Wat ik zo mooi vind aan sneeuw, is dat het alle gebaande paden weer ongedaan maakt. Grenzen vervagen, de sneeuw maakt geen onderscheid. Alles wordt bedekt met een witte laag, ongeacht wat. Stoepen zijn niet langer van grasvelden te onderscheiden, wegen niet langer van bermen. Dit kan zo af en toe wellicht gevaarlijk zijn, maar de metafoor blijft me fascineren.
Als mensen hebben we de wereld verkaveld, afgeschermd en begrenst. De zachte deken van de sneeuw veegt de grenzen van tafel en begroet ons in witte openheid, ruimtelijkheid.
Als mensen hebben we de wereld verkaveld, afgeschermd en begrenst. De zachte deken van de sneeuw veegt de grenzen van tafel en begroet ons in witte openheid, ruimtelijkheid.
2 replies:
Wat schrijf je dat weer prachtig op Nienie.
Vandaag heb ik vaak voor mijn raam naar buiten staan kijken, zo mooi.
En weet je het licht is zo bijzonder.
Een verstilde wereld net wat je zegt alles wordt een.
Fijn winters weekend
Mapi
Prachtig lieve Mapi, jij ook een heel fijn weekend, geniet van alle sneeuwpracht! (en doe voorzichtig ;)
Post a Comment