Lantarenpalen tellen

'Mama, waarom staan er allemaal nummertjes op die rode palen?' zegt een klein meisje met lange blonde haren tegen haar moeder in de bus, wijzend op de langszoevende lantarenpalen. 'Omdat de reparateurs dan gemakkelijker kunnen terugvinden welke lantarenpalen stuk zijn, dat is toch logisch?' Het meisje antwoord een bedenkelijke 'Oh'. Het is even stil. Ik hoor het kindje bijna denken. 'Mama,' gaat ze verder, 'Waarom weet jij alles?' De moeder reageert verbaasd, wat contrasteert met haar eerdere houding. Een aantal minuten voor de lantarenpaal vraag had haar dochtertje al gevraagd hoe de buschauffeur nou wist dat ze naar huis wilden. Mama had geantwoord dat het kind niet zulke domme vragen moest stellen. Moeder geeft aan haar dochter dan toch toe dat ze echt niet alles weet.

'Oh,' reageert haar dochtertje weer, en zwiept haar lange haren uit haar gezicht. Toch wil ze mama's kennis eens even testen. 'Weet je dan ook wanneer God geboren is?' vraagt ze. 'Hoe kom je daar nou weer op?' reageert mams en ze wrijft in haar ogen, die haar gezichtuitdrukking verhullen door een enorme zonnenbril die ze op haar smalle neus draagt. 'Daar was ik toch helemaal niet bij', gaat ze verder. 'Ook niet toen Jezus geboren werd?' Moeder zucht en reageert met 'nee'-hou-nou-eens-op-met-zeuren toon. Dochterlief blijft stil. Wellicht tevreden met het antwoord, of verwonderend over het feit dat mama inderdaad niet alles weet. Wie zal het zeggen. Terwijl het meisje de lanterenpalen telt en een liedje begint te zingen moet ik glimlachen.

Kinderen. We kunnen zoveel van hun vragen leren. Ik hoop dat mama dat niet vergeten is.