iets wat mijn fantasie prikkelde. Uiteindelijk besloot ik ze niet mee te nemen totdat ik zeker wist dat ik ze ook écht ging gebruiken. Er stonden er toch nog meer dan genoeg van. Mijn etherische oliën moeten eigenlijk gewoon in de saaie bruine flesjes bewaard worden die het licht zoveel mogelijk buitensluiten. En die roosjes? Tjah. Weer meer rommeltjes in huis.

Volgens Alain zou ik op zoek zijn naar de waarden die ik net noemde in mezelf, niet zozeer naar de producten zelf. Blijkbaar had ik dat ergens wel door, want ik stond wel een paar minuten te wikken en te wegen in de winkel. Ik had de flesjes niet nodig, maar ergens raakten ze me wel.

Dat zou betekenen dat ik op zoek naar elegantie en schoonheid ben, net zoals een mogelijke Happinez lezer zich kan verliezen in de prachtige items die geluk en schoonheid uit laten stralen.

Het is eigenlijk grappig. De manier waarop je winkelt en consumeert zou op die manier een basis kunnen zijn van een persoonlijkheidsschets, wat ook nog eens een veel praktischer en duidelijker beeld geeft dan theeblaadjes lezen of tarotkaarten leggen.

Je bent wat je eet, wat je zegt ben je zelf en... wat je koopt hoop je zelf te worden?

Geluk of Gelul?

2012-01-28T12:34:00.001+01:00

Door wat surfen op het internet kwam ik ineens op dit filmje van Hans Sibbel (Lebbis), een stukje uit één van zijn voorstellingen, waarin hij het blad Happinez nogal te kakken zet (bij gebrek aan een beter woord). Ik ben niet altijd zo'n fan van cabaret, omdat ik de cabaretiers vaak te agressief en lomp vind. Mijn vriend, een grote Hans Teeuwen fan, smult er juist van en probeert mij te laten zien dat veel van de lompheid heel absurdistisch bedoeld is en juist dogma's en vastgeroeste ideeën op de hak probeert te nemen.

Ook dit filmpje vind ik vrij kort door te bocht, maar ik kan niet ontkennen dat Hans wel een punt heeft. Ik vind de Happinez magazines prachtig: de artikelen zijn mooi en inspirerend, het beeldgebruik spreekt tot de verbeelding en de algemene sfeer van het blad kan me gauw tot rust brengen na een hectische dag. Toch heb ik me ook dikwijls geïrriteerd aan alle reclame in het blad, ook van Lòreal en Lacôme, bedrijven die volgens mij niet dierproefvrij zijn of een biologische/eerlijke handelswijze hebben. Beetje vreemd om dat in een mind-style magazine tegen te komen dat zich focust op een betere wereld. Ik snap daarnaast, met mijn eigen achtergrond in media & communicatie, ook wel wel dat zo'n fancy en glossy blad als Happinez ook ergens van betaald moet worden zodat het nog wel betaalbaar is voor de consument.

De vraag die bij me opkomt is 'Moet een blad als Happinez zijn eigen visie verloochen en sponsors aantrekken die niet bij haar bedrijfsfilosofie passen om toch de 'goede' boodschap de wereld in te helpen?' Is het middel beter of erger dan de kwaal? Het voelt ietwat hypocriet. Het is een soort dissonantie in het blad: er worden veelal dure producten aangeprezen, die - toegegeven - vaak van biologische en eerlijke oorspong zijn - maar toch als inleiding worden gebruikt in een blad wat hoofdzakelijk zou moeten gaan over gelukkig worden zonder gehechtheid aan materiële dingen. Daarnaast klopt het inderdaad dat veel artikelen in Happinez in tegenstrijd met elkaar zijn. Is dat verkeerd?

Dat is nog maar de vraag. Want als we eerlijk zijn, is ons hele leven één groot contrast. Waarom zouden we moeite doen voor dingen als we toch doodgaan aan het einde van de rit? Waarom zouden we ons best doen goede mensen te zijn als we niet eens weten of het aan het eind van ons leven uitmaakt? Juist wanneer het leven moeilijk wordt is het voor velen van ons een strijd om in iets hogers of mooiers te geloven. In God, in Boeddha of in universele liefde. Als je kind sterft, je vader aan kanker overlijdt of je partner ongeneeslijk ziek wordt, dan is het heel moeilijk om de schoonheid van het leven te blijven zien. Het leven is beeldschoon maar ook keihard. Er is leven. Er is dood.

De universele levensvragen 'Waarom zijn we hier' 'Wat is het doel van ons/mijn leven?' heeft ons sinds het begin van de mensheid gefascineerd. Nog steeds hebben we geen antwoord. Misschien bestaat dat antwoord ook niet en moeten we in onszelf een persoonlijk antwoord op die vraag proberen te vinden. Misschien gaat het juist om de juiste vragen te leren stellen. Voor alle filosofiën en levenshoudingen is wel iets te zeggen, omdat zij zich verdiept hebben in deze vragen en daarom vind ik het persoonlijk juist goed dat Happinez verschillende invalshoeken gebruikt. Als ze dat niet zou doen dan zou het blad al gauw een dogmatische instelling krijgen: lijken te claimen dat ze de waarheid in pacht heeft. En die stelling heeft de mensheid al heel wat ellende bezorgd.

Eenvoud en minimalisme is prachtig en iets wat ik zeker nastreef. De grap (en de contradictie) van eenvoud is, dat je juist de dingen die je wel hebt veel beter ziet. Ze vallen beter op. Een vrijwel lege kamer met zo'n prachtige Happinez lamp laat wel meteen een stuk vakmanschap zien waar je mogelijk dag in, dag uit van kan genieten. Het kan een inspiratie zijn om een aantal mooie dingen om je heen te verzamelen die iets zeggen over wie jij bent. Dat kan ook 'gewoon' een bosje rozen zijn, of twee mooie kaarsen of een stukje kwarts wat je ergens neerzet. Waar minimalisten - in mijn ogen - tegen strijden, is rotzooi die niets met jou te maken heeft en daardoor je energie blokkeert. Want voor al die rotzooi moet je wel zorg dragen en het spul vraagt jouw aandacht, ook al zijn het een paar nanoseconden, als je er je blik over laat gaan.

Kortom: Hans heeft wel en niet gelijk. In mijn optiek snijdt hij de valkuil van materieel spiritualisme aan: de valkuil dat als je hebt wat er in de Happinez staat en je huis er zo uitziet, dat je dan gelukkig bent. En dat je vooral steeds gelukkig moet blijven en consumentisme je uiteindelijk geluk gaat brengen. Het gaat om jouw intentie. Uiteindelijk heb jij dat als consument zelf in de hand (gelukkig maar!). Of het nu de Happinez is of de Bijbel (excuus voor de mensen die dat een heftige vergelijking vinden), de verantwoordelijkheid over hoe je met de inhoud omgaat ligt uiteindelijk bij jezelf.

Zelf heb ik, na twee jaar een abonnement gehad te hebben op Happinez, mijn abonnement een tijdje terug opgezegd. Het blad vind ik prachtig, maar ik stel nu mijn eigen inspiratie samen op Internet, door websites als feedly en Pintrest. Helemaal gratis, en ik haal er precies uit wat ik nodig heb. Dat is ook een keuze. Dat brengt mij eenvoud, overzicht en - mogelijk - geluk. En dat is uiteindelijk de bedoeling.

En die stapel prachtige Happinez? Die geef ik weer door. Aan een ander. Misschien dat Hans er nog een paar wil hebben voor zijn show.

Raak niet in paniek!

2012-01-25T13:56:00.001+01:00

Ai. Sloeg mijn lief even de spijker op zijn kop vandaag. Hij gebruikt sinds een paar weken feedly, een website om gemakkelijk de 'feeds' (berichten) van je favoriete websites bij te houden. Die kun je daarin onderverdelen in een categorie en help je daardoor jezelf de informatiestroom van internet op jouw eigen voorkeuren af te stemmen.

Vandaag kreeg hij een feed van Zen Habits, een mooi weblog over een opgeruimd leven en een ditto hoofd, binnen, die hij meteen naar zijn vriendinnetje stuurde. Geen verkeerd idee want die zat ondertussen te stressen op de bank terwijl ze met twee laptops aan het jongleren was en de stroom e-mailverkeer die haar mailbox binnen stormde probeerde te temmen.

Het artikel begint met het volgende;

'Why is it that we cannot break the bad habits that stand in our way, crushing our desires to live a healthy life, be fit, simplify, be happier?>How is it that our best intentions are nearly always beaten? We want to be focused and productive, exercise and eat healthy foods, stop smoking and learn to get rid of debt and clutter, but we just can’t.

The answer lies in something extremely simple, but something most people aren’t aware of lt;We don’t know how to cope with stress and boredom in a healthy way.'
- Zen Habits, Leo Babauta.

Slechte gewoonten, zegt het artikel, worden door ons persoonlijk gevormd om met stress en verveling om te gaan.

Leo geeft een lijstje van voorbeelden hoe we met stress en verveling hebben leren omgaan:
- roken
- ronddolen op het internet
- junk food eten
- alcohol
- ongemanierd/boos zijn, ons depressief of angstig voelen
- tv kijken en gamen (als het een verslaving geworden is)
- winkelen (stress qua financiën en meer rommel in huis)
- ontwijken van financiën, papierwerk en rommel (geen zin in dus doen we niet)
- inactief zijn (stress ontwijken door niet te sporten)
- nagelbijten, op je haar kauwen, tandenknarsen

Het is geen complete lijst, maar Leo geeft hier een aantal voorbeelden die erop zouden kunnen wijzen hoe wij met stress of verveling omgaan. Een wijntje drinken omdat je er zin in hebt is een hele andere intentie dan een wijntje drinken omdat je anders niet met je stress om kunt gaan. Het lijstje wil dus niet zeggen dat je deze dingen NOOIT MAG DOEN.

Als dat wel zo was zou ik daar behoorlijk gestressed van kunnen raken zelfs. Niettemin heeft het artikel een goed punt: ik ben me vrij bewust van mijn acties, maar juist wanneer ik stress ervaar of momenten van onzekerheid/ontevredenheid meemaak, kan het nog wel eens zijn dat ik ook in 'niet functioneel gedrag' schiet.

In mijn persoonlijke geval zou dat niet zo gauw gaan om junk food of roken (ik heb nog nooit van mijn leven gerookt, met uitzondering een waterpijp in Granada) maar wel inactiviteit (ik ben moe dus geen zin) en winkelen of nieuwe spulletjes in huis brengen. Staat ook een beetje haaks op mijn ontrommel principe. Daar zit echter ook een soort logica in: hoe minder spullen in huis, hoe minder functionele zaken er over blijven en hoe meer je geconfronteerd wordt met wat er nog wél moet gebeuren. Zoals papierwerk of financiën.

Soms is het verstandiger om in een moment van stress of ongeduld een stapje terug te doen, een wandeling te maken of iets anders, waardoor je de boel weer helder voor de geest krijgt.

Dat is echter niet zomaar gedaan. Zoals het artikel ook meldt: slechte gewoonten doen er jaren over om zich te vormen, en de tegenbeweging van goede gewoonten cultiveren kan net zolang duren. Stapje voor stapje is het devies.

Leo geeft ook een aantal ideëen van goede gewoonten die we kunnen ontwikkelen:
- rennen, fietsen, lopen, zwemmen
- pushups, squats
- yoga, mediatie
- spelen met vrienden en kinderen (huisdieren?)
- creëer, schrijf, maak muziek, zing, lees als je je verveelt
- maak een wandeling en geniet van de natuur
- handel financiën en papierwerk meteen af (laat het niet opstapelen: dát veroorzaakt stress)
- neem controle in een situatie die voor je gevoel uit de hand loopt, maak lijstjes, maak babysteps in de nieuwe richting
- wordt bewust van ademhaling, van spanning in je lichaam en gedachtes die in je opkomen
- neem rust
- leer te genieten van gezond voedsel
- rem af
- neem een warm bad (ja... een warm bad. Hadden we er maar eentje!) in dit geval een warme douche, en laatst probeerde ik een warm voetenbad uit, ook best lekker!
- leer om te leven in het huidige moment

Als ik dit lijstje lees en dat vergelijk met het eerdere lijstje van slechte gewoonten, dan komt er meteen energie bij me op. Het voelt meteen goed. Maar jezelf in beweging krijgen is niet altijd makkelijk. Begin met kleine stapjes, en foeter jezelf niet uit omdat het weer eens niet gelukt is. Beloon jezelf voor de kleine momenten dat het wel lukt, neem kleine stapjes naar een beter leven.

Wanneer er stress is, of verveling, zijn we geneigd het meteen op te willen lossen ofwel het te ontwijken. Zowel te hard werken en blindelings alles op proberen te lossen als het ontwijken zijn voorbeelden van gedrag dat uiteindelijk niet functioneel is. Neem een time-out en bedenk een strategie die voor jou werkt.

En geef jezelf een vriendelijke por in de goede richting. Zo ga ik nu maar eens naar buiten, een ommetje maken. En dan meteen langs de bank om mijn verzekeringen te regelen. Het zal vast een goed gevoel geven om dat eens van mijn lijstje af te strepen!

Wees jezelf, in elke baan

2012-01-24T18:10:00.001+01:00

Bij mijn moeder in de bladenmand vond ik dit artikel in de Magriet: 9 tips van vrouwen aan de top (waarvan de titel nummer 10 vormt). Leek me toch interessant om even te delen.

1. Blijf jezelf trouw
Zonder afbreuk te doen aan je leervermogen, want je kunt veel van je collega's leren, is het vooral belangrijk dat je jezelf blijft. Een beetje aanpassen is helemaal niet erg, maar waak ervoor rond te gaan lopen met een masker. Een vertoning die je vol moet houden put je uit, en werkt negatief op je creativiteit.

2. Deel met anderen wat je doet
Stilletjes en braaf doet wat je gezegd wordt en keihard werkt, valt dat helaas niet perse op, waardoor je er van kunt balen dat 'nooit iemand ziet wat je toevoegt'. Je mag best meedelen aan de mensen die daar ook wat aan hebben wat je nu bezig houdt en welke resultaten je geboekt hebt, zonder meteen als een blaaskaak of over-achiever over te komen. Geef jezelf eens een klopje op je schouder en deel!

3. Wees duidelijk
Wanneer werk en privé door elkaar gaan lopen, is het soms best lastig om te bedenken welke rol je wanneer aan moet nemen. Op het werk ben je geen moeder, thuis ben je geen werknemer, maar toch lopen die rollen wel eens door elkaar. Soms is het gemakkelijker om jezelf - en daarbij anderen - duidelijkheid te geven over de rol waar je op dit moment voor kiest. Dat is niet altijd vol te houden, maar het uitgangspunt is het belangrijkst, het voorkomt dat je aan de keukentafel nog 'managementtaal' bezigt omdat je nog in je werkende rol bent blijven hangen...

4. Blijf vragen stellen
Je bent nooit te oud om te leren. Toon interesse in anderen en stel vragen, daar leer je een hoop van en het levert je waardevolle medewerking op. Je kunt van anderen leren hoe zij dingen aanpakken en zo zelf ook blijven leren. Durf vragen te stellen, om hulp te vragen en ook hulp te geven.

5. Maak keuzes
Hak knopen door. Soms wachten we met het maken van een keuze tot dat we alle details verzameld hebben. Dat kan niet altijd en is vaak ook niet eens haalbaar. Hak daarom de knoop door en gebruik je gezonde boeren verstand. Vertrouw op jezelf.

6. Maak thuis goede afspraken
Maak met je partner en eventuele kinderen goede afspraken, zodat je niet in de knel komt met de zorg thuis. De boodschappen, de kinderen wegbrengen... maak goede afspraken en kijk waar het gemakkelijker kan. Misschien kun je je perfectionisme een beetje laten varen en beseffen dat je het thuis niet onder controle hoeft te hebben als je op je werk zit. Maak het jezelf gemakkelijk en schep duidelijkheid.

7. Haal vaker je schouders op
Iedereen vindt wat van je. Er moet altijd nog wat gebeuren en het werk is nooit af. En vaak ook niet zo perfect als je hoopte. Er is maar één goede oplossing en dat is: haal regelmatig je schouders op. Maak een grap, gebruik je humor en kweek wat relativeringsvermogen. Bedenk je dat al je collega's, klanten en jijzelf ook maar mensen zijn, mensen die fouten maken en hun dag wel eens niet hebben. Loopt iets uit de hand: praat het uit. Laat je dag er niet door verpesten en zeul niet de hele wereld op je schouders mee naar huis. Dat trekt namelijk niemand :)

8. Deeltijd is niet (altijd) het probleem
Dit is eigenlijk een beetje een advies uit de oude doos. Sommigen denken dat deeltijd werken schadelijk kan zijn voor hun loopbaan. Inmiddels zijn er vele organisaties bezig met 'Het Nieuwe Werken' en wordt de combinatie deeltijdbaan en eigen bedrijf ook steeds gewoner. Mijn advies zou zijn: laat je niet tegenhouden. Als vrije tijd voor jou belangrijk is, ga dan gerust parttime werken. Hou je financiën in de gaten en bekijk hoe jij het liefst wil leven. Deeltijd is in mijn ogen nooit een probleem, motivatie en intentie zijn veel belangrijker.

9. Wees niet te bescheiden!
Misschien heb je een goed idee maar luistert er niemand naar je. Je voelt je niet serieus genomen. Praat je zacht of durf je niet naar de voorgrond te treden? Verzamel moed om dat aan te pakken! Geloof in jezelf en durf ruimte in te nemen op een vergadering, bij een presentatie of een sollicitatie. Als je er echt moeite mee hebt kun je ook trainingen volgen die je assertiever en sterker maken, ook Margaret Thatcher heeft ooit een stemcursus gevolgd om ervoor te zorgen dat haar boodschap goed overkwam (een heldere, niet te hoge stem werkt het beste). Leer jezelf presenteren en experimenteer met je uitstraling.

Zomaar een paar tipjes die ik wilde delen. Sommige vrouwen zijn bang dat ze in een zakelijke omgeving al gauw halve mannen moeten worden omdat men ze anders niet serieus neemt. Dat lijkt me zonde van de energie. Mannen zijn er al genoeg, dus maak een afweging tussen je zakelijk opstellen maar toch jezelf blijven. Durf een beetje op te vallen zonder te overdrijven. Trek een pak aan maar verf je nagels roze. Wees een vrouw, want dat ben je immers ook.

Last but not least, laat je niet gek maken. Het is werk, het is druk en er moet van alles gebeuren, maar laat aan het eind van de dag ook los. Maak een ommetje, een boswandeling, knuffel met je partner of luister mooie muziek: doe iets wat jou ontspant.

Dan kun je er de volgende dag weer fris tegenaan!

Alain de Botton over Succes en Religie

2012-01-18T16:39:00.001+01:00

Vanmorgen ontving ik via een oud-klasgenootje van Filosofie en inmiddels goede vriend een mooie TED-talk van Alain de Botton. 'Dat is toch één van je favoriete filosofen?' vroeg hij me. Dat had hij goed onthouden! Hij stuurde me oorspronkelijk dit filmpje over Atheïsm 2.0, zeker een aanrader, maar ik blijf bovenstaand filmpje toch één van zijn mooiste TED-talks vinden.

Wat niet wegneemt dat hij met Atheïsm 2.0 een mooi dilemma aansnijdt. Sommigen denken heel zwart-wit over geloven of niet geloven. Volgens hen ben je ófwel een atheïst dan wel een religieus persoon. Er zit niet veel tussen. Alain poogt in zijn TED-talk een tussenvorm voor te stellen: een grijs gebied waar je jouw morele kader kunt samenstellen van brokken vanuit cultuur, filosofie, literatuur en jawel: religie.

Alain als filosoof wordt bewogen door de vraag 'wat is een goed leven?' en 'hoe leidt je een goed leven'. Vroeger was - in Nederland - vrij simpel, je werd geboren in een bepaald gezin, in een bepaald dorp, in een bepaalde regio die bijvoorbeeld katholiek of protestants was. Je morele kompas stond al haarfijn voor je uitgetekend.

De tijden zijn veranderd, en niet iedereen voelt zich verbonden met allerhande dogma's en regels. Ik ook niet, moet ik bekennen. Zelfs in het boeddhisme vond ik bepaalde overtuigingen en regels niet flexibel of toegankelijk, terwijl mijn voorkeur daar lange tijd naar uit gegaan is. Uiteindelijk bleek dat mijn persoonlijke voorkeur toch blijkt dat ik verder op onderzoek wil gaan en moeite heb om me bij één groepering aan te sluiten die beweerd dat het zus of zo is.

In de TED-talk pleit Alain voor het zelf vergaren van kennis en wijsheid. Uit alle bronnen die je kunt vinden, ook religieuze bronnen. Hij noemt zowel kunst als Jane Austen, religie als Plato. Uiteindelijk is iedereen een filosoof en denkt iedereen na over ethiek, moraal en de zin van zijn of haar leven. Waarom zou het dan verkeerd zijn om via de bouwblokken van ervaring en empirische kennis je eigen levensvisie op te bouwen?

Wellicht was dit al lang in je hoofd op gekomen gezien wij in een vrij land leven waar je veel mag en kunt denken, dus hoef je totaal niet aangespoord te worden om leentjebuur te mogen spelen bij alles wat je tegenkomt. De mensen waarbij dat niet zo makkelijk gaat probeert Alain in dat filmpje te kietelen op zijn eigen, welbespraakte en ietwat absurdistische manier.

Het filmpje dat ik hierboven heb gevoegd gaat met name over hoe wij naar succes kunnen kijken en wat succes nu werkelijk voor ons betekent. Hij wil hier vooral meegeven dat je er voor moet zorgen dat jij de initiator en eigenaar bent van je eigen ambities en niet 'mindless' die van een ander volgt. Het sluit trouwens best goed aan op het Atheïst 2.0 filmpje omdat beiden zich richten op wat voor jou persoonlijk nu echt belangrijk is in het leven (en dat je daar best door geïnspireerd mag raken via anderen). Dat is ook meteen Alain's punchline:

'Let's make sure that our ideas of success are truly our own.'

PS het filmpje over Succes 'embed' niet goed en kun je dus hier vinden

Frugal Life

2012-01-17T19:12:00.001+01:00

Zuinig leven. Een onderwerp dat al in veel vorige berichten voorbij gekomen is. Het is niet persee door de crisis dat ik daar nu extra aandacht aan besteed - ik ben altijd voorzichtig met geld geweest - maar gezien ik de afgelopen maanden even geen werk had, is mijn relatie met geld weer op scherp gezet. En dat is niet verkeerd. Een paar jaar geleden alweer, werkte ik in de IT bij een bank. Daar verdiende ik ruim voldoende, ik hoefde dan ook niet echt na te denken over waar ik mijn geld aan uitgaf. Ik kon alles doen wat ik wilde én daarbij ook nog eens sparen. Geen slecht leventje. Vandaar dat mijn China reis ook qua financiën geen moeilijke beslissing was: het kon er vanaf, en ik had er genoeg geld voor opzij kunnen leggen.

Mijn tweede baan verdiende ook niet slecht. Sparen ging iets slechter, ik woonde inmiddels samen en liet geen kans onbenut om leuke dingen met mijn lief te doen. Plus de verbouwing in ons huis, en de aanschaf van wat nodige spullen om te zorgen dat het nieuw ontstane huisje echt ‘ons huis’ zou worden. Geld staat voor mij in relatie tot een dienst, een beloning voor gedane arbeid. Door de jaren heen ben ik gaan kijken wat ik financieel daadwerkelijk nodig heb om te leven en hoeveel bestedingsruimte ik zou moeten hebben om mijn dromen waar te maken. Geld maakt je dromen niet waar, maar geeft je wel de ruimte om ze na te leven, helemaal als reizen je hobby is.

De paar maanden zonder inkomen hebben me veel bewuster gemaakt van mijn uitgaven. Een bekertje Starbucks, een broodje bij de HEMA of bij de V&D, doordat ik mijn spaargeld moest gebruiken om die maanden te overbruggen, kreeg ik steeds meer gevoel bij wat ik uitgaf. Begrijp me niet verkeerd, ik wil LEUK leven, dus zeker niet besparen op de LEUKE dingen. Lekker een wijntje drinken, met vriendinnen op stap, natuurlijk! Er zijn echter wel manieren om dat op een slimme en bewuste manier te doen. Zo hebben vriendin G. en ik een ritueel: samen door het bos wandelen en aan het eind een kopje koffie bij een bruin café in het dorp doen. Kost weinig, maar voor ons gevoel zijn we er echt even uit geweest, even los van alles en hebben we natuurlijk weer lekker bij kunnen kletsen.

Met vriendinnen S. en L. komt het regelmatig voor dat we er een haakprojectje bij pakken onder het kletsen. En wat is nu lekkerder, als het weer het toelaat, om in het bos te genieten van een zelf meegebrachte fles fijn, wat olijfjes en stokbrood met vrienden? Plezier maken hoeft niet duur te zijn, en daarbij heb je – naast geld – vooral tijd nodig om plezier te maken. Met een fulltime – vaak inspannende – baan, hobby's, kinderen en een hypotheek is het vaak moeilijk om geld in te leveren om er tijd voor terug te krijgen. En soms komen mensen daar helaas voor hun gevoel te laat achter, ze hebben allerhande financiële verplichtingen, en kunnen moeilijk een stap terug doen om daar gewilde tijd voor terug te krijgen.

Nu ik voor mezelf werk heb ik meer gevoel gekregen bij wat elk uur me kost en opbrengt. Eerst voelde dat negatief, als een beknelling, om zo met inkomsten en uitgaven bezig te zijn. Gaandeweg ervaar ik het als bevrijding, omdat ik nu veel preciezer weet hoe mijn uitgaven werken en hoe ik mijn werk- en privétijd in wil delen. Zo zijn de uren die ik niet werk voor mezelf wellicht duur, zo zou je het kunnen zien. Je kunt het ook zien dat ik voldoende werk om goed van te leven en zo tijd over houd om ook andere dingen te doen naast het werk. De cursus NLP die ik nu volg via mijn telefoon zou je als persoonlijke ontwikkeling kunnen zien, en ik beluister deze gewoon tijdens mijn reistijd. Zo zijn er allerlei manieren om je tijd zelf in te delen en toch te werken, te studeren, te ontspannen en tijd voor familie en vrienden over te houden.

Geld is nu ook meer een ruilmiddel voor me geworden dan 'een beloning die ik van een baas' krijg. Het is veel tastbaarder. Ik ben dan geen zelfstandige geworden om de recessie, want het is niet zo dat ik geen baan kon vinden. Het is ook niet mijn doel om er rijk van te worden. Het is mijn doel om een goed leven te leiden, waarbij ik de dingen doe – zowel in werk als privé - die voor mij belangrijk zijn én dat daarbij voor een inkomen zorg dat bij mijn wensen past. Het lijkt bijna een communistische, of meer socialistische, visie, werken naar behoefte. Maar dan op een gezonde manier, althans, dat geloof ik zelf.

Vandaag ben ik heen en weer naar Haarlem geweest, ik doe alles met het openbaar vervoer, en heb toen het boekje 'Leven van 1 euro per dag' van Kath Kelly opgepikt bij de Bruna. Het deed me denken aan de actie van mensen die een jaar geen kleding wilden kopen. Het is een vermakelijk en interessant verhaal over een Britse lerares die probeert een jaar lang op één euro per dag te leven. (lees hier een interview met haar) De manieren waarop ze dat probeert te doen zijn inspirerend om te lezen. Eerlijk is eerlijk, je hebt er een portie lef voor nodig om te liften naar Frankrijk, en allerhande vreemden om gunsten te vragen en nieuwe initatieven op te starten, maar uit alle pagina’s proef je dat ze leeft. Dat ze beleefd. En dat ze de onzekerheid omarmt die het leven eigenlijk is. En juist dat is een verrijking, een kunst die ik graag wil leren.

In de laatste editie van Flow stond in een artikel dat mensen vaak zelfs gelukkiger schijnen te worden van minder geld. Ze zijn tevredener met wat ze hebben, waarderen hun vrienden en familie en zijn bewust van de goede dingen in hun leven. Ze realiseren zich steeds meer dat hun zekerheden in het leven maar betrekkelijk zijn, en dat het verstandiger is om te vertrouwen, dan om naar zekerheid te zoeken.

Nu ben ik niet van plan om ontzettend zuinig aan te gaan doen, maar ik wil mijn geld uitgeven aan de dingen die er werkelijk voor mij toedoen. Zo wil ik mijn broer die nu zijn masteronderzoek in Toronto doet, graag opzoeken. Dat kost best wat, een ticket Canada en drie weken hotel. Maar daar spaar ik graag voor. En dan bezuinig ik op de dingen waarbij dat kan. Een soort ‘vriendjes worden met mijn cashflow’. Eerder wilde ik zo min mogelijk naar mijn geld omkijken, als er maar genoeg opstond. Genoeg geld was zekerheid. Een grote spaarpot, en nooit rood staan. Nu zit daar veel meer risico’s in en moet ik soms eerst investeren voordat ik ontvang. Ik heb bancaire apps op mijn iPhone gezet met als doel daar nu wel ‘volwassen’ mee om te gaan en verantwoordelijk te worden voor die centjes. Bewust van mijn cashflow te worden en wat-ie voor me betekent.

Misschien is dat het thema van dit jaar wel voor me: bewust leven. Daar hoort bewust uitgeven bij. En bewust ondernemen. Ik zal eerder een jurkje voor 10 euro bij de H&M kopen dan een e-reader waar ik al een tijdje over na aan het denken ben (omdat dat in één keer zo’n smak geld is). Laat ik nu die jurkjes eens zitten, mijn klerenkast is toch al goed gevuld. Bewust blijven, soms jezelf even inhouden geeft vaak ruimte aan creatieve ideëen, en het maakt grotere dromen mogelijk. Plus, je krijgt ook nog eens een gevoel van beloning als jouw alternatieve weg gelukt is.

Wat zijn jouw dromen? En wat staat er voor jou in de weg om die te bereiken? Denk eens buiten de lijnen. Zijn er manieren om ze toch te verwezenlijken? En welke hulp heb je daarbij nodig?

Home - Documentaire

2012-01-14T21:34:00.000+01:00

Home, een prachtige natuurdocumentaire, is een van de mooiste films die ik in tijden gezien heb. In puur HD krijg je als kijker de meest prachtige beelden voorgeschoteld, voorzien van commentaar dat we momenteel niet heel goed omgaan met onze natuurlijk hulpbronnen. De film is geheel te bekijken op YouTube. Mijn lief en ik hebben hem via ons nieuwe mediacenter gekeken, dat mijn vriend zelf in elkaar geknutseld heeft.

De film schudt mij persoonlijk weer wakker om goede initiatieven vol te houden die ik soms een beetje heb laten verslonzen, zoals het letten op waar groentes vandaan komen wanneer ik ze koop. Liever kiezen voor worteltjes van Nederlandse bodem, dan die goedkope uit Spanje. Niet te lang douchen, en blijven kiezen voor duurzame vis, in plaats van vis waarvan ik het niet weet.

Zelf goed en biologisch het nieuwe jaar beginnen?

Het hoeft niet moeilijk of duur te zijn.

1) zamel je plastic afval apart in: steeds meer gemeenten zamelen plastic in. Het kost je niets, de plastic zakken kun je gratis bij de Albert Heijn meenemen (en wellicht bij andere supermarkten) en worden ofwel opgehaald of kunnen in de grote blauwe containers verzameld worden. Je staat er versteld van hoeveel van je afval uiteindelijk plastic bevat, en het geeft mij in ieder geval een heel goed gevoel dat bijna 99,9 procent ervan gerecycled wordt. Ook je shampoo flessen en ander plastic materiaal mogen erbij.

2) oude boeken, karton en papier: oude boeken kun je nog aan de kringloop doneren, maar als het echt niet langer kan, maak dan een grote opruiming en zamel je papier netjes apart in, zodat het gerecycled kan worden. Sommigen hebben er een kliko voor, wij brengen het papier ééns in de zoveel werken naar een inzamelingspunt in de buurt.

3) flessen en glas, netjes wegbrengen, niet in de prullenbak kieperen

4) breng batterijen netjes naar het chemisch afval, net zoals oude lampen. Daar zit namelijk kwik in, wat schadelijk is voor het milieu. Het is ook wel zo netjes om ook je oude nagellak daar af te geven. Ook geen prettig spul.

5) kleren kun je naar de kledinginzamelingsboxen brengen, kost je helemaal niets. Of ga voor een kledingruilparty met vriendinnen: erg gezellig. Oude matrassen en dergelijke kun je naar de milieustraat brengen. Ze worden vermalen en schoongemaakt en dan als binnenvulling voor nieuwe matrassen gebruikt.

6) kies voor milieuvriendelijke reinigingsproducten, er zijn er steeds meer te koop, en de prijzen zijn niet hoog: Ecover is niet duur. Wij gebruiken zelfs voor de vaatwasser en wasmachine maar een halve tablet, dan doe je er nog langer mee. Schoon wordt het echt wel.

Tijdens het boodschappen doen:

- kies voor zo min mogelijk verpakkingsmateriaal, en bekijk of het gemakkelijk te recyclen is

- probeer te gaan voor groentes uit het seizoen en van Nederlandse bodem

- eet niet teveel vlees en vis en probeer, als dat in je financiële bereik ligt, voor biologische alternatieven te gaan.

Over kleding heb ik het de afgelopen tijd al vaker gehad. Minder kleding kopen, en liever gaan voor kleding die je een langere tijd met veel plezier kan dragen dan steeds maar weer iets nieuws kopen. Zo blijf je in de consumptie cirkel vastzitten en indirect bijdragen aan overproductie.

Boeken kun je tegenwoordig ook veel online kopen. Dat is met name heel handig voor 'hard skill' boeken over je werk of methodes om iets nieuws te leren. De methode die ik nu gebruik is: documentatie in Word lezen - ook voor mijn werk - en dan met de arceer-tool de onderdelen highlighten die ik wil onthouden of snel wil terug kunnen vinden. Snel scannen van teksten, snel samenvatten. Voor romans ben ik nog niet zover, maar wie weet trakteer ik mezelf eens op een e-reader. En ja beste mensen, dat scheelt uiteindelijk veel bomen.

Last but not least kan recyclen en oude spullen nieuw leven inblazen een gigantisch leuke bezigheid worden. Op websites als Pintrest en craftcawler vind je honderden zelfmaak en opknap projecten die je toch dat gevoel geven 'iets nieuws te hebben' en daar als bonus nog aan toevoegen dat het belonende gevoel hebt van 'dit heb ik zelf gemaakt' en wellicht heb je er nieuwe technieken voor bijgeleerd.

Meer over de organisatie achter de film Home kun je hier vinden. Heb je tips, deel ze hier dan graag!

Zuster met uitgesproken mening over de crisis

2012-01-13T12:09:00.003+01:00

Wat hebben de Occupy-beweging en vrome vrouwen met elkaar te maken? Vraag het aan zuster Aloysa! Ze is 81 jaar en hoort bij de Zusters van Liefde van Jezus en Maria Moeder van Goede bijstand te Schijndel. Ze woont niet in een klooster, maar gewoon in een huis in Eindhoven samen met haar medezuster Agnes. Zuster Aloysa staat met beide benen in de maatschappij en heeft een uitgesproken mening over de economische crisis.Ook staat ze helemaal achter het protest van de Occupy-beweging in Eindhoven. Samen met zuster Agnes brengt ze het kamp regelmatig een bezoek. Generation Y wil graag horen wat een oudere generatie heeft te zeggen over de crisis. Kijk en luister zelf naar deze bijzondere, gedreven oude dame met pit: bron: Generation Y

Mooi filmpje gevonden via mijn collega:

Lente Kriebeltjes

2012-01-13T10:57:00.003+01:00

Stiekem krijg ik, door het milde weer en het feit dat Kerstmis en Oud en Nieuw alweer achter ons liggen, zin in de lente. Het weer is behoorlijk zacht voor januari, en ook de natuur lijkt een beetje in de war te zijn. Zo vond ik laatst, toen we aan het wandelen waren, dit prachtige roosje, geheel overtuigd dat het al tijd was om te bloeien;

Vooral op een stralende ochtend als nu, begint het te me dagen dat de donkerste dagen alweer voorbij zijn, en de dagen nu weer langer worden. Natuurlijk laat ik mezelf niet voor de gek houden, februari, maart, april... het kan nog alle kanten op. Eén roosje maakt nog geen lente!

Programmeer je Geest

2012-01-12T20:36:00.001+01:00

Mijn lief kwam van van de week aanzetten met een audio cursus NLP (Neurolinguïstisch programmeren) van 14 dagen. Hij luistert erna terwijl hij onderweg van- en naar zijn werk is en hij kwam de laatste dagen erg enthousiast thuis, waardoor ik hem de cursus ook op mijn iPhone heb laten zetten.

Zoals je in mijn vorige bericht kunt lezen, hou ik erg van lezen, maar aan audiobooks heb ik me nog nooit echt aan gewaagd. Vandaar dat ik ook even moest wennen aan deze audiocursus. Na de eerste onwennigheid raak ik net zoals mijn vriend ook enthousiast. Ik ben nog niet erg ver in de cursus, maar toch bevalt de toon me al wel. De trainers en hun assistenten zijn vooral bezig met proberen je bewust te maken van je valkuilen en van je gewoonten.

Ze vertellen dingen die je eigenlijk wel weet, maar zo moeilijk af te leren zijn, als je ze al ooit echt af kunt leren. Eén van de meest duidelijke voorbeelden van dingen die moeilijk af te leren zijn, zijn alle angsten en afwijzingen die je jezelf aanpraat: ik kan het niet, ik durf dat nooit, zo ben ik niet, ik heb geen tijd, ik mag niet van mezelf, dat lukt me toch nooit - en de daaropvolgende vinger die je afkeurend naar anderen wijst - ja die kan het wel want die heeft altijd geluk, ja dat mens heeft gewoon een grote mond, ja anderen kunnen het wel maar die hebben niet meegemaakt wat ik allemaal in mijn leven heb meegemaakt...

En dat kan waar zijn. Of niet. Maar feitelijk maakt het niet uit. Want gelijk hebben of niet, daar kun je vaak geen ene drol mee. Leuk voor je dat je gelijk hebt, maar helpt het je vooruit? Zorgt het ervoor dat mensen bereid zijn om met jou mee te denken? Zorgt het ervoor dat je openminded kunt zijn naar andere mensen als jij je gelijk probeert te trekken, of het nu met een persoon is of de maatschappij of een politieke partij? Lees ook dit artikel van SoChicken 'Waarom Gelijk Krijgen Waardeloos Is.'

De trainers in NLP zeggen dan ook heel mooi 'er is geen waarheid.' Het enige wat ze doen is, in hun bewoording, kijken naar wat succesvol is. Wat werkt voor mensen. En dat proberen ze te stimuleren. En dat zijn grappig genoeg juist altijd eigenschappen die we als 'goed' zouden bestempelen. Wij mensen zijn van nature geneigd om veiligheid op te zoeken. De pech is dat we ook nog eens kunnen nadenken, dus in ons hoofd proberen we die veiligheid ook in ons denken te zoeken door te gaan argumenteren waarom iets zo is.

Wat een handicap is, dat we 'in de veiligheid' zoeken van het vertrouwde. Stel dat ik een ontzettend introvert persoon zou zijn, die door ervaringen uit het verleden niemand dichtbij wil laten komen, dan is dat voor mij heel bekend en veilig. Aan de andere kant zou dat me misschien eenzaam maken, misschien wil ik graag meer vrienden maken, minder verlegen zijn of een partner ontmoeten. Dan wil ik dus eigenlijk wel veranderen, maar mijn comfort zone verlaten is erg moeilijk, omdat het nu eenmaal mijn gewoonte geworden is om zo in het leven te staan.

Als je een beetje bewust bent van je gedrag, dan weet je gauw genoeg of je vanuit automatisme hebt gereageerd op een situatie. Dan denk je er later aan terug en krijg je spijt van een woedeaanval of een harde opmerking. Of juist dat je weer over je heen liet lopen in dat sollicitatiegesprek. NLP is niet wetenschappelijk onderbouwd maar heeft effect met haar cursussen, die erop toegespitst zijn om mensen bewust te maken van dat automatische gedrag en er zo veranderingen in aan te kunnen brengen.

Een hilarisch voorbeeld van NLP is de film 'Yes Man' met Jim Carey. Jim speelt een man die nooit mee wil naar feestjes, nooit echt geniet, altijd maar een beetje naast het leven bungelt. Totdat hij besluit na een cursus om overal ja op te zeggen. Dat brengt hem in situaties waar hij anders nooit in terecht gekomen zou zijn.

Nu is de film natuurlijk een extreem voorbeeld, maar het is wel zo dat als je anders reageert, soms zelfs alleen al anders denkt, dat het lijkt alsof de wereld ook verandert. En dat gebeurt ook, omdat jij de wereld anders ziet, en diezelfde wereld vaak ook anders op jou reageert.

Het raakt ook de kern van het boeddhisme, dat de verantwoordelijkheid van jouw gedachten, jouw communicatie en jouw intentie, enkel en alleen bij jou liggen. Ook in hoe je de reactie van anderen ontvangt. En dat laatste facet is natuurlijk het moeilijkst voor ons om te verkroppen. Als de buurman iets lelijks tegen je zegt, dan wekt dat boosheid bij je op. Maar waarom eigenlijk? Waarom moeten wij daar zelf een emotionele reactie op hebben? Als hij ons met een hakbijl tegemoet komt is het slimmer om het op een rennen te zetten, maar het lost het conflict zelf niet op als jij daar zelf onderdeel van wordt.

Het besef dat jij je emoties en gedachten niet bent, maar dat ze opkomen en weer weggaan, is één van de meditatie oefeningen die ik in het boeddhisme meegekregen heb. NLP doet daar een schepje bovenop en vertelt je dat je je geest ook kan herprogrammeren door te blijven herhalen en bewust te blijven van je reactie. Het is echter niet makkelijk, je doet er goed aan jezelf de ruimte te geven om goed te kunnen blunderen. Van blunderen leer je.

Ik ben benieuwd naar de komende 'lesuren' van de cursus. In principe proberen de trainers jou handvatten te geven om het beste uit jezelf te kunnen halen. Een mooi streven.

De Naam van de Wind

2012-01-12T20:03:00.000+01:00

Dat moment dat je op de bank zit, in een vreemde houding, in mijn geval opgerold in een zelf gehaakt dekentje, te genieten van die laatste pagina's van een geweldig boek, die momenten zijn eigenlijk altijd bitterzoet. Ergens wil je niets liever dan verder lezen, en het eind komt dan al veel te gauw dichtbij. Er zijn vaak maar een aantal boeken waarbij je dat unieke gevoel hebt. Het gevoel dat je thuiskomt en denkt 'waar is mijn boek?' en dan je spullen neerploft om, nadat je nog even een warme kop thee of koffie voor jezelf gemaakt hebt, weer heerlijk in de wereld van dat boek te kunnen kruipen.

Dat is ook precies wat ik deed toen ik vandaag thuiskwam na een gesprek bij mijn klant. Met het voldane gevoel van een welbestede dag jezelf belonen met de laatste bladzijden van het boek wat ik aan het lezen was 'The Name of the Wind' door Patrick Rothfuss. Ik heb het met een zucht uitgelezen, ergens wel heel blij dat het boek duidelijk een vervolg zou krijgen. Het boek heb ik gekregen van mijn tante.

Mijn tante en ik spraken elkaar niet veel toen ik jonger was - geen onwil, maar we zagen elkaar gewoon nooit - en hebben pas sinds een aantal jaar intensief contact gekregen. In onze gesprekken kwamen we opvallend veel overeenkomsten tegen, in onze muzieksmaak, de boeken die we lezen en beiden blijken we gek te zijn op curry's en ander oosters voedsel. Sindsdien hebben we er een gewoonte van gemaakt om elkaar een mooi boek te geven wanneer één van ons jarig is, vaak is dat een fantasy of sci-fi boek. Voor mijn verjaardag gaf ze me al eerder 'The War of Flowers' van Tad Williams, waar ik ook ontzettend van genoten heb.

Dit jaar - of eigenlijk nog vorig jaar - sloeg ze de spijker weer op zijn kop met dit prachtige boek 'The Name of the Wind.' Ik lees fantasy/sci-fi het liefste in het Engels, omdat ik Nederlandse fantasy vaak zo raar vind klinken. Op de een of andere manier lijkt het - voor mij althans - veel geloofwaardiger in het Engels dan in het Nederlands. Mocht je een liefhebber zijn van het genre, dan is dit boek zeker een aanrader. Het is in het begin even inkomen, het verhaal begint in een herberg met wat schimmige figuren, op een manier die me een beetje aan Hemmingway's 'The Torrents of Spring' deed denken. Pas toen de eigenaar van de herberg zijn eigen verhaal begint te vertellen aan de lezer, werd ik er echt ingezogen.

Het is een verhaal over zeer arme jongen die zijn dromen wil waarmaken in de magische Universiteit. Maar zeker niet vergelijkbaar met de weemoed van Oliver Twist of de avonturen van Harry Potter. Rothfuss vertelt zijn verhaal op een zeer eigen en originele wijze, waardoor het verhaal eigenlijk echt niet met een ander fantasy verhaal te vergelijken is. Het is volwassen fantasy, soms ietwat rauw, er zit iets van melancholie in maar ook iets hopeloos optimistisch.

Daarbij heeft de schrijver een geestige manier van vertellen en zitten er vaak snedige, sarcastische stukjes tussen, zonder het verhaal eronder te laten lijden.Zijn eigen website deelt mee dat het volgende boek alweer uit is, dus als het in Nederland verkrijgbaar is zal ik het zeker snel in huis halen. Dit is zeker een schrijver om in de gaten te houden, en is in mijn waardering opgeklommen op een gedeelde plaats met mijn favoriete schrijfster Jacqueline Carey.

So begins the tale of Kvothe—from his childhood in a troupe of traveling players, to years spent as a near-feral orphan in a crime-riddled city, to his daringly brazen yet successful bid to enter a difficult and dangerous school of magic. In these pages you will come to know Kvothe as a notorious magician, an accomplished thief, a masterful musician, and an infamous assassin. But The Name of the Wind is so much more—for the story it tells reveals the truth behind Kvothe's legend.

Quote

2012-01-07T15:36:00.003+01:00

Out of clutter, find simplicity. From discord, find harmony. In the middle of difficulty lies opportunity.

20 Uitgangspunten voor een Goed Leven

2012-01-06T12:29:00.001+01:00

Via Bjorn op Facebook vond ik deze mooie lijst van HH de Dalai Lama: 20 Ways to Get Good Karma. Als je niet zo van de term 'karma' bent zou je het lijstje net zo goed: '20 Ways to Lead A Good Life' kunnen noemen.

Vooral punt 5 vind ik geweldig 'ken de regels zodat je ze beter kunt breken' Een vol en goed leven betekent niet dat je de brave jodokus uithangt, het betekent kansen zien om het goede te doen en te doen waar je hart werkelijk in ligt.

Take into account that great love and great achievements involve great risk.
When you lose, don’t lose the lesson.
Follow the three R’s:
- Respect for self,
- Respect for others and
- Responsibility for all your actions.
Remember that not getting what you want is sometimes a wonderful stroke of luck.
Learn the rules so you know how to break them properly.
Don’t let a little dispute injure a great relationship.
When you realize you’ve made a mistake, take immediate steps to correct it.
Spend some time alone every day.
Open your arms to change, but don’t let go of your values.
Remember that silence is sometimes the best answer.
Live a good, honorable life. Then when you get older and
think back, you’ll be able to enjoy it a second time.
A loving atmosphere in your home is the foundation for your life.
In disagreements with loved ones, deal only with the current situation. Don’t bring up the past.
Share your knowledge. It is a way to achieve immortality.
Be gentle with the earth.
Once a year, go someplace you’ve never been before.
Remember that the best relationship is one in which your love for each other exceeds your need for each other.
Judge your success by what you had to give up in order to get it.
If you want others to be happy, practice compassion.
If you want to be happy, practice compassion.

Ontspannen wonen, ontspannen leven

2012-01-03T23:35:00.002+01:00

Mijn lief ben ik nog steeds heel dankbaar aangezien hij degene is geweest die met de geweldige website Pintrest aan kwam zetten. 'Is volgens mij wel iets voor jou,' zei hij tegen me. In het begin was ik wat sceptisch, maar toen ik al die mooie plaatjes begon door te spitten - en met name toen ik allerlei crafting tutorials vond - was ik helemaal verkocht. Inmiddels heb ik ook een aantal vriendinnen praktisch verslaafd gemaakt, een goed product verkoopt immers zichzelf.

Voorheen bladerde ik graag door allerhande woonbladen - wat ik overigens nog steeds doe als ik bij iemand over de vloer kom en ik zie er een paar in mijn ooghoek liggen - maar eigenlijk heeft Pintrest de vorm van een persoonlijk magazine gekregen. Een persoonlijk magazine waar ik precies uitkies wat bij mij past en dat nog helemaal gratis ook.

Toch is het soms wel gevaarlijk om je in de perfecte wereld van fotografie te vertoeven. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ons huis ziet er heus niet zo gaaf en netjes uit als de foto's weergeven. Gelukkig hoeft dat ook niet. Ik bladerde vandaag door een boekje wat ik ooit ergens op de kop getikt heb, getiteld 'Ontspannen wonen, ontspannen leven.' Bij mij huist een contradictie in mijn hoofd: ik ben graag creatief en maak er dan een rommeltje van, maar hou uiteindelijk het meest van een opgeruimd huis. Dat geeft me rust en ruimte. Het is in mijn hoofd vaak al druk genoeg. Daarbij hou ik ook niet van onnodige spullen.

Maar strak minimalisme is niets voor mij. Harde vierkante vormen en alleen maar zwart wit... nee, een huis moet wel gezellig en warm zijn. Iets knus hebben. En vooral - iets persoonlijks. Dat komt ook heel mooi in dat boekje wat ik hierboven noem naar voren. Minder spullen in je huis zorgen ervoor dat de spullen die er wel staan meer in het oog springen. Als jouw hobby bijvoorbeeld 'vintage blikjes verzamelen' is, geef die hobby dan de ruimte. Zo draagt het huis helemaal je persoonlijke stempel. Een open huis geeft ruimte om te zijn.

Zo zijn er in ons huis veel boeddha's te vinden. Deels omdat dit een persoonlijke interesse is, maar met name omdat mijn lief er een stuk of 12 meenam uit de erfenis van zijn grootmoeder. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het op een gegeven moment een beetje zat werd om op elk hoekje en nisje van ons huis een boeddha tegen te komen, dus hebben we er een paar weggegeven. Onnodige - en een teveel aan - spullen vertragen in mijn beleving je energie en je doelgerichtheid. Het leidt af en beknelt de energie in je huis en in je lijf.

Je huis is in principe een plek om energie op te doen. Persoonlijk hou ik erg van neutrale, aarde tinten als decor. Met een paar kleuren kun je de energie van een kamer dan binnen no time veranderen. In de lente kies ik voor meer pasteltinten en katoen, bijvoorbeeld door de kussensloopjes te veranderen. In de winter vind ik het heerlijk om juist meer warme tinten en stoffen toe te passen door bijvoorbeeld donkerpaars en bordeauxrood te gebruiken. Doordat de basis van het huis vrij neutraal is lukt dat gemakkelijk. Een vriendin van me heeft een knalrode muur. Dat vind ik prachtig, alleen is het rood wel altijd aanwezig. Het is niet zo makkelijk om een andere sfeer te creëren als je daar behoefte aan zou hebben.

Al met al is een huis en de inrichting ervan een afspiegeling van je persoonlijkheid, en net zoals jij, en daarbij alles in het leven, constant aan verandering onderhevig. Een huis is nooit af, net zoals jij nooit af bent. Dus daarom blijft het toch heerlijk om op websites als Pintrest rond te struinen en leuke ideetjes op te doen en zodoende weer eens iets te veranderen. Of niets te doen maar lekker weg te dromen en je te laten inspireren. Uiteindelijk voel je zelf het beste aan wat een huis jouw 'thuis' maakt!

Van Start

2012-01-03T23:08:00.002+01:00

Wat een storm vandaag. In weer en wind heb ik een weg gebaand naar de Kamer van Koophandel in Utrecht om mijn bedrijf op te starten. Helaas lag de koppeling met de Gemeentelijke Basisadministratie op zijn gat, dus mijn KvK- en BTW nummer volgen nog, maar in principe is het officieel - al had ik liever met alle definitieve papieren triomfantelijk het pand uit gewandeld.

De dame van de KvK die me aan het loket hielp heeft me het spreekwoordelijke hemd van het lijf gevraagd. Wat zijn mijn ideeën over het bedrijf? Hoe kom ik aan mijn klanten? Weet ik wat er allemaal precies bij een eigen onderneming komt kijken? Het vragenvuur verraste me even, maar op alle vragen wist ik precies antwoord te geven, wat niet zozeer een geruststelling voor haar was, maar met name voor mezelf.

Gelukkig heb ik over de praktische kant van de zaak al veel informatie op het internet kunnen vinden en goede gesprekken gehad met familie en vrienden met ervaringen in eenmanszaken en BV's. Toch heb ik nog even gebruik gemaakt van de mogelijkheid om ook met haar te overleggen. Bijvoorbeeld over het wel of niet openen van een zakelijke rekening - leek mij niet zo nodig, want duur - en over de nodige verzekeringen die ik af moet sluiten. Kort gezegd: een zakelijke rekening is in principe niet nodig, alleen kan de bank gaan piepen als er wel erg exorbitante bedragen over en weer gaan. Maar ach, als dat het geval is dan kan een zakelijke rekening er dus ook wel makkelijk vanaf, beargumenteerde ik. Verzekeringen zijn verder niet heel prijzig, behalve als je je wilt verzekeren voor arbeidsongeschiktheid. Het lijkt me persoonlijk handiger om daar zelf een potje voor op te bouwen. Mocht ik van de trap lazeren.

Mijn eigen administratie beheren wordt even wennen maar ergens heb ik er wel zin in. Het geeft me een uitdaging om mijn eigen cash flow te beheren op een dieper niveau als ik nu doe. Daardoor krijg ik veel meer inzage in mijn eigen financiën en daarbij ook meer vrijheid in hoe ik die wil gaan beheren. Mijn pensioen bijvoorbeeld, wil ik zelf gaan opbouwen. Via MoneYou wil ik verschillende spaarrekeningen openen voor de BTW, voor mijn pensioen (FOR) en voor onvoorziene zaken. En wie weet krijg ik eindelijk wat meer feeling voor belastingzaken, iets waar ik nooit echt ingedoken ben.

En mocht ik ooit weer (parttime) in loondienst treden, dan neem ik al die kennis wel mee en wordt het ook veel makkelijker om freelance opdrachten uit te voeren naast een mogelijke vaste baan. Natuurlijk wil ik graag voldoende geld verdienen om lekker van te leven, maar daarnaast wil ik bovenal veel leren en afwisseling in mijn leven hebben. Het leven is in mijn ogen veel te kort om dingen te doen waar ik me niet goed bij voel. Veel mooie 'duwtjes' hebben me naar het maken van deze keuze - het beginnen voor mezelf - geleid, een persoonlijke wens die uit allerhande hoeken bijval leek te krijgen, van o.a. (oud) collega's en vrienden en kennissen. Deze keuze is daarbij vooral een intuïtieve geweest.

Mijn lief en ik hebben mijn persoonlijke mijlpaal gevierd door samen sushi te eten in de ronddraaiende Asian Tower in Houten. Een geweldige start van dit nieuwe jaar.

Supplies!

2011-12-30T20:20:00.003+01:00

Nog een opruimgerelateerde post. Gezien ik bijna van start ga - en het eind van het jaar nadert - begin ik last te krijgen van een soort december-opruimwoede. Ik wil me straks helemaal op mijn bedrijf kunnen richten en probeer ik ons huisje - en met name ons bureau - zo in te richten dat alles straks makkelijk zijn plek vindt als de chaos weer gaat starten.

Dus voor de liefhebbers wil ik weer een kleine tip delen. Ik was net in de Action aan het rondsnuffelen en kwam deze handige mapjes tegen. Het mapje lijkt enkelvoudig te zijn, maar als je hem opent vouwen er vier extra insteekmappen uit. Ik keek een beetje op tegen allerlei papieren e-mail verkeer en bijbehorende ordners - ik wil zovele mogelijk administratie elektronisch afhandelen - en heb met deze mapjes een handige en ruimtebesparende oplossing gevonden om verschillende papieren in op te bergen zonder dat ze op een grote hoop terecht komen. Het mapje hieronder gebruik ik voor mijn craftspulletjes zoals stickers en etiketten. Een zwarte versie zit in de la voor mijn werk.

Daarnaast nam ik nog een setje vrolijke papierknijpertjes mee - ook van Action - om mijn visitekaartjes, bonnetjes en andere rommeltjes mee vast te pinnen. Weer een stapje dichterbij naar georganiseerde chaos.

Recycle je USB-stick

2011-12-30T18:18:00.000+01:00

In het kader van minimalisme: wat te doen met oude USB-sticks? Dat vroeg ik me al een tijdje af. Met de komst van GoogleDocs en DropBox zijn USB-sticks een beetje passé geworden. En als je dan toch een 'analoog' opslagmedium bij je wilt hebben, valt de keuze tegenwoordig al gauw op een portable harddisk. Gelukkig heb ik eindelijk een paar instanties gevonden die oude USB-sticks maar al te graag van me over willen nemen.

Allereerst vond ik een Amerikaanse website die ze inzamelt voor het goede doel. Mooi idee, maar het leek me ietwat prijzig qua verzendkosten om een doos vol USB-sticks naar Amerika te sturen. Gelukkig kun je ook in Nederland inzamelen - vrijwel voor hetzelfde doel- namelijk bij stichting Teleji;

'Teleji is hard op zoek naar oude laptops, mobieltjes, digitale camera's en usb-sticks voor de mensen van Katanga. Het materiaal is bedoeld om het werk van scholen, ziekenhuizen, studenten en andere lokale partners gemakkelijker en efficiënter te maken. Een deel van het bestuur vertrekt in mei naar Congo en wil dan graag zoveel mogelijk spullen meenemen.'

Wil je dus graag op een verantwoorde manier af van die rondslingerende USB sticks (of tefoons, camera's en laptops), dan kun je ze op deze manier mooi een tweede leven bezorgen.

Een jaar lang geen kleding kopen

2011-12-30T15:20:00.001+01:00

Gisteren zapten lief en ik langs 'Hart van Nederland' waar we even bleven plakken voor het nieuws. Blij verrast werd ik door het nieuwsitem over mensen die proberen een jaar geen kleding te kopen. Een jaar! Er was een dame bij die het ook echt gered had, ze had een jaar lang niets gekocht en steeds haar oude kleding weer anders gedragen.Wat een geweldig idee.

Ik weet niet of ik het aan kan om een jaar niets te kopen, maar in ieder geval een paar maanden... Het gaf me in ieder geval de energie om 'oude' kleding die ik niet zo vaak meer draag uit de kast te plukken. Het klinkt gek maar omdat ik de kleding zo'n tijd niet aangetrokken had voelden ze ook haast weer als nieuw, waarschijnlijk omdat ik oude kleding nu 'herontdek'. In plaats van reikhalzend naar nieuwe spullen uit te kijken, kan ik misschien beter 'oude kleding opnieuw uitvinden.' Het lot wil dat ik nèt de nieuwe H&M gids besteld heb. Ach, wie weet nog een laatste paar stuks bestellen en daarna de hand even op de portemonnee..

Dit artikel schrijft over het 'upcyclen' van je kledingkast ipv recyclen. Ook iVillage geeft wat tips over het recyclen van je kledingkast. En wat dacht je van het idee van thredUP, waar je kinderkleding (die kleintjes groeien natuurlijk verrassend snel uit hun kleren) kunt ruilen. Zouden ze dat ook voor volwassenen hebben? Wat zou het leuk zijn om je maat en voorkeur op te geven en met een wildvreemde te ruilen, om ineens een verrassend nieuw setje in de bus te ontvangen.

Wat vind jij, zou het jou lukken om een jaar lang geen kleding te kopen?

Design

2011-12-30T14:05:00.001+01:00

En hop, daar is weer een nieuw website ontwerp . Ik ben en blijf een amateur webdesigner en soms moet ik me gewoon weer even laten gaan. Gisteren ben ik de hele dag zoet geweest met het ontwerpen en ombouwen van een Blogger template voor de website voor mijn eigen onderneming. Die blijft nog even in de coulissen gezien de teksten nog nagekeken moeten worden. Over het ontwerp ben ik erg tevreden.

Het stak me aan om ook dit weblog weer eens een nieuw jasje te geven. Het template dat ik gebruikt heb is 'Liquid' wat ik verder heb aangepast naar mijn eigen smaak. De keuze viel o.a. op dit ontwerp omdat de afbeeldingen in een blogpost zo mooi uitlijnen op de homepagina. Het was natuurlijk wel weer een hels karwei om alle widgets opnieuw te schrijven, maar dan heb je ook wat, zeg maar. Nu maar eens een frisse neus halen!

Poezelige Pootjes

2011-12-28T13:14:00.000+01:00

Soms is er zo'n product waar je zo happy mee bent dat je het even moet delen. Voor mij is dat nu de Rose Otto handcrème van Dr. Organic (te koop bij De Tuinen). Niet al te goedkoop - ik dacht rond de 8 euro - maar je krijgt een goede dikke tube en het spul werkt echt goed! Ik heb een hekel aan droge, schilferige handen in de winter en deze crème doet echt wat het belooft, het maakt je handen heerlijk zacht. Rond mijn bureau slingeren wel meer handcrèmes rond, maar van de meeste van die crèmes merkte ik eigenlijk geen verschil. Die gebruik ik de komende dagen wel als body lotion voor mijn benen, dan zijn ze zo weer opgebruikt.

Dat gezegd, misschien dat ik mezelf de volgende keer ook maar trakteer op de body cream in dezelfde serie. Mooie bijkomstigheid is ook nog eens dat de meeste ingrediënten biologisch zijn. Aanrader!

Edit: lees ik net op de drorganic website dat juist deze handcrème een Cosmopolitan award gekregen heeft. Geinig. Ben blijkbaar niet de enige die enthousiast is over dit spulletje.

Flow

2011-12-26T00:11:00.000+01:00

Dit noem ik nu een mooi voorbeeld van flow... komen we thuis na een heerlijk kerstdiner bij mijn schoonmoeder, vind ik deze hanger die ik bij Happinez besteld heb in de brievenbus. Ik had de hanger al twee maanden geleden besteld en was dat alweer helemaal vergeten. Van de week kwam ik toevallig een afbeelding van de hanger tegen, die ik toen uitgeknipt had om me eraan te herinneren om die te bestellen. Een paar dagen later valt de hanger zelf bij ons in de brievenbus.

Toeval? Misschien. Bijzonder, zeker!

Let Go II

2011-12-23T10:47:00.000+01:00

"When we have old things in our hands that we are afraid of being without, with our fists tightly clenched around those things...and we walk around fearing what will happen if we ever open our hands and let those things go...when we worry whether or not anything else will make it's way into our lives...if we will ever have enough...if our hands will always remain empty if we open them and let the old clenched stuff go...........if we keep doing that, we will NEVER be able to grasp onto what is meant for us.

What is done is done. What is over is over. We are meant to move forward, we are meant to progress. Everything natural and beautiful and true and living was designed to constantly be renewing itself, progressing, living living living and then dying....going on to the next step of it's life cycle. When we clench old things in our hands, we prevent new things from being able to hold hands with us.

New experiences, new things to learn, new relationships, new things that we don't even know exist yet.Today is a great day to finally let go. It will be ok. In fact........it will be incredible. It might hurt for a minute, just like all endings do.......but the new beginning that is just behind the ending (the ending that is long past due) is where the miracles are. Hold on to that hope...but let the rest go.Let it go. It is time."

- Daily Truth from the Brave Girls Club (hun newsletter geeft je elke dag zo'n prachtige peptalk!)

Mooi

2011-12-22T17:54:00.003+01:00

Pay it forward, prachtig filmpje dat goed past bij de drukke Kerstdagen. Don't forget to lend a hand!

Kerstpresentjes

2011-12-21T16:29:00.002+01:00

Mijn lief en ik hebben onszelf gisteren getrakteerd op een kerstcadeautje. Ik wil eigenlijk al een tijdje een naaimachine, omdat het me - naast haken - leuk lijkt om ook wat meer met stof te kunnen doen. Even een zoompje naaien, maar ook kussensloopjes, knuffeltjes voor al die babies die om me heen geboren worden, grappige hoesjes... Al moet ik eerlijk zeggen, naaien vereist een stuk meer concentratie als een haakwerkje. Niettemin heb ik bij de Lidl deze naaimachine voor de superprijs van 70 euro ingeslagen. Inmiddels heb ik het spoeltje (bij mij altijd de grootste uitdaging) aan de praat en heb ik mijn eerste steekjes gezet!

Ik heb er nog niet zoveel mee kunnen doen gezien mijn lief de hele dag al bezig is met zijn promotie onderzoek. Hij is er veel voor aan het lezen en daar kan ik natuurlijk moeilijk doorheen gaan lopen 'naaien'. Maar er komt een moment dat hij zijn eigen cadeautje - ook van de Lidl - uit gaat pakken, en dan gaan we samen aan de knutsel. Hij heeft namelijk een microscoop gekocht:

En nu zijn we beiden als een kind zo blij - en hopelijk even zoet...

DropBox

2011-12-21T13:05:00.004+01:00

Ben ik de belangrijkste tool van het rijtje Ondernemen: On-line Tips & Tricks nog vergeten: DropBox! Ik ben er inmiddels zo aan gewend geraakt om DropBox te gebruiken dat het al helemaal onderdeel van mijn systeem is.

DropBox is een gratis on-line storage aanbieder. Je start met 1 GB aan ruimte en door vrienden uit te nodigen ontvang je extra ruimte. Voor een klein bedrag kun je upgraden naar meer ruimte, maar ik beloof je dat je 1 GB niet gauw vol krijgt als je alleen de belangrijkste dingen erin bijhoudt.

Je kunt in DropBox ook mappen delen, dus als ZZP-er kun je een map delen met de projectgroep waarmee je werkt. Zo kun je je administratie altijd bijhouden zonder gedoe met memorysticks (die zijn inmiddels zoooo 2009)

Persoonlijk vind ik DropBox veel gebruikersvriendelijker dan bijvoorbeeld GoogleDocs. Je kunt DropBox installeren en daardoor altijd een map in je 'Mijn Documenten' zien. Alles wat je daarin zet, staat ook meteen in DropBox. Je hoeft dus niet steeds in je browser te werken.

Wil je overigens alleen een grote film of een aantal foto's met iemand delen, kun je dat ook altijd met wetranfser doen. Hoef je niet voor in te loggen.

Ondernemen: On-line Tips & Tricks

2011-12-21T12:06:00.004+01:00

Een van de veranderingen die ik aandraag in mijn vorige artikel, is het starten van mijn eigen onderneming in 2012. Het starten als ondernemer heeft heel wat voeten in de aarde. De leuke dingen zijn logo's uitzoeken, netwerken, mooie dingen bedenken samen en de vrijheid om te kiezen wat je zelf wil.

De moeilijkheden zijn met name het regelen van alle voorwaarden, je verdiepen in de soorten belastingen en aftrekposten, het inzicht krijgen in je eigen administratie e.d. Dat is nu juist ook de uitdaging en het leerproces.

Gelukkig kunnen we in deze Web 3.0 era een hoop (gratis) digitale middelen inzetten die je als eigen onderneming (ook als je over een webwinkel nadenkt) kunnen helpen om het gemakkelijker, en wellicht zelfs leuker te maken om te ondernemen.

Moneybird - Moneybird is voor licht gebruik gratis. In dit on-line programma kun je waar je ook maar bent, facturen opmaken en afhandelen. ook geeft Moneybird meteen een indicatie van de te betalen belastingen.
MoneYou - gratis 5 spaarrekeningen openen, geheel on-line, om zo een verdeling te maken van je inkomsten. Denk bijvoorbeeld aan een aparte rekening voor je pensioen, voor je belastingen, voor onvoorziene lasten e.d.
Freep - op deze website kun je afkijken wat een goed uurtarief voor jou dienst kan zijn

Ook qua design en communicatie kun je gratis van een aantal opties gebruik maken;

Blogger - je Blogger website kun je zo bewerken (via CSS) dat het een opzichzelfstaande website lijkt. Een prima (en gratis) begin. Er zijn ook veel Blogger templates beschikbaar, maar let dan goed op de copyright (creative commons) en licensies. Niet alle mag je voor commerciele doeleind gebruiken en vele templates hebben zelf ingebouwde reclame. WordPress is natuurlijk ook een optie, maar daar moet je ook webhosting voor regelen, heeft iet wat meer voeten in de aarde.
Wix - Wix laat je gratis Flash websites bouwen, bij een gratis website zie je wel altijd het Wix logo in je website. Plus je moet nadenken of Flash voor jou wel handig is, iPhones en iPads kunnen niet met Flash omgaan en je loopt mogelijk een aantal iPad gebruikers mis.
Pixlr.nl - Gratis on-line Photoshoppen. Scheelt weer een duur pakket aanschaffen. Zo kun je zelf je beeldmateriaal bewerken.
Bubbl - on-line mindmappen, handig te gebruiken in verslagen, maar ook met een brainstormdagje voor jezelf!
Compfight: Hier kun je gratis beeldmateriaal vinden om te gebruiken voor je website. Let altijd goed op bij elke afbeelding wat de rechten zijn!
Calameo - gratis on-line brochures maken, en het is nog leuk ook!
ByMe- niet gratis, maar wel voor een mooie prijs visitekaartjes e.d. maken. Ik vind hun stijl mooier dan Vistaprint.

Verder kun je op het web een hoop gratis logo's en templates vinden voor gebruik. Het is wel een zoektocht, maar dat hoort een beetje bij het ondernemer zijn. Zelf heb ik een gratis logo gekocht voor commercieel gebruik. Het was echter niet duur en gezien ik het logo in Illustrator zo groot en klein kan maken als ik wil, in alle kleuren van de regenboog, kun je er in principe alles mee.

Natuurlijk zijn een hoop van deze oplossingen ook prima te gebruiken voor hobby doeleinden. Mocht je zelf nog handige tips hebben om uit te wisselen, hoor ik dat natuurlijk graag! Handige links zal ik rechts in de link lijst bijhouden. Hier vind je via ikgastarten.nl ook nog een handig lijstje.

Vertrouwen

2011-12-21T11:25:00.002+01:00

"Life is a series of natural and spontaneous changes. Don't resist them - that only creates sorrow. Let reality be reality. Let things flow naturally forward in whatever way they like." ~Lao Tzu

Het einde van het jaar kruipt mondjesmaat naar ons toe. Ik verbaas me wederom hoe snel het jaar omgevlogen is. En er is zoveel gebeurd. Mooie reizen gemaakt, lieve mensen ontmoet en ik heb me op een boel vlakken verder ontwikkeld. Om ons heen gebeuren mooie en verdrietige dingen. Vriendinnen raken zwanger en vallen ons met blij nieuws in de armen. Anderen gaan uit elkaar en nemen afscheid. Het leven is zo veranderlijk, prachtig en verdrietig op hetzelfde moment.

Verandering heeft ook zo'n contrasterende eigenschap. Het is vreugdevol en pijnlijk op hetzelfde moment. Het is iets omarmen, maar ook ergens afscheid van nemen. Het kan afscheid van een partner zijn, een huis, een vriend of vriendin, maar ook een idee of gedachte. Het achterlaten van het oude en het onderzoeken van het nieuwe. Het uit onze comfort zone trekken naar een nieuwe bestemming. En dat valt ons als mensen zwaar, want eigenlijk willen we niets liever dan het veilige van het bekende. En wat bekend of veilig is, is per mens verschillend.

Om aan te kunnen voelen wat voor mij het beste is, trek ik me het liefst even terug. Niet perse om te mediteren op een kussentje, maar een boswandeling, of rustig keuvelen in huis, geven me al de rust om te overdenken wat ik wil veranderen en wat niet. En wat mijn beweegredenen en intentie daarvoor zijn. Soms heb ik weer een moment dat ik van alles van mezelf vind, dat alles beter moet, en dat ik 'hard aan mezelf' zou moeten werken. Op een ander moment besef ik me dat zo'n opdracht vaak uit angst komt, niet uit liefde, niet uit enthousiasme. Angst kost enorm veel energie. Hoeveel energie kost het niet om constant te twijfelen, te dubben, 's nachts wakker te liggen?

Maar gek genoeg leer ik langzaam te accepteren dat dit er ook gewoon bijhoort.. Ik leer steeds duidelijker te zien dat er eigenlijk niets zwart wit is. Verandering gaat ook met ups en downs. Dat je een paar nachten wakker ligt en denkt dat er daarom 'iets mis is'. Misschien is het gewoonweg het proces waar je in zit, en betekent het juist dat iets in je aan de gang is. Een verandering, een realisatie, een bewustwordingsproces. En dan horen die nachten wakker liggen er blijkbaar gewoon bij. Verandering kijkt immers niet op de klok. (Wij wel.)

Beetje bij beetje leer ik te accepteren dat de wereld veranderlijk is, dat niets constant is. Dat geeft me ruimte en meer vrijheid om de dingen te kiezen die voor mij goed voelen. Ook al zijn ze spannend en lig ik er misschien over wakker.

Vaak merk je dat als je een keuze maakt die goed voelt, ook al voelt de keuze niet zo zeker, dat een warm gevoel de angst inneemt. Een gevoel van vertrouwen als antwoord op angst, in plaats van het zoeken naar zekerheid. Ik hoop van harte dat 2012 het jaar wordt van vertrouwen, in deze tijd van (financiële) onzekerheid en angst, zodat we met enthousiasme aan nieuwe, mooie oplossingen kunnen bouwen.

Daarbij wens ik je alvast een heel mooi nieuwjaar en veel plezier tijdens de feestdagen. Een jaar vol vertrouwen, dat je je dromen mag waarmaken!

Uitverkoop

2011-12-17T12:42:00.001+01:00

Afgelopen week ben ik met vriendinnetje G. gaan lunchen. Gezien ze nog even een boek wilde kopen zijn we de winkeltjes nog even ingedoken. We kwamen langs de H&M en daar wilde ik nog wel even tussen de uitverkoopjes snuffelen. Daar vond ik een ontzettend leuk, knalrood jurkje, voor maar 7 euro. Zeven euro! Ik heb er ook nog een donkerblauwe versie van meegenomen en nog een paarse warme trui voor een tientje.

Die heftige uitverkopen maken winkelen, of überhaupt de aanschaf van iets, wel een vreemde business. Waarom zou je iets kopen als het net nieuw in de winkel hangt, als het 2 maanden later 50 tot 75 procent goedkoper in de uitverkoop beland? Natuurlijk loop je het risico dat ze je maat niet meer hebben, dat er een vlek in zit of dat er iets anders mis mee is. Als je echt helemaal verliefd bent op een bepaald item, is het wellicht slim om er wel meer voor te betalen.

Maar als je gewoon 'iets leuks' zoekt, is de uitverkoop echt ideaal. Ik koop de meeste kleding in de uitverkoop, en koop alleen dingen voor de volle prijs als ik echt perse dat unieke exemplaar wil hebben. Mocht een jurkje dat ik leuk vond, er niet meer zijn, dan is het geen probleem. Er is altijd wel een ander jurkje, of truitje, of rokje.

Van vriendin L. heb ik vorig jaar een inspirerend boek gekregen: Simple Abundance. Dat boek richt zich op het wegdenken van schaarste. Al die marketing van 'Koop Nu' of alleen 'Alleen tot datum X verkrijgbaar' krijgt iedereen in een soort frenzy van dingen die ze blijkbaar moeten hebben. Dit jaar heeft de voorspelling van een ijskoude winters iedereen snowboots (ja ik ook -_-) en sneeuwschuivers in doen slaan. We worden steeds bang gemaakt dat er niet genoeg is voor iedereen.

De grap is, er is meer dan genoeg voor iedereen. All is in abundance. Alles wat je echt nodig hebt, kun je gemakkelijk verkrijgen. En alles wat je niet meer nodig hebt, kun je gemakkelijk weggeven. Het geloof in vrijgevigheid en in overvloed helpt je om minder angstig (en gehecht) in je leven te staan. Er is immers genoeg voor iedereen.

Neem alleen wat je nodig hebt en geef weg wat je niet langer nodig hebt. Zo combineer je consumptiegedrag met ruilhandel en kun je uit de ratrace stappen. Je houdt je leven simpeler als je het idee van overvloed in je achterhoofd houdt.

Er is immers niets om te verliezen, omdat er uiteindelijk niets is om te 'hebben.'

Lekker Lui

2011-12-17T12:21:00.002+01:00

In de winter voel ik me vaak net als dit poesje. En al helemaal op een zaterdag, daardoor ik mijn lief overhaal om nog even lekker in ons warme nestje te blijven liggen, voorzien van een warm kopje koffie...

Woon Inspiratie

2011-12-14T20:48:00.002+01:00

Knus

2011-12-14T13:13:00.003+01:00

Ja, het is koud, guur en winderig buiten. Een beetje op Pintrest struinen geeft me toch al gauw genoeg weer redenen waarom de herfst en winter stiekem best fijne seizoenen zijn...

Minimalistische Kledingkast

2011-12-13T14:05:00.001+01:00

Een basic setje kleren die je prachtig staan, goed te combineren zijn en waar je 'niets meer aan hoeft te doen.' Dat is al jaren mijn missie. Dat ik af en toe een mode itempje koop is niets mis mee, maar als de basis goed is, dan blijft-ie jaren goed. Ik heb me ooit laten inspireren door een prachtige Mexx catalogus over 'basic living' met bijbehorende mode. Alleen kocht ik mijn basic mode niet bij Mexx maar bij de H&M. Sorry jongens, maar dat is wat minder pijnlijk voor mijn portemonnee. Ook al heb ik het laatst goedgemaakt door een prachtig jurkje bij Mexx aan te schaffen, maar dat terzijde.

Later las ik in het boek 'Life's too f**cking short' dat als je een mooi jasje, perfecte trui of topje vindt dat je geweldig staat, je er gewoon een paar van moet kopen in verschillende kleuren. Vroeger leek me dat een vreselijk idee. Alles moest origineel zijn toch? En toen had ik ook nog een iets... alternatieve kledingsmaak. Op een gegeven moment heb ik het idee toch een kans gegeven. Zo kocht ik bij de H&M een topje waar ik heel tevreden over ben. Dat heb ik uiteindelijk in 8 kleuren gekocht, en dat bleek inderdaad een groot succes. Het zat steeds weer prima, en ik kon ze overal voor gebruiken. Voor mijn China reis heb ik een stapeltje van die topjes in mijn rugzak geknikkerd, en zo had ik elke dag een gemakkelijke en leuke outfit.

In de winter vond ik, ook bij H&M - ik heb nu eenmaal een iniminie maatje - een perfecte coltrui. Die heb ik nu ook in drie kleuren. Het voelt soms een beetje vreemd om drie dezelfde dingen bij de kassa af te rekenen, maar het is wel ontzettend slim. Je hebt altijd iets aan te trekken dat je staat, en je kunt het combineren met andere spulletjes die je al in huis hebt. Wat leuke oorbellen, een ketting, of een riem.

Al dat winkelen kost alleen maar geld, tijd en frustratie, daarbij belanden kledingstukken die ik even snel in een opwelling koopt soms even snel weer in de zak van Max, vaak omdat ik er niet bij had nagedacht dat ik het eigenlijk nergens bij kan dragen.

Go for Basics. Het klinkt wellicht ietwat saai, maar het is het zeker waard om elke dag op te staan en niet een uur voor je mis-matchte kast te hoeven staan!

Op zoek naar inspiratie? Pintrest huist allerhande mensen, met uiteenlopende stijlen, die je kunnen inspireren. Mijn eigen moodboard vind je hier.

Minimalistisch

2011-12-13T13:51:00.001+01:00

Mooi artikel: minimalistisch leven! In ons kleine appartementje is ruimte sowieso een gewild item, en alles wat we niet gebruiken komt al gauw weer in een kringloopdoos terecht, of wordt opgespaard voor vrienden en familie waarvan we vrij zeker weten dat zij het leuk zullen vinden. Past het bij jou om eens grondig door je materieel heen te lopen? Dit artikel geeft zeven tips om te beginnen:

7 Ways to Sample Living With Less

1. Clothes. According to statistics, we wear 20% of our clothes 80% of the time. That means that many of us have closets full of clothes that we no longer like or no longer fit us correctly. They are just taking up space. The simple exercise of going through your closet and removing all unused clothing leaves your closet lighter, your mornings less stressful, and your wardrobe full of things you love. Give your lighter wardrobe 30 days to work its magic… you’ll never miss those unused clothes.

2. Decorations. Many of the decorations in our homes hold no personal value to our lives. They just simply happened to match the color of the carpet or be on sale when we walked into the store. Unfortunately, they are distracting you and your guests from the decorations in your home that share your story and highlight your values. Take a moment to walk through your home with a discerning eye. Leave only the decorations that are the most meaningful and the most beautiful. Your home will begin to share your story in a beautiful way. And your old decorations will likely end up on sale at your next garage sale.

3. Toys. Too often, we fall into the line of thinking that says more is better… and so do our kids. We begin to purchase and collect far too many toys for our children. As a result, our children have no need to learn how to be creative, helpful, careful, or sharing. In that regard, fewer toys may benefit your kids in numerous ways. Although you may want to consult your children before you relocate their unused toys, there’s a pretty good chance that after only a few weeks the old, unused toys will be forgotten (except by whomever used to pick them all up).

4. Cooking Utensils. There never seems to be enough storage space in our kitchens. Yet most of our grandmothers cooked far more often, far more elaborately, and far better than many of us today… in much smaller kitchens. The truth is that when it comes to cooking, simple is almost always better. We need far less cooking utensils than we currently own. As a result, our drawers, cabinets, and countertops can be far better organized and useful if we simply owned less. To give this experiment a shot, check out this article from the New York Times: A No Frills Kitchen Still Cooks. Then, store all your unnecessary utensils in a plastic bin, put them away out of sight, and see if you just enjoy cooking a little bit more in your new, clutter-free environment.

5. Televisions. According to Nielsen, the average person watches 4 hours, 35 minutes of television each day. And the average American home now has more television sets than people. That threshold was crossed within the past two years. There are 2.73 TV sets in the typical home and 2.55 people. In the average American home, a television set is turned on for more than a third of the day — 8 hours, 14 minutes to be exact. We are literally sitting on the couch while life passes us by. Experiment with owning less televisions. As a result, you will watch less. And when you do, you will be more apt to do it together as a family.

6. Counter-tops. Clutter is a form of distraction. It pulls at our attention and redirects our thoughts – even for just an instant. Everything sitting out on your countertops competes for your attention. Unfortunately, we have become so accustomed to these distractions that we don’t even notice them anymore… until they are removed. Experiment, even for just 7 days, with keeping your countertops completely clear. Store things in drawers, cabinets, pantries, or temporary storage boxes. After one week, you’ll likely return some of it for the sake of convenience, but I’d bet my bottom dollar that you won’t return all of it.

7. Furniture. It may require some heavy-lifting, but if you’re up for the challenge, removing excess furniture from your rooms will immediately open up significant space and airflow in your home. The rarely-used pieces of furniture in your home are quickly recognizable and taking up more space than you realize. Oh sure, this experiment requires a place to store your furniture during the trial period, but it’s a quick and easy way to remove some of the largest clutter from your home.

Honor your you-ness

2011-12-13T13:41:00.002+01:00

'[...] and spend some time remembering the little things that are part of who you are. Pick up the guitar for a few minutes, stop and take photos of the field that no one else notices, pull over and stop to get that tea that always makes you happy when you drink it... look up that old band you used to love and find some of their songs... find a magazine at the library about that hobby that you gave up... or a biography about that person that you admire. Honor and feed your you-ness.

We live in a world that tries to make us all the samen... when there are little things that make us so very different. Honoring and doing THOSE LITTLE THINGS are the things that will truly make your heart sing.' - The Brave Girls Club nieuwsbrief van vandaag

Sommige mensen hebben echte problemen

2011-12-10T20:56:00.001+01:00

Het is donker, guur en koud buiten. Vooral afgelopen week had ik er echt moeite mee om even mijn hoofd naar buiten te steken en een wandelingetje te wagen. De storm die ons landje teisterde maakte het niet erg prettig om naar buiten te gaan.

Er zit dan ook niets anders op om - wat vervelend - me met mijn lief op onze bank te nestelen voor de televisie. De laatste weken kijken we vooral graag naar de docu's van Louis Theroux, een journalist van de BBC. Louis heeft een fascinatie voor mensen met bijzondere, absurde en soms schokkende verhalen. Hij zoekt mensen in situaties op die je normaal gesproken niet vaak tegen (hoopt) te komen en ondervraagt hen. Zijn ontwapende manier van spreken, puppy ogen en algemene 'brave jongens look' zijn hem daar zeker bij van dienst. Het verbaast me keer op keer hoe criminelen, prostituees en neonazi's rustig met hem van gedachten wisselen.

Naast 'normale' documentaires over gokverslaving, gewillige prostitutie en de toestand in de gevangenissen in Amerika, heeft Louis ook een paar documentaires op zijn naam staan die hoogst opmerkelijk te noemen zijn.

Zo is er de aflevering 'The Most Hated Family in Amerika In Crisis' over een bepaalde afsplitsing van het Christelijke geloof. Deze mensen zijn aangesloten bij de 'Westboro Baptist Church' en geloven o.a. dat 9/11 een straf is van God omdat Amerika homohuwelijken/-samenzijn aan het legaliseren is. De aangesloten families nemen zelfs hun jongste kinderen mee om te protesteren bij begrafenissen van gesneuvelde soldaten, gezien zij de oorlog - en eenieder die daaraan meegedaan heeft - veroordelen.. Een van de kleine meisjes, amper zes jaar oud, snapt niet wat er op het bord staat wat ze vasthoudt. De mensen die langsrijden reageren woedend op de boodschap van de familie met hun borden vol hatelijke kreten. Eén van de zoontjes raakt gewond als een frisdrank flesje zijn oor raakt, uit het raam gegooid door een woedende automobilist.

Een andere aflevering getiteld 'Louis and the Nazis' behandelt extreem antisemitisme in Amerika, waar Louis het hoofd van de Nazi beweging te spreken krijgt. Er vindt grootschalig indoctrinatie plaats, met als schrijnend voorbeeld de twee zusjes Lynx and Lamb (samen het duo Prussian Blue) die van jongs af aan antisemitische muziek opnamen.

De afleveringen 'The City Addicted To Crystal Meth' en 'A Place for Paedophiles' (een plek voor pedofielen) zijn ook afleveringen die me zeker zijn bijgebleven. De eerste omdat de verslaving aan Crystal Meth bijna als een epidemie door de stad heen trekt, een ieder meesleurend in een vicieuze cirkel van verslaving. De tweede omdat de volgende vraag bijna onmogelijk te beantwoorden is, namelijk: kunnen pedofielen ooit terugkomen in de maatschappij? Kan een maatschappij een (voormalige) pedofiel accepteren? En als dat inderdaad niet het geval is, is het dan rechtvaardig om een pedofiel levenslang op te sluiten, zelfs als blijkt dat hij dat gedrag niet langer vertoont?

Het zijn interessante, vaak ethische, vragen waarop het antwoord geen gemakkelijke is. Vaak is het ontzettend moeilijk te besluiten wat waarlijk 'juist' is. Ondanks de heftige onderwerpen zijn de documentaires niet schokkend qua beeld- of taalgebruik. Louis blijft zoveel mogelijk neutraal, zijn kalme uiterlijk helpt hem om toch op gelijke voet met zijn 'onderwerp' te blijven. Hij neemt je als kijker mee in vraagstukken waar je dagelijks (hoop ik) niet veel mee te maken hebt, maar die wel degelijk in de maatschappij voorkomen. Ook in Nederland.

De situaties die Louis opzoekt geven me een hernieuw perspectief op mijn dagelijks leven en mijn dagelijkse problematiek. Zijn documentaires relativeren en geven ruimte om mijn opvattingen onder de loep te nemen en waar nodig te vernieuwen.

Een aanrader voor documentairefans die (weer) eens in filosofische, ethische en maatschappelijke kwesties willen duiken met een knipoog.

Let Go

2011-11-26T12:48:00.001+01:00

Mist

2011-11-24T16:04:00.001+01:00

Dikke mist hult het bos in mysterie, als vriendin G. en ik door het bos wandelen. Het is een bijzondere ervaring hoe een bekend landschap een gedaantewisseling ondergaat als het verscholen ligt in een dikke deken ven mist.Alsof we samen even de enige mensen op de wereld zijn, de wereld die ophoudt na twee meter om te verdwijnen in de mist...

Flavorites 2011

2011-11-20T12:42:00.001+01:00

Afgelopen vrijdag ben ik met vriendin S. naar de beurs van Flavorites geweest, een verzameling vrolijke webshops, vol met handgemaakte spullen door eigen ondernemers. Heel inspirerend om op rond te lopen! Door het handwerk zijn de meeste spulletjes echter vrij prijzig, dus we hebben beiden heel weinig gekocht, en vooral heel veel rondgekeken!

Gehaakte lampenkappen...

Lekker samen lunchen

Geertje Aalders, die de mooie knipkunst van o.a. Flow verzorgt.

En een mooie Oosterse webwinkel... goed voor inspiratie!

Nadien ploften we heerlijk uitgeblust in de auto, waar ik door ging naar Houten voor een feestje bij L. en een groep vriendinnen. Daar hebben we o.a. nog filmpjes gekeken toen L. en ik kleine guppies waren. Zo schattig om te zien! Heerlijk gegeten en gekletst en die avond voldaan in bed geploft.

De volgende dag mezelf getrakteerd op de heerlijkste, zachtste en warmste snowboots die ik kon vinden. Het kost wat, maar dan ga je wel warm de winter in. En mede dierenvrienden, het is allemaal nepbont, anders had ik het nooit gekocht! Mijn moeder heeft me uiteindelijk nog geholpen om een setje in mijn maat te bemachtigen - ik had ze op internet besteld, maar natuurlijk waren ze net iets te krap en daarbij al compleet uitverkocht.

Warm en knus binnen kunnen fröbelen en voor die koude winterwandelingen, lekker warme kleren en booties. Laat de winter maar komen!

Laat de wereld aan je voorbij gaan

2011-11-14T14:40:00.001+01:00

'Zodra je beseft dat het leven draait om zijn, niet om doen, kun je op een andere manier genieten van iedere dag. Je kunt dolgelukkig worden van spelen met je hondje met volle aandacht, je kunt intens genieten van heerlijk eten, je kunt helemaal op gaan in mooie muziek of een heerlijke vrijpartij.

Het is oké om dingen te ‘missen’. Je hoeft niet alles te doen om alles uit je leven te halen, laat staan om simpelweg gelukkig te zijn. Je kunt de wereld gerust aan je voorbij laten gaan en meer uit je leven halen dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Dus maak je niet druk om wat je allemaal nog moet doen. Durf simpelweg te zijn.'

Jelle Hermus beschrijft het gevoel wat velen van ons dagelijks hebben in zijn artikel 'Laat de Wereld aan je Voorbij Gaan. ' Met name nu ik even rust heb tussen twee banen, merk ik wat een bel van inspiratie en rust dat geeft, om even stil te staan bij jezelf en de wereld om je heen. Er is voldoende te doen hoor, allerhande klusjes en dingen die ik eerder had gepland voor 'ooit een keer in een weekend of een vrije dag', klusjes die ik nu allemaal eindelijk af kan maken.

Als ik fiets of wandel kan ik meer genieten van wat ik aan het doen ben. Beter 'zijn' dan wanneer ik te druk ben met van alles en nog wat in één dag proppen. Ik hoop dat ik dat gevoel bij me kan houden als de drukte straks weer toeneemt...

Magisch Mistig

2011-11-13T17:50:00.001+01:00

In de namiddag nog snel even voor het donker werd op mijn fiets gestapt, en door de schemer rond het meer dichtbij gefietst. Een deken van dichte mist bleek het land te bedekken, waardoor het landschap een magische gloed kreeg. Ondertussen had ik op mijn iPhone Enya met 'The Memory of Trees' opgezet. En die combinatie maakte het helemaal prachtig...

Het is inmiddels wel een stuk kouder geworden! Met verkleumde handjes en voetjes kwam ik weer binnen, dankbaar voor de warmte, en heb meteen een aantal kaarsjes aangestoken. Die snowboots die ik besteld heb zijn wellicht toch geen onnodige luxe...

En dat met deze muziek erbij... mooi he?

Desktop Tool: Rainmeter

2011-11-12T10:46:00.001+01:00

Voor de liefhebbers onder ons die graag wat met hun desktop/pc/laptop in de weer zijn, heb ik een goede tip van mijn lief gekregen, namelijk Rainmeter. Rainmeter bereidt je alvast voor op de mogelijkheden van Windows 8. Geen gedoe meer met programma's opstarten, desktop icoontjes en andere onzin, gewoon je eigen desktop samenstellen met jouw gewenste plugins.

Op Deviantart zijn veel standaard skins beschikbaar (die je door elkaar heen kunt gebruiken) maar voor de liefhebbers kun je ook zelf programmeren door de .ini files aan te passen van de skins die al aanwezig zijn.

Persoonlijk hou ik heel erg van een 'clean' desktop. Ik zie wel eens mensen op het werk die hun hele bureaublad vol hebben staan met Word documenten en plaatjes, daar zou ik persoonlijk helemaal kriebelig van worden.

Rainmeter maakt het me nog gemakkelijker om de boel opgeruimd te houden, en houdt daarbij ook het weer voor me in de gaten. Ik hoef Firefox niet langer op te starten via het Startmenu, want ik heb een Google zoekveldje. Ook heb ik een mooi lijstje rechtsboven dat me wat specs van mijn computer geeft (hoeveel geheugen wordt er gebruikt, hoe vol zitten mijn schijven) maar ook of ik nieuwe e-mail ontvangen heb. Als ik erop klik, opent mijn browser meteen in mijn Gmail account.

Nieuwsgierig? Kijk eens op de Rainmeter website en oordeel zelf. Rainmeter neemt zelf vrij weinig geheugen in, je hoeft dus niet bang te zijn voor een immens trage pc, wat bij Vista en haar bureaublad goodies wel het geval was.

Klik op het plaatje voor een vergroting;

Quote

2011-11-10T15:40:00.001+01:00

Most of the time we don’t question the way we are living our lives; we are driven by the momentum of our habitual tendencies and cultural norms. So although we long for happiness, our actions don’t meet our intention for happiness. For instance, we are so often just focused on how we feel and our own happiness. If instead, we include others in our wish for happiness, we create the cause of a greater and more meaningful way of being – we are enriched and less fearful.by Elizabeth Mattis Namgyel

De gevaarlijke aantrekkingskracht van een ondergelopen wereld

2011-11-10T14:48:00.000+01:00

Gisteren bekeken mijn lief en ik de actie/thriller film 'Sanctum' van James Cameron, een film over een team van grotduikers die op expeditie gaat in een enorme grot in de jungle van Papoea Nieuw Guinea. Terwijl ze beneden zijn breekt er op het oppervlak een storm uit, die transformeert tot een cycloon. De grot stroomt langzaam vol met water, waardoor een gevaarlijke, paniekerige zoektocht naar buiten begint die je een lange tijd op het puntje van je stoel laat zitten. De beelden en situaties in de film doen je als kijker werkelijk naar adem happen, ondanks dat de cast qua acteerwerk niet bepaald overtuigend is en het verhaal ietwat te dramatisch is om echt geloofwaardig te kunnen zijn.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1988 over 15 duikers die vast kwamen te zitten in de Nullabor Plains in Australie toen er een storm uitbrak die de grot onderwater zette. Een tweetal ontsnapte zodat ze om hulp konden vragen. Alle duikers zijn veilig en zonder verwondingen ontsnapt, terwijl in Cameron's versie het dodental vrij hoog oploopt. Eén van de overlevenden van Nullabor heeft meegeschreven aan het script. Volgens een review van een ervaren cavediver laat de film alles rond cavediving zien, en ook alles wat er daadwerkelijk mis kan gaan (en is de film daarbij niet zo onrealistisch als wij eerst dachten.)

De film heeft me geïntrigeerd waardoor ik meer informatie ben gaan opzoeken over deze 'sport' waarvoor mensen in het dagelijks leven hun leven willen riskeren. Ik ben als kind altijd dol op grotten geweest. De mysterie van een grot, zo diep verscholen in de aarde heeft me vanaf jonge leeftijd gefascineerd. Als we in Frankrijk weer eens een bijzondere grot te pakken hadden beeldde ik me graag in dat ik de eerste mens was die door zo'n grot heen liep en hoe dat zou voelen. Ergens voelde ik de kick die het zou kunnen brengen - ik wilde vroeger ook altijd archeologe worden, haha! Ik begrijp de drive van de mensen die hun leven riskeren om een grot te willen ontdekken daarom ook wel.

Toch geeft cavediving me wel ietwat de kriebels, vooral gezien de risico's om ergens vast te komen zitten, in het donker, zonder lucht. Het zijn de onwerkelijke vistas die het de moeite waard maken om zulke risico's te nemen. Wat Cameron's film naar mijn mening ook wel heel goed doet is precies dat tegenstrijdige gevoel van claustrofobische angst en enorm ontzag overbrengen. Het is datzelfde beklemmende gevoel van een ruimtereis die verkeerd afloopt in een film als 'Sunshine.' Schoonheid en angst gaan daarbij ook vaak hand in hand.

Ik ben wat informatie gaan opzoeken over 'real life' cavediving. De waarheid is wat minder dramatisch als in de film, al heeft inderdaad één van de stuntvrouwen in de film, Agnes Milowka - die voor beide vrouwelijke hoofdrolspeelsters als 'stunt double' fungeerde - de dood gevonden toen ze niet voldoende zuurstof meer had om boven te komen bij een grotduik in de 'Tank Cave' bij Mount Gambier. Agnes was een enthousiast grotduiker en produceerde artikelen en fotografisch materiaal voor o.a. National Geographic. Agnes overleed doordat ze een nauwe doorgang wilde exploreren, waardoor ze haar groep moest achterlaten om alleen door een nauw gat te kunnen kruipen, waardoor ze waarschijnlijk te weinig zuurstof overhield om de weg terug af te leggen, een situatie die ook in de film een dodelijke afloop tot gevolg heeft. Op haar website kun je bijzondere verslagen lezen en foto's bekijken van haar exploraties.

Zoals het verhaal van Agnes illustreert is cavediving zeker geen sport zonder risico. Ten eerste is het risico voor duikerziekte (decompressieziekte ofwel Cassionziekte) aanwezig, met name omdat je in grotten al gauw de diepte in moet (i.p.v. horizontaal duiken). Een simpele uitleg van duikersziekte is de volgende: bij grote druk (de waterdruk op je lichaam) neemt de oplosbaarheid van stikstof toe. Tijdens het duiken op diepte lost stikstof op in het bloed en het lichaamsweefsel. Hoe dieper je gaat, hoe meer je lichaam verzadigd raakt met stikstof. Als je daarna te snel zou stijgen, kunnen je longen het verzamelde stikstof niet snel genoeg afvoeren, waardoor het stikstof belletjes in het bloed en dus embolie veroorzaakt. Dit kan dodelijk zijn als de bellen bijvoorbeeld de hersenen bereiken.

Om de kans de ziekte op te lopen te vermijden worden er decompressiekamers in de grot gezet, waarin een duiker soms wel een paar uur moet wachten tot het stikstofniveau in zijn bloed gestabiliseerd is. Op grote diepte moeten er zelfs meerdere van deze 'cabines' in een grot geïnstalleerd worden. Vandaar dat duikers zich altijd moeten realiseren dat ze genoeg tijd - en daarbij zuurstof - moeten incalculeren om weer veilig boven te komen. Dat ook het wachten in een koude grot geen pretje is, illustreert Agens in haar artikel 'In The Heart of Tiger's Eye';

'I am cold and alone inside the cave. Sitting there at 6m (20ft) I'm slowly loosing all feeling. I am so cold that it hurts. I am desperately craving comfort. To stay put is a mental struggle. It is tempting to shoot up to the surface, to sunlight, to warmth. I know I can't. I know that I have to stay. I know I am stuck in a self-imposed jail cell. I might be wretched and miserable but escape is not an option. The seconds of the clock count down. The more often I look down at the computer, the more frequently I am disappointed. Time, it seems, is standing still.

I try to console myself by remembering that the pain is only temporary and will dissipate shortly after I hit the surface. So I wedge myself tighter beneath the rocky ceiling and suffer quietly. In spite of everything not once do I think, 'Why am I here' or 'Why am I doing this?' I take it for granted this is where I want to be. That this is what I love doing. That this is the price I am willing to pay.Finally 115 minutes tick by and I am free to go. Dizzy from the cold I emerge. I surface disappointed. The cave is sending me home tail in between my legs. The final restriction proved impenetrable.'
(bron: Agnes Milokwa 'In The Heart of Tiger's Eye)

Echter, ook al hou je braaf aan alle regels en duiktabellen, is de kans groot dat er zich nog een residu van stikstof in je bloed bevindt na een duik, waardoor er wordt aangeraden om niet binnen 24 uur bijvoorbeeld een vliegtuig in te stappen, waar de verlaagde cabinedruk alsnog kan leiden tot decompressieziekte. Naast een teveel aan stikstof is het voor duikers ook even zo gevaarlijk om een teveel aan zuurstof binnen te krijgen. In onze atmosfeer is de combinatie van stikstof, zuurstof, argon en koolstofmonoxide leefbaar. Pure zuurstof is echter giftig voor mens en dier en kan leiden tot zuurstofvergiftiging of hyperoxie.

Wat ook een gevaar vormt is het feit dat veel grotten nog niet compleet ontdekt en in kaart gebracht zijn, wat het cavediving natuurlijk zo avontuurlijk maakt. Een gevaar daarbij is dat er ook giftige (nieuwe) diersoorten en planten in grotten kunnen voorkomen. Volgens de website cavediving.com zijn er in de grotten van Florida zo'n 400 duikers omgekomen sinds 1950. De meesten hiervan hadden geen formele training genoten. Er is veelvuldig onderzoek gedaan naar de redenen waardoor deze mensen omgekomen zijn en uiteindelijk zijn er vijf meestvoorkomende oorzaken gevonden, die geresulteerd hebben in de volgende vijf regels;

1. Volg een training voor en onderneem geen dingen waarvoor je geen training gehad hebt
2. Zorg altijd voor een 'guideline' zodat je de uitgang terug kunt vinden
3. Gebruik niet meer dan 1/3 van je gas zodat je altijd 2/3 overhebt om de grot uit te komen
4. Ga niet over de te hanteren limiet heen voor het gebruikte gas (er zijn verschillende gasmengels te gebruiken) versus diepte om zuur- en stikstofvergiftiging te voorkomen
5. Neem in ieder geval 3 lichtbronnen mee
(bron: cavediving.com)

De majestueuze en indrukwekkende 'balzalen' in grotten spreken tot de verbeelding, maar geven een bezoeker ook een onbehagelijk gevoel. Wanneer je door een grot heenloopt krijg je het gevoel door een deel van de aarde te lopen waar je eigenlijk niet zou moeten zijn, vaak ingegeven door de vreemde rotsformaties en een dieren/plantenwereld die soms bijna buitenaards aandoet. Gezien alle gevaren en het uiterlijk van grotten is het ook niet vreemd dat de Maya's ondergrondse grotten zagen als toegangspoorten naar de onderwereld, zoals dit filmpje van National Geographic beschrijft.

Ondanks - of juist dankzij - alle gevaren en het onbestemde gevoel van grotten, trekken zij nieuwsgierige mensen aan die uitdagingen aan willen gaan en hun leven willen riskeren voor de kick en de schoonheid. Het gevoel nog ergens te kunnen zijn waar nog nooit iemand is geweest spreekt zeker tot de verbeelding, evenals de prachtige en vreemde 'onderwereld' in de grotten.

Mocht je denken dat ik nu, na het kijken van deze film en gerelateerd materiaal van National Geographic, me ook eens ondergronds wil wagen, kan ik je geruststellen. Grotten bezoeken vind ik fantastisch, maar het erin duiken trekt me nog niet zo. Zeg nooit nooit, natuurlijk. Agnes heeft ons een paar prachtige foto's nagelaten op haar Flickr website die de reizen en ontdekkingen verbeelden die ze in haar korte leven heeft gemaakt, zodat we, veilig op het droge, toch een beetje met de cavedivers mee op ontdekkingstocht kunnen gaan.

En mocht je geïnteresseerd zijn is het bekijken van 'Sanctum' een aanrader, ondanks de matige acteerprestaties en hoge dramatiek, is het wel een film die je letterlijk onderdompelt in de gevaren van onze ondergrondse - en ondergelopen - wereld.

The Key

2011-11-07T10:21:00.004+01:00

I’m reminded of a Zen story, one where all the masters gathered together to discuss where the Key of Life should be hidden. One master was adamant that the top of a mountain would be a great hiding place, but the others disagreed. Another master suggested that maybe the bottom of the sea would be better, but again he was met with unanimous dissent.

Discussion went back and forth for quite some time, and finally, just when it seemed like all the good ideas had been used up and rejected, one master stood up. “I’ve got it!” he exclaimed. “Let’s hide the key in the one place that humans never search: inside themselves.” Everyone agreed that was the best place to place the key, and there it remains to this day.

Mooi via http://www.miseducated.net

Boswandeling

2011-10-30T11:31:00.002+01:00

In welk jaargetijde is het bos nu mooier dan in de herfst... wat magische foto's van 'ons' Bilthovense bos. Het is zo'n geschenk om een bos op 15 minuten lopen van je huis te hebben. Elk moment van de dag kun je even tussen de bomen wandelen.

Vriendin S. en ik maakten een heerlijke wandeling, zagen een prachtige rode eekhoorn van boom tot boom springen en genoten van de zon door de rode en gele bladeren heen. Heerlijke herfstdagen. Op zaterdag nog een heerlijke wandeling gemaakt met vriendin L. door mijn oude buurtje in Houten. Gehaakt, geborduurd en heel veel thee gedronken.

Vandaag lekker bijkomen in ons huisje, en wellicht, als we zin hebben, straks toch nog even het bos in... zeg nou zelf, dit wil je toch niet missen?

Pepernoten Cake

2011-10-28T12:00:00.001+02:00

Om te bewijzen dat ik weer helemaal ingeburgerd ben: een pepernoten cake, die erg warm onthaald is door mijn pepernoot-liefhebbende vriend.

China - Deel 5: Guangzhou en Hong Kong

2011-10-28T11:45:00.001+02:00

18 oktober

Met een bus vertrekken we uit geliefd Yangshou naar Guangzhou, het vroegere Kanton. De busreis zou ongeveer zes uur duren in een luxe exemplaar met airco. Natuurlijk wil het lot dat de airco het begeven heeft, en staan we een halfuurtje te wachten bij de garage. Gelukkig was het manco in 20 minuten opgelost, tot opluchting van iedereen, de reisleider in het bijzonder. De busreis vond plaats op de nieuwe snelweg tussen de twee plaatsen.

Doordat de snelweg zo nieuw was moesten we goed timen wanneer we stopten voor een plaspauze, zoveel mogelijkheden waren er niet behalve de bosjes, een paar onprettige momenten in de bus zorgden ervoor dat met name wij dames er goed op gingen letten om niet teveel water achterover te slaan. Een volle blaas, een schokkende bus en de wetenschap dat de volgende stop pas over een half uur is doet weinig goeds voor je humeur. Zes uur in een bus mag vrij lang lijken, maar daarvoor was het alternatief de trein, die er 21 uur over zou doen, mede doordat de trein bij alle dorpen stopt en zo een detour maakt richting Guangzhou .

Eenmaal aangekomen belanden we in een net hotel in het centrum van Guangzhou. Ik stelde voor met een aantal reisgenoten om half 7 af te spreken in de lobby om echt Kantonees te gaan eten, gezien we maar één avondje in Guangzhou verbleven, was dat ook bijna wel een must. Boven op mijn kamer aangekomen zag ik dat het bed qua beddengoed precies leek op dat in Yangshou, wat heerlijk zacht was, en ik plofte er gelukzalig op... en veerde niet terug. Het bed was helaas zo hard als een plank. Niets aan te doen, en het is maar voor een nachtje.

Rond half 7 verzamelden we ons met de jonge garde in de lobby. Ondertussen had R. onze gids Rose, een Mandarijnse jongedame, gevraagd om ons een goed restaurant te wijzen. Tot onze vreugde besloot ze zelf ook mee te gaan. Rose is niet een officiële 'local guide' maar een 'transfer guide' wat inhoudt dat ze enkel de transfers tussen Guangzhou en Hong Kong regelt en mensen van het vliegveld naar Guangzhou brengt. Een kans om eens op pad te gaan met een groep pakte ze dan ook met beide handen aan.

Zo vertrokken R. W. S. C. en C. samen met Rose naar een Kantonees restaurant in de buurt. De temperatuur was nog steeds heerlijk, Guangzhou had weer een hele andere uitstraling als de andere steden. Een soort relaxte zakelijkheid. Ook hier werden we wel gadegeslagen, maar verder niet aangesproken. Onderweg kwamen we D. en M. tegen, die ook wel met ons meewilden. Eenmaal aangekomen in het restaurant bleek dat we een privé vertrek konden krijgen als we meer dan 400 yuan zouden uitgeven (zo'n 50 euro) en daar kwamen we met zovelen natuurlijk makkelijk aan.

Eenmaal binnen begon er wat commotie te ontstaan. R. wilde graag slang eten, en Rose probeerde te regelen of dat mogelijk was. Er waren maar twee menu kaarten, en Rose was heftig aan het overleggen met de Kantonezen, terwijl ze zelf ook maar een klein beetje Kantonees sprak. Ook vertelde ze ons in gebrekkig Engels dat we voor elke kop thee die ingeschonken werd moesten betalen. Er liepen drie serveersters om ons heen met thee en onleesbare blikken, en je voelde de energie in de groep chaotisch worden. Mensen werden ongeduldig omdat ze niet zelf in de menukaart konden bladeren, Rose haar gebrekkige Engels zorgde ook voor wat wantrouwen, en de meesten waren niet op de hoogte van R.'s wens om slang te eten, waardoor er angst ontstond dat we de hele avond exotische en bizarre gerechten moesten eten.

Rose vertelde R. dat hij niet zomaar een gerecht met slang kon eten, als hij dat wilde moest hij het hele beest bestellen, een slang van 1,5 kilo. Omdat hij enkel wilde proeven wist hij niet zeker of hij dat nu wel moest doen, het was ook niet helemaal duidelijk of het een hele dure grap zou worden. Inmiddels was één van de medewerkers van het restaurant weggelopen, en verscheen enkele ogenblikken later met een blauwe emmer. Hij wilde kennelijk behulpzaam zijn, en liet ons de slang in kwestie zien.

M. en D. die al een beetje angstig waren over het etentje, stonden verschrikt op en gingen weg. C. gilde het uit bij het zien van de slang, en nam de benen, het restaurant uit, en vluchtte met M. en D het restaurant uit. Er ontstond enorme commotie aan de tafel, S. die naast me zat wilde in alle chaos ook opstaan, maar ik maande haar - en mezelf - rustig te blijven. Rose was helemaal verbouwereerd en was bang dat de vertrokken reisgezellen het restaurant te duur vonden. De medewerkers van het restaurant waren perplex, de arme man wilde behulpzaam zijn maar had blijkbaar door zijn actie drie gasten weggejaagd.

Uiteindelijk wisten we de situatie Rose uit te leggen. We lieten haar ook weten dat we zelf een gerecht uit wilden kiezen. Aan het eind van het verhaal hebben we prima gerechten gekozen, waarop een heerlijke vegetarische voor mij, en het meest exotische was krokodil besteld door R. We hebben heerlijk gegeten en ontzettend gelachen met de lieve Rose, die wellicht haar Engels nog ietwat mag bijspijkeren, maar door haar charme ons wel een enorm leuke, en uiteindelijk gedenkwaardige avond heeft meegegeven. De avond staat bij ons inmiddels bekend als 'het slangenincident.'

Na het eten sprak ik het voorval nog door met de andere groepsgenoten, en ik besloot uiteindelijk een pluchen Panda beer voor haar te kopen in de supermarkt beneden, zodat ze zou weten dat wat er die avond heeft plaatsgevonden, zeker niet haar schuld was. Overigens word je als Westerling nog meer aangegaapt in China als je met een pluchen Panda beer over straat gaat lopen.

19 oktober

Vroeg op voor de boot naar Hong Kong. Ik was weer eens veel te vroeg in de lobby, en raakte aan de praat met twee Chinese dames. We verstonden elkaar voor geen meter, maar door veel wijzen, lachen en gebaren hebben we toch een soort conversatie gevoerd. Ik vind het leuk aan Chinezen dat ze niet opgeven ook al merken ze dat je ze niet begrijpt. In Nederland geven de meesten het meteen op als ze je niet begrijpen. Chinezen niet, die gaan vrolijk door, en blijven gewoonweg optimistisch contact met je maken. Heel leuk vind ik dat. Toen C. M. en D. beneden waren even met ze gepraat over de voorgaande avond en even gerustgesteld dat alles uiteindelijk goedgekomen is.

Uiteindelijk zag ik Rose de lobby binnenrennen, druk bezig met dingen regelen voor de bus naar de haven. Toen ik aan kwam lopen met de Panda keek ze me verbaasd aan, helemaal toen ik haar liet weten dat de Panda voor haar was. Ze reageerde heel enthousiast en knuffelde het beestje, en parkeerde het op de stoel naast haar in de bus. Eenmaal in de haven aangekomen nam ze afscheid van ons, kwam op me afrennen en gaf me een geweldige knuffel. Dat zijn de mooie herinneringen van zo'n reis, zo'n lief gebaar van genegenheid. Ik gloeide er nog een uur van na.

Op de haven verlieten we officieel China, en werd ons visum doorgestreept. In onze paspoorten werden een paar gekleurde stempels gedrukt. De boot naar Hong Kong deed me een beetje denken aan de snelboot naar Terschelling, maar dan op z'n Chinees. Er werd een bizarre Chinese film getoond, waar mannen in opgehangen werden en bekogeld werden met tomaten. Eenmaal aangekomen moesten we weer door de douane heen en ontvingen we weer een aantal stempels en stonden we in Hong Kong. In de middag konden we meegaan op een bus tour door Hong Kong. We wilden dat eerst op eigen houtje doen, met een klein groepje, maar het leek veel duurder en tijdrovender te zijn om alleen te doen.

Achteraf zou dat enorm meevallen, maar goed, de keuze was gemaakt. Onze gids, Matthew, was een beetje een apart type. Een soort Chineze Amsterdammer, die ons in de bus van alles vertelde over de prijzen van Hong Kong als duurste wereldstad. In het begin was het nog wel even grappig om zijn anekdotes aan te horen, maar op een gegeven moment werd iedereen het zat dat die kerel alleen maar over geld kon praten. Hij vertelde niets over de Britse overheersing, de historie van Hong Kong. Alleen maar over geld. Het zegt meer over hem zullen we maar zeggen. De rol van onze reisleider hield in Hong Kong sowieso op, dus waren we overgeleverd aan dit bizarre figuur.

We zijn naar Victoria Peak geweest, waar we mooie foto's van het uitzicht konden maken en ik mezelf nog op een tas getrakteerd heb. Naar de vissershaven Aberdeen geweest, waar we een boottochtje gemaakt hebben, en vertrokken toen naar Stanley's Market. Terwijl de groep ging winkelen waren R. en ik de winkeltjes wel ietwat beu en zijn in plaats daarvan naar het dichtstbijzijnde strand gewandeld, waar ik mijn pootjes nog even in de Zuid Chinese Zee gestoken heb.

Daarna zijn we afgezet bij Nathan Road om de lichtshow te zien. R. had echter nog geen hotel geboekt, gezien hij langer wilde blijven voor familiebezoek, en hij moest dat nu met Matthew regelen. Geen fijne tijd, want in Oktober is er jaarlijks een enorme zakelijke Expo in Hong Kong, en alle hotels, ook ons 5000 kamers tellende Panda Hotel, zaten tjok en tjokvol. Matthew fungeerde als tussenpersoon voor een hotelkamer die al gauw op tussen de 100 - 200 euro per nacht zou kosten, wat R. begrijpelijke hoofdbrekens gaf. Ik bleef een beetje in de buurt, op een of andere manier hoopte ik dat hij R. minder snel af zou zetten als er een dame bij was die alles gade kon slaan. Iets met Chinezen en eer wellicht, al vraag ik me af of de man in kwestie daar veel mee bezig was.

Uiteindelijk heeft R. een kamer geaccepteerd. Gezien we zolang bezig waren met onderhandelen en het geld bij elkaar krijgen, wat hij contant moest betalen - PS: dit is allemaal buiten Djoser om - waren we de groep kwijtgeraakt. We besloten eerst een hapje te eten, want ik ging bijna van mijn stokje, en waren uiteindelijk te laat voor de lichtshow, waar we de laatste 2 minuten nog van meekregen. Wat gelopen over de 'Avenue of Stars' de Chinese versie van Hollywood's 'Walk of Fame' en maakten nog wat foto's van de Skyline en Bruce Lee. Met de metro terug was een klein avontuur en veel de weg vragen, maar uiteindelijk kwamen we toch weer bij het Panda Hotel uit.

20 oktober

Onze laatste dag China - euh, Hong Kong. Ik nam in mijn eentje een vroeg ontbijt van een sandwich en een kop cappuccino bij het McCafé bij McDonalds. Daarna R. opgehaald, hij een Chinees ontbijt en beiden een kop Japanse Rode Bonen koffie. Dat hebben we geweten, R. had twee koppen op en we stonden beiden gedeeltelijk strak van de cafeïne. Toch eens opzoeken wat daarin zit, die rode bonen koffie... geen misselijk spul.

Uitgecheckt en samen weer de metro gepakt naar Nathan Road, om daar wat rond te wandelen in de zon. We hadden geen animo meer om van alles te gaan bekijken, op een gegeven moment ben je ook een beetje 'uitgekeken,' mijn laatste dag wilde ik rustig houden, en gezien hij nog vier dagen zou blijven vond hij het ook wel best. Uiteindelijk neergezegen bij de Starbucks, die ik de avond daarvoor gespot had. Uitzicht over Hong Kong, een warme bries in ons gezicht en wuivende palmbomen in het vizier. Niet verkeerd.

Op een gegeven moment zagen we W. en F. voorbij lopen, ook Starbucks lovers, en we wisten hun aandacht vanaf het balkon te trekken. Gezamenlijk wat gedronken en daarna een taxi genomen naar het hotel. Met zijn allen nog bij het zwembad gelegen, en daar S. en C. tegengekomen die er heerlijk lagen te tukken in de luxe zitjes.

Met zijn allen wat wezen eten bij de McDonald's, waar S. me trakteerde op een McFlurry, en niemand F. z'n favoriete toetje uitgelegd kreeg behalve hijzelf. Als straf (?) mocht R. twee toetjes naar binnen werken, zodat hij waarschijnlijk redelijk misselijk bij zijn tante aan zou komen.Eenmaal terug werd ik door C. verrast met een rood Hello Kitty tasje. Ze wist dat ik, net zoals zij, erg dol ben op het Japanse 'Bento' fenomeen, en ze had spontaan een setje voor me gehaald, met een schattig rood Bento bakje met konijntjes, Hello Kitty chopsticks en allerhande toebehoren. Ik was er helemaal onderste boven van. Wat een superleuk afscheidscadeau voor Hong Kong. Ik hoop de spulletjes straks vaak te gaan gebruiken.

Rond 20.00 werd het tijd om afscheid te nemen van R. E. en M. en D. die allen een verlenging in Hong Kong geboekt hadden. Ons clubje vertrok naar het vliegveld. Wat laatste souvenirs gekocht om het geld kwijt te raken, en de rest heb ik gedoneerd aan een goede doelen bus die bij de gate stond. S. en ik zorgden dat we naast elkaar konden zitten. Om 23.00 vertrokken we. Als afscheid bekeek ik een mooie Chinese film die zich afspeelde in modern Hong Kong, een liefdesverhaal, een kruising tussen een Chinese Bridget Jones en Amelie. Lief. We deden geen oog dicht in het vliegtuig, en iedereen kwam zo brak als een koekje aan op Schiphol om 05.00.

21 oktober

Afscheid nemen van onze groep was best heftig, je hebt toch 17 dagen met elkaar opgetrokken, en met een aantal echt een leuke klik en een band opgebouwd. Door de vermoeidheid voelden we het denk ik minder, waardoor we na een knuffel en een zoen uit elkaar gingen. Toen ik de bagagehal verliet zag ik hem staan, mijn lieve vriend. Met een roosje in zijn hand. Ik was teveel ontdaan van de moeheid en alle indrukken - en niet te vergeten de plotselinge kou in Nederland, na de 28 graden in Hong Kong - dat ik een beetje van de kaart was. Hij reed ons lekker naar huis waar we eindelijk weer samen in slaap vielen.

Pas de volgende dat viel het me op dat hij het hele huis opgeknapt had toen ik wegwas. Terwijl ik dacht dat hij lekker wat tijd had om te ontspannen, was hij tot aan mijn terugkeer nog bezig geweest alle verf en toebehoren weer op te ruimen. Alle lelijke stukjes heeft hij opnieuw behangen, met behulp van familie, vriendin Saskia en vriend David. Echt geweldig, ik vind het nog steeds verbazingwekkend en doe mijn best om de laatste dingen nu op orde te krijgen in huis, nu ik nog geen baan heb.

Ik vind het heerlijk om weer thuis te zijn, maar heb stiekem een beetje heimwee naar dit bijzondere land. Het was een prachtig avontuur, en ik weet zeker dat er nog velen zullen volgen, ik heb de smaak nu zeker te pakken. Door het schrijven van dit reisverhaal heb ik alle plekjes weer even in mijn hoofd kunnen bezoeken, en ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen meenemen.
Een reis als deze kan ik iedereen aanraden!

China 2011 - Deel 4: Yangshou

2011-10-26T16:24:00.001+02:00

15 oktober

Daar komt dan mijn favoriete plekje in China... het backpackers walhalla Yangshou. Zoals je hebt kunnen lezen in mijn vorige bericht van Xi'an, stonden we daar om 4.30 op voor de bus naar het vliegveld van Xi'an. Gezien de printer bij de incheckbalie stuk was - en zo onze boarding passen niet uit kon printen - werd het een close call om ons vliegtuig te halen, maar dat ging natuurlijk op het laatste nippertje allemaal goed. Al gauw zag ik waarom we het vliegtuig pakten in plaats van een trein of een bus. Het vliegtuig raampje van Continental Airlines liet me eindeloze bergruggen zien. Daar doorheen banen had ons dagen, dan al niet weken gekost. Het vliegtuig vloog er netjes overheen en deed ons in anderhalf uur tijd in Guilin belanden. Toen we uitstapten werden we omsloten in een prettig warme deken, met de zon hoog aan de hemel. In Xi'an was het aan de koude kant, gezien het vrij noordelijk ligt, het zuidelijke Guilin daarentegen is terecht tropisch te noemen.

Met onze brakke koppies stapten we in de bus naar Yangshou, waar iedereen kennismaakte met Billy, onze nieuwe lokale gids, die ik later nog veel beter zou leren kennen. Hij sprak heel wat woordjes Nederlands, wat tot grote hilariteit leidde in de bus. Tel daar het adembenemende uitzicht van Guilin bij op: Het Karstgebergte in de verte, enorme bossen bamboe en duidelijk prachtig weer, en je kunt wel raden dat de stemming er ondertussen goed inzat. Eenmaal aangekomen bij het Li River hotel in Yangshou konden we niet wachten om ons even op te knappen en Yangshou te verkennen. Eerst maar eens lunchen in 'Twin Peaks' wat later onze uitvalsbasis zou worden, in het centrum van het dorp. Ze hadden er ook nog eens gratis WIFI, dus even mailen met mijn lief zat er eindelijk weer in. De WIFI in Xi'an heeft niemand aan de praat kunnen krijgen, en R. verhalen over rochelende Chinezen in een internetcafé sprak mij nu niet bepaald aan. .

Yangshou is één van de plekken waar het toerisme in China voor het eerst op begon te bloeien. Velen kwamen via Hong Kong naar Yangshou om vanaf daar verder China in te trekken. Het barst er dan ook van de verschillende hostels en eettentjes, overal kun je een English breakfast halen, en in de meeste zie je overal inmiddels wees geworden Lonely Planet edities liggen.

Een favoriet zou later 'Kelly's Café' blijken, een aanrader uit diezelfde Lonely Planet gids. Gezien de toeristenbranche er goed opgekomen is, kun je in de marktjes van Yangshou van alles kopen, van oorbellen tot zeep met pandafiguurtjes, van hippiejurken tot cowboyhoeden. Eerlijk gezegd werd de verleiding voor mij wel heel groot om een foute wijde hoed te kopen en een hippiejurk en nooit meer uit Yangshou weg te gaan. Zoals je ziet heb ik me beheerst, dat mijn lief er niet was hielp natuurlijk mee aan mijn thuiskomst. Maar ik heb er stiekem een beetje mijn hart aan verpand.

Die liefde werd versterkt toen we in de namiddag een boottocht per bamboevlot over de Li rivier maakten. (PS: voor mijn oom, we kwamen nog langs 'The Giggling Tree' maar konden er helaas niet stoppen) Het waren tweezitjes, en ik trok reisgenoot R. aan zijn arm om er samen eentje te nemen. En het was echt genieten, volgens mij voor iedereen. Het was zo'n 26 graden, heerlijk zonnig, het water was rustig, en het landschap schilderachtig. Dat we af en toe onderbroken werden door dames die ons bier en cola wilden verkopen, malle hoedjes en bloemenkransen op wilden zetten - en verkopen - en dat we verplicht moesten stoppen om een foute foto te kopen omdat we van een waterval af kwamen storten, hinderde ons niet.

Er heerste een relaxte energie op het water, die speelsheid tot gevolg had, zoals je hieronder kunt zien, toen een Chinese het stokje van haar gondelier overnam, en zichzelf en iedereen die erlangs voer nat begon te spatten.

Op een gegeven moment legde onze 'gondelier' aan bij een enorm vlot waar een familie zat te eten. Eerst werden we aangemoedigd mee te eten, wat we beleefd afsloegen. Toen moesten we bier kopen. Je herinnert je vast hoe enorm de flessen bier in China zijn, dus ik kocht er eentje. Kreeg ik ineens geen wisselgeld terug, bleek ik de maaltijd van de gondelier te moeten betalen. De meesten kochten bier voor hem, dat hadden wij nog niet gedaan, dus betaalden we zijn eten. Ook goed. Toen besloot het hele vlot (!) dat ze met me op de foto moesten. R. heeft zelf een Chinees uiterlijk, dus hem vonden ze ietwat minder interessant, maar met de Westerling, tjah, dat is natuurlijk een ander verhaal. Voorzichtig kwamen ze één voor een op ons vlotje staan, totdat een licht aangeschoten mafkees in een oranje shirt ons vlot op rende voor een foto, en ons bijna met zijn drietjes in het water liet belanden. Zoals altijd ging het net goed en kwam de gondelier eindelijk terug om ons verder te roeien. Ik was hem al bijna gaan halen...

In de avond gingen we nog naar een prachtige openluchtshow genaamd 'Impression' met het Karstgebergte als achtergrond. Door er gekleurde spots op te zetten werden de bergen het decor van een, waarschijnlijk prachtig, verhaal, waar we niets van konden volgen, want alles was in het Manderijn. Wat we wel zagen was spectaculair, er deden ruim 2000 acteurs aan mee, er werden fakkels verlicht, dansen opgevoerd, prachtige rode doeken uit het water heen en weer gegolfd en op het laatst liepen er zo'n 300 meisjes het 'toneel' op, met bijzondere jurken met lichtjes erop genaaid. Het aan en uit gaan van de jurken in het donker leverde een spectaculair schouwspel op. De voorstelling is elke avond uitverkocht en Djoser zorgde voor plaatsen op de eerste rij. Puur genieten.

Wel even in de weer geweest met DEET voor de muggen natuurlijk, Yangshou is de eerste plek waar we richting de malaria mugjes komen. Voor zover ik weet hebben we enkel jeuk gehad van de paar beten die we opliepen.

Overigens hadden we enorm geluk met onze prachtige dagen in Yangshou. We bleven er 4 heerlijke dagen, sommige Djosergroepen hebben er alleen maar regen, want ook hier komen moesson regens voor, wat dat betreft is het een beetje geluk hebben. Yangshou in de regen was toch zeker minder idyllisch geweest dan het prachtige zonnige Yangshou wat wij meegemaakt hebben.

16 oktober

Na een heerlijk nachtje slapen - ik slaap in China meestal als een rotsblok - euh - roosje - werd ik weer eens vroeg wakker. Omdat ik de 4 wanden van de hotelkamer al gauw zat ben besloot ik te ontbijten in het hotel. Dat was nogal een saaie, en vrij eenzame bedoening, ik was de eerste en enige in de zaal, dus ik slurpte al gauw mijn koffie op en liep het dorp in. Daar kwam ik M. en D. tegen, een echtpaar uit onze groep, en ontbeet nogmaals - met alleen een goede cappuccino - met hen in het veel leukere Kelly's. In datzelfde straatje vonden we ook de rest van onze groep, her en der verspreid over leuke eettentjes. We shopten nog wat souvenirs (3 paar oorbellen voor 30 yuan = 3 euro) en maakten ons toen klaar om rond 10.00 onze fietstocht door het platteland van Yangshou te beginnen.

Het was 26 graden en volop zon, dus ik had mijn speciaal hiervoor gekochte bandana met UV bescherming over mijn hoofd getrokken, voordat we de 30 kilometer tellende tocht startten. Tot onze opluchting waren deze fietsen van een stuk betere kwaliteit dan die in Xi'an, en ik koos voor een leuk roze model. Billy ging ons voor, en een andere jongen sloot onze colonne, mocht er iemand van ons achterblijven en totaal de weg kwijt raken. De fietstocht was heerlijk, over onverharde wegen, dwars door het Karstgebergte.

Het Karstgebergte komt niet alleen hier voor, maar op meerdere plekken op de wereld. Deze 'bergen' lagen vroeger op de oceaanbodem, en bestaan niet uit omhoog gestuwde platen, maar uit koraal - en dus kalk, wat later op het land compleet begroeid is geraakt, in dit geval veelal met bamboe. Vandaar dat deze 'bergen' zo'n bijzonder uiterlijk hebben.

We onderbraken onze fietstocht bij Moonhill, de Maanheuvel, een berg met een maanvorming gat in het midden, wat me deed denken aan de arch waar we in Utah geweest zijn. Er was eerst gelegenheid voor een welverdiend drankje, en dan zouden de mensen die het aandurfden de 800 treden naar de Moonhill kunnen beklimmen. Dat waren er, na zo'n 20 km fietsen, maar een paar en natuurlijk (toch?) ging ik met ze mee.

De weg naar boven was behoorlijk steil en zwaar in de hitte, er liep een dametje met ons mee die ons bier, cola en water wilde verkopen, en ons constant koelte toe wilde wuiven met een bamboe waaier. Gezien ik al van de reisgids gehoord had dat ze hier later geld voor zou vragen, woof ik haar vriendelijke bedoelingen weg, zodat ze verder ging bij mijn hijgende collega. Na een paar stops onderweg bereikten we de top van Moonhill. Daar kocht ik wel een blikje bier, waar ik natuurlijk teveel voor moest betalen, maar dat maakt je als zwetende overwinnaar niet veel meer uit, en dat weten die dames ook. Toen we even stil wilden staan werden we gemaand door te lopen. Er waren boven ons jongens aan het abseilen aan de de binnenkant van Moonhill, en enkele minuten voordat we er liepen was er een rotsblok naar beneden gekeild.

Het uitzich vanaf Moonhill was het helemaal waard. De Chinese groep die er ook net aangekomen was wilde met ons op de foto. Rood en bezweet gaf ik toch maar toe. Toen de zesde naar me toekwam was ik het zat, en gebaarde de hele groep om me heen te komen staan, zodat ook wij een foto konden maken. Ging een stuk sneller ;) We hebben nog een hele mooie groepsfoto gemaakt van het kleine clubje dat de heuvel beklommen heeft, die heeft F. nog en zal ik, hopelijk, later ontvangen. Een mooie herinnering aan een prachtige klim.

Eenmaal beneden waren we uitgehongerd, dus heerlijk gegeten en daarna weer op het fietsje gesprongen, al werden we nog even achterna gezeten door de dametjes met hun verkoopwaar. Onderweg nog wat foto's gemaakt van het uitzicht, van soja boontjes en peperplantjes.

Hieronder een fotootje van in de zon drogende mie en peperplantjes. Mijn flauwe grap 'You like mie?' 'I like mie too' benodigde ietwat uitleg bij Billy.

Bij aankomst bij het hotel maar even gedoucht, want 30 kilometer fietsen en 800 traptreden op maken je niet erg aanlokkelijk om bij in de buurt te zijn. Daarnaast zou ik met R. F. en Billy een kroegje in duiken, dus trok ik een topje aan, sloeg mijn net gekochte zwarte sjaal om en deed mijn nieuwe oorbelletjes in. Little did I know dat Billy ons naar een echte Chinese nachtclub, genaamd de V8, mee zou nemen. Billy, uitgedost in zijn beste Elvis tenue, losgeknoopt tot aan zijn borstkas, trok ons mee naar binnen naar een tafeltje, waar binnen no time 12 blikjes Budweiser en wat te knabbelen op verschenen. Billy's vriend Jerry - door hem liefdevol 'Mietjuh' genoemd omdat hij niet tegen alcohol kon - dronk zijn bier uit de kleine glaasjes die overal op de tafeltjes stonden. Er werden optredens gegeven door danseressen en zangeressen, Billy kende ze allemaal, tot de eigenaars van de club toe. Het duurde dan ook niet lang of we werden de attractie van de avond.

Chinezen laten zich, voor zover ik dat kan beoordelen, in ieder geval die avond, niet gauw gaan. Velen waren aan het dobbelen, drinkspelletjes aan het spelen, of een beetje nietszeggend voor zich uit aan het staren. Toen ik tegen de danseres vertelde dat de jongens en meisjes er zo stilletjes bijzaten, stond ze lachend op en trok er een paar het podium op. Ik klapte lachend in mijn handen, en was natuurlijk meteen zelf de pineut, ook ik moest het podium op. Er stond ook een paal op dat podium. De jongens vonden het erg 'cool' om daar even aan te hangen. Nog 'cooler' was het om er door je vrienden even ingehangen te worden.

Terwijl ik het gadesloeg werd ook in naar voren geduwd en door acht kleine Chineesjes in de paal gehesen. Wat je al niet meemaakt op je reizen door China. R. en W. kwamen natuurlijk niet meer bij, en ook zij werden geregeld het podium opgetrokken. Het werd een hilarische avond. Het moment dat we het podium opgetrokken werden werd er geklapt, met ons gedanst, en foto's gemaakt. Om 2 uur sloot de tent en was het uit met de pret. Buiten zat er een groepje op krukjes een soort saté te eten aan een laag tafeltje. Ze gebaarden al gauw dat we moesten gaan zitten, en ze boden me drie saté stokjes op een rij aan omdat ik ze niet kon uitleggen dat ik vegetarisch eet. Gezien we morgen nog wat waard wilden zijn besloten R. en ik terug te gaan naar het hotel, terwijl W. nog geïntrigeerd achterbleef om een sateetje mee te pakken. Foto's van de gedenkwaardige avond zijn op Facebook te vinden.

17 oktober
Ietwat brak opgestaan. Wat wil je na zo'n avond. Wederom vroeg richting Kelly's gelopen, ontbeten met een high fiber ontbijt en een straffe bak cappuccino. Later vergezeld door D. M. en S. Om 10.00 zouden we tai chi les krijgen in het park van Master Yang, een origineel lid van de Yang familie die de Yang Stijl ontwikkeld heeft. Ik speelde een klein beetje vals omdat ik al eerder tai chi gedaan heb, ondanks mijn brakke lichaam ging het me vrij goed af. Heerlijk om dat weer te doen, en helemaal leuk om het in een park tussen alle Chinezen te doen. Wederom werd ik aangesproken door een toeschouwer. 'Jack' - ze hebben allemaal Westerse namen, wilde alles van me weten, waar ik vandaan kwam, of ik mijn naam in zijn boekje wilde schrijven, en uiteindelijk, schoorvoetend, of ik een vriendje had. Hij vertelde enthousiast over zijn geboortestad (dorp?) in het zuiden, in Heinan. Het was erg leuk om even met hem te praten en ik draaide de zaken om door hem te vragen te poseren voor een foto.

Jack vertelde dat hij Amerikaanse en Westerse cultuur enorminteressant vindt. Hij vertelde dat hij laatst de cultfilm ‘American Beauty’bekeken had en er weinig van gesnapt had. Dat leek met niet vreemd, ‘AmericanBeauty’ is een duidelijke verwijzing naar de Amerikaanse cultuur, en behoorlijkin strijd met de Chinese. Ik vond het wel heel mooi dat hij dat nu net omhoogbracht, en we hebben er nog een tijdje over zitten praten.

Na de tai chi hebben we het park bekeken, schoenen uitgezocht met W. en gelunched bij Twin Peaks. R. en ik zaten daar van onze rust te genieten, tot dat bleek dat de hele groep, los van elkaar, besloten had om bij Twin Peaks te lunchen, dus al gauw zat heel Djoser weer op het balkon van Twin Peaks. C. liet een leuk Chinees jurkje zien dat ze voor 50 yuan had gekocht. Gauw at ik mijn resterende bambi op zodat ze kon laten zien waar ze het jurkje gehaald had. Ik kocht een wit exemplaar met een pauw erop geschilderd. Het 100% silk wat erop staat geloof ik niet helemaal, maar ik zal er desondanks heel voorzichtig mee zijn. Samen met F. en W. kregen we een leuk idee in ons hoofd. C. en ik zouden onze jurkjes dragen en ons mooi opmaken, terwijl de heren, F. W. en R. hun zonnenbrillen op zouden zetten en een zwart hoedje zouden kopen zodat ze als onze bodyguards konden fungeren. Ons plannetje was om zo op ons laatste diner in Yangshou te verschijnen.

Dat plannetje viel helaas in het water, gezien we eerst een boottocht zouden maken en aansluitend meteen zouden eten. We hadden ons dus voor de boottocht al op moeten tutten, en dat hebben we helaas niet gedaan. Toch hebben we al genoeg lol gehad van het idee an sich. De boottocht was prachtig, we zagen mannen watergras verzamelen voor de waterbuffels, die zelf badend in het water verdwenen.

We bezochten een dorpje en maakten een mooie groepsfoto bij de dorpstempel. Eenmaal terug was het tijd voor een afscheidspraatje van Rene en bij iedereen begon het langzaam te dagen dat de reis er bijna opzat. Helaas. Gelukkig zou Rene nog meegaan naar Hong Kong, en uiteindelijk zelfs met ons meegaan naar Amsterdam, gezien hij weer even naar huis kon gaan. We hebben een ontzettend leuke tijd met hem gehad, en waren ook niet bepaald rouwig dat hij ons de hele reis nog zou vergezellen.

Eenmaal terug gingen we toch nog even Yangshou in - waarop we, denk ik, allemaal wel een beetje verliefd geworden zijn - om nog wat te winkelen en te besluiten met piña colada's drinken bij Twin Peaks, waar F. een rondlopende fluitverkoper 'Vader Jacob' leerde (en wij het in canon meebleerden) en per ongeluk een aangrensende slipperstand omkieperde, waardoor de (nep?) Crocs over de winkelstraat heen rolden. Het was zo weer opgelost en we hebben ons goed vermaakt. Toen we langs de V8 liepen werden we herkent en probeerden ze ons voor die avond weer naar binnen te krijgen, maar we besloten dat het voor nu wel even welletjes was.

Terug in de hotelkamer pakte ik alles weer in, ook de naar rook stinkende uitgangskleren waar ik me even geen raad mee wist. Ik wist toen al dat ik Yangshou zou gaan missen en vertelde Billy dat ik zeker graag terug zou komen. Hij vertelde me dat ik alleen maar hoef te bellen of mailen als ik weer terug wil komen. Fijne connecties, en terugkomen wil ik zeker, wellicht om dan het zuiden van China verder te ontdekken. Eerst maar slapen en dan morgen met de bus naar Guangzhuo - het vroegere Canton. Yangshou, ik ga je missen.

China 2011 - Deel 3: Xi'an

2011-10-26T11:59:00.002+02:00

13 oktober

Na een gezellige nachttrein met weinig slaap komen we om 6.30 aan in Xi'an, met ietwat vertraging. Iedereen is gaar van de reis. Het hotel bevindt zich tegenover het station van Xi'an, zodat we niet ver hoefden te lopen. Gezien we zo vroeg aankwamen en het hotel compleet volgeboekt bleek duurt het even voordat we onze kamers krijgen. We aten alvast een klein ontbijt en maakten kennis met onze nieuwe locale gids, een sjieke miljonairs dochter genaamd Doris. Later hoorde ik dat haar vader, na zoveel dochters, eigenlijk een jongen wilde, en heeft haar om die reden een mannelijke naam gegeven. Thanks dad. Na een uurtje wachten krijgen we onze kamers, en ik kan eindelijk een warme douche nemen.

Dat de schimmel tegen de wanden staat deert niet op zo'n moment, het is al fijn genoeg om de warme stralen tegen je rug te voelen. Mijn douche in het vorige hotel liet namelijk de hele badkamer onderlopen, en dat was een kleine uitdaging om steeds weer op te lossen. Hier had ik echter weer een kleine cabine waardoor het water braaf door het putje liep. Van de rare 'Engrish' vertalingen in de badkamer heb ik nog een foto gemaakt. In dit geval wordt bedoeld dat je het water eerst moet koken voordat je het kan drinken, wat lastig te begrijpen is uit de ietwat cryptische vertaling.

We wisten al dat er een fietsronde op de grote muren van Xi'an, de vroegere stadsmuren, gepland stond. In de trein, waar iedereen ontzettend brak was, klonk een 12 km tocht ons niet al te best in de oren. Maar na een warme douche, met een zonnetje in de lucht, ziet de dag er toch een stuk beter uit en besloten we allemaal toch mee te gaan. Een mooie tocht op brakke fietsjes zonder vering, wat een boel geklappertand tot gevolg had. Ondanks dat, was het heerlijk in de warme zon en het frisse briesje. Genoeg tijd voor foto's, zo ontdekten we nog een Tibetaanse Tempel en een man op de fiets met een gigantisch schilderij.

Na de fietstocht van 13 km puften we uit bij het eindpunt. Overal stonden podia, waarschijnlijk van een soort muziek festival. Door een grote windvlaag kwam ineens één van de podia naar beneden zetten, die met een donderend geraas op de muur knalde. De Chinese dames die er vlakbij stonden zetten het op een lopen. Niemand raakte gewond, maar er hadden zo wat Djoser fietsers die nog binnen moesten komen onder kunnen liggen. Er kwam ook verder niemand in actie, het podium stuk bleef liggen waar het was neergekomen. Eind goed al goed.

Ondertussen hadden we een gezonde dosis trek gekregen en gingen we eten bij een uniek Dumpling restaurant in Xi'an. Alleen hier kun je dumplings krijgen die kunstig hun inhoud verbeelden of gelukssymbolen voorstellen. Zo kwamen er konijntjes, zwaantjes, walnootjes en ander kunstige werkjes op tafel. Het uitleggen dat ik vegetarisch eet en een noten allergie heb - Doris was natuurlijk nog niet op de hoogte - bracht een behoorlijke commotie op gang, zodat ik uiteindelijk met veel te veel eten omringd werd, dat ik maar met mijn reisgenoten gedeeld heb.

Helaas ging het mis bij de soep die we als toetje kregen. Ik kreeg een aparte soep met waarschijnlijk walnoten of pinda olie. Een snelle tour door de Islamitische wijk van Xi'an en een Chai Tea Latte bij de Starbucks gehaald als troost. Daarna de hele middag plat gelegen tot het ergste voorbij was. Ik was toen ook nog eens behoorlijk verkouden, geen charmante combinatie moet ik zeggen. Liefdevol verzorgd door reisgenote S. en onze reisleider. Gelukkig was het 's avonds voorbij en heb ik een bakje noodles gehaald.

Toen ik in de schemer alleen de straat op wilde kreeg ik wel lichtelijk claustrofobische neigingen. Xi'an is een immigranten stad, zoals je op de kaart kunt zien is Xi'an de enige grote stad, voor de rest is het met name platteland, zodat er veel plattelandsbevolking naar de stad trekt. Dat zorgde ervoor dat ik door bijna iedereen werd aangestaard en soms aangesproken. Het was dan ook behoorlijk druk op straat. Het geeft me een onprettig gevoel om langs een McDonald's te lopen en te zien dat de hele inhoud van de tent je aanstaart met ogen als schoteltjes. Na een rondje was ik het dan ook een beetje zat en vluchtte terug het hotel in. Daar kwam ik S. tegen, en samen was het al een stuk prettiger om op straat te lopen. Het zal aan de locatie gelegen hebben, zo vlakbij een treinstation. Denk je in dat je in een hotel zit tegenover Amsterdam CS. Zoiets. Ik was daarbij blij dat we maar twee dagen in Xi'an zouden zijn.

14 oktober
Hier kwamen we natuurlijk voor in Xi'an, het wereldberoemde Terracotta Leger. Dankzij de antihistaminica heb ik de nacht als een blok geslapen, maar het zorgde ervoor dat ik ook in de bus naar het terracotta leger steeds in slaap dommelde. We stopten eerst bij het Terracotta Museum, op de een of andere manier kreeg je, als je daar geweest was, een soort extra kaartje waardoor je het Terracotta Leger zelf sneller in kwam. Het was in ieder geval leuk daar rond te kijken. Ik liet me nog bijna zelfgemaakte, veel te dure oorbellen aansmeren, en ben achteraf blij dat ik met mijn aankopen tot Yangshou gewacht heb, zoals Rene al adviseerde.

Bij het Terracotta Leger zelf kon ik mijn ogen natuurlijk prima openhouden. De man die het leger ontdekte - toen hij met zijn collega's een waterput aan het graven was stuitte hij op het leger - was aanwezig om boeken te signeren. De enorme velden voor beelden waren heel indrukwekkend. Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze de tombe van de keizer zelf nog niet uitgegraven hebben. Dat bleek twee redenen te hebben. De ene is dat eigenlijk alle beelden geverfd zijn, maar bij blootstelling aan zuurstof lost de verf op binnen 20 minuten. Men zoekt nog naar een manier om de kleuren te kunnen behouden. Ten tweede heeft de keizer voor zichzelf, naast het enorme leger, een echt dorp na laten bouwen in zijn tombe. Met een echte rivier. Van puur kwik. En dat wil je niet zomaar openmaken, gezien kwik erg giftig is. Ook daar zoekt men nog een goede oplossing voor.

Een vreemd idee dat een keizer zichzelf zo belangrijk vond om dit allemaal voor zijn dood te bewerkstelligen. Bij de Piramiden in Egypte vind je natuurlijk ook zoiets, maar daar kwam het ook voort uit geloofsovertuiging, de farao was immers de Zonnegod. Deze keizer Qin, die China samengevoegd heeft uit alle losse provincies en volkeren, had eerder wat last van grootheidswaanzin en wellicht wat narcistische trekjes, als ik zo vrij mag zijn. Allereerst was zijn idee namelijk om honderden krijgers te doden om mee te nemen in zijn graf. Toen zijn adviseurs hem vertelden dat dit hem erg impopulair zou maken bij het volk stemde hij in om ze dan na te maken van... klei. Vandaag het enorme leger en later het dorp.

De middag was vrij te besteden, toen heb ik niet echt iets interessants gedaan, een beetje inpakken, wat rondlopen en weer een bak noodles als avondeten gegeten. De volgende ochtend om 4.30 (!) op, met de bus naar Xi'an Airport om het vliegtuig naar Guilin te pakken, waarvandaan we met de bus naar Yangshou vertrekken.

China 2011 - Deel 2: Beijing

2011-10-25T10:47:00.002+02:00

Brak aangekomen in Beijing, en daar onze nieuwe lokale gids, TK (afkorting van haar Chinese naam) ontmoet. Heerlijk geluncht in het hotel (met draaitafel en liters bier.) Ik herkende hier het eerste pinda gerecht, dat ik braaf overgeslagen heb. Vegetarisch eten was voor me verder niet moeilijk, de reisleider heb ik geïnformeerd over mijn vegetarisme en noten allergie, en hij zorgde ervoor altijd even een toelichting te geven wat ik wel en niet kon eten.

TK bleek een geweldige hulp, zij zorgde dat er altijd een speciaal vegetarisch bordje werd opgediend, zelfs al was er genoeg groente op tafel. Een schat van een meid waar ik erg fijne herinneringen aan over heb gehouden - en ik zal vast niet de enige zijn.

9 oktober

Na de lunch, met een volle fles Chinees bier (zit bijna geen alcohol in, en kost 8 yuan = 1 euro) zijn we naar de hutongs, de oude wijken van Beijing gegaan, die we per riska verkend hebben. Ik zat in een riska met een wat steviger lid van ons gezelschap, en we hadden beiden ietwat medelijden met de iele Chinees die ons door de hutongs trappelde. De naam 'hutongs' verwijst waarschijnlijk naar het Mongoolse woord voor 'water put' gezien de mongolen gewend waren hun eigen waterputten te graven, en daarom heen te wonen. Ook nu hebben vele hutongs, door de kleine woonruimte, geen inwendig sanitair, en is dat de reden dat je zoveel openbare toiletten ziet. De hutongs zijn klein, en doen ietwat vervallen aan. Kinderen spelen op straat, mannen verkopen etenswaar op straat, en de elektronica is per wijk buiten aangelegd, zodat buren niet van elkaar kunnen aftappen. Het is een vreemde gewaarwording in een wereldstad als Beijing.

We stopten bij de Drum en Bell Towers, waarvan we de eerste bezocht hebben om een geweldig drumoptreden te zien. Vroeger werd op deze manier, net zoals met onze kerkklokken, de tijd van de dag aangegeven. Ik moest weer eens met een stel jongeren op de foto, die vroegen of ik alleen reisde en met hun mee de stad in wilde gaan. Als backpacker was het een leuk idee geweest, maar ik bedankte hun uitnodiging en voegde me weer bij de groep.

Na de drumtower bracht de riska ons naar het huis van een bekende hutong bewoner. Deze man fokt al sinds zijn jeugd krekels en sprinkhanen, en schijnt erg beroemd te zijn om zijn gewonnen gevechten en de kwaliteit van zijn insecten. Hij heeft zelfs zijn huis ermee kunnen winnen, als onderpand van een weddenschap, en woont nu nog steeds, doch triomfantelijk, in de hutongs met zijn vrouw en hun enige dochter. Zoals je kunt zien neemt hij zijn sport zeer serieus, en we hebben erg gelachen om zijn overtuiging.

Wat overigens leuk is om te weten, is dat je in China mee kunt doen met loterijen, waardoor je telefoons, auto's en zelfs huizen kunt winnen. Voor sommigen is het de enige manier om aan een huis te komen. Het lijkt een beetje op onze sociale huur, maar dan, euh, heel anders. Zo vertelde lokale gids Billy, in Yangshou, me dat hij zijn iPhone 4 via een loterij had gekregen en hij zo ook zeer lage abonnementskosten heeft. Toen ik vertelde wat wij normaal kwijt zijn aan telefoon abonnementen sloeg hij bijna steil achterover.

We hebben daarna het Plein van de Hemelse Vrede bezocht, het Tiananmen Square, waar de protestacties van 1989 gewelddadig zijn neergeslagen door de overheid. Het plein is enorm groot, en is derde in de lijst van grootste pleinen ter wereld, met zijn 440,000 m². Terwijl ik de grote lampion bewonderde ter ere van de festiviteiten van oktober, werd ik weer aan mijn arm getrokken door een Chinese dame die, wederom, een foto wilde. In de avond ben ik met S. een hapje gaan eten in de backpackers wijk van Beijing, waar we ontzettend leuk geholpen werden door een enthousiaste Chinese.

De treinreis heeft zijn sporen nagelaten, en na de WIFI uitgeplozen te hebben en een mailtje naar het thuisfront gestuurd te hebben, lag ik al gauw diep in slaap.

10 oktober

Om 6.00 op om de Muur te bekijken. Rene, onze reisleider, vertelde ons dat de meeste reisorganisaties rond 9.00 aankomen, en zo de hele Muur bezetten. Dat we vroeger gingen betekende nog ietwat rust op de Muur. Door de connecties van zowel onze Nederlandse reisleider als Chinese gids TK konden we doorrijden tot het begin van de Muur, wat ons een half uur lopen scheelde. Daarna was het ieder voor zich, de muur op. Ik was de eerste trap nog niet op of ik werd door een Chinese jongedame van de trap geritst voor een foto, tot grote hilariteit van de groep. De rest van de Muur kon ik gelukkig ongeschonden doorlopen, en dat mocht ook wel, het was een behoorlijk steile klim. Sommige stukken zijn bijna verticaal, en zowel Chinezen als Westerlingen puften zich een weg naar boven. Gezien de meeste Chinezen de rechterkant van de Muur nemen (daar heeft Mao namelijk gelopen) namen wij de linkerkant, die vele malen rustiger was.

En het klopte wat onze reisleider beweerde, want toen we eindelijk een wachttoren bereikt hadden en terugliepen, stroomde ook de linkerkant langzaam vol met toeristen. Het was erg indrukwekkend om op de Muur te kunnen staan. Het was mistig, wat zonde was voor de foto's, maar wel fijn dat er geen zon op onze hoofden branden bij de steile klim. Ondanks de mist werden we door het seizoen begroet met prachtige herfstkleuren. Grappig genoeg, had ik bij thuiskomst drie kaarten van vriendin Loes in de bus, waaronder één van de Muur met precies die prachtige herfstkleuren. Synchroniciteit is iets moois.

Na de klim op De Muur stonden we beneden op elkaar te wachten, waar we nog om en om een Chinese baby in onze armen gedrukt kregen, wederom voor een foto, die ik waarschijnlijk nog van iemand ga ontvangen.

Onze dag zat er nog niet op, we vertrokken naar het Zomerpaleis, om daar heerlijk rond te lopen. Gezien ik rond die tijd behoorlijk vol van alle indrukken was, ben ik er alleen op uitgetrokken, rustig rondgekeken, foto's gemaakt van de prachtige tuinen, door het bos gewandeld, en heb ik mezelf getrakteerd op een nep jaden armband van 15 yuan en een even zo neppe haarspeld voor in de avond, voor de Beijing Opera.

Tijdens de Opera kon ik mijn ogen moeilijk open houden, zo moe was ik, en het traditionele Chinese gezang - gedaan door heren, alleen mannen spelen in de opera, net zoals in de Middeleeuwen bij ons vroeger - kostte wat moeite om te kunnen waarderen. We zagen de voorstellingen 'You and Me', 'Day and Night', 'Mother and Son' en de zeer bekende 'Drunken Concubine.' Voor ons bijzonder om te zien, voor de meeste Chinezen nostalgisch sentiment, zoals R. me toefluisterde. Hij wist zeker dat dit bij zijn ouders heel wat te weeg zou brengen, en bracht dan ook een boek voor ze mee.

Na de voorstelling een gezamenlijk diner. Op een plein buiten, in het donker, werd er door een groep Chinezen in Westerse stijl gedanst. Echtpaar M. en D. (65 en 70 jaar (!?) en ontzettend vitaal) dansten op mijn aandringen even mee, en D. heeft mij ook nog over de dansvloer gesleept. Of de Chinezen het leuk vonden, weten we niet, maar wij hebben genoten. Langzaamaan terug naar ons hotel, nog geslenterd door de wijken, waar iedereen om 12.00 nog zat te eten, verkopen en bij te praten, om weer in slaap te vallen in ons hostel.

11 oktober

Weer vroeg uit de veren om naar de Verboden Stad te gaan. Een enorm complex, en het stikte er van de Chinese toeristen. Toch wat mooie foto's kunnen schieten, en zij wederom met ons. De tocht door de Verboden Stad telde al gauw 20 kilometer. We hadden tot 17.00 de tijd, dus keken op een praktische manier rond in de Verboden Stad, en namen met zijn tweetjes de taxi naar de Lama Temple, het grootste 'Tibetaanse' tempelcomplex buiten Tibet. Eerst nog samen gegeten in een vegetarisch restaurant ernaast, waar ook veel nonnen en monniken en een boeddhistisch altaar te vinden waren.

De Lama Temple was niet echt Tibetaans, al liepen er een hoop Tibetaanse vrouwen rond, met prachtige gele kralen in hun haar. We hebben er even rondgekeken, gezien hoe ze wierook per drie stokjes verbranden of per hele bossen, die onze ogen deed tranen. Het meest imposante was een Buddha van bijna 12 meter lang, echt een enorm beeld. De monniken verzochten ons met klem om geen foto's te maken, iets wat ik herken uit Lerab Ling en dus ook niet gedaan heb.

In de avond konden we een Pekingeend diner nemen. Gezien ik wellicht maar één keer in mijn leven in Peking zal zijn, heb ik mijn vegetarisme voor één avond afgezworen om een paar stukjes te proeven en te delen met mijn reisgenoten. De eend ging helemaal op, wat me ergens toch een beter gevoel geeft als dat de helft blijft liggen. In de avond had ik wel last van mijn buik, mijn maag is vlees helemaal niet meer gewend, maar toch was het mooi om mee te maken. Na de Pekingeend gingen we naar een beroemde Kungfu Show, die zeer spectaculair was. Foto's maken was streng verboden, en mocht pas aan het eind van de voorstelling. Men was bang dat de choreografie van de show anders nagemaakt zou worden.

Na deze drukke dag kreeg ik een kleine inzinking. Ik had aan alle activiteiten vanaf Shanghai meegedaan, en de korte nachten en lange dagen hakten er erg hard in. Ik sliep die avond slecht en vroeg me af hoe ik dit tempo in vredesnaam nog 1,5 week vol kon gaan houden. Ik bedacht me dat Djoser reizen niet voor niets optionele excursies hebben. Voor de volgende dag was een vrije dag gepland, maar we konden vroeg naar de Tempel van de Hemel om daar Tai Chi te zien en in het park te zitten.

12 oktober

Dat heb ik dus allemaal even heerlijk afgeslagen. Terwijl de meesten de Tempel van de Hemel in alle vroegte bezochten, ging ik op mijn gemak rond kuieren in de straten van Beijing. Kocht een paar kleine souvenirs voor thuis - veel past er niet in mijn backpack, dus enkele kleinigheden meegenomen. R. en ik waren de enige backpackers, en ook de enige die echt op onze kilo's moesten letten, gezien er gewoon niet veel massa in een backpack gaat. Het heeft me wel geleerd dat ik dus prima 3 weken uit een backpack leven kan.

Ik liep de winkelstraat in deze vroege uurtjes heen en weer en kwam uiteindelijk terug bij het hotel waar ik een eerste cappuccino gedronken heb - een beetje vreemd, maar goed te doen - en een 'Women of China' editie gelezen heb, in de backpackers lounge van het hotel, met heerlijk zachte kussens. Via WIFI wat mailtjes en foto's verzonden en even heerlijk bijgekomen. Op een gegeven moment begonnen de eerste deuntjes van Enya's 'Wild Child' te spelen en ik waande me met een kop koffie aan mijn lippen bijna thuis. Totdat de zang van het nummer begon en ik bijna in lachen uitbarstte boven mijn koffie: het nummer bleek nagemaakt in het Mandarijn. De Chinese kopieerdrang blijft me verbazen, en ik probeerde te genieten van deze Chinese versie van Enya. Een beetje thuis en een beetje erg ver weg...

Nog even met S. en TK naar de apotheek voor een soort'tijgerbalsem' gezien S. last had van haar spieren en om 14.00 vertrokken naarhet treinstation voor de nachttrein naar Xi'an. Afscheid genomen van TK, die meveel over haar leven verteld heeft. In het bijzonder over haar wens voor eendochter. Zij en haar man hebben al een zoontje, maar ze wil graag nog eendochter. Ondanks de éénkinds politiek, mag je wel meerdere kinderen krijgen, inieder geval in de grote steden, maar daar dien je wel een boete voor tebetalen. TK is dus nu aan het sparen voor haar dochter, omdat ze de hoogte vande boete al van te voren weet.

Wederom een groot verschil met het Westen. Wij sparennatuurlijk ook voordat we aan kinderen beginnen, omdat die toch kosten met zichmee brengen, maar we hoeven geen boete te betalen omdat we een tweede op dewereld zetten. Afscheid genomen van TK en haar een hele gezonde, mooie dochtertoegewenst.

De nachttrein naar Xi'an leek op de trein die we naar Beijing genomen hadden, maar dan net iets anders, nog wat meer open. Dit keer mochten we via de 'Business Class' zodat we voor alle Chinezen de trein in konden, zodat het aan boord gaan wat rustiger verliep. Wederom een leuk schoolreisje en slecht slapen. Nu wisten we echter wel wat we konden verwachten.

Om 5.00 / 6.00 's ochtends kwamen we weer behoorlijk brakjes aan in Xi'an.

China 2011 - Deel 1: Shanghai

2011-10-25T09:13:00.004+02:00

Na een paar dagen bijgekomen te zijn van de jetlag, ga ik eens proberen mijn avonturen in China samen te vatten op mijn weblog. Daarvoor moet ik even terug in de tijd gaan, naar vijf oktober, toen ik vertrok. Ik zal aan elke stad een blogpost wijden, omdat het verhaal anders - gok ik - ellenlang zal worden en wellicht zijn kracht - en jouw interesse - verliest.

Mijn reisgenoten noem ik alleen bij de voorletter, omdat ik privacy respecteer, niet iedereen zal het leuk vinden om op een blog terug te komen. Persoonlijke foto's en foto's van groepsgenoten heb ik dan ook alleen op Facebook staan om diezelfde reden.

Op 5 oktober 2011 stond ik met mijn vriend op Schiphol. Mijn rode backpack ingepakt, een klein bruin rugtasje op mijn buik als handbagage, en een avontuur in het vooruitzicht. Zenuwachtig was ik zeker wel, ik had geen idee wat te verwachten, en ik had zowel een aantal horror- als hele positieve verhalen over het land gelezen. We dronken samen nog een kop koffie en vaag hoorde ik het nummer '9 Million Bicycles' van Katie Melua op de achtergrond spelen. Toeval? Het pijnlijkste moment was dat ik zelf door de douane moest lopen, en mijn vriend achter moest laten. We zijn nooit langer bij elkaar weggeweest dan één enkel nachtje sinds we samenwonen, en dit afscheid was voor ons beiden wel even slikken.

Het was om die reden dat ik me bij de gate maar een beetje gedeisd hield, mochten mijn mede Djoser reizigers meteen denken dat ze met een enorm watje van doen hebben, dat al heimwee heeft als ze bij de gate staat. De reis naar Shanghai verliep voorspoedig. De enorme 747 vloog ons er in zo'n 10,5 uur heen - we hadden wind mee - en al gauw ontdekte ik een aantal van mijn medereizigers. Slapen in een vliegtuig kan ik helaas niet goed, en het mediacenter werkte niet, dat blijkbaar spontaan aansprong omdat de afstandbediening in de stoelleuning actief bleef, waardoor ik steeds opgeschrikt werd door een blauw scherm als ik er met een lichaamsdeel tegenaan beukte. Wel heb ik dankzij diezelfde apparatuur wel van X-Men: First Class kunnen genieten. Ik las Alain de Botton's 'Op De Luchthaven' waar een scene van afscheid in beschreven stond die me wel erg bekend voorkwam. Zoals altijd heb ik weer van zijn lectuur genoten, het enige boek wat ik nog mee terug naar huis gesleept heb.

6 oktober

Na 10,5 uur woelen, klooien met die afstandbediening en proberen de Chinees naast me niet wakker te maken, luidt dan toch het verlossende woord: we zijn in Shanghai Airport aangekomen. In Amsterdam was ik vertrokken om 18.30 en we kwamen aan om 9.30 Chinese tijd. Het tijdsverschil met Nederland bedraagt 6 uur en de tijdszones zijn, vreemd genoeg, door heel China gelijk. Langzaam druppelt onze groep bij elkaar, en na wat zoeken kwamen we een ietwat vermoeid uitziende Chinese jongen tegen met een Djoser bordje. Zijn naam bleek Kimi te zijn, en onze reisleider Rene volgde al gauw. De groep bestond uit een mengeling van vrouwen en mannen (50 - 60) en een handjevol jonge(re) vrouwen en heren (20 - 30). Aangekomen in het hotel is het even slikken. Ineens sta je in Shanghai - wat een surreëel gevoel is - en heb je kennis gemaakt met een groep totale onbekenden die de komende 17 weken je reisgenootschap vormen. Gelukkig leerden we elkaar door de dagen heen al gauw kennen en begon iedereen zich meer op zijn of haar gemak te voelen.

Het hotel waar we zitten is prachtig, met Chinese kussentjes en een ruime opzet, prima om even in bij te komen. Op straat, wanneer ik mijn ontbijt bij elkaar wil sprokkelen - word ik door iedereen aangestaard en iedereen die een beetje Engels kan probeert me gedag te zeggen. Als ik aan de gids vraag hoe dat komt, zegt hij dat we in een deel van Shanghai zitten waar er niet zoveel Westerlingen komen. Normaal zitten we in een ander hotel, wat meer in het centrum, maar dat wordt momenteel verbouwd. Aan de verbaasde en nieuwsgierige blikken van de Chinezen moest ik toen nog even wennen, maar gaandeweg werd het normaal en zelfs leuk om contact te maken. Gezien we allemaal nog een beetje gedesoriënteerd waren, werden we diezelfde dag al meegenomen voor een Chinese maaltijd en een Acrobatenshow met zijn allen. Heerlijk eten en een gezellige manier om de groep beter te leren kennen.

Chinezen eten zeker op een andere manier dan wij. Er worden verschillende gerechten op een draaischijf gezet. Je hebt een kommetje, een schoteltje en een setje stokjes - natuurlijk. De draaischijf draai je met de klok mee, je schept een beetje rijst in je kommetje en pikt stukjes van de gerechten. Als er een lepel bij een gerecht zit is het de bedoeling dat je van de lepel gebruik maakt, maar je schept in principe maar een beetje op. Op Chinese wijze eten is niet alleen heel lekker, maar ook heel gezellig, omdat het door het draaien en de verschillende gerechten echt een sociaal gebeuren is. Nog niet iedereen kon met stokjes eten, dus deden wij die het al vaardig waren ons best om het de anderen uit te leggen. De eerste dagen kregen we een vork, zodat je nog even 'vals kon spelen' als je geen affiniteit met stokjes had. Dat moest je echter wel krijgen, want een extra vork krijgen bleek al gauw van korte duur. En terecht naar mijn mening ;)

De Acrobatenshow was erg bijzonder, er werden allerlei toeren uitgehaald op fietsen, met diabolo's, met parasolletjes, waarop één akte op een nummer van Kitaro, dat ik, ondanks dat het ietwat vervormd was, herkende. Op het laatst werd er een grote ronde kooi opgevoerd, waar op zijn meest 4(!) motorfietsen door elkaar heen reden zonder ook maar één keer te botsen. Het was een geweldige eerste ontmoeting met Shanghai.

7 oktober
Om 7.30 wakker geworden, na een ontbijt van twee kiwi's en een douche klaar voor onze allereerste dag Shanghai. Veel gezien die dag. Allereerst naar de Oriental Pearl Tower, het televisiestation van Shanghai. We beklommen de toren - met behulp van een lift - en genoten van het uitzicht. Een verdieping daaronder was de vloer van glas, waardoor je naar beneden kon kijken. Best een beetje een enge ervaring, er waren dan ook veel Chinezen die er niet op durfden. Hier maakte ik kennis met het fenomeen 'met een Westerling op de foto'. Door onze vakantie in Frankrijk was mijn haar door de zon geblondeerd, en zowel ik, maar ook andere medereizigers, moesten ineens met van alles en iedereen op de foto. Zowel jongens als meisjes. Zo grappig dat met name de meisjes vaak maar tot mijn schouder bleken te komen, voor het eerst van mijn leven voelde ik me vrij lang in vergelijking met de rest. We bezochten het museum onderaan de Pearl Tower, wat een impressie gaf van het oude Shanghai.

Na de wolkenkrabbers rond de Pearl Tower gingen we verder naar het oude centrum van Shanghai, waarvan ik geen weet had. In mijn verwachtingen had ik gewoonweg gedacht dat alles in Shanghai nieuw en modern was, dus dit oude centrum veroverde meteen mijn hart. Zen-tuinen, bonsai en ginkgo bomen, lotus bloemen, ronde poorten, draken en pagodes. Het is er nog. Tezamen met het prachtige weer was het een feest om doorheen te lopen. Het water barstte zowat uit zijn voegen door de hoeveelheid Koi karpers die erin vochten om het eten. We besloten de tocht in een theehuis, waar we thee mochten proeven en ik meteen wat bolletjes jasmijn thee - met een witte jasmijnbloem erin verwerkt - heb ingeslagen voor mijn vriend, een fervent thee liefhebber.

Tijd voor lunch, wederom heerlijk, en we raakten al gauw gewend bij de enorme flessen Tsing Tao of ander soort bier - die we bij het eten kregen. Tijd voor een wandeling op De Bund, een naam die je meteen laat vermoeden dat deze een Duitse oorsprong heeft, wat ook zo is. De Bund geeft een geweldig uitzicht over Shanghai met de Oriental Pearl Tower als trots middelpunt.

De Jade Buddha Temple, een Chinees Boeddhistische tempel, was onze volgende bestemming. Dat was ook voor het eerst dat ik melaatsen zag, best even schrikken. Bedelaar zonder armen, met bochels, kinderen op de arm, op een soort geïmproviseerd skateboard wanneer ze niet konden lopen... bedelaars e.d. houden zich vaak op bij tempels, wat natuurlijk ook niet vreemd is. Vol van compassie en medeleven verlaat een boeddhist de tempel, zeg dan maar eens nee tegen een bedelaar. Afijn, de tempel zelf was prachtig. Er werd een dienst gehouden door de monniken, maar de meesten leken nogal afgeleid, stonden met elkaar te beppen of ons Westerse meisjes openlijk aan te gapen. De dienst voelde meer als poppenkast aan als waarlijk religieus - als je dat al van boeddhisme zeggen mag - maar was alsnog mooi om mee te maken.

Een Nederlands stelletje, dat niet bij onze groep hoorde, probeerde muntjes in een soort grote kookpot te gooien. Toen ik vroeg wat de bedoeling was schrokken ze even, logisch, hoe vaak spreekt iemand in China je in het Nederlands aan? Het stel herstelde zich en vertelde me dat het voor geluk was. Ergens vond ik een muntje van 1 yuan (1 cent) en keilde het behendig in de kookpot. Je weet maar nooit. De grootste attractie was natuurlijk de Jade Buddha, waar geen foto's van gemaakt mochten worden. Een Boeddha beeld geheel van jade. Natuurlijk kwam er achter de schermen in onze groep een discussie op gang over pracht en praal, boeddhisme en de katholieke kerk. Ook ik vraag me wel eens af waarom Jade Buddha's nodig zijn, als de ware verlichting in onszelf zou zitten. Maar dat is een andere discussie.

Gezien we wat sneller klaar waren bij het Jade Museum en het diner nog niet klaar was, werden we naar het Jade Museum gebracht. Gezien mijn hoofd behoorlijk vol zat ben ik buiten gaan zitten en heb ik wat gekeken naar de Chinese verkopers buiten. Ons diner werd dit keer in een aparte kamer geserveerd, waar we een voorstelling kregen van twee dansende Chinese dames, waarbij het niet bepaald van harte ging. Toerisme is soms iets heel vreemds. Toch maar braaf geklapt.

We waren nog steeds niet gedaan met de dag, we maakten nog een boottocht over de Pudong rivier, waar we de skyline van Shanghai en de bijbehorende lichtshow konden bekijken. Er stond een heerlijk briesje en het gaf ons weer de tijd om elkaar beter te leren kennen. Na de Pudong maakten we een korte stop op Nanjing Road, de grootste winkelstraat ter wereld. We waren gewaarschuwd dat men ons van alles aan wil smeren, en al gauw had reisgenoot R., Nederlands maar met Chinese ouders, me wat handige woordjes geleerd, waaronder 'bu yuo' dat betekent 'wil niet'. Dat had je bij de verkopers wel nodig. Het was een drukte vanjewelste, maar gezien we de volgende dag vrij te besteden hadden wilde onze reisleider laten zien hoe het eruit ziet en hoe we er terug konden komen. Na deze propvolle dag lag ik al gauw op één oor, nadat ik het teveel aan tijdschriften en boeken uit mijn backpack geloosd had. Ik snap nu waarom veel backpackers van alles lozen als ze op reis zijn...

8 oktober

Opgestaan wederom met een kiwi als ontbijt en een zakje aanmaak Cappuccino van Nescafe. Hemels. Taxi genomen met twee van de dames, K. en S. - R. zou meegaan maar was zijn wekker vergeten - terug naar Nanjing Road. Daar mijn eerste 'Green Tea Latte' bij Starbucks gehaald. Beetje vreemd, maar wel lekker. Ter vergelijking, een Starbucks koffie kost daar 25 - 35 yuan, ongeveer 3 euro. Beetje rondgelopen, het Shanghai Museum bekeken, wat geld gepind en in het zonnetje gezeten. De goedkoopste sushi ooit gegeten, een bakje voor 5 yuan (= 80 eurocent.)

Terug met de taxi, wat nog een hele ramp was. Hij reed ongelooflijk om, en zette ons achter het hotel neer. Omdat we het niet herkenden dachten we dat hij ons opgelicht had. Een andere taxi bracht ons naar het hotel en moest lachen om de euforie dat dit bij ons losmaakte. We moesten op tijd terug zijn om de nachttrein naar Beijing te kunnen halen en waren doodsbang aan de andere kant van Shanghai - dat 24 miljoen inwoners telt - beland te zijn. De andere chauffeur had ons hotel inmiddels ook gevonden en verwachtte betaling. Omdat de kerel het blijkbaar toch goed gedaan had heb ik beiden betaald. Daar kwamen we er ook meteen achter hoe lastig het is om te vertrouwen, in een stad waar jij hun taal niet spreekt, en zij de jouwe - in dit geval Engels - niet of nauwelijks machtig zijn. Samen kom je er echter vaak wel weer uit.

Totale opluchting. Om 16.00 vertrokken we met de bus naar het treinstation om de nachttrein naar Beijing te nemen, een rit waarin we 1200 km afleggen.

8 - 9 oktober

De nachttrein is een waarlijk avontuur. We verzamelden in de vertrekhal waar wij, tezamen met 8000 (!) Chinezen ons de trein in propten. Chinezen houden niet van treuzelen, en zijn echt niet bang om te ellebogen, zodat ik op een gegeven moment gesandwiched stond tussen twee rol koffers. Toch gaat het op een gemoedelijke manier en kwamen we zonder kleerscheuren aan in de trein. Elke coupé, die allen open waren, bevatten aan weerszijden drie bedden, waarvan ik natuurlijk de hoogste had, niet voor iedereen is het gemakkelijk om via de kleine inklapbare pedaaltjes naar boven te klauteren.

De meeste Westerlingen nemen een 'soft sleeper' coupé, met 4 bedden en wat meer comfort, zoals mijn oom en tante gedaan hebben. Wij als stoere (?) Djosers werden in de 'hard sleeper' sectie gepropt, tussen alle Chinezen, die soms wat verbaasd opkeken naar die luidruchtige Nederlanders. Het was net een schoolreisje. Er was heet water te krijgen in de trein, waarmee we onze gekochte noodles klaarmaakten. Er gingen chipjes en fruit rond, werd veel gelachen, en er kwam natuurlijk ook wat drank aan te pas. Bij het wachten voor het hurktoilet in de trein - met de penetrante geur van urine in je neus - bood een Chinese man me een sigaret aan die ik afsloeg. Er mocht alleen gerookt worden bij de toiletten, wat niet veel uitmaakte, omdat de rook de coupés in geblazen werd. Slapen deed eigenlijk niemand goed. De lichten gingen uit om 10.00, maar er was altijd iets waardoor je wakker werd. Een trein die langskwam en naar binnen flitste, een hobbel in de rails, persoonlijk krul ik me graag op in mijn slaap en knalde dan tegen de stang aan die ervoor zorgde dat ik niet uit mijn bed kon vallen (ook niet onbelangrijk.)

Geradbraakt kwamen we met zijn allen aan in Beijing, rond een uur of 06.00 in de ochtend. Even opfrissen in het hotel, klaar voor de volgende stad.

Terug uit China

2011-10-21T20:47:00.001+02:00

Gisteren om 23.00 vertrokken uit Hong Kong en veilig aangekomen in de vroege uurtjes in Amsterdam. Geweldige reis gehad, helemaal verliefd geworden op het land. Foto's en verhalen volgen nog. Eerst even mijn jetlag bijslapen... ;)

Bye Bye Holland

2011-10-05T10:58:00.001+02:00

Vanavond vertrek ik naar Shanghai. Een van onze reisgenoten, die vanaf Taiwan komt, is inmiddels gearriveerd en heeft met ons zijn enthousiasme gedeeld over de Maglev trein, waar hij in een magere 8 minuten de 40 kilometer naar het centrum af heeft gelegd. Straks afscheid nemen op Schiphol van mijn lief en dan mezelf opmaken voor een elf uur durende vlucht naar de metropool.

In ben in principe niet van plan om te gaan bloggen in China, daar heb ik een mooi schrijfboekje voor, maar gezien ik in bijna elk hotel gratis WIFI toegang lijk te hebben wordt de verleiding me vast wel een paar keer te groot. Wellicht verschijnen er dus wat updates op dit blog, en anders komt het hele verhaal plus foto's er bij thuiskomst op te staan.

De meeste thuisblijvers worden bericht over mijn whereabouts door Djoser zelf. Lieve familie en vrienden bedankt voor alle lieve mailtjes, smsjes en belletjes en tot over drie weken!

Nog drie nachtjes...

2011-10-02T13:37:00.000+02:00

Shanghai...

Nazomeren

2011-10-01T11:34:00.000+02:00

Met Hemingway en een frozen white mocca latte (of zoiets dergelijks) lekker in het zonnetje zitten aan de singel in Utrecht.

Karen Carpenter - Little Girl Blue

2011-09-29T13:53:00.000+02:00

Gisteren heb ik tot diep in de nacht doorgelezen in 'Little Girl Blue' het boek van Randy Schmidt over het leven van Karen Carpenter, frontvrouw en drummer van The Carpenters. Mijn moeder is een grote fan van het duo, bestaande uit broer Richard en zus Karen Carpenter en hun entourage. In mijn kindertijd stonden de CD's van The Carpenters bijna altijd op, net zoals overigens de Jethro Tull CD's van mijn vader.

Als kind luisterde ik vaak naar beiden, en er zit veel nostalgie voor me verbonden aan hun muziek.Pas nu ik ouder ben begin ik pas echt goed naar de muziek te luisteren. De melancholische stem van Karen, die prachtige liefdesliederen zingt, maar eigenlijk nooit de liefde vond die ze zocht, en de reden voor die melancholie begint pas nu echt bij me door te dringen. Bij het luisteren van het nummer 'Now' - later las ik in Randy's boek dat dit het laatste nummer is dat Karen ooit heeft opgenomen - gaf me een brok in mijn keel. Met haar geschiedenis in mijn achterhoofd is de pijn in haar stem subtiel merkbaar. De songtekst van 'Now' is eigenlijk heel positief, een prachtige belofte, maar er zit een ondertoon in die van verdriet spreekt. Opgenomen na Karen's mislukte huwelijk met profiteur Tom Burris, is het in de opname haast merkbaar hoe ze haar wensen in rook heeft zien opgaan.

Karen komt uit een hardwerkend gezin, met een joviale vader en een vrij strenge, gedreven moeder. Haar moeder was dol op haar oudste, Richard, die de musicale belofte van de familie was. Hemel en aarde werden bewogen om Richard de kansen te geven waar hij als talentvolle pianist, componist en zanger van droomde. De familie verhuisde van Connecticut's New Haven naar Downey, Los Angeles, zodat Richard betere kansen kreeg om in het bruisende LA carrière te maken. Zijn zusje Karen, ietwat mollig en met name een 'tomboy' was niet blij met de verhuizing, ze moest haar vriendjes en vriendinnetjes achter laten om in Downey een nieuw begin te maken.

De twee storten zich in Downey beiden op de muziek. Het verbaasde haar familie en vrienden dat Karen een voorliefde voor de drums ontwikkelde. Door in een aantal bandjes te spelen en verschillende optredens te doen, gingen broer en zus steeds meer samen optreden. Toen Karen's prachtige stem ontdekt werd, nam hun carrière een vogelvlucht. Een enthousiaste kennis zorgde dat een demo van hun nummers bij platenmaatschappij A&M terecht kwam. Toen ging het balletje echt rollen en produceerden ze hun eerste hit, The Beatles cover 'Ticket to Ride.' '(They Want To Be) Close To You' werd het duo's eerste nummer 1 hit. Daarop volgden nog veel meer hits die tot op de dag van vandaag op de radio te horen zijn.

Ook al werden ze vaak gezien als 'too clean' en hadden ze volgens de critici een te hoog 'ideaal schoonzoon/dochter gehalte' sloeg hun muziek enorm aan. Gouden platen, nummer één hits, op bezoek bij de president van Amerika... Het leek allemaal zo voorspoedig te gaan met het duo, maar achter de schermen was de situatie een stuk pijnlijker, iets wat Randy heel eerlijk in zijn boeken uit de doeken doet.

Achter de schermen werden alle bewegingen van het duo in de gaten gehouden door zowel ouders als de platenmaatschappij. De familie Carpenter was een verstikkende familie. Hoewel vader Harold joviaal en vrolijk was, bleef haar moeder kil en hardvochtig. Haar moeder, die dwangmatige trekjes bezat, kon haar twee talentvolle kinderen niet loslaten en bemoeide zich overal mee. De titels van de albums, hun relaties, de kleren die ze aanhadden... Zelfs op haar 29e was het voor Karen nog steeds moeilijk haar ouderlijke huis te verlaten en de meningen van haar ouders, met name haar moeder, opzij te schuiven.

Haar moeder werd zelfs hysterisch toen een vriendin van Karen voorzichtig voor Karen, omdat ze het zelf niet durfde, probeerde mee te delen dat Karen op zichzelf wilde gaan wonen. Als het op het gebied van relaties aankwam was de controle helemaal hardvochtig, en ook Karen en Richard oordeelden keihard over elkaars partnerkeuze als die de ander niet beviel. Karen idoliseerde haar broer, en zijn mening was ontzettend belangrijk voor haar. Richard heeft zelf ook een relatie verbroken omdat zijn zus de verbinding verafschuwde. De zoektocht naar liefde en erkenning loopt als een rode draad door het leven van Karen. Ze ontbeerde felbegeerde liefde van haar moeder, die haar moeder voor Richard bewaarde. Richard was de ster, en ergens wilde de familie nooit helemaal geloven dat de aandacht allemaal om Karen en haar stem was gaan draaien.

Het was haar gouden stem die de fans in vervoering bracht, tezamen met Richards geweldige composities. Het duo was gezamenlijk ontzettend succesvol, maar in de familie bleef Richard de ster. Karen had nauwelijks controle over haar leven en haar eigen gedrevenheid en perfectionisme maakten het nog moeilijker voor haar om eruit los te breken en zelfstandig te worden. Zowel Karen als Richard kregen persoonlijke moeilijkheden; Richard raakte verslaafd aan slaappillen (quaaludes) en Karen begon verschijnselen van anorexia nervosa te vertonen.

Karen was vroeger ietwat mollig, maar nooit dik. De wens van het publiek dat ze achter haar geliefde drums vandaan zou komen en haar positie als zangeres op het podium zou innemen, heeft haar ontzettend zelfbewust en onzeker gemaakt. Hoewel ze pittig en grappig was, had het opgeven van de veilige - en geliefde - plek achter haar drums, een daling van haar zelfvertrouwen tot gevolg. Naast een veilige plek was drummen haar passie, en ze was er ook verdraaide goed in. Er waren nauwelijks vrouwelijke drummers in die tijd, laat staan dat ze ook nog eens geweldig kunnen zingen terwijl ze drummen (wat een hele prestatie is!). Toch verzocht het publiek, en daardoor haar band, haar broer en de platenmaatschappij dat ze 'up front' zou komen.

De combinatie van in de spotlight staan, reacties over haar gewicht, haar eigen onzekerheid, de problemen thuis, de relatie met haar moeder en de enorme druk van het toeren en altijd omringt zijn met mensen, hebben waarschijnlijk al de eerste aanleiding gevormd voor anorexia nervosa. Op het moment dat Richard opgenomen werd om van zijn verslaving aan slaappillen af te komen, wilde Karen een solo album gaan opnemen, voor haar met name een manier om zelfstandig te worden. Richard was het er niet mee eens maar kon niet veel doen vanuit zijn ziektebed en gedoogde haar beslissing.

Uiteindelijk heeft Karen haar eigen album succesvol afgemaakt., met behulp van producer Phil Ramone die Karen hierdoor voorzichtig heeft proberen te bewegen om zelfstandiger te maken. Deze CD was haar icoon voor zelfstandigheid, iets wat ze helemaal zelf gedaan had en trots op kon zijn. De nummers - zoals 'Remember When Loving Took Al Night' en 'Make Believe It's Your First Time' waren ietwat meer seksueel getint dan de doorsnee 'veilige' Carpenters nummers, en vormden een soort 'coming of age' voor Karen. Vrienden en kennissen waren trots op haar en blij met haar zelfstandige keuzes. Haar familie en haar platenmaatschappij A&M waren echter bedroevend meedogeloos: de plaat was in hun ogen (en oren) niet goed genoeg - ze vielen met name om de seksueel getinte teksten die in hun ogen niet bij het Carpenter imago zouden passen - en de timing om de CD nu uit te brengen zou daarbij verkeerd zijn. De CD werd 'op de plank gelegd' om te starten met een nieuw The Carpenters album. Karen's solo album zou uiteindelijk pas het licht zien na Karen's dood.

Deze 'mislukking' en de ontvangen kritiek van de mensen die het meest liefhad waren desastreus voor Karen. Ze zette de pijnlijke situatie uit haar hoofd en richtte zich op haar wens: gewoon trouwen en kinderen krijgen. Dat was één van haar grootste dromen, ze was dan ook dol op kinderen en had zoveel liefde te geven, ze snakte naar een lieve echtgenoot. Natuurlijk zou ze muziek blijven maken met The Carpenters, maar ze wilde gewoon mama zijn, een echtgenoot; huisje boompje beestje. Haar relaties in het verleden bleken niet bestendig. Eén ervan is zelfs afgeblazen door familie en de platenmaatschappij, zonder dat Karen en de man in kwestie daarvan op de hoogte waren. Haar relaties werden bemoeilijkt door haar sterrenstatus, de controlerende en manipulerende familie en haar eigen onzekerheid. Het hielp niet mee dat de perfectionistische Karen zelf een enorme lijst bijhield waar haar aanstaande aan zou moeten kunnen voldoen.

Het noodlot wil dat ze als uiteindelijke een foute man kiest als ideale partner. Thomas James Burris zat midden in een scheiding toen ze door een vriendin aan hem werd voorgesteld. Hij was knap, grappig en, zo leek het, heel rijk, zodat Karen niet bang hoefde te zijn dat de relatie scheef zou groeien door haar eigen fortuin. Voor haar leek het alsof Tom en zij uit dezelfde wereld kwamen en dezelfde financiële mogelijkheden hadden, waardoor hij voldeed aan een van de eisen op haar lijstje.

Tom was een charismatische man die wist hoe hij zich populair kon maken, veel vrienden van haar waren blij voor Karen en zelfs de familie sloot hem al gauw in de armen, mede doordat hij feilloos wist hoe een goede entree te maken. Alles leek een droom te zijn die eindelijk uitkwam, alles leek te kloppen. Helaas kwam aan de droom een bitter einde. Tom begon allerhande spullen te kopen, huizen, auto's, en vroeg Karen om geld. Bij vrienden begonnen alarmbellen te rinkelen, helemaal toen Tom haar naar 2 maanden daten (!) ten huwelijk vroeg. Hij leek enorme haast te hebben. De verliefde Karen, na de teleurstelling van haar solo CD, wentelde zich in het geluk en voor kon het allemaal niet snel genoeg gaan. Ze sloeg de goedbedoelde waarschuwingen van haar vrienden en vriendinnen dan ook in de wind.

In die tijd was Karen al enorm afgevallen, gebruikte laxeermiddelen en at weinig. De liefde maakte dat ze weer opleefde, Tom beloofde met haar een gezin te starten en haar diepste wens te vervullen: moeder worden. Op de vooravond van haar droomhuwelijk, waar beroemde gasten als haar vriendin Olivia Newton John heen zouden komen, deelde Tom haar pas mee dat hij gesteriliseerd was. Hij had tegen haar gelogen, en haar droom om kinderen te krijgen, zelfs al zou Tom de ingrijp ongedaan proberen te laten maken, ging in rook op. Het was het einde van de relatie voor Karen, Tom had geloven over iets dat zo belangrijk voor haar was, dat ze geen vertrouwen meer had in hem en het komende huwelijk.

Haar vriendinnen stonden achter haar besluit om het huwelijk te annuleren en steunden haar. Haar moeder vond echter dat het huwelijk afblazen geen optie was. Er kwamen, volgens haar, zoveel belangrijke mensen, en de organisatie had al zoveel geld gekost, dat ze nu maar door moest gaan. Haar moeder vertelde haar iets in de trend van 'wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten.' En dat is precies wat Karen deed, al zou je zeggen dat ze al vaak zat haar billen gebrand had door het 'pleasen' van anderen. Wederom doet ze wat haar moeder zegt. Ze lacht een gemaakte lach op haar trouwerij en maakt er het beste van, maar eigenlijk was het allemaal een show. Terwijl ze naar het altaar liep wist ze dat haar droom voorbij was.

Toen Tom tijdens de plechtigheid zelfs de priester belachelijk begon te maken was de farche compleet. Pogingen om het huwelijk nog te redden faalden. Tom wees de onzekere en verdrietige Karen af, en maakte rottige opmerkingen over haar broze gestel. Ze zou 'een zak botten zijn' volgens hem en hij weigerde affectie voor haar te tonen. Ook ontdekte Karen dat alle cadeaus die hij haar gegeven had, een nieuwe auto en zelfs haar trouwring, allemaal niet afbetaald waren. De rekeningen gingen naar Karen en Tom waagde het meerdere malen om zijn hand bij haar op te houden voor meer geld. Tom's bedrog, zijn afwijzingen en zijn harde woorden bleken de druppel voor Karen's broze zelfbeeld.

Op de valreep erkende ze haar ziekte, verliet Tom en ging naar New York voor behandeling van anorexia nervosa bij Steven Levenkron, een zelfbenoemde specialist in de ziekte, waarvan toentertijd nog bitter weinig bekend was. Ondanks de therapie bleef ze veel sporten door hard te lopen en te wandelen. De laxeermiddelen moest ze laten staan, dus besloot ze een middel (ipecac syrup) te gebruiken dat gebruikt wordt om over te kunnen geven, bij voorbeeld in het geval van vergiftiging. Wat Karen niet wist, is dat herhaaldelijk gebruik van het middel, wat in principe gifitg is, langzaam het hartweefsel verteerd.

Levenkron's therapie had weinig effect. Karen wilde zich niet laten opnemen in een kliniek, waar ze onder behandeling zou komen, maar kon in haar vrije tijd haar destructieve gedrag die bij de ziekte hoort, volhouden. Ze werd in het ziekenhuis opgenomen toen ze hartritme stoornissen kreeg en last van duizelingen had. Door sondevoeding kwam ze snel wat kilo's aan, mogelijk te snel voor haar kwetsbare hart. Richard en haar ouders probeerden nog op haar in te praten.Twee weken voor haar dood zei Richard het volgende;

'Karen was hot as hell at me for even questioning how she looked. And I told her 'the only reason I'm bringing all of this up, and talking to people...is because I'm concerned and because I love you.' And am I glad I said that because within weeks, that was that. She was dead.'

Op 4 februari 1983, een krappe maand voor haar 33e verjaardag, werd Karen, naakt en met haar gezicht naar beneden, op de grond van haar klerenkast in haar ouderlijkhuis aangetroffen door haar moeder. De paramedici en het ziekenhuis konden niets meer doen. Haar hart had het begeven, vergiftigd door de ipecac en de destructieve gevolgen van anorexia nervosa. Ze zou op die dag de papieren voor haar scheiding met Tom tekenen. Haar ouders waren ontroostbaar, Richard kon het eerst simpelweg niet geloven. Veel vrienden van Karen hoorden het nieuws op de radio voordat ze bereikt konden worden. Vriendin Frenda zei dat ze bijna tegen een boom aanreed van de schrik toen het nieuws uit haar autoradio schalde. Ook Olivia Newton-John hoorde het nieuws op de radio, onderweg naar een onbekende voor een zakelijke lunch. Ze barstte in huilen uit bij de vreemde, zo overrompeld van het nieuws van haar vriendin dat haar via de radio moest bereiken. Iedereen wist dat het slecht met Karen ging, maar niemand had verwacht dat ze het niet zou overleven.

Haar strijd met anorexia nervosa heeft onderzoek naar de ziekte, die toen vaker de kop op stak bij beroemdheden, bespoedigd. Over psychische aandoeningen als anorexia nervosa en boulimia was toen nog vrij weinig bekend. Als Karen nu geleefd had, was ze waarschijnlijk succesvol behandeld en had ze nog geleefd. Toch blijft 'size zero' voor veel beroemdheden en jonge meiden een fascinatie, zoals dit artikel laat zien, waar Nicole Richie's uiterlijk vergeleken wordt met Karen.

Wat het verhaal van Karen met name zo triest maakt, is dat ze beroemd is geworden om haar prachtige liefdesliederen, maar zelf tot haar dood verstoken is geweest van de liefde waar ze zo naargeestig naar op zoek was. Als persoon was ze nog zo jong en naïef, ze heeft nooit echt haar eigen leven kunnen leiden. Toch is haar stem zo volwassen en bevat zoveel diepgang, zelfs al op jonge leeftijd.

Het boek van Randy geeft in detail weer hoe haar leven verlopen is. Eerdere boeken en verfilmingen konden op censuur rekenen vanuit de familie, waar Randy's boek vrijuit geschreven kon worden. Hij interviewde vrienden van het stel en gebruikte de eerdere boeken om een zo authentiek mogelijk beeld te schetsen van haar leven. Eerder heb ik het boek van Ray Coleman, ook in het bezit van mijn moeder, proberen te lezen, maar kwam daar niet doorheen. Het was vooral een opsomming wat het stel allemaal gedaan heeft en ging maar kort in op de emotionele kant van het verhaal. Ray had door de censuur van de familie waarschijnlijk ook weinig op kunnen schrijven over de onderliggende emoties. Ergens begrijp ik dat je als familie geen dingen naar buiten wilt brengen die zo intiem en persoonlijk zijn, woorden kunnen gauw verdraaid worden en mensen zoeken soms naar een 'schuldige.' Toch wilde de wereld begrijpen waarom Karen zichzelf dit aandeed, en bleven veel vragen open, waardoor Randy's boek een dankbare kijk in haar leven en dat van The Carpenters geeft.

Door Randy's boek te lezen heb ik het gevoel dat ik het echte verhaal nu heb kunnen leren kennen. Een biografie vertelt, naast het verhaal van eén of meerdere personen, daarbij ook veel over mensen an sich. Over het worstelen in het leven wat we allemaal doen. Het is een intieme kijk in het leven van iemand die, ondanks haar faam, of misschien wel mede dankzij haar faam, net zo worstelt met het leven als ieder ander.

Een film over het duo die wel onder goedkeuring van de familie is gemaakt is 'The Karen Carpenter Story', met Cynthia Gibb als Karen, nu geheel te zien op YouTube in gedeelten. Ondanks dat de familie veel uit de film weg heeft laten snijden, heeft de regisseur tussen de regels door toch op een heldere manier de pijnpunten onder de aandacht kunnen brengen. Deze film en het boek van Randy zijn een aanrader als je affiniteit hebt met The Carpenters en/of gewoonweg graag een mooie biografie van een muziekantenstel wilt lezen. at dit verhaal voor mij zo bijzonder maakt is allereerst door mijn jeugdherinneringen, waar The Carpenters een grote rol in hebben gespeeld. Hun kerstcd was en is voor mij nog steeds onmisbaar rond Kersttijd. Ook vriendinnen die me kennen sinds de basisschool bewaren goede herinneringen aan The Carpenters, omdat het altijd opstond in ons huis en ik het als kind ook veel luisterde als ze bij mij op bezoek waren.

Het verhaal achter de muziek uit mijn kindertijd is daardoor nog meer dierbaar voor me en het doet me verdriet dat de voor mij nostalgische muziek eigenlijk een hele droevige ondertoon bevat.Het blijft wrang dat waarschijnlijk juist Karen's emoties, haar eigen zoektocht naar liefde en acceptatie, haar stem de diepgang gegeven heeft die je met name terughoort op haar meer melancholische nummers.Op haar graf staat de volgende inscriptie: A star on earth, a star in heaven.

Het is spijtig dat deze ster niet langer op aarde heeft mogen stralen.

Het nummer 'Now', het laatste nummer opgenomen door Karen. De songtekst geeft weer hoe de haar droom had moeten eindigen: Karen met een happy ever after, die er helaas nooit kwam.

And now
All the fears that I had start to fade
I was always afraid love might forget me
Love might let me down
Then look who I found

And now, now
Now when I wake there's someone home
I'll never face the nights alone
You gave me the courage I need to win
To open my heart and to let you in
And I never really knew how until now
No, I never really knew how until now

PS: Een leuk feitje is dat Karen naar dezelfde High School in Downey ging als James Hetfield, zanger van Metallica, ook één van mijn favoriete bands. In 1999 bezochten mijn familie en ik voor de tweede keer Amerika, onder andere zodat mijn moeder een Carpenters Convention in Downey bij kon wonen. Ik ging als 14-jarige met haar mee naar de bijeenkomst. Richard was op een gegeven moment ook aanwezig, en ik weet nog dat een fan aan mij vroeg om een foto van haar en 'Rich' te maken. Ik was zo zenuwachtig dat ik het knopje niet kon vinden en Richard me aanwijzingen gaf om het toestel te bedienen. Erg bijzonder om dat mee gemaakt te hebben. Mijn moeder bezocht het graf van Karen en heeft mooie momenten beleefd met haar mede fans die ze via internet kende. Na afloop van de bijeenkomst haalden we een gehuurde camper op en hebben een toer door de Westkust gemaakt.

Voorbereiden op China - Een land van uitersten

2011-09-26T12:43:00.001+02:00

Vandaag gaat mijn laatste weekje in voordat ik naar Shanghai vlieg. Spannend hoor! De eerste mailtjes van mijn reisgenoten gaan inmiddels heen en weer. Met mijzelf en de gids meegerekend zijn we met groep van twintig mensen. De hotellijst is inmiddels ook bekend, er staan hotels op met illustere namen als 'King's Joy Hotel' en het 'Panda Hotel', waarvan met name dat laatste hotel er wel erg luxe uitziet.

Als voorbereiding op mijn reis heb ik het boek 'De Chinese Weg' van Rob Gifford gelezen tijdens onze vakantie in Frankrijk. Rob schrijft in een relaxte maar serieuze stijl, die wat wegheeft van Bill Bryson en Alain de Botton. Gezien hij jarenlang als journalist in China heeft gewoond is hij bij uitstek geschikt om de contradicties van het land, dat hij soms zowel haat als innig liefheeft, onder woorden te brengen. Hij gruwelt van het éénkindsbeleid, waardoor er met name op het platteland zelfs kinderen in de laatste weken van de zwangerschap 'geaborteerd' worden (of eenmaal geboren, meteen in een emmer water gedeponeerd worden...), de aidsdorpen waar misstanden met bloedtransfusies voor enorm lijden gezorgd heeft en de manier waarop projectontwikkelaars boeren in een spagaat dwingen om land af te slaan.Maar ook schrijft hij over de magie van het land die tegenover de gruwelen staat.

De sfeer van optimisme en vooruitgang die er, ondanks de tegenslagen van de Culturele Revolutie, in de lucht hangt. De betere toekomstkansen voor de Chinese jeugd, die zonder Mao of Confucius opgroeien en daardoor ook wel ietwat 'confuus' zijn welke ideologie of filosofie zij zelf willen aanhangen. Sommigen gaan voor roem en geld, maar leren al gauw, net als hun Westerse tegenhangers, dat het daar toch niet allemaal om blijkt te draaien. Een bijzondere vermelding die Rob doet is het arboretum voor blinden, dat hij in een Chinees dorp vindt - ik ben helaas even kwijt welk dorp het was. Hij merkt op hoe bijzonder het is in dit land, wat zo enorm qua omvang is, geen sociaal vangnet heeft en op zo'n contrasterende manier met mensenrechten omgaat, dat iemand de moeite heeft genomen om een plek te maken waar blinden bomen, planten en bloemen kunnen voelen en ruiken. Opmerkelijk.

Veel heb ik gelezen over Shanghai en Xi'an, vroeger Chang'an geheten, van 'Eeuwige Vrede' naar 'Westerse Vrede', nu ook wel aangeduid als 'Westelijkse hoofdstad'. Shanghai is qua aantal inwoners de grootste stad van China - en wellicht de grootste stad per wereld - met zijn 23 miljoen (!) inwoners. Ik bereid me dan ook voor op een kleine cultuurshock in zo'n enorme stad. Shanghai staat tegenwoordig bol van de lichtkranten en de geproclameerde Westerse - nu Oosterse - rijkdom.

Zoals Rob het mooi verwoord (vrij vertaald); 'De toeristen doen wat toeristen altijd doen, ze proberen het oude China te fotograferen en zijn op zoek naar oude tempels. De Chinezen doen wat de Chinezen altijd doen, het oude zoveel mogelijk negeren en zetten vooral de wolkenkrabbers en het koude beton op de gevoelige plaat.'

Ik heb het dan ook wel uit mijn hoofd gezet om vooral te verwachten om het prachtige oude China uit de Aziatische films, waar ik vroeger zo dol op was, te verwachten. Rob's boek, dat geschreven is in 2007, heeft me een realistische verwachting gegeven van het land, zowel qua architectuur als qua cultuur. Het is goed om te weten met welke politieke stroming China nu te maken heeft, wat de impact ervan is op de plattelandsbevolking, en wat de schijnbare dromen van de stadse jeugd is.

HongKong, als voormalig Britse kolonie, lijkt me weer heel anders dan de rest van China. Sinds Engeland het land teruggegeven heeft aan China in 1997 (!) schijnt het spreken van de Engelse taal er minder populair te worden. Is wellicht ook niet heel gek, gezien wat de Opiumoorlogen HongKong (en de rest van China) voor schade toegebracht hebben. De bezetting van zowel Engeland als Japan heeft van HongKong internationaal grondgebied gemaakt, iets wat Chinezen nu graag weer eigen maken. Ik breng er de laatste twee dagen van mijn reis door. Als we in HongKong begonnen waren had ik zelfs twee visumaanvragen moeten doen, één voor Hong Kong, en één voor de rest van China. Djoser is dan ook zo praktisch geweest om daar de reis te laten eindigen en ons er maar twee dagen te laten verblijven. Door de bestuurlijke afspraken met Engeland is HongKong ergens toch nog een 'ander land' qua bestuur dan China, en hoeft zij ook niet aan de communistische regels van het moederland te voldoen.

Het is moeilijk om van te voren een mening te vormen over het land en zijn verleden, heden en toekomst. Dat wil ik eigenlijk ook niet doen. Ik heb boeken gelezen van Jung Chang (Wilde Zwanen) en Lulu Wang, die beiden de vooravond, het verloop en het einde van de Culturele Revolutie in beeld gebracht hebben. Het boek van Rob gaf me meer inzicht in de huidige stand van zaken. Ook hij zegt dat het moeilijk is om een eenduidig beeld te schetsen.

China is een reusachtig land, dat enorm in ontwikkeling is, al spoort de Partij, na het falen van Mao die het land te snel wilde veranderen, nu aan op 'Gematigde Voorspoed' in plaats van 'Op Volle Kracht Voorruit!' Het is een land van uitersten. Het verleden is grotendeels aan gort geslagen door de Culturele Revolutie, de jeugd zet zich af tegen Confucius, leden van de onschuldige Falun Gong beweging worden nog steeds een spreekwoordelijk 'kopje kleiner' gemaakt en Tibet en Turkmenistan zijn onder dwang Chinezen geworden, maar proberen hun cultuur vast te houden en zich aan te passen aan een land wat midden in hun eigen versie van de Industriële Revolutie verkeerd.

Het maakt me nieuwsgierig of ik die tegenstellingen ook in mijn reis duidelijk ga meemaken. Ik reis zowel door de grote steden als een deel door het platteland. We zullen per nachttrein reizen - waarvan ik niet weet of we ook de maglev nemen, de hoge snelheidstrein en 's werelds eerste magnetische zweeftrein (per monorail) die met zijn 430 (!) km per uur vanaf het vliegveld van Shanghaii naar Hangzhou spurt. Het treinongeluk wat onlangs in Wenzhou plaatsvond - waarbij de Chinese regering als een idioot de getroffen trein heeft begraven om negatieve publiciteit te vermijden - is niet erg geruststellend als je weet dat je twee keer een nachttrein van Shanghai naar Beijing en van Beijing naar Xi'an zal nemen. Aan de andere kant, statistisch gezien is er nu een ongeluk geweest, is de kans relatief kleiner dat het binnen afzienbare tijd weer gebeurt. Laten we er maar op hopen.

Uiteindelijk is China een land waar je je niet echt op voor kunt bereiden, net zoals vele andere landen. Je moet het maar gewoon ondergaan. Misschien dat ik nog probeer om een paar woorden Mandarijn te leren, wetende dat een ietwat verkeerde uitspraak me al gauw duur kan komen te staan. Er zit dan ook niet anders op dan gewoon mijn fotocamera in te pakken en een schrijfboekje, en het allemaal rustig over me heen te laten komen. Gematigde voorspoed. Zeer gematigde voorbereiding.

Yesterday

2011-09-25T20:05:00.000+02:00

Documentaire 'The Inside Job'

2011-09-24T10:57:00.003+02:00

Geweldige, maar ook schokkende documentaire over het ontstaan van de huidige economische crisis. Hoe risicovolle investeringen in credit default swaps, derivaten en securities de huidige crisis hebben doen ontstaan. Het is echt schokkend om te zien hoe vele - met name Amerikaanse - bankiers zonder schroom bijna de hele wereld economie om zeep geholpen hebben en nu met hun mond vol tanden staan tijdens het verhoor. Het is schrijnend dat mensen hun geld in vertrouwen bij hun bank achterlaten, om er later achter te komen hoe er achter de schermen gewetenloos mee gespeculeerd wordt. Vooral het stuk waarin je ziet dat een hoop Amerikanen inmiddels maar in tenten zijn gaan wonen, omdat ze hun baan en huis kwijt zijn geraakt aan de crisis, is ongelooflijk. The American dream goes bye bye.

Thonon les Bains 2011

2011-09-23T14:40:00.001+02:00

Een foto overzicht van onze heerlijke vakantie naar Thonon les Bains in Frankrijk, aan het meer van Génève. Prachtig weer, lekker eten, veel lezen en wandelen.

Herfstkriebels

2011-09-04T19:41:00.001+02:00

Tjah, het weer van de laatste weken geeft me enorme Herfstkriebels. Zin in warme truien, dikke sjaals, mijn heerlijke hoge sloffen, handschoentjes, chocolademelk en lange boswandelingen. Nu gaan wij eerst nog op vakantie, dus hoop ik wel dat het weer wat je associeert met Frankrijk - mooi zonnig, vrolijk weer - nog even aan zal houden, zodat we onze Franse kaasjes en rode wijntjes nog lekker in het zonnetje kunnen nuttigen. Maar mocht het tegenvallen, dan denk ik aan deze mooie herfstachtige foto's die ik op Pintrest verzamel, om ook de schoonheid van dit regenachtige en winderige seizoen in te zien. Het is immers het seizoen waarin ik geboren ben. En stiekem vind ik het ook best wel lekker...

Geniet van de zwoele laatste zomerdagen, en ik hoop mee op een 'Indian Summer'... (een warme, zonnige, prachtige herfst...)

Vangst bij het Boekenfestijn in Utrecht

2011-09-02T11:09:00.000+02:00

Broerlief vond twee mooie fotoboeken, ik kwam met deze stapel thuis:

i-Jobless

2011-09-02T10:56:00.001+02:00

Het is nu zover. Ik heb mijn baan opgezegd. Nu een maand vakantie, en dan jobless. Tegen de tijd dat ik terug ben uit China ga ik eens rustig zoeken. Het is gek om even geen vooruitzicht te hebben (althans op werkgebied) maar ook heel bevrijdend. Daardoor kan ik nu openminded om me heen kijken wat de volgende stap gaat worden. Geld verdienen gaat me altijd wel lukken, er is altijd wel een baantje te vinden, wellicht niet meteen je droombaan, maar dat is ook niet erg.

Gisteren heb ik mijn vrijheid gevierd door Wok to Go te eten met mijn broertje en samen naar het boekenfestijn te gaan, waar ik een mooie buit gescoorden heb. Mijn relatie met geld begint nu wel iets te verschuiven doordat ik weet dat mijn maandelijkse inkomsten straks, hoewel tijdelijk, op hold staan. Op Pintrest, mijn digitale prikbord collectie, heb ik dan ook een nieuw prikbord aangemaakt, om eens te zien wat ik nou per week koop. Ik ga niet al mijn boodschappen erop zetten, mind you, maar alle 'frivole' dingen daarop bijhouden.

Zo kocht ik gisteren 5 boeken en een jasje bij H en M. Het is best interessant hoe je tussendoor kleine aankopen doet. Nu ben ik wel een 'wikker en weger' qua aankopen: draag ik het echt, lees ik het echt... zo kan ik bijvoorbeeld minutenlang in een winkel over een sjaal aaien terwijl ik in gedachten aan het afwegen ben of ik de sjaal leuk genoeg vind, of ik hem (of haar) wel echt ga dragen en of 'ie wel staat bij de jassen die ik heb. Of beter nog: kan ik hem niet namaken met mijn haak- skills? Soms ook best frustrerend want dat gewik en geweeg brengt heel mogelijkheden op in mijn hoofd, waar ik soms ietwat duizelig van kan worden. De financiële vrijheid geeft me daarom soms een 'whatever' gevoel, als ik het ding niet meer leuk vind, geef ik het zo weer weg, en ik ben daarbij ook trots op mijn niet-gehechtheid aan de spullen die ik koop. Er is immers voldoende voor iedereen! (het mooie Simple Abundance principe)

Toch vind ik het interessant idee om eens bij te houden wat ik zoal uitgeef, en waaraan eigenlijk. Niet dat ik op vakantie te streng ga zijn voor mezelf. Die stokbroodjes in Frankrijk en bezichtigen van mooie kasteeltjes, dat moet je gewoon doen. En in China ga ik ook niet met mijn hand op de knip zitten. Zou toch echt zonde zijn. Maar ik ga geen zijden kimono's inslaan ;)

Als ik thuiskom zal ik eens rustig door mijn financiën akkeren, en ook eens dat sportschool abonnement van vijftig euro in de maand eruit gooien. Vaste lasten zijn de vijand van je financiële vrijheid. Als ik die kosten elimineer kan ik weer eens tijd en geld vrijmaken om naar yoga te gaan. Want beiden werd me een te duur grapje, al kon ik het best lijden.

Heerlijk. Ik hou van opnieuw starten. Baan opzeggen, financiën opruimen, kledingkast opruimen, gedachten uitruimen en weer opnieuw starten.

Ergens, hou ik blijkbaar van vernieuwing van mijn leven. Van een frisse start.

De Uitnodiging

2011-08-22T17:02:00.002+02:00

Mooi gedicht, gevonden op de Facebook pagina van Happinez;

De Uitnodiging

Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet. Wat ik graag wil weten is waar jij voor gaat en of jij het aandurft oog in oog te staan met de verlangens van je hart. Het interesseert me niet hoe oud je bent maar wel of je het aandurft voor gek te staan omwille van de Liefde, omwille van je dromen, omwille van het avontuur dat Leven heet. Het maakt me niet uit welke planeten je horoscoop beïnvloeden.

Waar het mij om gaat is of je ooit tot de kern van je verdriet bent doorgedrongen en of de verraderlijkheden en beproevingen van het leven je ontvankelijk hebben gemaakt of dat deze je hebben doen terugdeinzen en afsluiten uit angst voor nog meer pijn. Wat ik wil weten is of dat jij pijn, die van mij of van jezelf, kunt laten zijn zonder een vinger te verroeren, te laten verdwijnen of vast te houden. Ik wil weten of je vreugde kunt zijn, de mijne of de jouwe.

Of je durft te dansen vanuit je oerkracht, in totale extase van top tot teen, zonder je in te houden door op je hoede te zijn. Realistisch of rationeel te zijn, zonder je te laten afremmen door herinnering aan beperking vanuit je menselijke bestaan. Het kan me niet schelen of je verhaal waar is of niet.

Wat ik zou willen weten is of je anderen durft af te wijzen om trouw te zijn aan jezelf. Of jij het aankunt om voor verrader te worden uitgemaakt om verschoond te blijven van verraad vanuit je ziel. Geef me een bewijs van je trouw opdat ik zal weten dat je te vertrouwen bent. Ben jij in staat schoonheid te zien, ook al is niet iedere dag even mooi en is het leven zelf voor jou de bron waaruit je levenskracht kunt putten.

Kun jij leven met fouten zwakheden en kwetsbaarheid, die van jou en mij en toch aan de rand van een meer staan en luidkeels tegen het zilver van de maan roepen: 'YES' Ik hoef niet te weten waar je woont, of hoeveel geld je hebt.

Wat ik graag wil weten is of jij het kunt opbrengen om na een nacht vol wanhoop, tot in het diepst van je ziel gekwetst op te staan, en datgene te doen wat gedaan moet worden voor je kinderen. Ik hoef niet te weten wie je bent of hoe je hier gekomen bent.

Wat ik wil weten is of jij zonder terughoudendheid bereid bent met mij door het vuur te gaan. Het gaat niet om waar, wat en met wie je hebt gestudeerd. Voor mij is het van groot belang, van jou te horen welke innerlijke kracht jouw steun en toeverlaat is als al het andere om je heen is weggevallen.

Of jij alleen kunt zijn met jezelf en of jij het werkelijk goed hebt met jezelf wanneer het stil wordt, in eenzaamheid.

- Oriah Mountain Dreamer

Zo. Die komt wel binnen he :)

De andere kant van Jim Carrey

2011-08-21T15:02:00.000+02:00

De man die altijd schijnt te lachen heeft, bijna wel te verwachten, ook een andere kant. In dit korte fragment uit een interview is hij heel open en eerlijk over zijn depressieve buien en zijn kijk op de wereld. Heel inspirerend. Het geluid staat ietwat zacht, dus hij kan moeilijk te horen zijn... ik heb het volume maar gewoonweg opengegooid.

Oost West...

2011-08-17T15:48:00.003+02:00

Het bericht over ons droomhuisje impliceerde dat we rond aan het kijken zijn. Dat was ook zo. Afgelopen vrijdag zijn we gaan kijken bij een appartement in Utrecht Terwijde.

Het appartementje van onze keuze bleek uiteindelijk tegen te vallen: de slaapkamers waren veel kleiner dan we dachten en in ons 'vrije' uitzicht herrijst nu een nieuw complex waardoor je recht bij elkaar naar binnen kijkt. Er bleken nog twee andere modellen te huur te staan, waar we met een ander koppel ook een kijkje namen. Van één appartement waren we wel gecharmeerd; hoog, groot, losse kamers, vrij uitzicht over het spoor en Leidsche Rijn. Er zat geen vloer in en de wanden hadden een likje verf nodig. Eigenlijk leek het wel op ons huidige huisje, maar dan uitgebreid.

En niet te vergeten: met bad en extra studeerkamer. De buurman bleek echter al zijn vuilnis op de trap te hebben staan en het stonk er een uur in de wind. Zou hij dat vaker doen? Het doorslaggevende element was toch feit dat Utrecht Terwijde één grote bouwput blijkt te zijn; overal grote complexen en bouwkranen. Het was er ronduit triest en deprimerend.

We zouden dan wel een heerlijk - en groter - appartement bewonen, maar nergens echt fijn kunnen wandelen en fietsen. Bij thuiskomst van de bezichtiging in Terwijde viel het ons op hoe mooi het hier eigenlijk is, met de zon op alle groene bomen en grasvelden en de gezellige wijken. Stiekem is het hier heerlijk wonen. Voorzichtig piepte ik dan ook dat ik hier toch echt (nog) niet weg wil. Gelukkig denkt mijn lief er net zo over en hebben we de optie die we op het appartement genomen hebben laten verlopen.

Wat overigens wel betekent dat we in onze vakantie niet gaan verhuizen, maar heerlijk naar Zwitserland gaan met zijn tweetjes. Echt vakantie vieren. En daar heb ik eigenlijk al erg lang naartoe geleefd.

Materieel is uiteindelijk ook niet alles. En we hebben toch een lief huisje?

Myst Reader

2011-08-16T10:50:00.000+02:00

Yes, gisteren bij Bol.com besteld en vandaag in huis: mijn dubbeldikke Myst boek. Wie - net zoals ik - geen genoegen kan krijgen van de Myst CD-ROM games zijn de boeken een aanrader. Ook als je de games nooit gespeeld hebt maar houdt van wat fantasy/sci-fi op z'n tijd, zijn de boeken een aanrader.

Myst-URU Live is tegenwoordig gratis te downloaden en te spelen, dus mocht je nieuwsgierig geworden zijn, bezoek dan de website van Cyan Games en waan je in een fantasierijke wereld vol lastige, maar prachtige puzzels.

Dromen

2011-08-10T09:34:00.001+02:00

Pintrest is zo'n heerlijke website. Een paar droomplaatjes voor ons mogelijke nieuwe huisje. Hoewel we erg content zijn met ons huisje van 60 m2 wordt het in sommige opzichten wel wat krapjes. Mijn lief droomt van een eigen studeerkamer, wat gezien hij promoveert ook niet echt een onnodige luxe is.

Ik droom van een bad, wat wellicht een onnodige luxe is, maar wel mijn ultieme manier om te ontspannen. Elk huis waar ik tot nu toe gewoond heb had een bad en de grootste beloning na een lange, vermoeidende dag, is voor mij toch wel om in bad te kruipen met een mooi muziekje aan en kaarsjes aan. In ons kleine plekje ontbreekt dat bad en ik betrap me er met name in de winter en herfst op dat ik niet kan wachten tot het moment dat ik weer zo'n tobbe tot mijn beschikking heb.

Dat je niet alles kunt krijgen wat je wilt is soms maar goed ook. Toch helpt het wel te weten wat je belangrijk vindt, zodat je in bij een nieuwe keuze weet waar je op kunt letten. Dromen mag immers en wie weet kun je er in de toekomst een paar vervullen...

Eindelijk een bad...

Zen slaapkamer...

Een eigen studeerkamer voor mijn lief...

En ook een studeer alias freubelplekje voor mezelf...

Eindelijk een plekkie voor mijn yogamatje?

En als we toch bezig zijn, een openhaardje? Als is het een gelhaard...

Heerlijk, dromen via Pintrest. Mocht je ook graag een account willen, laat het dan even weten, dan kan ik je een uitnodiging sturen. Via Pintrest kun je digitale prikborden bijhouden van alles wat je mooi, leuk, interessant en/of inspirerend vindt. Erg verslavend, maar tegelijkertijd ook zeer inspirerend en een stuk handiger dan dat gedoe met plakstiften, plakboeken en prikborden.

Kerken Kijken: St. Augustinus

2011-08-06T11:21:00.000+02:00

Het is weer tijd voor 'Kerken Kijken' in Utrecht. De meeste kerken openen hun deuren voor bezoekers en geven je een kijkje in kerken die normaal voor het gewone publiek gesloten blijven. Gisteren bracht ik een pakketje terug bij ArtLease in Utrecht, vlakbij de Rembrandt bioscoop. Tussen deze gebouwen staat een enorm statig gebouw, wat iets weg heeft van een huwelijk tussen Romeinse architectuur en modern beton. Ik heb me altijd afgevraagd waar het gebouw toe diende.

Was het een staatsgebouw? Een enorm advocatenkantoor? Ik wist het niet en steeds als ik er langs liep vroeg ik het me even af, om het daarna weer te vergeten. Vandaag was het echter open en ik greep de kans aan om er eens binnen te kijken. Het gebouw bleek de St. Augustinuskerkte zijn. Toen ik naar binnen liep leek het eerst een protestantse kerk te zijn, gezien de kerk een sobere, eenvoudige uitstraling had. Toen ik echter doorliep, zag ik de uitgebreide versierselen die een katholieke kerk kenmerken.

Ik heb een paar mooie foto's kunnen nemen met mijn iPhone en deelde bovenstaande observatie met de dame die bij de ingang waakte. Dat ik even dacht in een protestantse kerk te zijn beland vond ze niet vreemd. Deze kerk bleek namelijk na de beeldenstorm gebouwd te zijn (namelijk in 1840) en daardoor een andere opbouw en uitstraling te hebben dan oudere katholieke kerken. Ik kan erg genieten van kerken, van de stilte en rust die je er voelt, van de immense pracht en ook de strenge uitstraling van de meubelen en de afbeeldingen. Er rust een stuk geschiedenis in, hoe onze voorouders opgevoed werden, waar ze in geloofden en wat ze vormden.

Die geschiedenis is o.a. in kerken goed zichtbaar. Mocht je de komende weken Utrecht bezoeken en heb je tijd om rond te slenteren, dan is een 'kerkbezoek' zeker een aanrader!

Het 365 dagen project

2011-08-04T10:58:00.002+02:00

Dat gebeurt nu altijd, dan maak ik zo'n commitment: elke dag een stukje schrijven, en loop ik na een paar dagen alweer achter. Nou ja, ook geen man (vrouw?) overboord. Toen ik gisteren plakkerig van mijn fietstocht thuiskwam van mijn werk, vond ik de nieuwe editie van FLOW Magazine op de bank. Vriendlief had het blad daar alvast voor me neergelegd, zodat ik bij thuiskomst uit mijn werk er lekker mee op de bank kon ploffen.

Na het avondeten heb ik dat ook daadwerkelijk gedaan. Er stond een leuk artikel in over '365 dagen projecten'; sommige mensen zetten een blog op door elke dag 'iets' te doen, vaak iets creatiefs. Bijvoorbeeld, elke dag een foto maken met een bepaald thema. Of elke dag een granny square haken. Elke dag een stukje schrijven kwam bij mij wel het meest dichtbij. Haken vind ik erg leuk, maar ik heb er niet elke dag zin in.

Aan de andere kant, worden dingen al gauw weer een moeten. Ik heb een haat-liefde verhouding met routine. Ik heb er behoefte aan, ik vind het prettig, maar ik kan er ergens ook niet tegen en ga er dan ontzettend tegen rebelleren. Elke dag naar hetzelfde kantoor. Iek. Elke dag hetzelfde eten. Iek. Elke dag... elke dag. Uitzondering is wellicht elke dag in hetzelfde huisje wakker worden met de liefste man die ik ken. Dat gaat niet vervelen. Maar anderzijds wil ik zo ongebonden mogelijk zijn.

Werkt natuurlijk niet altijd in mijn voordeel. Of die van mijn omgeving. Met dat in mijn gedachten zie ik de charme wel van een '365 dagen project'. Happinez Magazine kwam al eerder met '100 dagen mediteren.' Gezien ik een resultaatgericht meiske ben, zou dat juist heel erg bij me passen. Maar dan die routine he... Misschien is het perfectionisme wat me tegenhoudt. Dat zou heel goed kunnen. Misschien moet ik al genoeg elke dag op mijn werk en wil ik 's avonds met name niets routinematig doen.

Elke dinsdag naar de sportschool? Een vaste vriendinnenavond? Mij niet gezien. Toch snap ik wel dat het een houvast kan zijn, in een tijd dat het moeilijk is. Een tijd waar je misschien weinig om naar uit te kijken hebt. Een tijd waarin niets gaat zoals je wilt dat het gaat. Dan is een vast 'eigen' moment, iets wat wellicht betekenisloos is voor de rest van de wereld, maar iets heel 'eigens' en belangrijks voor jou en je inspiratie wordt. Wil je leren fotograferen? Doe het dan, elke dag. Wil je leren schrijven, doe het dan, elke dag! Zou dat het zijn? Oefening baart kunst?

Persoonlijk, vind ik het heerlijk om nieuwe dingen te leren. Een nieuw bloemetje leren haken. Een nieuwe bloglayout te maken (trots!). Een fototrip maken met mijn broertje en leren hoe sluitertijd werkt en hoe je bokeh shots maakt. Een nieuw recept leren. Maar ook, het gene wat geleerd is verder uitbouwen en zien hoe iets wat eerst heel moeilijk voor me was, me duidelijker gemakkelijker en beter afgaat. Zien hoe de kwaliteit van mijn foto's en mijn composities verbeteren, merken hoe het haken me steeds gelijkmatiger en mooier afgaat en mijn favoriete curry me steeds beter gaat smaken.

Kortom, ik kan me ergens wel vinden in het '365 dagen project'. Alleen zal bij mij het thema en de activiteit wellicht per maand (week, dag?) verschillen. Maar dat maakt voor het effect volgens mij niets uit ;) behalve wellicht voor de dagelijkse meditatie...

Contrast

2011-07-30T10:45:00.001+02:00

Langzaam - of eigenlijk nog met redelijke vaart - rollen we weer het weekend in, tussen leuke, gezellige, confronterende en ietwat drukke bezigheden.

Donderdagavond een wandeling gemaakt met vriendin G. in 'onze' Bilthovense bossen. We werden verrast door dit kleine schepseltje. Deze twee wannabe globetrotters stonden wel even verbaasd te kijken naar zo'n glibberend beestje in Nederland. Zo vaak kom je ze immers niet tegen. Toen het buiten langzaamaan donker werd hebben we koffie gedronken in 'De Griffel' en zijn rond half elf toch maar eens op huis aan gegaan.

Vrijdag, mijn vrije dag, lekker op pad met vriendin S. We wilden eerst lekker gaan fröbelen in de tuin, maar gezien het dreigende weer zijn we naar de IKEA in Amersfoort getuft, waar ik een paar kleine spulletjes gekocht heb waar ik vriendlief straks mee wil verrassen.

Naderhand toch lekker gehaakt bij haar thuis en weer een voorkantje voor een kussensloopje afgemaakt. Aan het eind van de middag heeft mijn lief me opgehaald om door te rijden naar mijn oom en tante in Nunspeet, waar we heerlijk vegetarisch - voor mijn oom als ex-majoor een hele belevenis - gebarbecued hebben en een paar grote bellen wijn achterover geslagen hebben. Gezien ze zelf vier jaar geleden bijna een maand in China hebben rondgetrokken hebben ze hun mooiste foto's en verhalen met ons gedeeld. De zin in de vakantie begint steeds meer bij me te groeien en haalt de onrust van het geregel nu eindelijk in. Mijn tante heeft me daarbij overladen met boekjes over China, dus om leesvoer zit ik momenteel niet verlegen.

Straks zal ik maar eens de slaapkamer inpiepen om mijn geheime mini slaapkamer transformatie te voltooien. Daarna weer op pad naar Tiel gezien de moeder van mijn lief jarig is. Na deze feestelijkheden zijn we uitgenodigd voor een herdenking in een restaurant in Utrecht voor een vriend van hem die een jaar geleden verongelukt is. Zijn vrienden hebben het hele restaurant afgehuurd om met zijn allen samen te komen.

Het is zo'n wonderlijk, maar ook een waardevol contrast. Een verjaardag, gevolgd door een herdenking aan iemand die die leeftijd nooit heeft kunnen bereiken. Zoals het bijwonen van een begrafenis en horen dat er in je vrienden- en familiekring een nieuw leven in de wereld komt.

Het contrast van het leven. En het mag beiden gevierd, getreurd en beleefd worden.

Wandelen

2011-07-29T10:09:00.001+02:00

Weer heerlijk door de Bilthovense bossen gewandeld...

In De Wereld Van Ambitie Zit Ik Fluitend Op Mijn Fietsie

2011-07-28T12:04:00.000+02:00

Op een tegeltje in Utrecht.

Elke dag een verhaal

2011-07-28T11:12:00.002+02:00

Wellicht heb je het al gemerkt: ik probeer nu per dag een berichtje te posten. Soms meer, haha! Een paar dagen geleden besloot ik me weer meer te richten op wat ik het liefste doe, en één van die dingen is gewoonweg schrijven. Als kleine uk schreef ik hele schriftjes vol met eigen verhaaltjes en nog steeds geeft schrijven me altijd een heerlijk gevoel. Met name als ik in een 'flow' zit waar de woorden zo van mijn handen op het beeldscherm terecht komen. Dan kijk ik later wel naar de spelling, of de zinsconstructies, eerst moet het verhaal, de intentie op papier komen. In dit geval het beeldscherm.

Bloggen gaat veel sneller dan schrijven, wat natuurlijk zijn voor- en nadelen heeft. Er zijn momenten dat ik last heb van een 'writers-block'. Dan heb ik bijvoorbeeld midden in de nacht (op dat soort momenten schieten verhalen je hoofd in, als je tot rust gekomen bent) of in het bos een idee en krijg ik als ik eenmaal achter mijn laptop zit, met geen mogelijkheid meer 'op papier.' Heel irritant. Inspiratie moet je grijpen wanneer het jou grijpt, anders is het foetzie. En dan zit je daar maar op je beeldscherm te staren, de vogel gevlogen.

Maar goed, ergens ben ik ook een perfectionist en als het me dan even niet lukt, dan blog ik een tijdje niet. Soms is het echter fijner om dingen gewoon te doen. Soms zit er een mooi stuk tussen waar ik me ergens wel trots op voel en er zitten natuurlijk stukjes bij waarmee ik wat minder blij ben. Het belangrijkste is dat je het gewoon doet en zo steeds beter voelt wanneer je iets op wilt schrijven en hoe je het op wilt schrijven. Dat geldt voor elke liefhebberij die je hebt. Met vallen en opstaan. Dat is puur, dat is authentiek. Niet schrijven zoals anderen willen dat je schrijft, of steeds maar denken 'wie leest dit überhaupt nu' of 'zitten mensen hier wel op te wachten?'

Daarnaast schrijf ik ook om mijn hoofd leeg te maken. Om iets te delen wat in me borrelt en eruit wil. Omdat ik ergens over twijfel, iets me bezighoud of omdat ik gewoonweg een persoonlijk openbaring of ervaring wil delen.

Dus schrijf ik. Gewoon om te schrijven. Omdat ik het leuk vind. En wanneer mensen dat willen lezen en waarderen is dat alleen maar heel erg mooi meegenomen - iets om dankbaar voor te zijn!

Een Eetbaar Avontuur

2011-07-28T10:58:00.003+02:00

De zin en onzin van E-nummers. Ik voer er hele debatten over met familie en vrienden. De berichtgeving is tegenstrijdig: laboratoria zeggen dat alles veilig is, anderen beweren dat we absoluut uit moeten kijken met e-nummers. Niet alle e-nummers zijn automatisch giftig of synthetisch, een ervan hoop zijn van natuurlijke oorsprong (hoewel ook natuurlijke stoffen giftig kunnen zijn.)

Soms denk je, ha, hier zitten geen e-nummers in, maar dan zijn alle e-nummers gewoon voluit uitgeschreven op de verpakking. Met name monosodium glutamaat (het beruchte MSG) en aspertaam zijn de meest controversiële van alle e-nummers. Sommige mensen waarschuwen dat je ze compleet in de ban moet doen, anderen nemen het (letterlijk) met een korreltje zout.

Als consument raak je soms helemaal tureluurs van alle vage informatie. Mijn eerste reactie was dan ook: schrappen. Mijn vriend heb ik inmiddels ook geïnfecteerd, en scannen we samen altijd nieuwe producten waar we interesse in hebben af, voordat ze in ons boodschappenmandje belanden. Toch weten we zelf ook niet zeker hoe het zit. Mijn vriend vond een leuke documentaire van de BBC genaamd 'E Numbers: an Edible Adventure.' Stefan Gates, een schrijver over voedsel en liefhebber, duikt openminded de laboratoria in, en vertelt in een drieluik over zoetstoffen, conserveringsmiddelen en smaakversterkers.

De soms hilarische onderzoeken die hij doet laten zien dat sommige - weliswaar vreemde conserveringsmiddelen - ons eigenlijk beschermen tegen iets wat velen malen erger is, bijvoorbeeld 'botulisme'. Deze bacterie - dodelijk binnen 24 uur - kwam vroeger zeer gauw in je eten te zitten. Tegenwoordig gebruiken we een heftig goedje - potassium nitrate of simpelweg 'Nitraat' (voor de wetenschappers onder ons: ja daar kun je een mooie bom van maken) - wat in principe giftig is. In kleine doseringen redt het ons echter van het ontstaan van deze bacterie in ons eten. Dat is relativerend nieuws is het niet?

Natuurlijk blijft het het beste om gezond, vers voedsel te eten en zo weinig mogelijk bewerkt voedsel in te slaan. Het risico volgens een arts zit hem niet zo zeer in de e-nummers, maar in de producten die deze e-nummers nodig hebben. Dat zijn vaak ongezonde, vette, suikerrijke producten, die sowieso weinig voedingsstoffen bevatten. Die moet je niet enkel mijden om de e-nummers, maar gewoonweg omdat ze niet gezond zijn. Je vindt geen 'gezonde' aardbeientaart met slagroom, of 'echt gezonde' chips. Frituur blijft frituur en glazuur blijft glazuur.

Met MSG en aspertaam vind ik overigens nog steeds dat we op moeten passen. Beter is het om het gewoon bij uitzondering te nemen en je er niet elke dag mee vol te stouwen. Maar waar zit MSG in? Juist, kant en klaar producten en sausjes. Sowieso al niet echt gezond. Waar zit aspertaam in? Alles wat 'suikervrij en light' is. Ook niet bepaald 'puur natuur.'

Conclusie? Met gezond verstand kom je een heel eind.

De documentaire zelf is zeker een aanrader. Zie met je eigen ogen waar sommige e-nummers vandaan komen, sommige smerig, andere verbazingwekkend!

Te Voet

2011-07-26T10:29:00.002+02:00

Gisteren trof ik bij thuiskomst een foldertje binnen voor de oudelui: gezien ons appartementen complexje ooit exclusief voor de ouderen van dagen was, krijgen wij deze foldertjes nog wel eens binnen. Dit maal vond ik het niet vervelend, toen ik vorige week een hapje was wezen eten met vriendin M. en daarna een wandelingetje maakte, zag ik bij een bejaardentehuis een aankondiging van de activiteiten. Op de billboards lachte een prachtig bekend gezicht me toe, namelijk dat van Moya Brennen, zangeres van Clannad en solo artiest. Blijkbaar heb ik in dat geval een bejaarde smaak - naast de rock die ik ook graag luister - het billboard kondigde een kerstconcert van Moya aan.

Nieuwsgierig geworden bladerde ik het foldertje door, in plaats van het meteen bij het oud papier te gooien. Ergens hoopte ik dat Moya in de buurt van Utrecht zou optreden, maar dat bleek Rotterdam te zijn. Een voorstelling van 'An Irish Christmas.' Goed, als ze dan in Nederland is, zal ze ongetwijfeld nog wel ergens anders optreden. Hoop ik.

Gezien ik toch een beetje uitgeblust was van mijn dagelijkse fietstocht bladerde ik het foldertje verder door, wat zijn nou typische bejaarden activiteiten? Dat bleken: een middagje bridgen op de boot, een avondje klassiek en een avond naar 'Soldaat van Oranje.' Toen viel mijn oog op het volgende: er stonden stickertjes bij een aantal activiteiten. Een blauwe sticker met 'Actief' bleek een activiteit te zijn. Er stond bij: Hier wordt er een inspanning van u verwacht, bijvoorbeeld: een wandeling van 10 minuten.

10 Minuten!

TIEN MINUTEN?!

Lichtelijk geschokt keek ik nogmaals naar het blauwe figuurtje. 10 minuten. Ooit, ergens, als ik - hopelijk - oud en grijs (of wit) ben, is 10 minuten wandelen een activiteit. Iets om rekening mee te houden. Een hele reis. Een uitdaging. In mijn geestesoog zag ik mezelf als oude vrouw, met een stok en een al gauw te zware tas, proberen het stuk te lopen wat ik nu fluitend naar de supermarkt afleg.

Vanochtend werd ik er meteen mee geconfronteerd. Rekening houdend met slecht weer, nam ik de bus naar mijn werk. Een oud vrouwtje stapt in bij Station Bilthoven. Ze vertelt de buschauffeur waar ze heen moet en hij barst in lachen uit. Hij moet 6 minuten stilstaan bij het treinstation om op de treinpassagiers te wachten en liet de dame daarom weten dat het veel sneller was om gewoon te lopen. Kennelijk moest ze naar de volgende halte. Het vrouwtje antwoordde met een krakerig stemmetje dat ze toch heel graag met de bus mee wilde. De buschauffeur grinnikte van ongeloof en drong nogmaals aan. Het vrouwtje sputterde tegen en kroop dichter in haar stoel.

10 minuten lopen.

Op dat soort momenten ben ik erg tevreden met mijn eigen goed-functionerende lijf. En de hoop dat ik dat lijf nog lang fit kan houden. Dankbaarheid +1.

Gelukssteentje

2011-07-25T10:18:00.001+02:00

In de film van gisteren vertelde een man een verhaal over een 'gratitude stone'. Een steen die hij had gevonden en altijd bij zich had. Wanneer hij de steen aanraakte in zijn zak dacht hij aan de dingen in zijn leven waar hij dankbaar voor mag zijn. Een dagelijks ritueel. Er zijn vele rituelen gebaseerd op het dagelijks herinneren van alles waar je dankbaar voor mag zijn. Count your blessings. Het schijnt heel transformerend te werken om elke dag je focus te verleggen op wat goed is, in plaats op wat beter zou kunnen.

Naast dat stenen een symbolische waarde kunnen hebben, geloof ik ook in de energetische waarde van edelstenen. Een 'gelukssteen' of een 'liefdessteentje' met zowel symbolische als energetische waarde. Ik moet ook heel eerlijk bekennen dat ik stiekem een soort gelukssteentje heb. Een steuntje in mijn rug. Het is een stuk labradoriet, wat ik aan een veter om mijn hals heb hangen.

Labradoriet heeft beschermende eigenschappen, en het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar op dagen dat ik me ellendig voel (niet goed geslapen, hoofdpijn, geen energie e.d.) geeft het steentje me altijd een soort optimistisch gevoel. Ook in de meeste van mijn ringen zitten edelstenen, met name maanstenen, één van mijn favoriete stenen. Een ring met groenkleurig Schots graniet heb ik uit Edinburgh meegenomen. Een ring met paarse amethist uit Antwerpen.

Is het verbeeldingskracht - mijn eigen placebo gelukssteentje - of werkelijkheid? Wie zal het zeggen, maar voor mij werkt het. En ik zal zeker proberen om, wanneer ik aan het steentje friemel, te denken aan alles waarvoor ik dankbaar mag zijn, in plaats van mopperen over de dingen die op dat moment niet goed gaan.

Blogger Weetje: Favicon

2011-07-25T09:33:00.002+02:00

Voorheen was het behoorlijk lastig om je 'favicon' te veranderen, dat is het icoontje wat je in je browser ziet als je je Blogger blog bezoekt. Dat is altijd een oranje icoontje met een B erin, het logo van Blogger. Tegenwoordig heeft Blogger een functionaliteit toegevoegd waarvoor je gemakkelijk een eigen favicon kan kiezen in de vorm van een afbeelding. Je vindt 'em onder de tab 'Design' of 'Ontwerp'. Je hebt er een afbeelding voor nodig met de afmeting 16 x 16 pixels. Ik heb er momenteel een zwart wit icoontje van gemaakt.

Klik op 'lees meer' om een afbeelding te zien die het nog wat duidelijker maakt.

Wonderlijk

2011-07-24T22:05:00.003+02:00

We all speak well of a bridge

That carries us over, over safe

The art of compromise

Has surely been our greatest strength

Our greatest strength

- Clannad 'A Bridge'

Varens vind ik zo prachtig. Wat een wonderlijke planten. Ze lijken bijna buitenaards als ze nog in hun knop zitten. Misschien kunnen we er een paar op ons balkonnetje zetten...

Vertrouwen is een werkwoord

2011-07-24T10:51:00.002+02:00

De laatste dagen ben ik nogal verslingerd aan Myst URU Live, een heerlijk - maar moeilijk - puzzelspel in prachtige omgevingen. Het spel houdt me nogal bezig, en de puzzels, hoe lastig ook, wil ik zo graag oplossen. Ik wil alles in het spel gezien hebben. Mijn vriend moet lachen om mijn verwoede pogingen om verder te komen in het spel, waarbij hij mijn geduld zegt te bewonderen. Zelf weet ik niet zozeer of het geduld is of een soort ongeduld haha, waarbij ik juist alles op alles zet om meer te ontdekken. Het dingen willen ontrafelen zit een beetje in mijn aard.

Vanavond wist hij me echter uit mijn spel te wrikken en nadat ik een simpele zondagse maaltijd in elkaar geflanst had, een keuze uit twee films te geven die hij graag wilde kijken. We wachten met spanning op 'Forks and Knives' maar die schijnt nog niet uit te zijn. Gezien we wel zin hadden in een interessante docu, bestond de keuze uit 'The Secret' en 'Zeitgeist'. Omdat de eerste ons beiden ietwat commercieel in de oren klonk, gingen we voor 'Zeitgeist', een film over wereldpolitiek en hoe de maatschappelijke wereld er momenteel uit zou zien. De film begon met ontzettend veel geweld, kanonschoten, zwaargewonde kinderen, huilende mensen na 9/11 en een boze stem die ons vertelde dat we ons hele leven voorgelogen waren.

Na 5 minuten waren we het zat. Er sprak teveel boosheid uit te stem, teveel 'het leven is zo ontzettend oneerlijk' en deed me denken aan de 'conspiracy theories' waar mijn klasgenoten en ik op het HBO een tijdje door gefascineerd waren. Alle wereldleiders zouden stiekem vrijmetselaars zijn en enge complotten smeden. Zou best kunnen, maar het is niet de informatie waar wij nou echt in een positieve stemming van raakten. Dus werd het toch 'The Secret'.

Ook daar moesten we de eerste 5 minuten even slikken. Snelle beelden, allemaal interessant gedoe over 'het grote geheim' waar alle groten van geest van op de hoogte houden en wat voor ons als leken verborgen was gehouden. We doorstonden de dubieuze intro en werden getrakteerd op een onverwacht inspirerende film. In het begin ligt de nadruk nogal op het wensen van meer welvaart: geld en auto's, en hoe je dat zou kunnen bereiken. Net toen we een beetje verveeld raken, kwam de boodschap los dat het prima is als je jezelf wilt focussen op auto's en geld, maar dat je daar uiteindelijk niet gelukkig door wordt. Wel door je te richten op wat echt belangrijk is in het leven en daar je wensen heen te sturen. Een soort bidden lijkt het wel.

Voor mij is dat authenticiteit. Het geheim van 'The Secret' is volgens mij dat je je gedachten focust op wat je wilt in het leven. Positieve energie geven aan de dingen die je wel wilt en de dingen die je niet in je leven wilt geen aandacht meer geven. 'Wat je aandacht geeft groeit' is een gevleugelde uitspraak. Ook de Boeddha zei:

“We are what we think. All that we are arises with our thoughts. With our thoughts, we make the world.”

Vaak focussen we ons veel liever op de dingen die we niet willen, die we moeilijk of lastig vinden. Ergens omdat we het moeilijk vinden om te veranderen. Het is makkelijker om negatief te oordelen over je huidige situatie dan positief te denken hoe je deze kunt veranderen. En zo blijven we vaak in een negatieve cirkel zitten in plaats van een nieuwe keuze te maken. In de Secret worden wijze thema's naar boven gehaald die wellicht wat populair verpakt zijn. Niettemin herken ik een hoop wijsheden die ik heb mogen horen en lezen en probeer toe te passen op mijn eigen leven. Een inspirerende film is immer nooit weg en een mooie manier om een nieuwe week te starten.

Ik vind met name het idee mooi dat als je eenmaal het gevoel hebt dat iets klopt, je dat mag durven volgen. Mijn baan heb ik opgezegd zonder enig fall back plan - naast wellicht mijn spaarrekening. Enkel op vertrouwen, dat ik op dat moment wel iets vind wat op dit moment bij me past. Ook de reis naar China heb ik op gevoel geboekt, zonder daar maanden over nagedacht te hebben. Ik ga me nu niet oriënteren op iets nieuws, ik ga eerst op vakantie met mijn lief, dan naar China, en daarna ga ik rustig kijken, met het vertrouwen dat ik dan iets vind.

Best wel een beetje spannend. De ene keer heb ik er vol vertrouwen in, de andere keer jaagt het me ook wel wat angst aan. Omdat iedereen vraagt 'wat ik dan ga doen!' of denk 'jemig, straks moet ik maandenlang van mijn spaargeld leven en straks is alles op!' Vertrouwen in het leven is een oefening, geen geloof. Daarom heb ik besloten om het naam van mijn blog te veranderen naar een mooie quote die ik eens op Pintrest las en me geïnspireerd heeft, alsmede mijn vriendin R. die me heeft geleerd om te springen zonder te weten waarheen.

Wakker ben ik geloof ik wel, nu wil ik ervaren wat dat betekent voor mijn beslissingen.

Hoe overleeft een vegetariër China?

2011-07-14T10:19:00.000+02:00

Naar een ander land gaan is altijd een uitdaging als je de taal niet machtig bent. Mijn handicap daarbij is ook nog eens dat ik vegetariër ben en daar bovenop nog eens allergisch voor bepaalde noten(olie). Mijn moeder kwam met een ontzettend handige tip om de producten waar ik allergisch voor ben in het Chinees op te zoeken en daar een kaartje van te maken, wat ik kan tonen in een restaurant. Of we daaruit komen is een tweede, maar dan heb ik in ieder geval een manier om duidelijk te maken wat ik absoluut niet in mijn eten zou willen aantreffen.

Ook heb ik een handig artikel gevonden wat uitlegt hoe je redelijk vegetarisch kunt eten in het land waar vegetariër zijn nog echt een uitzondering is. Zelfs in de grote steden schijnt het niet gemakkelijk te zijn om enkel vegetarische gerechten te bestellen.

Een fragment uit het artikel;

[...] China, waar je alles tussen hemel en aarde kunt vinden is helaas niet het beloofde land voor een vegetariër. Chinezen houden van hun stukje vlees en vaak lijkt het alsof een gerecht zonder vlees niet compleet is. Vegetarische restaurants zijn schaars in China, zelfs in de grote steden zoals Beijing of Shanghai. Je kunt in het Chinees “wǒ bu chī ròu” zeggen en dit betekent “ik eet geen vlees,” maar meestal heeft dit niet het gewenste resultaat. Zelfs ogenschijnlijk vegetarische maaltijden met tofu, zoals mápó dòufu (麻婆豆腐 ), kunnen gemixt vlees bevatten. Verder worden de meeste gerechten in een vleesbouillon bereid. Chinezen beschouwen deze als vegetarische gerechten, omdat er zo weinig vlees in zit. Ze serveren deze dus vrolijk als zijnde vegetarisch. Je kunt ook “wǒ shénme ròu yú dōu bu chī” zeggen en hierbij benadruk je dat je helemaal niets van vlees of vis eet. Ik heb ooit eens gehoord van een vegetariër die een briefje in het Chinees met zich meedroeg waarop stond “als ik vlees eet ga ik dood.” Dit had uiteindelijk het gewenste effect![...] bron: hoe een vegetariër China overleefd, Radio86

Ik denk wel dat ik probeer niet te kieskeurig te zijn, je gaat immers naar een ander land, waar je je toch een beetje moet aanpassen aan de gebruiken. Op mijn allergie letten is wat betreft mijn gezondheid dan ook een stuk belangrijker dan zoveel mogelijk vegetarisch eten. Gezien ik van een stukje pinda ontzettend ziek wordt en ik met een stukje vlees of vis met name een moreel probleem heb. De stukjes vlees of vis kan ik er altijd nog uit pulken en aan een reisgenootje (of de hond) voeren. Geen probleem.

To see the world in a grain of sand

2011-07-13T14:46:00.001+02:00

Ongelooflijk. Dit zijn korreltjes zand. Uitvergroot. Hoe wonderlijk is onze wereld...

Source: dailymail.co.uk via Nienke on Pinterest

Hoe wordt je een succesvolle Blogger?

2011-07-12T10:16:00.002+02:00

Iets wat ik wellicht nog niet helemaal in de vingers heb, maar goed, toch blog ik eigenlijk sinds... ik denk 2002. Op dit blog sinds 2006. Je leert door te experimenteren, maar met name, door dichtbij jezelf te blijven. Authentiek te zijn in je passies.

Iets willen creëren omdat het moet werken, omdat je er geld aan moet/wilt verdienen of omdat je succes moet hebben, dat werkt niet. Niet op de lange termijn in ieder geval. Je lezers prikken er zo doorheen dat je heel graag iets uit probeert te stralen, krampachtigheid is niet prettig om te lezen.

Toevallig stuitte ik vandaag op een mooi artikel, wat zich lijkt te richten op 'succesvol bloggen' maar des te meer gaat over een succesvol leven.

Het artikel behandelt met name de vraag 'wat is je passie?' Pas als je over je passie blogt, schrijft, schildert, dan komt er iets authentieks uit je. Maar niet alleen dat, het maakt je enthousiast, gedreven, blij, vrolijk, jouw passie spat van het scherm. Dat kan je werk zijn, je hobby, maar ook een gebeurtenis, zoals de geboorte van een baby, een verhuizing of een wereldreis. Alleen als het jou van binnen raakt, kan het anderen raken.

Met name het vragenlijstje hieronder uit het artikel vond ik een interessante, ik zal deze binnenkort eens rustig voor mezelf invullen.

Questions You Should Ask Yourself
So how do you find this element? What questions should I be asking to discover work that is play?
Here are some questions you should be starting to ask yourself.

What comes easily to you?
What do you read about till 2.30 in the morning
What gets you up at 4.30am?
What do you enjoy doing?
What kind of things do people compliment you on?
What activities give your spirit energy?

You may find that that the topic of the blog that you create or the career that you love will be a combination of several elements.

Lees hier het hele artikel. Wat is jouw passie (op het moment)?

Master the Universe

2011-07-11T09:38:00.001+02:00

Ben je ook gauw de draad kwijt wanneer je wetenschappelijke vrienden - lees in mijn geval: vader, broer en vriendlief - het hebben over kwantummechanica, Plancktijd en het Higgs Boson? Of val je weer eens in een aflevering van Discovery Channel over de LHC (Large Hadron Collider) en vraag je je nog steeds af wat dat ding nou precies doet, behalve deeltjes tegen elkaar knallen, waarvan jij je wellicht afvraagt waarom deeltes op elkaar knallen een paar biljard euries moet kosten?

Niet getreurd, want de tentoonstelling 'Master the Universe' in het Universiteitsmuseum in Utrecht legt je in redelijke lekentaal uit waar we nu staan sinds Galileo Galilei, Newton en Einstein. Professor en Nobelprijswinnaar Gerard 't Hooft legt je uit hoe het zogenaamde Standaardmodel in elkaar zit. Het standaardmodel is een wetenschappelijke manier om de werkelijkheid te kunnen beschrijven en toetsen, zoals wetenschappers dat door de eeuwen heen altijd getracht hebben.Het is nog lang niet compleet dan wel perfect, maar het raadsel van het leven, en daarbij het universum, laat zich niet zo makkelijk uittekenen.

Gezien ik het museum met mijn vader - met recht een amateur wetenschapper te noemen door zijn enorme honger en begrip van en naar kennis - bezocht, kon hij me bijstaan in de uitleg over sterke- en zwakke kernkracht, over Plancktijd en de ijlheid van atomen. Want, als er zoveel leegte tussen de atomen lijkt te zitten, waarom slaan we dan niet dwars door een tafel heen en kunnen we elkaar stiekem toch een mep verkopen?

Laat je overigens niet in de war brengen door enge naamgeving als 'boson' 'gluoon' 'down-quark' 'up-quark' e.d. waar je redelijk duizelig van kan worden. Feitelijk is deze naamgeving enkel bedoeld om het ene deeltje van het andere te kunnen scheiden, net zoals een bank een bank heet, zodat je niet op de tafel gaat zitten. Houdt dat in je achterhoofd als je met deze sci-fi aandoende naamgevingen om je oren geslagen wordt. Natuurlijk zal de naamgeving wel een bepaalde reden hebben, maar dat is voor het begrip ervan niet per se relevant.

Ben je nieuwsgierig geworden, ga dan eens op bezoek op de Lange Nieuwstraat bij het Universiteitsmuseum. Ben je, net zoals ik, ook nog eens fan van architectuur, dan kom je hier ook aan je trekken, het museum is gehuisd in een bijzonder bouwwerk. Een oud herenhuis uitgebouwd naar een modern, futuristisch pand, waarbij de nadruk op de bouwmaterialen - hout en steen - ligt. Een pand met een minimalistisch karakter, zodat alle aandacht uitgaat naar de inrichting: de tentoonstellingen. Een aanrader dus voor zowel de hobbywetenschapper als -architect.

De tentoonstelling 'Master the Universe' is te zien tot en met 4 september 2011.

De reis is geboekt...

2011-07-10T11:03:00.001+02:00

Over spannende gebeurtenissen gesproken.

Eind september stop ik bij mijn huidige werkgever, omdat ik graag een nieuwe uitdaging wil zoeken. Wat de volgende stap is, weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat ik al tijden een mooie reis wil maken.

En wanneer kun je dat nu beter doen dan 'in between jobs'...

En dus, heb ik vandaag geboekt. 17 dagen China, bij Djoser. In mijn uppie met een reisgezelschap mee. Ik vind het enorm spannend. Dit is de eerste keer dat ik vaccinaties moet halen, een visum moet gaan regelen en al het andere wat erbij hoort. Ik heb er ontzettend veel zin in. Het is een rondreis door een aantal grote steden van China. We komen aan in Sjanghai, gaan door naar Beijing en bezoeken daar de Grote Muur en het zomerpaleis. Dan vliegen we naar Xian en bekijken daar het terracotta leger. We bezoeken nog een aantal andere steden (waar we een nachttrein voor pakken) en komen uiteindelijk uit in Hongkong, waarna we weer naar huis vliegen.

Ik vind het erg spannend, ik ben benieuwd naar de groep, en met name, naar het land. Het is nu een kwestie van lijstjes maken van de dingen die ik van te voren moet regelen, en mijn backpack eindelijk inpakken voor een reis waar hij voor bedoeld is.

Wordt vervolgd!

PS: wist je dat je op www.greenseat.nl de uitstoot van CO2 van je vlucht kunt laten berekenen? En die kosten om kunt zetten in een gift voor duurzame ontwikkelingen? Dat kostte in mijn geval maar €16,30, zeker de moeite waard!

La vita e bella

2011-07-08T19:10:00.002+02:00

Wat heb ik toch een vervelend leven. Woensdagavond met mijn lief naar IKEA, even een klein hapje eten en wat leuke dingetjes voor ons huis gekocht.

Donderdagavond met mijn mama naar de film 'Gooische Vrouwen' in de hippe CineLounge bioscoop in Houten, waar we stoeltjes op het balkon gereserveerd hadden en getrakteerd werden op een prosecco. Al deze luxe zat allemaal in het kaartje inbegrepen.

Van te voren nog een snelle hap bij de Kwalitaria, anders haalden we de film niet. We gaven de term 'fast food' dan ook een letterlijke betekenis. Die haast was achteraf niet nodig, maar dat zal je altijd zien.

Ontzettend gelachen om de film. Ik kijk de serie - Gooische Vrouwen - eigenlijk niet, maar zo'n film gezellig met mijn mams gaat er wel in. De bioscoop in Houten is ook echt geweldig. Gaan we gauw weer doen, en dan naar Bridesmaides. Maar Harry Potter staat natuurlijk ook op het verlanglijstje.

Vandaag even naar de tandarts - moet ook gebeuren - met broerlief de stad in, mooie TEVA slippertjes voor mezelf gekocht, met vriendin H. geshopt, bij Mocca More gezeten, de Dille & Kamille geplunderd en maffe outfits bij de Episode gepast, om later Japans te lunchen bij Moto. Voldaan en tevreden thuisgekomen bij mijn lief. Heerlijk toch?

From the heart

2011-07-02T11:22:00.001+02:00

Een mooie belofte aan jezelf...

Source: goawaycomeback.tumblr.com via Sheree on Pinterest

Niederkail 2011

2011-06-30T21:42:00.000+02:00

We zijn een lang weekendje in Niederkail, Duitsland geweest. Een collega van mijn lief heeft er een huisje, en was zo vriendelijk om ons voor een vriendenprijsje het huisje te laten gebruiken. We hebben er een heerlijke tijd gehad. We hebben ins verbaasd over het enorme aanbod biologische producten in de supermarkt van Edeka, we keken onze ogen uit en hadden de halve supermarkt wel mee naar huis willen nemen.

We hebben Trier, de oudste stad van Duitsland, bezocht en ook daar een heerlijke biologische salade in 'Biogate' gegeten. Waar we er overigens achter kwamen dat gember limonade je een rooie kop geeft, gezien gember nogal goede dingetjes voor je bloedsomloop doet. Ook heb ik lekker zitten freubelen in het huisje en hebben we met name zondag heerlijk in de zon gezeten, waar mijn lief ook een rooie kop kreeg, maar ditmaal door de zon.

Met een defecte airco reden we in de hitte van maandag weer naar huis en kwamen bezweet, maar tevreden weer thuis. Heerlijk zo'n uitje. Voor de foto's kun je op de 'read more' link klikken.

Waarom vinden we narcisten op het eerste gezicht aardig?

2011-06-22T11:49:00.002+02:00

Wil je in liefde en leven meer echtheid en diepgang, volg dan het advies om je niet gelijk te laten inpakken door gladde praters, en juist wat beter te kijken naar mensen die op het oog minder flitsend zijn.

Roos Vonk heeft een artikel op intermediair.nl gepubliceerd over narcisme. Je weet wel, die mensen die het allemaal zo goed voor elkaar lijken te hebben, dol zijn op macht, status en succes, en waarbij je er vaak maar moeilijk een woord tussen krijgt. De samenleving lijkt steeds narcistischer te worden.

Lees Roos haar visie over de mogelijke oorzaak hiervan. Haar bovenstaande tip is in ieder geval zeker een nuttige. Meer oog voor de rustiger introverte, en niet enkel focussen op de persoon met de grootste waffel.

Daarnaast krijgen wij als generatie Y ook vaak de stempel dat wij enorm narcistisch zouden zijn. Wij zouden het toonbeeld zijn van narcisme, individualisme, eigenwijsheid en recalcitrantie. Ook zouden wij het bedrijfsleven (lees: de huidige hiërarchie) om zeep helpen. Het gezeur van de oudere generatie op de jongere is van alle tijden, maar toch wekt het de nieuwsgierigheid op bij 'ons'; de wel-opgeleide jeugd, want, wat is er nu eigenlijk zo mis met onze generatie? Benieuwd? Lees dan ook dit artikel van Job die daar een eerlijke en positieve draai aan geeft. Zo slecht doen wij het namelijk helemaal niet.

Integendeel.

Life's Too F***ing Short

2011-06-18T14:03:00.001+02:00

- om te somberen over je leeftijd (40+), je vrienden (geen) en je bankrekening (blut)

- om 100 euro aan een dagcrème uit te geven
- om naar maatje 34 te streven
- om als een tv-kok te willen koken
- om te geloven wat mannen zeggen
- om met vervelende mensen om te gaan
- om in een saaie baan te blijven hangen
- om je geld aan een weekje kuuroord uit te geven
- om je te laten vertellen hoe je je huis in moet richten
- om een modeslaaf te zijn
- om jezelf regels op te leggen waaraan je toch niet kunt voldoen

Dit boek van Janet Street-Porter is een leuke eye-opener. Zelf niet bepaald moeder's mooiste, had Janet een moeilijke tijd om te voldoen aan het standaard (mode) beeld. Gelukkig wilde ze dat ook helemaal niet - al heeft ze wel diverse pogingen gedaan. Uiteindelijk heeft ze carrière gemaakt en is een beroemdheid geworden. Niet dat we daar allemaal naar hoeven streven, het gaat om het kwaliteit van jouw leven.

Ze geeft daarbij rake tips over recyclen, voor jezelf kiezen, gezond eten, speels sporten en schoonheid. Het is haar eigen verhaal met haar eigen adviezen. Ik ben het niet met alles eens wat ze stelt, maar ik heb in grote lijnen enorm van het boek genoten - want: hilarisch - en leerzaam om haar eigenzinnige kijk op het leven te spiegelen aan je eigen eigenwijsheid om te ontdekken in hoeverre jij je eigen authentieke keuzes maakt.

Aanrader!