Simpel creatief zijn

Hoewel ik mijn best doe om gedisciplineerd te blijven, heb ik ook momenten dat ik even de boel de boel laat. Gisteren alle boodschappen in huis gehaald, maar geen zin om te koken. Wintermoeheid.  Al kon ik het niet laten om een chocoladeletter in Jurr's schoen te stoppen. Deze week even geen yoga, maar met friet op de bank, en daarna lekker achter de computer een spelletje spelen. Kerststerverlichting ophangen in de slaapkamer en lekker wegdromen.

Ongewild moet de keuze om patat te halen toch even door een soort interne calculator heen. Hoor ik niet gezond te eten, ga ik niet juist nog vermoeiender worden van een warme kop cappuccino en een vette bak patat? Zou ik niet juist aan de yoga moeten in plaats van te gamen? Ben je mild voor jezelf als je even aan de friet gaat, of is dat juist een deuk in je gevoel van wilskracht? Het is misschien maar net hoe je het wilt bekijken. Wat het allemaal nog moeilijker maakt.

Net stond ik in de douche na te denken over dit soort dingen. Ik las het profiel van Nico (Tydeman), die als mijn Zen leraar mij zo enorm geïnspireerd heeft. Hij volgt en onderwijst de dharma, maar is ook niet vies van een lekker pilsje of een sigaretje. Omgekeerd kijk ik op het profiel van mijn yogalerares, en zie daar een hoop feestfoto's en mooie kleding voorbij komen. Het lijkt veel uiterlijk vertoon, maar ook bij haar schieten me weer haar wijze woorden, haar kracht en haar serene rust te binnen.

De boeddha onderwees ons een simpel leven. Simpele kleren, eenvoudig eten, terug naar de natuur. Echter lijkt de mens juist een wezen te zijn van creatie. Van vernieuwing. Van actie ondernemen. Kijk naar de kunstwerken die mensen maken, de nieuwe dingen die we verzinnen. Ontkennen we onze natuur als we niet creëren? Als ik dharmaboeken lees vind ik daar geen monniken die gek zijn van scrapbooken. Hoogstens penseelschilderen. Of boogschieten. Maar daar zit altijd weer een prachtige wijsheid achter of metafoor. Het voelt meer verheven dan zitten scrapbooken. Of oorbellen maken.

Voor mij is het niet zo verheven, maar wel heilig. Ik knip en plak gewoon en hoef verder niets. Soms schilder ik wat. Niet altijd zo verheven. Maar wel essentieel. Er zijn momenten dat mijn vingers gewoon kriebelen om dingen te maken, te bedenken, in woorden te gieten. Zelfs nu. Sta ik rustig onder de douche, heb ik ineens zin om een blog bericht te schrijven. Om op digitaal papier aan de ratel te gaan. Zomaar. Een soort creatievonk, een creatieve bubbel die eruit moet.

Als we dat als mens negeren, negeren we dan onze missie? Of is het iets wat we juist moeten laten gaan, niet aan toe moeten geven? Of is het een balans tussen beide? Na veel gedenk en gekriebel, bedacht ik me, terwijl ik mijn voetjes inzeepte, dat elk mens alleen maar zijn eigen weg kan vinden. Zo bezig zijn met wat goed of fout is, voelt als dogmatisch denken. Voelen wat bij jou past is denk ik de beste weg. De enige weg die je dichter bij jezelf brengt, is je eigen weg. Vol met contrasten, waar alleen jijzelf een weg in kunt vinden.

Zoals Ruby Mae in 'Christy' zegt; het is belangrijk dat je hart leert zingen. Dat is het allerbelangrijkste in het leven. En iets wat werkelijk je hart laat zingen, kan toch, in essentie, nooit verkeerd zijn?

Dus, laat mij maar al scrapbookend, neus-stotend, in yoga-houdingen-liggend, en knuffelend met mijn partner de verlichting vinden. Of in ieder geval, een liefhebbend leven leiden.