Blubber

Leven in het harnas. Als we kijken naar hoe we doorgaans de dag doorbrengen, proberen we, logischerwijs, pijn en ongeluk te vermijden, en liefde en geluk aan te trekken. Dat kun je op verschillende manieren doen. We kunnen een veilige baan nemen met een goed salaris. Een zorgverzekering, en als je gevoelige tanden hebt neem je  er (voor de zekerheid) een extra verzekering voor je tanden bij. We doen aardig wanneer we daar geen zin in hebben om aardig gevonden te worden, terwijl het mooier zou zijn als die angst er niet zou zijn en we vanuit ons pure hart aardig zouden zijn. En oh ja, ik maak me hier allemaal ook schuldig aan. Behalve aan de tandverzekering dan.

We doen allerlei dingetjes om te kunnen overleven, fysiek en emotioneel. Het nadeel is van een harnas tegen pijn aantrekken, dat je niet alleen de pijn blokkeert, maar ook de liefde. Je kunt niet een muur bouwen, zonder deur, en het een wel en het ander niet toelaten. Uiteindelijk weet je van pijnlijke situaties ook nooit van te voren wat ze je uiteindelijk gaan brengen. Een vreselijke situatie kan je zoveel leren dat je in je latere leven met veel meer liefde en compassie leeft. Pijn en liefde, goed of slecht, zijn twee kanten van dezelfde medaille. Zoals yin en yang dienen ze te stromen om jouw en de wereld verder te brengen. Als je de één uitsluit zal de andere je ook minder makkelijk kunnen bereiken.

Angst is een slechte raadgever, wordt er wel gezegd. Dat klopt, omdat angst ervoor zal zorgen dat je dat harnas aan wilt trekken en in stand wil houden. Kijk achter de angst, en probeer te begrijpen wat ze je werkelijk wil vertellen. Uiteindelijk is angst een signaal, net zoals pijn, om je te vertellen dat je iets te leren, te begrijpen en/of te doorstaan hebt. Probeer te zien waar het vandaan komt en aanvaar het met liefde, met acceptatie en compassie. Alleen dan kunnen angst en liefde langzaam in balans komen. Dan hoef je dus nooit 'al je angsten te overwinnen' , zoals ik altijd geloofd heb. Je kunt ze bekijken uit liefde. Angst is niet iets verkeerds aan jou. Of aan mij. Als je dat idee en de angst zelf kunt toelaten, kun je anderen ook toelaten. En, niet onbelangrijk, werkelijk genieten van wat er op dit moment is.

Daarbij wil ik mijn eigen advies ook graag opvolgen. Wat betekenen die woorden en gedachten voor mij? Het wordt vaak lastig als ik gevoelsmatig tegen schijnbaar doodnormale dingen in wil gaan. Dingen die door de meesten als 'normaal' en  'logisch' worden gezien, gaan bij mij knagen. Van dat soort gevallen ga ik nog wel eens aan mezelf twijfelen. Twijfel om een belangrijke keuze te maken, omdat de verwachtingspatronen die daarbij horen zo diep in mij en mijn omgeving in zijn gesleten.

Het enige wat jij en ik kunnen doen is onze weg volgen, ons hart volgen, volgen wat goed voelt, zoals dat hieronder mooi in de Rigpa Glimpse gezegd wordt. Iedereen heeft immers zijn eigen weg door de blubber te maken. Ik ben al lang blij dat ik een beetje weet wat ik kan doen om zoveel mogelijk voedingstoffen uit die blubber te halen. Daarnaast dien ik een beetje vertrouwen te houden dat die blubber precies weet wat ik nodig heb om te groeien.

Maar het blijft natuurlijk blubber. En het harnas wil ik niet langer aantrekken. Dus wil ik met mijn pootjes de modder in. Wat overigens een heel groot voordeel heeft: ik hoef niet langer bang te zijn dat mijn schoenen vies worden. En als ik eenmaal door die blubber heen ben... heb ik die schoenen misschien helemaal niet meer nodig.