Spirimoe

Ken je dat, dat je op een gegeven moment even ergens je buik vol van hebt? Dat heb ik momenteel even met spiritualiteit, al is dat een vaag begrip om de buik vol mee te hebben. Ik ben niet zozeer verzadigd met spiritueel zijn, want daar doe ik dagelijks mijn best voor. Mijn voorgaande tijd heeft echter zo in het teken gestaan van boeddhisme, spiritualisme, retraites en meditatie, dat ik een beetje last heb van een overdosis.

Spirituele boeken verslonden, veel nagedacht, gepeinsd, gezien en meegemaakt. En tjah, dat is wellicht ook een karaktertrekje, maar als ik eenmaal iets interessant vind dan zet ik alle tanden en kiezen erin. 'I recommend biting of more then you can chew, to anyone.' zegt Alanis Morissette in haar nummer 'You Learn.' Nou, dat is een terugkomend teken in mijn leven en dus in mijn weblog, en ik leer het nog niet zo gauw af. Op een gegeven moment geef ik teveel, word ik moe, en word ik het uiteindelijk een beetje zat.

Vandaag liep ik door de Broese, en kwam in de buurt van de spirituele en religeuze boekenkasten, waar ik met een boog omheen liep. Niet omdat ik er een aversie tegen heb, of mijn rug er naar wil keren, maar omdat ik er even moe van ben. Even een break wil. In plaats daarvan kwam ik terecht bij een filosofisch tafeltje waar ik mijn favoriete filosoof, Alain de Botton, zag liggen, en schoof  'Hoe Proust je leven kan veranderen' op mijn arm. 'Eating Animals' van Jonathan Safran Foer kwam er bovenop.

Ok, ook niet bepaald hersenloze literatuur, maar dat is mijn intentie ook niet. Ik wil weer even op een rijtje krijgen hoe ik zelf over het leven nadenk. En dan kan ik dat weer voeden en inspireren door de mooie boeken die er om me heen bestaan. Alle prachtige boeken, van grote meesters en denkers, slaan uiteindelijk nergens op, als je ze niet een plek in jezelf geven kunt. Dus ga ik eerst die bodem maar eens uitmesten, zodat daar weer ruimte voor komt. Misschien niet zo verheven, maar wel eerlijk.