Weten wanneer te springen

Gisteren vierde ik mijn verjaardag. Niet in grote schaal hoor, dat hoeft van mij niet elk jaar, maar ik vind het al lang gezellig dat er een paar mensen op bezoek willen komen, zoals familie en een handjevol vrienden. Even bijkletsen, mooie muziek, kaarsjes aan en knuffels uitdelen. Elke gelegenheid voor zoiets grijp ik maar al te graag aan. Zo'n verjaardag biedt, naast een feestje, ook de mogelijkheid om weer eens terug te blikken.

Dat kan je kindertijd zijn, of je middelbare schooltijd, maar gezien ik, tijdens het schrijven van een soort draft versie voor deze blog, in de trein naar Delft zat voor mijn mediation opleiding, moest ik juist terugdenken aan mijn werkverleden. Terwijl ik ouder word merk ik hoe carrière en werk ineens belangrijker voor me worden dan dat het vroeger voor me was. Vroeger waren het vaak bijbaantjes met een doel, om geld te hebben om te kunnen doen wat je wilde doen. Vakantie, een rockconcert bijwonen, nieuwe kleren kopen.

Nu zijn we soms wel heel erg hard bezig met de perfecte baan, en zie ik mensen om me heen vergroeien met hun functie, het wordt een manier van zijn, een manier om je rol in de wereld te vinden. Zelf speel ik vaak met ideëen daarover, en wat ik daar nou eigenlijk van vind. En wat ik daar zelf mee wil. Wat wil ik zelf, en hoe deed ik dat vroeger? Daarbij dacht ik terug aan mijn vroegere baantjes;

Zo herinner ik me de tijd dat ik als kind origamikaarten maakte en langs de deuren ging om ze te verkopen. Om mijn zuurverdiende geld in een boterhamzakje ergens neer te leggen en nooit meer terug te vinden. Mijn eerste les dat ik goed op mijn centjes moest passen.

In de zomer bij Brinks de geldadministratie doen om mijn eerste (en enige) gitaar bij elkaar te sparen. Grote trots toen ik de gitaar van mijn dromen vond en eindelijk mee naar huis mocht nemen.

Een uur fietsen om, voorover gebogen, stickers te plakken op Donald Duck vakantieboeken, waar ik een gigantische niesaanval en loopneus kreeg van het stof in de fabriekshallen. 

Dozen inpakken en dichtplakken met een groepje medestudenten om een zakcentje bij te verdienen.

Ontslagen worden uit een zomerbaantje als receptioniste, omdat ik, terwijl de telefoon de hele dag doodstil was, zat te lezen. Een boek lezen achter de receptie bleek verboden evenals internetten. 

In de horeca werken en, geheel onervaren, met het enorme dienblad waar ik hete koffie op balanceerde, een groepje backpackers voor het hoofd stoten.

Geld tellen van zes uur tot 12 uur 's avonds en ontdekken hoe smerig geld eigenlijk letterlijk is. Als ik thuiskwam zaten mijn poriën vol met stof en vuil.

Een prachtige bijbaan was het werken bij Passementerie Baars en van de Kerkhof, waar ik in de winkel stond bij het verkopen van band, kant, knopen, embrasses, naaispulletjes en dergelijke. Ik vond het ontzettend leuk om met elke klant mee te denken. Ik leerde uitleggen hoe je gordijnen zoomt, hoe je rolgordijnsystemen maakt, zonder het ooit zelf gedaan te hebben. Met stip de leukste bijbaan die ik ooit gehad heb, en met pijn in mijn hart ging ik weg gezien ik fulltime stage ging lopen, en een zaterdagbaan erbij wel erg heftig werd.

Zo maak je in je leven allerlei baantjes en mensen mee, en leer je steeds meer kennen wat je kunt, wat je leuk vindt. Helaas, als we ouder worden, nemen we het allemaal een standje serieuzer, en het speelse ontdekken gaat bij de meeste van ons verloren, terwijl het zo belangrijk is om bewust te blijven wat je dagelijkse werkzaamheden en ondernemingen met je doen en open te blijven. Risico's durven nemen. Zoals een oud-collega tegen me zei: Nien, je moet sprongen durven maken. Durven springen. Jezelf uitdagen en verbazen, zonder aan jezelf voorbij te lopen.

Zo mijmerde ik, in de trein naar Delft voor mijn mediationcursus. Als je openstaat begint er steeds weer een nieuw hoofdstuk in je leven, met nieuwe ervaringen en nieuwe mensen. Dat het altijd stroomt vind ik persoonlijk, als waterteken, wel eens lastig. Ik hou van stromen, van nieuwe dingen en ervaringen. Maar iets in me heeft ook een bodem nodig. Dus probeer ik af en toe te landen en weer te vliegen.

En, bewust van binnen, vertellen lichaam en geest je, als je goed luisteren kan, wat je volgende stap zou moeten zijn. Soms weet je het nog niet. En dan wacht je gewoon rustig af.