Focus

"Volkomen concencentratie op wat je aan het doen bent, dat is eenvoud"
- Shunryu Suzuki

Streef ik eigenlijk echt naar eenvoud? In mijn hoofd lijkt het van wel. Ik wens vaak rust en eenvoud voor mezelf. Dat vertaalt zich vaak naar de dingen buiten me. Als ik maar minder afspraken had, minder dingen te doen zou hebben. Gewoon rust. Peace of mind. Totdat ik eindelijk stil zit en dan weer merk hoe de gedachten door mijn geest heen razen. Het stormt er soms harder dan op Jupiter Die gewenste rust kan ik niet in externe omstandigheden vinden, ook al draagt het bos, de zendo of rustig op de bank zitten daar zeker aan bij. Maar de onrust in mezelf neem ik overal mee naartoe.

Eenvoud is niet iets wat door het te willen, of het te proberen te organiseren, tot stand komt. Die gedachte kwam net ineens bij me op. Je geest is niet gemaakt voor eenvoud. Je geest is gemaakt om als een idioot te denken, ideeën te genereren. Te creëren. Fantastisch gereedschap eigenlijk, die geest, dat denken wat we met onze hersenen doen. Er zit alleen geen knopje bij om diezelfde geest weer uit te zetten. Ook krijgen we er geen handleidingen bij. Mooie boel, zo'n overactieve machine, die eigenlijk wel eens op 'idle' gezet wil worden.

Nu zit ik zelf achter zo'n machine, mijn laptop. Mijn partner is aan het rommelen in de schuur. De zon staat laag aan de hemel, het schijnsel ervan in de namiddag geeft ons huisje een warme gloed. Deze tijd, wanneer de schemer langzaam indaalt, is mijn favoriete tijd van de dag. Het voelt alsof er niets meer hoeft. 

Het moment dat ik het 'willen doen' naast me neerleg en in alle rust een wierookstokje wil aansteken, voel ik het ineens. In die simpele handeling. Gewoonweg, een wierookje uit het doosje pakken. Niets trachten te bereiken. Ik loop de keuken in om de aansteker te pakken, en bedenk me, hoe moeilijk het is om de eenvoud te beleven. Te voelen. Uiteindelijk is de mens een actief wezen. Eenvoud is focus. Ontkoppelen. Niet zozeer, afremmen, maar het stuur met al je zintuigen bewegen.

Spannend is het niet. Het aansteken van een wierookstokje. Ik heb geen visioenen gehad. Geen Avalokitesvara in mijn geestenoog gezien. Niet bezocht door andere wezens die me een geheime boodschap influisterden. Nee. Niets extraordinairs. Ik stak gewoon, met volledige aandacht, een wierook stokje aan. En daar voelde ik het. Eenvoudige, pure schoonheid.