Een erfzonde. Klinkt als een vrij heftig en beladen term en dat is het in feite ook. Hoe kom ik daar dan nou weer op op deze mooie zonnige - doch enigzins bewolkte - lentedag? Vanmorgen werd ik wakker met een dikke kop cappuccino, terwijl ik langs de zenders zapte. Normaal kijk ik graag naar Discovery Science of Travel & Living maar dit keer had ik ietwat pech met de programmering. 'The Gadget Show' vind ik vaak een beetje irritant - ik ben, wellicht tegen de verwachting in, niet zo'n gadget freak. Op Travel & Living kon het programma 'Rich Bride, Poor Bride' me ook niet echt boeien. Mensen, het gaat om liefde, niet je ego gigantisch opblazen op je bruiloft. Dus zapte ik door tot ik op een ander kanaal (volgens mij Consumenten24 o.i.d.) en viel in een special over kinderen van SS-leden en oud Nazi/Gestapo leden, die daar pas veel later in hun leven achterkwamen.
Pfoe, inderdaad, dat is even van een ander kaliber dan het voorgaande. Een dame, ik gok dat ze een jaar of 70 moet zijn - kwam er pasgeleden achter dat haar vader een zeer actieve rol in de Holocaust gespeeld heeft en verantwoordelijk is voor duizenden doden. Een gruwelijke ontdekking voor een kind, hoe oud je ook bent. De special liet meerdere kinderen - nu inmiddels volwassenen - aan het woord, die er pas later achterkwamen welke rollen hun ouders in de oorlog gespeeld hebben. De oudere dame kon het niet meer loslaten. Aangespoord door haar ongeloof en afschuw blijft ze peuteren aan het verleden, om geschokt de ene na de andere gruweldaad van haar vader te ontdekken. Een andere lotgenoot nam juist afstand van het verleden van haar ouders. Ze wilde niet dat haar hele leven beïnvloed wordt door acties van haar vader. Het is tragisch dat deze kinderen, vooral in het geval dat hun ouders nooit berecht zijn voor hun acties - de volledige schuld op zich nemen en zich verantwoordelijk voeren voor daden waarvan zij nooit van af geweten hebben.
Met name het schuldgevoel van de oudere dame greep me aan. Zij, en andere lotgenoten hebben nooit de kennis of intentie gehad om in deze oorlog mee te vechten, een oorlog waar zij in verzeilt raakten door simpel weg geboren te worden in een afschuwelijke tijd. Ik vind het treurig te horen dat het nageslacht de schuld op zich neemt voor iets wat zij nooit gedaan heeft en nooit van bewust is geweest. Hun aanvaarding van een soort 'erfzonde' deed me nadenken over de psychologie van verantwoordelijkheid- en schuldgevoel.
Sommige mensen voelen heel weinig verantwoordelijkheid hun leven en/of het leven om hen heen, sommigen nemen juist teveel verantwoordelijkheid op hun schouders. De wereldproblematiek, de armoede in de wereld en inderdaad, de onschuldige slachtoffers - zowel mensen als dieren - die onnodig sterven. Het is nogal veel om op je bord te krijgen - het doet me denken aan het 'My Friend of Misery' nummer van Metallica, dat ik vroeger graag over de speakers heen liet knallen. De Holocaust is gelukkig voorbij, maar je hoeft de televisie maar aan te zetten om te zien dat de term 'vrede' in vele landen ter wereld nog steeds een ideaal, maar helaas geen realiteit is. Daar kun je heel moedeloos, of juist overactief van worden.
Als mijn lief en ik weer eens een ochtendje samen naar Nostalgie net kijken en daar de beelden van de WOII bekijken, of simpelweg de oorlog in het Midden Oosten volgen op de televisie, dan gieren er ook een hoop verschillende emoties door me heen. Echter, juist negatieve emoties, zorgen ervoor dat we gevangen blijven in angst en wanhoop. Een oorlog kun je niet tegenhouden, maar wel je eigen boze uitroepen en gedachten die je de wereld in brengt. De verantwoordelijkheid terugbrengen naar jouw leven en de mensen om je heen. Hoe behandel jij mensen? Hoe behandel ik ze zelf? Wat zend ik de wereld in? Ben ik aardig tegen mijn buurman, doe ik wel eens iets voor een ander zonder daar zelf iets voor terug te willen?
Daarbij is het ook erg belangrijk om je af te vragen hoe ver je cirkel van verantwoordelijkheid strekt en wat daar wel en niet onder valt. Wat kan ik beïnvloeden en wat niet? Het zijn belangrijke vragen, echter laten angst en schuldgevoel zich helaas vaak niet gemakkelijk relatieveren of rationaliseren. Dat kost tijd.
Ik geloof er zeker in dat je alleen door positiviteit en compassie uit te stralen (ook naar jezelf) je de wereld, jouw wereld, een stukje mooier kunt maken. Daarbij hoop ik van harte dat de eerder genoemde kinderen hun torenhoge schuldgevoel durven kwijt te raken, beseffen dat het niet hun schuld is, en dat ze elke dag een kans hebben om de wereld een stukje mooier te maken.
Vandaag las ik deze mooie quote van Wayne Dyer op mijn kalender;
'Een geest in harmonie die gefocust is op het niet kwaad doen van anderen is sterker dan welke fysieke kracht ook.'
Ook die van je verleden, ook al lijkt deze nog zoveel macht over je uit te kunnen oefenen.
Pfoe, inderdaad, dat is even van een ander kaliber dan het voorgaande. Een dame, ik gok dat ze een jaar of 70 moet zijn - kwam er pasgeleden achter dat haar vader een zeer actieve rol in de Holocaust gespeeld heeft en verantwoordelijk is voor duizenden doden. Een gruwelijke ontdekking voor een kind, hoe oud je ook bent. De special liet meerdere kinderen - nu inmiddels volwassenen - aan het woord, die er pas later achterkwamen welke rollen hun ouders in de oorlog gespeeld hebben. De oudere dame kon het niet meer loslaten. Aangespoord door haar ongeloof en afschuw blijft ze peuteren aan het verleden, om geschokt de ene na de andere gruweldaad van haar vader te ontdekken. Een andere lotgenoot nam juist afstand van het verleden van haar ouders. Ze wilde niet dat haar hele leven beïnvloed wordt door acties van haar vader. Het is tragisch dat deze kinderen, vooral in het geval dat hun ouders nooit berecht zijn voor hun acties - de volledige schuld op zich nemen en zich verantwoordelijk voeren voor daden waarvan zij nooit van af geweten hebben.
Met name het schuldgevoel van de oudere dame greep me aan. Zij, en andere lotgenoten hebben nooit de kennis of intentie gehad om in deze oorlog mee te vechten, een oorlog waar zij in verzeilt raakten door simpel weg geboren te worden in een afschuwelijke tijd. Ik vind het treurig te horen dat het nageslacht de schuld op zich neemt voor iets wat zij nooit gedaan heeft en nooit van bewust is geweest. Hun aanvaarding van een soort 'erfzonde' deed me nadenken over de psychologie van verantwoordelijkheid- en schuldgevoel.
Sommige mensen voelen heel weinig verantwoordelijkheid hun leven en/of het leven om hen heen, sommigen nemen juist teveel verantwoordelijkheid op hun schouders. De wereldproblematiek, de armoede in de wereld en inderdaad, de onschuldige slachtoffers - zowel mensen als dieren - die onnodig sterven. Het is nogal veel om op je bord te krijgen - het doet me denken aan het 'My Friend of Misery' nummer van Metallica, dat ik vroeger graag over de speakers heen liet knallen. De Holocaust is gelukkig voorbij, maar je hoeft de televisie maar aan te zetten om te zien dat de term 'vrede' in vele landen ter wereld nog steeds een ideaal, maar helaas geen realiteit is. Daar kun je heel moedeloos, of juist overactief van worden.
Als mijn lief en ik weer eens een ochtendje samen naar Nostalgie net kijken en daar de beelden van de WOII bekijken, of simpelweg de oorlog in het Midden Oosten volgen op de televisie, dan gieren er ook een hoop verschillende emoties door me heen. Echter, juist negatieve emoties, zorgen ervoor dat we gevangen blijven in angst en wanhoop. Een oorlog kun je niet tegenhouden, maar wel je eigen boze uitroepen en gedachten die je de wereld in brengt. De verantwoordelijkheid terugbrengen naar jouw leven en de mensen om je heen. Hoe behandel jij mensen? Hoe behandel ik ze zelf? Wat zend ik de wereld in? Ben ik aardig tegen mijn buurman, doe ik wel eens iets voor een ander zonder daar zelf iets voor terug te willen?
Daarbij is het ook erg belangrijk om je af te vragen hoe ver je cirkel van verantwoordelijkheid strekt en wat daar wel en niet onder valt. Wat kan ik beïnvloeden en wat niet? Het zijn belangrijke vragen, echter laten angst en schuldgevoel zich helaas vaak niet gemakkelijk relatieveren of rationaliseren. Dat kost tijd.
Ik geloof er zeker in dat je alleen door positiviteit en compassie uit te stralen (ook naar jezelf) je de wereld, jouw wereld, een stukje mooier kunt maken. Daarbij hoop ik van harte dat de eerder genoemde kinderen hun torenhoge schuldgevoel durven kwijt te raken, beseffen dat het niet hun schuld is, en dat ze elke dag een kans hebben om de wereld een stukje mooier te maken.
Vandaag las ik deze mooie quote van Wayne Dyer op mijn kalender;
'Een geest in harmonie die gefocust is op het niet kwaad doen van anderen is sterker dan welke fysieke kracht ook.'
Ook die van je verleden, ook al lijkt deze nog zoveel macht over je uit te kunnen oefenen.
0 replies:
Post a Comment