Eindelijk, dankzij mijn lieve vriend heb ik mijn Flickr account weer omgezet in een Pro-account. Dat kost een klein geeltje per jaar, maar dan heb je ook alle ruimte voor je foto's en kun je een hoop meer functies gebruiken qua het aanpassen van je foto's. Zo heb ontdekt dat ik foto's een vierkant formaat eigenlijk heel mooi vind, dat ik een foto een soort 'polaroid-look' kan geven en heb ik ontdekt dat je met het aanbrengen van een focus een object naar de voorgrond kan brengen, en de rest van de foto onscherp maakt. Dat lijkt op het 'Bokeh-effect'. Hieronder zie je een van mijn oudere foto's die ik aangepast heb. Heerlijk om mee te rommelen op een zondag.

Plechtig beloof ik, in mijn volgende leven, dat ik niet altijd iets zal kopen als ik een Hunkemöller inloop. Wat is al dat moois in de uitverkoop moeilijk te weerstaan. Voor mijn verjaardag heb ik van mijn werk een Hunkemöller bon gekregen. Prettig, want als ik daar rondloop denk ik altijd 'ik heb al genoeg lingerie' (wat natuurlijk ook waar is) maar met zo'n bon, tjah, dan moet je wel he? Erg vervelend.

Dus koos ik een schattig setjes uit. Wit met zwart kant en allemaal hartjes, elfjes en sterretjes. Ik besloot mezelf erop te trakteren, samen met een pyama-in-huis-rondhang-broek met bloemen die mijn vriend bestempelde als 'een hippie ding'. Mijn vriend houdt niet zo van 'hippie' dingen. Ik wel, dus de broek ging mee in het winkelmandje. Bij het setje was er nog maar één slipje in mijn maat, dus vroeg ik of er nog extra exemplaren binnen zouden komen. Helaas bleek ik niet de enige fan van het setje te zijn, het was overal in de regio al uitverkocht. Maar, opperde de verkoopster enthousiast, ze kon er nog wel eentje voor me bestellen. Maar dan moest ik even geduld hebben. Geduld heb ik in principe wel. Het slipje werd besteld en ik zou gebeld worden als het binnen was.

De hele maand december trok voorbij. Ik vergat bijna dat ik het ding überhaupt besteld had, tot het me op een gegeven moment te binnen schoot. Toen ik besloot even bij de winkel langs te gaan om te controleren of de bestelling wel goed opgenomen was, liep ik prompt de uitverkoop binnen. Om daarna, zonder het bestelde slipje (dat nog onderweg bleek) weer naar buiten te lopen, een pyamabroek en shirtje rijker. Verdorie. Ik kon het weer niet laten. Het is overigens niet de lingerie die zo'n aantrekking op me heeft, al vind ik het natuurlijk wel erg mooi, maar vooral de huisbroeken, warme sloffen en slaapshirtjes. Alles wat 'rust', 'knus' en 'binnen-bij-de-openhaard-zitten' (die we al lang niet meer hebben) uitstraalt, trekt me aan als een magneet.

Vandaag werd ik uiteindelijk gebeld dat mijn langverwachte slipje binnen was. De verkoopster vertelde me dat het setje zo populair was, dat het mijne, één van de laatsten, helemaal uit Groningen moest komen. Ook deze keer lag de winkel nog vol met uitverkoop. Al die verleidelijke stofjes, al die broeken en hempjes om mee op de bank te hangen. Heerlijk. Als ik mezelf niet even bewust tegengehouden had, was ik vast thuisgekomen met nog een nieuwe pyamabroek en twee hempjes. Ik heb me ingehouden. Maar er stiekem wel twee extra slipjes bij meegenomen. Die euh, stapelen makkelijker he?

Na het boodschappen doen stond ik naast de winkel, omdat ik mijn fiets er neergezet had, van een net gekochte muffin te knabbelen. Ik keek de etalage in en weerstond de neiging om toch nog even rond te kijken. Niet goed voor mijn portemonnee en voor mijn kledingkast, die vol genoeg zit. Ik veegde de kruimels van mijn handen en fietste in het zonnetje naar huis.

Gevaarlijk spul, zo'n lingeriewinkel. Een snoepwinkel voor volwassen meisjes. En stiekem wil ik overal even van proeven.

Lekker gefreubeld terwijl vriendlief de hort op is...

In een jaar of vijf ben ik ongeveer even vaak verhuisd, inclusief verbouwing. Daardoor word ik aardig akelijk van onnodige spullen, die ik weer in moet pakken, op moet bergen en over in moet zitten. Vandaar mijn incidentele, maar voor mij verplichte, opruimbuien, om eens goed de bezem door de kast te halen. Dat geeft me overzicht en  inventarisatie van wat ik als persoon nu toch allemaal weer verzameld hebt.

Op het werk ging ik al gauw papierloos werken. Dat betekende; aantekeningen verwerkt; papier in de papierbak. Nog beter werd het toen ik een tablet (hele kleine laptop) ging gebruiken, zodat ik in een overleg digitaal aantekeningen kon maken. Als iemand aan me vroeg 'wil jij die en die mailen en over dit en dat informeren' dan had ik dat meteen al gedaan. Scheelde een hoop to-do lijstjes. Dat doe ik nu nog steeds, met mijn nieuwe ini-mini-razendsnelle laptop.

Van papieren archieven houd ik niet. Al die mappen, al dat gezoek, al dat gedoe. Met tegenwoordig 300 gb op mijn computer, en losse back-up schijven van zo'n 500 gb, zie ik het nut niet meer zo in van die papierwinkel. Afschriften ontvang ik het liefst digitaal, de rest van de verplichte papierwinkel verzamel ik op een hoop totdat ik er chaggerijnig van word (of mijn partner, die het dan ergens bij me in de buurt kwakt) en berg het dan, op een regenachtige zondag, weer braaf op in mijn archief.

Een paar weken geleden heb ik voor het eerst een ouder archief door de scanner gehaald, alles in PDF vorm opgeslagen, en de boel in de papierbak gesmeten. Een schredder zou beter zijn, klopt, maar die hebben we hier niet. Nu wil ik hetzelfde foefje op het werk doen. Alleen, sommige mensen zijn in het algemeen erg gehecht aan de spulletjes die ze verzamelen. Onder het mom 'het zou nog wel eens handig kunnen zijn' verstoft de hele zolder, puilen de archieven uit, of erger, vergeet men wat men heeft en bestelt nieuw materiaal terwijl er ergens achter het schot een hele stapel van opgeslagen is.

Herkenbaar? Sla jezelf niet meteen voor het hoofd, het is immers erg menselijk. Wie wat bewaart, die heeft wat, en een vogel in de hand is nog altijd beter dan tien in de lucht. Toch? Jawel. Eens. Maar het digitaal opbergen van papieren bespaart een hoop ruimte. En stel dat het, god forbid, ooit gebeurt dat je hele hebben en houden afbrandt, dan ben je al je zorgvuldig bijgehouden administratie kwijt. Je diplima's, je bankafschriften en contracten. Foetzie. Weg.

Toch best wel kwetsbaar, dat papier. Het kan niet zo goed omgaan met vuur, reageert wat weekjes op water en ook de wind maakt er al gauw een rommeltje van. Begrijp me niet verkeerd, ondanks de Ipad die sinds kort in ons bezit is, ben ik nog niet over op digitaal lezen. Een boek in mijn handen vind ik nog steeds heel fijn, al noemde een oud collega dat een 'ouderwets en romantisch verlangen' dat ik nu toch maar eens af moest leren. Ik was immers toch een digitale meid?

Nou ja, ergens wel. Maar het lezen van een boek is voor mij een positieve ervaring. En het bewaren van een stoffig oud archief waar niemand in durft door de angst een astma-aanval te krijgen is dat niet.. Het gaat om informatie, niet om de beleving om lekker in een boek te kruipen met een kop koffie binnen handbereik. Al zijn er waarschijnlijk een hoop mensen die het heerlijk vinden om in een archief te kruipen, de zoetige lucht van oud papier wordt mij al gauw teveel. Alleen oude boeken hebben een andere uitwerking op me. En die zijn toch behoorlijk lastig in te scannen.

Conclusie; geef mij maar het paperless office, thuis en op het werk. Dan kan ik die ruimte tenminste weer opvullen met nuttige dingen. Zoals boeken. Tot dat iemand me met een Ipad voor het hoofd slaat natuurlijk.

Ken je dat, dat je op een gegeven moment even ergens je buik vol van hebt? Dat heb ik momenteel even met spiritualiteit, al is dat een vaag begrip om de buik vol mee te hebben. Ik ben niet zozeer verzadigd met spiritueel zijn, want daar doe ik dagelijks mijn best voor. Mijn voorgaande tijd heeft echter zo in het teken gestaan van boeddhisme, spiritualisme, retraites en meditatie, dat ik een beetje last heb van een overdosis.

Spirituele boeken verslonden, veel nagedacht, gepeinsd, gezien en meegemaakt. En tjah, dat is wellicht ook een karaktertrekje, maar als ik eenmaal iets interessant vind dan zet ik alle tanden en kiezen erin. 'I recommend biting of more then you can chew, to anyone.' zegt Alanis Morissette in haar nummer 'You Learn.' Nou, dat is een terugkomend teken in mijn leven en dus in mijn weblog, en ik leer het nog niet zo gauw af. Op een gegeven moment geef ik teveel, word ik moe, en word ik het uiteindelijk een beetje zat.

Vandaag liep ik door de Broese, en kwam in de buurt van de spirituele en religeuze boekenkasten, waar ik met een boog omheen liep. Niet omdat ik er een aversie tegen heb, of mijn rug er naar wil keren, maar omdat ik er even moe van ben. Even een break wil. In plaats daarvan kwam ik terecht bij een filosofisch tafeltje waar ik mijn favoriete filosoof, Alain de Botton, zag liggen, en schoof  'Hoe Proust je leven kan veranderen' op mijn arm. 'Eating Animals' van Jonathan Safran Foer kwam er bovenop.

Ok, ook niet bepaald hersenloze literatuur, maar dat is mijn intentie ook niet. Ik wil weer even op een rijtje krijgen hoe ik zelf over het leven nadenk. En dan kan ik dat weer voeden en inspireren door de mooie boeken die er om me heen bestaan. Alle prachtige boeken, van grote meesters en denkers, slaan uiteindelijk nergens op, als je ze niet een plek in jezelf geven kunt. Dus ga ik eerst die bodem maar eens uitmesten, zodat daar weer ruimte voor komt. Misschien niet zo verheven, maar wel eerlijk.

Ik kan zo geïnspireerd worden door mooie afbeeldingen. Plaatjes van mooie notitieboekjes, tafereeltjes, bomen en natuur, noem maar op. Dat is één van de reden waarom mijn weblog ook af en toe een make-over krijgt. Niet omdat ik het oude niet goed genoeg vind, maar omdat mijn geest hunkert naar nieuw, naar inspiratie, en naar een bepaalde stijl of kleur.

In de laatste editie van Yoga magazine (een ontzettend leuk verjaardagscadeau van mijn werk) staat een artikel over de functie van kleuren. Daar zijn ongetwijfeld veel studies op losgelaten, maar volgens dit artikel was het belangrijk om te kijken welke kleur je momenteel aantrekt en waarom.

In mijn Schouten en Nelissen cursus, die ik reeds ergens in augustus afgesloten heb, sloot een cursiste af met toverballen. Ze vond dat ze zelf te vaak 'meekleurde' met de ander, en had pakketjes toverballen gemaakt. Ze vroeg ons een toverbal uit te kiezen en uit te leggen waarom je juist voor die kleur koos.

Toen ze bij mij kwam koos ik een roze toverbal. De reden? Een lange tijd ben ik een nogal jongensachtig typje geweest. Ik ging veel met kerels om, speelde veel computerspelletjes, droeg 'stoere' alternatieve kleding en moest totaal niets hebben van meisjes-meisjes dingen. Maar ergens miste ik toch het stukje vrouwelijkheid, je kunt als vrouw niet om je vrouwelijk heen, als je het probeert gaat het zich wreken.

Als ik terug keek was het met name in die tijd dat ik het moeilijk vond kwetsbaar te zijn, of gevoelig te zijn. Dat stopte ik liever weg. Lekker Metallica in mijn oren, nergens over nadenken. Dissociëren van die gevoelens waar ik me geen raad mee wist. Nu mag het er beiden zijn van mezelf. De bloemetjes en de kleur roze mogen weer. Voor de verbouwing, toen ik nog alleen woonde, heb ik zelfs mijn hele (kleine) kleuken knalroze geschilderd. Een kleine mijlpaal. Maar wat betekent die hang naar roze? Als je neigt naar roze, vertelt het artikel in Yoga Magazine me, dan kan het zijn dat je wat meer zelfliefde kunt gebruiken. Wat minder moeten, wat meer mogen. Lief zijn voor jezelf.

Goh. Dat klinkt wel bekend eigenlijk. In de douche heb ik een knalroze fles Ritual's Yogi douchegel staan, cadeautje van schoonmoeders, en ik krijg elke keer energie als ik die kleur zie. Wellicht zit er wel wat in. Kleuren kun je weer terugleiden naar je chakra's, en ik ben niet vergeten hoe mijn toenmalige baas van de knopen- en lintjeswinkel een blauw lint om mijn keel heenknoopte toen ik last had van mijn keel. Naast roze heb ik ook een voorliefde voor paars gekregen, en die kleur staat weer voor spiritualiteit. Een mooie combinatie, gezien spiritualiteit en ware zelfliefde in mijn beleving hand in hand gaan.

Kleuren spreken, net zoals beelden dat doen. Bij het zoeken naar een nieuwe lay-out kwam ik dan ook dit mooie, heldere roze lint tegen. De beste keus voor nu. Wie weet wat het over een paar maanden weer is. Het leven is veranderlijk. Zo ook de behoefte.

'[...] beperk je tot wat je werkelijk waarneemt, interpreteer niet. Laat ook informatie toe die je misschien niet prettig vindt, want daarin zit vaak juist de ware boodschap. Waak ervoor gedachte-energie van anderen of jezelf op te pakken en die aan te zien voor informatie uit de geestelijke wereld. Blijf helder beschouwen, laat je niet meeslepen door je eigen verlangens en angsten. En bedenk: een boodschap kan nooit helemaal in woorden worden uitgedrukt.' - uit het weblog van Susan Smit

'Je kunt elke zondag naar een prachtige tempel gaan, volgens allerlei (bijbel)uitspraken leven en jezelf de meest fantastische etiketten opplakken, maar je zult je hart niet vinden in een tempel als er geen tempel in je hart is.' - Wayne Dyer

Vroeger, toen ik klein was, euhm, nou ja, toen ik in ieder geval jong was (erg groot ben ik nog steeds niet), ging ik graag met mijn familie en met name mijn vader wandelen. onze favoriete stekjes om samen op te zoeken waren het bos bij Amelisweerd en huize Doorn. Al een tijdlang wilde ik vriendlief meenemen naar landgoed Doorn, en vandaag bleek de perfecte dag om dat te doen.

Met een bleek, waterig maar toch verwarmend zonnetje als perfecte metgezel samen naar Doorn. Ik liep de mooie autentieke poort door met Jurr aan mijn zijde en schrok van de verandering in het bos. Autosporen door het grasveld heen, grote pakketten stenen (er bleken bijgebouwen gebouwd te zijn bij het koetshuis) en er stonden overal auto's, terwijl ik er zeker van was dat die daar niet mochten komen.

Er bleek een besloten feest gaande in het koetshuis, waarbij de auto's hopelijk van voorbijgaande aard zijn. Toen we een rondje om huize Doorn heen maakten zagen we in het water op verschillende plaatsen dode vissen liggen. Een vreemde voorbode. Ik hoop dat het landgoed goed verzorgd wordt, de auto's en dode vissen laten me twijfelen en doen toch ietwat afbreuk aan de jeugdherinneringen die ik aan het landgoed heb.

Hopelijk is de oorzaak gewoonweg de wintertijd en zal het landgoed gauw weer in zijn glorie hersteld zijn. Gelukkig heb ik toch wat mooie foto's kunnen maken, hebben we genoten van de tocht en zijn daarna lekker wat gaan eten bij Plein 6. Fijn, zo'n luie zondag.

Leuke website, voor als je hem nog niet kende, is SoChicken. Het initatief van een (mede)student Digitale Communicatie om een website op te zetten om feelgood te promoten in alle aspecten van je leven, en hoe om te gaan met stress, is voor mij zo af en toe een rustpunt als ik het zelf even niet meer weet.

SoChicken bouwt zijn naam leuk uit door overal synoniemen en hints naar eieren, kipjes en eierdozen te laten vallen. Wil je eieren voor je geld kiezen, om maar in de terminologie te blijven, kijk dan eens op SoChicken.nl en doe de gelukstest, hoe geluk ben je? Zelf scoorde ik 61%, waar mijn leeftijdsgenoten rond de 51% scoorden. Niet slecht, maar dat geluksgevoel mag zeker omhoog. Er is zoveel om gelukkig om te zijn!

Wanneer je 'lid' wordt van de website, ontvang je een tweetal gratis e-books met leuke tips, waaronder het voornemen om elke dag drie eieren (voornemens/taken) af te ronden, en alvast drie eitjes voor de komende dag te leggen om daar de volgende dag weer op verder te broeden.

Op de website zijn ook een aantal artikelen te vinden, op één daarvan viel mijn oog, namelijk het artikel om een eigen thema voor het komende jaar te kiezen. Leuk om te lezen, gezien ik mijzelf al had voorgenomen om dit jaar niet zo zeer met voornemens te gaan strooien, maar een bepaald thema in acht te nemen. Na het chaotische en drukke 2010 staat 2011 voor mij in het teken van rust, liefde en bezinning. Even niets hoeven en terug naar de basis. Er zijn zoveel handreikingen om je leven overzichtelijker en gelukkiger te maken, dat ik soms niet langer weet wat ik daarvan wel of niet wil gebruiken.

Dus laat je niet overspoelen (tip voor jou én voor mijzelf). Bekijk wat je nu nodig hebt, en laat de rest even de boel, het is er vast ook nog de volgende dag als je wakker wordt. Het bedenken van een thema van je eigen jaar is natuurlijk wel een leuk iets, wat zou je jezelf dit jaar toewensen? Denk er eens overna en wens het jezelf van harte toe. En blijf flexibel, het kan zo zijn dat je rustige leven ineens toch weer omslaat in avontuur!

Soul searcher what are you looking for?
Soul giver what will you settle for?
Back to the very beginning
Back to the future I don't mind
As long as philosophical people
Keep their minds alive
If we use the back pages
Of a bible of ages
If we could write it now...

- uit het nummer 'Soul Searcher' van Clannad.

Altijd gedacht dat je een koppige Ram, trotse Leeuw of gevoelige Maagd was? De 'Minnesota Planetarium Society'  beweert dat door de aantrekkingskracht van de maan op de aarde, de stand van de sterren ongeveer met een maand is opgeschoven. Dat zou nog wel eens een paradigmatische impact op je leven kunnen hebben.

Is het waar of niet? Goede vraag. Astrologie heeft natuurlijk altijd al een bezwaarde reputatie gehad; belachelijk gemaakt door de wetenschap, te hoog in ere gehouden door religie en new-age bewegingen. Ik vind het in ieder geval grappig om me eens met een ander zodiac teken te identificeren. Volgens deze beschrijving ben ik namelijk een Weegschaal, en geen Schorpioen.

En gezien ik al de hele ochtend aan het dubben ben of ik nou wel of niet dat enorm leuke (maar dure) blazertje bij Steps ga kopen, kan ik daar best inkomen. Meer informatie over deze theorie vind je in dit artikel.

Veranderen. Daar zijn wij mensen eigenlijk niet zo van. Ook ik niet altijd, moet ik eerlijk bekennen. Ik vind het ook wel eens lekker om veilig in mijn ivoren torentje te zitten. Wat je kent is veilig, kennis is macht, als je iets niet kent ben je kwetsbaar, en kwetsbaarheid vinden we grosso modo heel erg spannend.

Ondanks mijn sporadisch erg comfortabele ivoren torentje, gevuld met zachte kussens en warme chocolademelk, ben ik er erg voor te porren buiten gebaande paden te treden, mijn torentje uit te klimmen en om me heen te kijken wat er mogelijk is. Ook al is het er mogelijk koud met voorspellingen voor regen en onweer. Als we zo nu en dan niet eens goed uit onze comfortzone stappen leren we immers nooit, zo is althans mijn overtuiging. In de markt waar ik nu werkzaam ben, mediation, coaching en alles daaromheen, is zelfonderzoek vaak een onderwerp van gesprek. Zo kwam mijn collega P. met de volgende quote aanzetten;

Ervaring is vooral van belang als de toekomst er hetzelfde uitziet als het verleden.

Ik vind het echt een eye-opener. Want inderdaad, de vroeger-was-alles-beter-houding en het-altijd-respect-hebben-voor-een-(wijzere?)-oudere-medewerker (wat weet jij nou als jonkie?) zijn eigenlijk houdingen die niet willen accepteren dat de wereld veranderlijk is. De aard van leven is veranderlijk. We vechten tegen ouderdom, tegen verderf en ontbinding, maar zowel het bloeien als het verwelken zijn onderdeel van het leven. Daarbij moet je als specialist, werknemer of werkgever altijd in gedachten houden dat jouw eigen kennis en kunde ook sterfelijk is. Het hele idee dat we iets weten en iets heel goed kunnen, geeft ons een soort rechtvaardigheid om te zijn, een doel op aarde. De erkenning die we graag willen en vasthouden.

Totdat kennis ineens achterhaald blijkt te zijn. Of wanneer een menselijk ambacht geautomatiseerd wordt. Laatst sprak ik met mijn broer over de verwondering van mensen. Veel leeftijdsgenoten vinden maar weinig onderwerpen echt interessant. Alles lijkt al uitgevonden, de wereld lijkt begrijpelijk genoeg zoals-ie is. Maar juist verwondering, het willen leren en openstaan voor nieuwe ervaringen, helpt je als mens te overleven. Of dat nou midden in het oerwoud is of een reorganisatie op je werk; alles is en blijft veranderlijk en jij zult je er staande in moeten houden. Wat een heerlijk contrast in één zin.

Eveneens bracht collega P. mij een pagina, die ze uit haar Coachingskalender voor 2011 gescheurd had. Gezien het gaat over Het Nieuwe Werken en zij weet dat ik daar veel interesse in heb, kwam ze met een leuk overzicht naar me toe. Samen keken we erna en beseften dat we bij onze huidige werkgever nog teveel in het 'oude' zitten, terwijl wij beiden met name naar het 'nieuwe' willen;

	Oud	Nieuw
Werklplek  & Facilitering	Vaste werkplek Werken op kantoor van 9 – 5 Iedere medewerker, zelfde middelen Kennis en informatie beschikbaar afhankelijk van functie en positie in de hiërarchie	Flex- en ontmoetingsplekken Overal werken, niet op vaste tijden Middelen op maat: wat heb je nodig? Altijd en overal toegang tot relevante informatie
Beloning  & Beoordeling	Standaard arbeidsvoorwaarden Beoordeling achter gesloten deuren Status door rang	Maatwerk in arbeidsvoorwaarden Open en transparante beoordeling Status door toegevoegde waarde
Sturing  & Organisatie	Werken volgens functieomschrijving Vertikaal, verkokerd georganiseerd Regels & Procedures centraal	Flexibiliteit & Vertrouwen Klant-/proces-/burgergericht georganiseerd Professie centraal
Samenwerking	Indekken (bijv. iedereen cc-en) Identificatie met eigen afdeling Afstemmen op basis van belangen	Verantwoordelijkheid nemen Identificatie met gehele organisatie Gericht samenwerken/constructief concurreren

Bron: Marloes Pomp e.a., Het Nieuwe Werken bij het Rijk. Van Het Oude Werken, de dingen die voorbijgaan. Den Haag: Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, 2009. (Uit de Coachingskalender 2011)

Niet omdat nieuw beter is, of flitsender, of geweldiger. Maar omdat deze manier van werken meer past bij een inmiddels veranderde maatschappij, met veel (vaak hoogopgeleide) deeltijdwerkers. Geen 'u vraagt, wij draaien' medewerkers meer, die van 9 tot 5 op kantoor rondhangen, maar eigenwijze (hoog)opgeleiden die overal vragen 'waarom doen jullie dat zo?'; die jongleren met duo-banen, gezin en sport. Die hun belangen en zorgen met een werkgever willen kunnen bespreken.

Klinkt het verwend? Wellicht. Maar het betreft een win-win situatie. Jeugdige betweters betekent mondiger publiek, wat voor sommige werkgevers even slikken is, maar het betekent ook dat deze medewerkers - in principe- verantwoordlijkheid nemen voor hun (gemaakte) werk. Zij hebben behoefte aan vrijheid en vertrouwen binnen hun functie, zodat ze hun kennis op hun eigen manier in kunnen zetten. Dat vereist een andere manier van sturen op voortgang van een leidinggevende. Het is mogelijks zelfs spannend voor een leidinggevende dat een medewerker niet langer vraagt om ad-hoc sturing maar om een beleid en een langetermijnvisie. Om doelstellingen en eindproducten, alsof de manager zijn mensen als individuele projecten aanstuurt.

Kortom, het nieuwe werken is niet zo zeer een begrip, maar de voorgestelde veranderingen doen een beroep op de flexibiliteit van werknemers en -gevers. En al die leuke speeltjes als Ipads, smartphones en kleine laptops, zijn enkel middelen die tot je beschikking staan om effectief je werk te doen, op de manier waarop jij wilt werken. Need it, take it, no need, discard it. Niet dat je aan alle nieuwe snufjes kunt 'ontsnappen', maar dat is een ander verhaal. In principe kies jij je eigen media, in overeenstemming met de belangen van je organisatie.

Ik zie een nieuwe manier van werken ook als een soort spirituele vooruitgang, geconfronteerd met jezelf, je manier van werken en eigenlijk ook de manier waarop je naar je leven kijkt. Als je op je werk volle verantwoordelijkheid moet nemen voor je werkwijze, visie en invulling, dan kan het bijna niet anders of je neemt die vragen ook mee naar je privé situatie. En daar zie ik groei in, voor iedereen die ermee te maken krijgt. En nu ga ik weer aan de slag, anders mag ik van mezelf niet om vijf uur naar huis... ;)

If its true how will I agree
What the poet says of history?
Search the ashes of time
To change my world

I could change my world

Tell me how
How I fail to see
What the preacher says to make believe?
Moving on
Not afraid to change my world

I could change my world
(Moya Brennan - Change My World)

We zijn weer terug van een heerlijk weekje Terschelling, dit maal met zijn viertjes, met mijn partner erbij. Genieten. We zaten in een huisje in Dellewal, en keken uit over de duinen en de wadden. Het huisje is uitgerust met een (gas)kacheltje, een heerlijk bubbelbad en sauna. Op het nippertje heb ik nog een aantal DVD's meegenomen, zodat we de eerste avond 'The Meaning of Life' van Monty Python konden bekijken. Niets beter dan absurdistische humor van de mafkezen van de Pythons om de vakantie mee te laten beginnen. Het huisje is perfect, het gezelschap is heerlijk, meer heb ik ook niet nodig.

Duinwandelingen, rode wijntjes drinken, uit eten, in het bubbelbad rondhangen en af en toe met Jurr, die er geen genoeg van kon krijgen, onze privé sauna in gedoken. Ik heb Namaah's Curse, het boek van mijn favoriete schrijfster, Jacqueline Carey, in één ruk uitgelezen. Heerlijk. Nog nooit is een boek van haar me niet bevallen, en ook deze is geen uitzondering. Aan het einde van de week ben ik voor het eerst in mijn leven naar een schoonheidsspecialiste geweest, een alleraardigste dame met kennis van zaken, die haar salon in hotel Schylge heeft, het hotel waar we vorig jaar verbleven. Mijn huidje is er duidelijk van opgeknapt en ik kwam rozig en tevreden de salon uit gestrompeld.

Ik heb wat in mijn aantekeningenboekje gekalkt, maar de meeste verhalen, blogpost en mijmeringen heb ik in mijn hoofdje laten zitten. Even rust van het 'delen met de wereld', de tijd en rust genomen voor de 'binnenwereld'.  Waar mijn vader en vriend met hun laptop en iPad aan de gang bleven, had ik het juist wel even gezien met al die digitale media. In alle rust het jaar overdenken. Ik heb weer andere keuzes gemaakt dit jaar, ben verscheidende keren van richting veranderd, en dat alles heeft me uit mijn patronen geslagen, waardoor ik me meerdere malen een beetje unheimlich voel. Toch is dat niet een slecht of verwarde toestand. Uit verwarring komt vaak weer duidelijkheid. Zoals er na regen zonneschijn komt.

Ik probeer te berusten in het niet-weten. Vertrouwen te hebben. Te accepteren dat er wellicht geen ideologie is, in religies of filosofieën, die echt de mijne zijn. Maar dat geeft ook niet. We zijn allen uniek. Voor ieder van ons bestaat een andere waarheid, een andere manier van naar het leven te kijken. Dus probeer ik het  oordeel los te laten dat het erg zou zijn dat ik van alles wat ik tegenkom wil leren, en me (nog) niet aan één filosofie of ideologie ofwel religie vastklamp. Ik zweef. Als een blaadje in de wind. En dat vind ik een beetje eng maar ook wel erg prettig. Blijven ontdekken, blijven verwonderen. Want ergens, is het leven nooit echt te begrijpen. Alleen te ervaren, door steeds weer verwonderd te raken.

Met veel plezier keek ik mee met vriend- en papslief naar een serie van Steven Hawking. Over tijdreizen, zwarte gaten en kwantum mechanica. Onze wereld, ons universum, is zo ontzettend interessant. Zo wonderlijk. Carey gebruikt in haar boeken vaak de quote 'All knowledge is worth having.' Ik zou dat willen verbreden van kennis tot verwondering. Alle verwondering is mooi meegenomen. Een open geest. Een warm hart. Er komt voor ons allen weer een nieuw jaar aan, vol kansen en mogelijkheden. Ik wens jullie allen wederom een mooi jaar toe. And do it your own way.